SENDEIRO PÚBLICO
A Ernie déranlle un rifle polo aniversario.
Colleu a arma e as balas e saíu para ver que podía matar.
Fronte á casa de Raymond, meteu dous dedos na boca e asubiou, estridente.
Raymond era o mellor amigo de Ernie. Vivía preto.
Ergueu o rifle por riba da cabeza.
"Recoiro!", dixo Raymond. "Que ben o imos pasar!"
Os rapaces marcharon. Era un sábado á mañá de maio.
Os castiñeiros estaban en flor
e os espiñeiros das sebes estaban brancos.
Cando ían polo camiño estreito entre sebes,
mataron todos os paxaros que viron.
Liñaceiros, pardais, papuxas, escribentes amarelos...
Cando chegaron á vía do tren, tiñan 14 paxaros colgados nun cordel.
"Mira", dixo Ernie, estendendo o brazo. "Alí."
Nos arbustos, había un neno mirando as pólas dunha árbore cuns prismáticos.
"Watson! O papón ese."
Peter Watson tiña corpo delicado.
Tiña pencas e levaba lentes con cristais gordos.
Era un alumno brillante, ía en cursos superiores ao seu, con 13 anos.
Gustáballe a música e tocaba ben o piano.
Os xogos non eran o seu. Era calado e educado.
Os dous rapaces máis grandes achegáronse amodo ao pequeno.
Non os viu, tiña os prismáticos nos ollos e estaba abraiado polo que vía.
"Mans arriba!", berrou Ernie, apuntando.
Peter deu un chimpo.
Mirou polos prismáticos os dous intrusos.
"Veña!", berrou Ernie. "Mans arriba!"
Peter Watson non se moveu, agarrando os prismáticos coas dúas mans.
Mirou a Raymond e a Ernie.
Non tiña medo, pero sabía que tiña que ter tino con eles.
Levábanlle feito moitas falcatruadas.
Mans arriba.
Iso era o máis sensato.
Raymond achegouse e colleulle os prismáticos.
"A quen espías?", berrou.
Peter barallou as súas opcións.
Podía escapar, pero colleríano en segundos.
Podía pedir socorro, pero ninguén o oiría.
Só podía calmarse e tentar convencelos de que o deixasen.
"Estaba mirando un peto verdeal", dixo.
- "Un que?" - "Un peto verdeal macho." Picus viridis.
Apalpou o tronco dunha árbore seca, á busca de larvas.
"Onde está?", dixo, apuntando.
- "Voulle tirar!" - "Non", dixo Peter,
mirando a restra de paxaros no ombreiro de Raymond.
"Fuxiu cando berraches. Os petos son moi asustadizos."
Raymond bisboulle algo a Ernie.
Ernie deu unha palmada na perna. "Boa idea."
Puxo a arma no chan e botouse sobre Peter.
Guindouno no chan.
Raymond sacou un cordel e cortou un cacho.
Ataron ben a Peter polos pulsos.
"Agora as pernas", dixo Raymond.
Peter recibiu unha puñada na barriga.
Quedou sen alento e inmóbil.
Os grandes atáronlle os nocellos con cordel, coma a unha galiña.
Ernie colleu a arma
e comezaron a guiar o neno cara á vía do tren.
Peter Watson non dixo nada.
Fixesen o que fixesen, falar non serviría de nada.
Arrastrárono polo terraplén
e tombárono ao longo entre as vías. Estas mesmas vías.
Estas mesmas vías. Isto pasoume hai 27 anos. Chámome Peter Watson.
"Máis cordel," dixo Ernie.
Ao remataren, Peter estaba indefenso, firmemente atado entre as vías.
Só podía mover a cabeza e os pés.
Ernie e Raymond deron un paso atrás para mirar.
"Moi ben feito", dixo Ernie.
"Isto é un asasinato", dixo o neno deitado.
"Depende", dixo Ernie.
"Depende da altura dos trens.
Se non te moves, igual te salvas."
Eles subiron o terraplén e sentaron tras uns arbustos.
Ernie sacou tabaco e fumaron.
Peter xa sabía que non o ían ceibar.
Estaban tolos e eran perigosos.
Rapaces tolos, perigosos e parvos.
"Cálmate e pensa", dixo Peter para si.
Tombado, inmóbil, sopesou as opcións.
A parte máis alta era o nariz.
Calculou que o nariz sobresaía 10 cm por riba das vías.
Era demasiado? Quen sabe, cos trens diésel.
A cabeza descansaba na grava entre dúas travesas.
Tiña que espetala algo máis.
Moveu a cabeza aos lados para arredar a grava
e facer un pequeno oco debaixo da cabeza.
Calculou que baixara a cabeza 5 cm.
Iso valería. Agora faltaban os pés.
Cruzounos para dentro para non sobresaíren
e agardou polo tren.
Preguntouse se se crearía algún baleiro debaixo do tren
ao pasar por riba, que tirase por el. Igual si.
Tiña que concentrarse
en pegar ben todo o corpo contra o chan.
"Non afrouxes. Ponte teso e pégate contra o chan."
Peter Watson miraba o ceo branco.
Pasaba un cúmulo de nubes de esquerda a dereita.
Un avión cruzou a nube.
Un monoplano con fuselaxe vermella.
Un vello Piper Cub, pensou que era. Mirouno ata desaparecer.
Logo, de súpeto,
oíu unha curiosa vibración das vías que tiña aos dous lados.
Era moi suave, case inaudible, un leve murmurio
que semellaba vir polas vías ao lonxe.
Peter Watson ergueu a cabeza e mirou para a vía
que se estendía ata o horizonte
e viu o tren.
Primeiro, só un punto negro, pero nuns segundos
o punto medrou,
foi collendo forma e non era un punto,
senón a fronte férrea cadrada dun tren diésel.
Peter baixou a cabeza e meteuna
no buraco que cavara na grava.
Cruzou os pés para dentro,
pechou os ollos e pegou o corpo contra o chan.
O tren pasou cunha enorme explosión, coma se lle metesen un balazo na cabeza.
Coa explosión veu un vento violentísimo,
coma un furacán entrándolle polo nariz ata os pulmóns.
O ruído abouxábao, o vento afogábao.
Era coma se o comesen vivo,
engulido polo ventre dun monstro asasino e atronador.
Logo acabouse. O tren xa pasara.
Peter Watson abriu os ollos e viu o ceo
e a grande nube branca pasando por riba.
Xa pasara e el sobrevivira.
- Céibao. - ...dixo Ernie.
Raymond cortou os cordeis que o ataban á vía.
"Desátalle os pés, deixa as mans atadas."
Raymond cortou o cordel dos nocellos.
"Pero segues sendo prisioneiro, meu", dixo Bernie.
Os dous rapaces grandes guiaron a Peter polo campo cara ao lago.
As mans do prisioneiro seguían atadas.
Ernie levaba a arma na outra man
e Raymond levaba os prismáticos de Peter.
O lago era longo e estreito, con salgueiros arredor da beira.
No medio, a auga estaba limpa, pero a beira era unha xunqueira.
Ernie dixo: "Faremos o seguinte.
Ti cólleslle os brazos, eu as pernas, e randeámolo nos xuncos desa lameira."
"Mira!", dixo Raymond. "Alí. Vamos por el."
Peter Watson virouse e viuno.
Un niño feito cunha morea de xuncos e xuncas,
que se erguía 60 cm por riba da auga.
Enriba, un elegante cisne branco, sentado coma a Dona do lago.
Tiña a cabeza virada cara aos rapaces, alerta e vixiante.
"Recoiro", berrou Raymond. "Que bonito."
Ernie soltou a man de Peter e puxo a arma no ombreiro.
"Isto é... unha reserva de aves", dixo Peter, tatexando.
"Unha que?", preguntou Ernie.
Peter comezou a sentir unha enorme carraxe.
Tratou de falar con calma.
"Os cisnes están moi protexidos,
non se poden matar no niño. Pode ter crías debaixo."
Non fagas iso. Non o podes facer. Por favor, para!
A bala deu na elegante cabeza do cisne
e o longo pescozo foi caendo ata colgar da beira do niño.
Abre.
"Sóltalle as mans. É o noso perdigueiro."
Raymond cortou o cordel que ataba as mans do neno.
"Vai por el!"
"Négome", dixen.
Ernie deulle unha labazada ben forte a Peter.
Saíulle un fío de sangue polo nariz.
"Se te volves negar, vouche prometer algo.
Vouche partir os dentes, os de arriba e os de abaixo. Entendes?"
Peter calou.
"Contesta", ladrou Ernie. "Entendes?"
"Si", dixo Peter Watson en voz baixa.
A Peter soltáronselle as bágoas ao baixar pola ribeira e entrar na auga.
Achegouse ao cisne morto e colleuno coas dúas mans.
Debaixo, había dúas crías, co corpo cuberto de peluxe gris.
Estaban apiñadas no centro do niño.
"Ten ovos?", berrou Ernie desde a beira.
"Non", contestou Peter. "Nada."
Trouxo o cisne morto para a beira do lago.
Deixouno no chan, ergueuse e púxose fronte aos outros dous.
Os seus ollos, aínda chorosos, ardían de carraxe.
"Debiades estar mortos vós", dixo.
Ernie parecía algo perplexo, pero enseguida se recuperou.
Unha perigosa chispa brilláballe nos seus ollos negros.
"Dáme a navalla, Raymond."
Hai un artello do óso que une a á ao corpo.
Ernie espetou a navalla no artello e cortou o tendón.
A navalla estaba afiada, cortaba ben e a á axiña saíu nunha peza.
Ernie virou o cisne e cortoulle a outra á. "Cordel", dixo, estirando a man.
Ernie cortou oito pezas dun metro.
Atou o cordel pola parte de arriba da á grande.
"Ergue os brazos."
Peter Watson estaba de pé á beira do lago
nesa preciosa mañá de maio,
con aquelas enormes ás frouxas
colgándolle grotescamente do costado.
Ernie deu unha palmada e bailou unha xiga na herba.
"Acabastes?", preguntou Peter Watson.
"Os cisnes non falan", dixo Ernie.
Desfilaron pola beira do lago ata chegaren a un salgueiro alto.
As pólas longas colgaban do alto
ata case tocaren a superficie do lago.
"O que vas facer, Sr. Cisne, é subir á cima da árbore
e, cando esteas alí, estendes as ás e engalas."
"Fantástico!", berrou Raymond.
A idea de subir e distanciarse destas bestas gustoulle moito a Peter.
Ao chegar á cima, quedaría alí.
Dubidaba que o fosen buscar alá arriba.
Se fosen, poríase nunha póla delgada
que non aguantase o peso de dous.
A árbore era doada de subir, con pólas baixas por onde empezar.
"Máis arriba", berrou Ernie.
Peter chegou a un punto que xa non podía superar.
Tiña os pés nunha póla do grosor do pulso dun home.
A póla estendíase por riba do lago
e logo virada cara a baixo.
Descansou nela despois da subida.
Estaba moi alto, a uns 15 metros do chan. Non vía os outros.
Xa non estaban ao pé da árbore.
"Escoita ben!"
Arredáranse da árbore
ata un punto desde o que vían ben a Peter na cima.
Mirando para baixo,
Peter decatouse do escasa que era a follaxe do salgueiro.
Case non o cubría para nada.
"Colle por esa póla,
sigue andando ata estares enriba da auga enlamada e engala."
Peter non se moveu.
Miraba as figuras distantes no campo no chan.
Estaban inmóbiles, mirándoo a el.
"Vou contar ata dez.
Se non estendes as ás e botas a voar, dispároche.
Así serán dous cisnes os que cazo hoxe.
Empezo.
Un, dous, tres, catro, cinco, seis!"
Peter Watson permaneceu inmóbil. Nada o movería a partir dese momento.
"Sete, oito, nove, dez!"
Peter viu a arma no ombreiro,
apuntándoo a el.
Oíu o estoupido do rifle
e a bala pasar pitando, rozándolle a cabeza.
Daba medo, pero non se moveu.
Viu a Ernie cargando outra bala na arma.
"Última ocasión!", berrou Ernie. "A seguinte dáche."
Peter agardou.
Mirou a Ernie entre os ranúnculos do campo, co outro rapaz ao pé del.
Puxo a arma no ombreiro de novo.
Esta vez oíu o estoupido cando a bala lle deu na coxa.
Non lle doía, pero o golpe fora tremendo.
Coma se bourasen nel cun mazo,
soltáronselle as pernas da póla en que estaba.
Tentou agarrarse a algo coas mans.
A póla en que se colgou torceu e partiu.
Algunhas persoas, cando as castigan demasiado, máis do que é soportable,
derrúbanse e réndense.
Outras, as menos,
serán sempre imbatibles.
Vense en tempos de guerra e tamén en tempos de paz.
Teñen un espírito indomable
e non hai nada, nin dor nin tortura nin ameaza de morte
que os faga renderse.
Peter Watson era un deles.
Cando intentaba agarrarse a unha póla para non caer da cima da árbore,
de súpeto pensou que ía gañar.
Ergueu a vista e viu unha luz enriba do lago.
Era tan brillante e fermosa que non podía deixar de mirar.
A luz chamábao e atraíao,
e el lanzouse cara á luz e estendeu as ás.
Tres persoas dixeron que viran un gran cisne branco
voando sobre a vila aquela mañá.
Un mestre, un home que repoñía tellas no tellado da farmacia
e un neno que xogaba nun campo.
A Sra. Watson, que lavaba os pratos no vertedoiro,
mirou pola ventá xusto no momento
en que unha cousa branca enorme se precipitou sobre o céspede do xardín.
Saíu correndo.
Axeonllouse
á beira do seu único fillo, encollido no chan.
"Meu neno!", berrou. "Meu neniño querido!"
"Que che pasou?"
The Swan inspírase nunha nova xornalística sobre un feito real
que Dahl gardou no Ideas Book durante 30 anos,
ata que escribiu este conto en outubro de 1976.
Subtítulos: Manuel Puga Moruxa