KASO SA BROOKFIELD SINAPIANG BATANG NAGSASALITA NG MASASAMA
MAY MGA PAGSASADULA ANG FILM NA ITO BASE SA MGA DOKUMENTADONG PANGYAYARI
Hindi!
Nanay mo ako.
Gago ka.
TOTOO LAHAT NG AUDIO RECORDINGS AT MGA LITRATO
Ang meron tayo rito ay paghaharap ng mabuti at masama,
at ang lugar na pinili ng masama ay Connecticut.
DEPENSA NG DEMONYO
Ako si David Glatzel.
Noong 11 ako, sinapian ako ng demonyo.
Kakaibang murder trial ang gaganapin bukas sa Danbury.
Ang paksa ng kasong 'to ay pagsanib umano ng demonyo.
'Yan ang susubukang patunayan ng abogado ng Connecticut teenager.
Sabi ko, "Bakit ako nandito?" Sabi niya, "Pinatay mo ang kaibigan mo."
Isang lalaking inaresto noong nakaraang buwan sa pagpatay
ang dedepensa sa pagiging inosente
dahil sinapian siya ng demonyo noong ginawa niya ang krimen.
Nagbibiro ka?
May inuman. May pananaksak.
Open-shut case 'to. Kalokohan 'to.
Nagsimula ang kuwento sa bahay sa dulo ng driveway,
kung saan ang Brookfield couple
na may 11 taong gulang na anak ang nagsimulang kumilos nang kakaiba
Tumayo ka!
Ayokong maalala bilang 11 taong gulang na batang sinapian...
Ngayon, mamamatay ka na.
...pero araw-araw kong hinaharap.
- Di mo puwedeng saktan ang anak ng Diyos. - Mamamatay sa impiyerno si Hesus.
Hindi pa ako nakipag-usap sa sinuman tungkol dito.
Sekreto 'to, madilim na sekreto.
Ama namin, sumasalangit ka...
Bigyan mo kami ng pagkain sa araw-araw...
Mamamatay ka!
Amen.
Gusto kong ikuwento ang istorya ko
tungkol sa pagsanib at pagpatay
at kay Arne Johnson.
Gusto kong matiyak na mailarawan ang pamilya ko
nang tama na nararapat.
Alam kong may mga taong gumawa ng kuwento,
at hindi ako masaya roon, kaya gusto kong ituwid lahat.
Noong 11 taong gulang ako, tahimik ako.
Maganda ang buhay.
Nakikipaglaro sa mga kapatid ko, pinakamasayang oras ko.
Panggitnang anak ako sa mga lalaki.
Karaniwang middle-child syndrome.
May kuya ako, si Carl.
Hindi siya madaling pakisamahang kuya.
Para siyang tanga minsan.
Pinahirap ang buhay.
Iba noon si Alan.
Tinutulungan namin ni David ang papa ko sa garahe at iba pa.
At ayaw talaga ni Alan na madumihan,
kaya lagi niyang kasama ang mama ko.
Kaya niyang mag-bake ng cake. Ang dami kong masasabi.
Pero medyo iba lang siya sa amin.
Noon, di ko tatawaging all-American family kami,
pero masasabi kong normal lang kami.
Nagsimula lahat nang makahanap ng bahay sa Newtown ang kapatid kong si Debbie.
Lilipat siya kasama ang boyfriend niya, si Arne.
Excited kami ni Debbie na tumira nang magkasama.
May plano kaming ikasal sa spring.
Inaayos namin 'yon.
Di kami makapaghintay.
July 2, nakahanap si Debbie ng bahay na marerentahan sa Newtown.
Medyo nalungkot akong makita silang lumipat.
Eleven years old ka, kapatid mo 'yon.
Ako at mga kuya ko, sina Alan at Carl, pumunta roon para tulungan silang lumipat.
Kakaibang bahay 'yon.
May kakaiba lang talaga roon.
Binigyan ko ng gawain bawat kapatid ko.
Pinapunta ko si David sa master bedroom,
at inabutan siya ng walis at tinanong kung puwede niya akong ipagwalis.
Iniwan ko siyang mag-isa roon.
At sinimulan kong gawin ang gagawin ko, magpunas at maglinis.
Pero maya-maya, lumabas si David.
Mukhang galit siya, at di ko alam kung bakit.
Sabi ni David, "Ma, gusto ko nang umuwi." Sabi ni Mama, "Di pa ako makakaalis.
Tatapusin natin 'to, tapos uuwi na tayo." Sabi niya, "Gusto ko nang umuwi."
Gusto ko lang lumabas ng bahay,
ng property, malayo roon hangga't kaya ko.
At di ko sinabi kahit kanino 'yong dahilan.
Umuwi kami, naghapunan, maayos lahat.
Magaling magluto ang mama ko. Hungarian at Italian siya,
kaya marunong siyang magluto.
Pero di maganda ang araw ni David. May bumabagabag sa kanya.
Sabi ko, "Ano'ng problema mo?"
Naaalala kong nakaupo ako sa mesa.
Sinimulan kong ipaliwanag ang nangyari noong umagang 'yon.
UMAGA NG ARAW NA 'YON
Nasa kuwarto akong mag-isa.
Pero may naramdaman ako.
Tapos itinulak ako pabalik sa kama.
Nakita ko 'yong image na 'yon.
Parang demonyo sa Halloween costume.
Itim ang mga mata niya, itim na itim, parang tipak ng uling,
at natakot ako roon.
Sabi ni David, "Tapos nagsalita 'yong nilalang."
Sabi ko kay David, "Ano'ng sinasabi ng figure na 'yon sa 'yo?"
"Lagi niyang sinasabing mag-ingat."
Sabi ko, "Mag-ingat saan?"
At lagi niyang sinasabi sa akin, "Gusto niya 'yong kaluluwa ko."
At sabi niya, "Pupuntahan niya ako. 'Yon ang lagi niyang sinasabi sa akin.
Kailangan mo akong tulungan."
Sabi ko, "Dave, may hinawakan ka ba sa medicine cabinet?"
Sabi niya, "Hindi, totoo 'to."
Di kami naniwala sa kanya noong una.
'Yong reaksiyon ng mama ko,
"Gabing-gabi na noon. Baka nananaginip siya."
Sabi ni Judy, "Okay, tama na 'to.
Oras na para matulog, magpahinga na, at babalikan natin 'to sa umaga."
Noong gabing 'yon, may naramdaman akong kakaiba.
Nakikita ko 'yong image.
May paparating.
Nagsimula na akong matakot
dahil nakikita ko 'yong papalapit sa bahay.
Pakiramdam mo may nakatingin sa 'yo.
Akala ko may nakita akong figure.
Pagtingin ko ulit...
walang nandoon.
Gising ako sa dilim na dilat ang mga mata halos buong gabi.
Nag-alala si Judy kay David,
kaya tinawagan niya si Father Dennis para ipaalam ang nangyayari.
Tinanong niya kung puwedeng basbasan ni Father ang bahay.
Pagpalain ka rin, Father.
Relihiyosa ang mama ko.
Ipinagawa niya sa amin ang Komunyon at Kumpil bilang mga Katoliko.
Naniwala kami sa Diyos at sa demonyo.
Nang dumating si Father Dennis sa bahay, nagdala siya ng holy oil, holy water,
at ilang insenso...
Sa ngalan ng Ama...
...na ginamit niya para basbasan ang bahay, mga kuwarto, sa itaas at ibaba.
- Akala namin tapos na 'yon. - Ipinagdarasal ko na ang masama...
Pero simula pa lang 'yon.
Diyos ko!
Alas-tres ng umaga noon.
Sigaw nang sigaw si David,
"Pupuntahan niya ako. Paparusahan niya ako."
Dumagundong ang bahay,
parang may nagmaneho ng truck doon.
Parang may UFO na bumabagsak sa ibabaw ng bahay.
Kung ano man 'yon, gusto niyang malaman mo na naroon 'yon.
Nagsimulang nagpatay-sindi ang mga ilaw.
Maririnig mo ang mga salamin na bumabagsak, nababasag.
Galit na galit si David, at sumisigaw, "Nandito siya. Nandito siya sa bahay."
Sabi ni David, "Wag mong buksan 'yong pinto. Demonyo 'yon."
Nagpatuloy ang kalabog ng 30, siguro 40 segundo...
at tumahimik lahat.
Diyos ko.
Nanigas ako.
Okay, may problema kami sa multo,
at di namin alam ang gagawin doon.
Alam naming kailangan namin ng tulong.
Noong panahong 'yon, 'yong kapitbahay namin,
mahilig siyang magbasa ng tarot card at iba pa.
Sabi niya, "Sabi ng biyenan kong babae
pumunta siya sa psychic investigator noong mga nakaraang taon.
Baka makatulong sila."
Sabi ni Debbie, "Magpapatulong ako kahit kanino."
Di namin hahayaan ang nilalang,
multo o sinuman na paalisin kami palabas ng bahay na 'yon.
Bahay namin 'yon,
at sisiguraduhin namin na kung ano ang nandoon,
palalabasin namin 'yon.
Ang mga espesyal nating bisita ngayon, na sa 32 taon nila bilang ghost hunters,
ay nag-imbestiga ng mahigit 3,000 kaso ng haunted house at sinasapian ng demonyo,
at nasangkot sa maraming exorcism sa buong mundo.
Makinig kayong mabuti at magpasya habang ipinapakita namin sa inyo,
mga binibini at ginoo, ang ghost hunters na sina Ed at Lorraine Warren.
Ipinagmamalaki ko ang lolo't lola ko noong lumalaki ako.
Nakikita ko sila sa diyaryo o sa telebisyon,
at sobrang astig 'yon.
Pero sa kabilang banda,
weird kid din ako kasi may mga nakakatakot na lolo't lola ako.
Ang totoo, hindi ako nagising isang araw at sinabing,
"Gusto kong maging demonologist."
Ipinanganak akong demonologist.
Bilang bata, tatanungin ko ang mga madre at pari,
"Ano 'yong tungkol sa mga multo, supernatural? Totoo ba 'yon?
May mga demonyo ba talaga?"
At siyempre, itinuturo ng Katolisismo na totoo ang mga bagay na 'yon.
Iba ang karanasan ng lola ko.
- Naririnig ko ang tawa at di ko... - Tawa?
- Di ko naiintindihan. Naririnig ko 'yon... - Tawa ba 'yon ng lalaki o babae?
Di ko naiintindihan kung bakit di n'yo naririnig 'yon.
Naririnig kong... Napakaingay rito.
Sabi niya, "Kung gusto mong manghuli ng mga tigre, puntahan mo sila."
Pumunta ka sa liwanag, Charissa.
Nandito ako para tulungan ka.
Pero hindi sila sumikat hanggang...
Pinatay ng isang binata nang walang awa,
ang kanyang ama, ina, at apat na mga kapatid,
dahil inutusan siya ng mga boses.
Kasama ng nakakapanghinang simula ang bestseller at pelikula,
The Amityville Horror.
Galing na kami ni Lorraine sa daan-daang haunted houses,
at na-interview namin ang maraming tao sa buong mundo.
At sa scale na isa hanggang sampu, masasabi kong sampu ang Amityville.
'Yong The Amityville Horror 'yong naging international.
Doon sumikat ang lolo't lola ko sa buong mundo.
At, well, number two 'yon.
Nakakatawa na ang isang bagay na nakakatakot ay puwedeng maging biyaya.
Salamat, Mr. Warren.
At nakatulong talaga 'yon sa maraming pamilya pagkatapos.
Marami kaming natatanggap na mga sulat
mula sa mga taong nagsusulat tungkol sa mga problema.
Ano'ng address?
Post Office Box... Ipapadala sa Warrens, Ed at Lorraine Warren,
Post Office Box 41,
Monroe, Connecticut 06468.
Tinawagan ni Debbie ang Warrens.
Sumagot si Ed.
Sinabi ni Debbie kung sino siya at, "Matutulungan mo ba kami?"
Sabi ni Ed, "Napatingin na ba si David sa doktor?"
Sabi namin, "Hindi."
Kaya sabi ni Ed, "Puwedeng magdala ako ng doktor?"
Dumating sila sakay ng Chevy Chevette.
Mabuting tao si Ed Warren.
Reassuring siya, may kumpiyansa.
Ipinaramdam niya sa amin na mas ligtas kami.
Napakabait ni Lorraine at sigurado siya sa mga sinasabi niya.
Sabi ni Judy, "Diyos ko,
napakasaya kong nandito ka at nakilala kita."
Itinabi ng doktor si David, kinuha ang presyon ng dugo, mga gano'n.
Sinuri siya psychologically, napatunayang normal siya.
Hindi sinabi ni Dr. Tony na nababaliw ako o anuman.
Sabi niya normal na bata ako.
Napakaingat nina Ed at Lorraine sa pakikipag-usap sa amin.
Gusto nilang sagutin namin ang ilang tanong, alamin ang nangyayari.
NAKA-RECORD ANG SUSUNOD NA AUDIO
Okay.
SA PAGITAN NG WARRENS AT NG GLATZELS NOONG SUMMER NG 1980
David, ibigay mo ang buong pangalan mo.
- David Michael Glatzel. - Ilang taon ka na, David?
- Twelve. - Twelve years old.
Ano'ng tingin mo sa lahat ng 'to, David?
Gusto mo nang matapos 'to, di ba? Gusto mo nang matapos 'to?
- Ayaw mo nang magpatuloy 'to, di ba? - Ayoko.
Hindi. Okay.
May marahas na eksenang sinabi sa akin si Lorraine.
- Higit pa sa isa 'yon. - Higit sa isa?
Diyos ko, buong gabi 'yon!
Okay, sa madaling salita, napaka-busy na gabi 'yon.
Oo, pero di na namin matitiis 'yon, totoo.
Di kami nagsisinungaling. Kailangan namin ng tulong.
Maniwala ka, gusto naming mawala 'to.
Umaasa ang mama ko na malulunasan noon lahat.
Gusto niyang bumalik ang pamilya niya,
at gusto niyang bumalik sa dati ang buhay namin.
Nagkukuwento ang mga tao nitong mga kakila-kilabot na kuwento,
pero kailangan naming maranasan 'yon bago namin tanggapin 'yon.
- Okay. - Kailangan naming makita, maramdaman 'yon.
Dapat malaman namin na naroon 'yon bago sabihing, "Oo, minumulto rito."
Sinabi niya kay David na gusto niya ang kaluluwa niya.
- Ano'ng sinabi niya tungkol sa kaluluwa? - Gusto niya ang kaluluwa ko. 'Yon lang.
Nandito siya ngayon?
Sabi ni Ed, "Tingnan natin kung magpapakita siya.
Napakalakas niya, kailangan niyang patunayang nandito siya."
Kailangan ko 'yong tuksuin gamit ang relihiyosong panunukso.
Bilang Kristiyano, gagamitin ko ang pangalan ni Hesukristo.
Gagamit ako ng banal na tubig. Gagamit ako ng krus.
Ngayon, mukhang madrama 'yon,
pero 'yon ang paraan na ginagamit ng exorcist at ng demonologist.
Tinutukso ko hanggang makita ko ang pisikal na manipestasyong nagaganap.
Sabi ni Ed, "Kung may kapangyarihan ka,
kailangan mong kumatok sa mesa ng tatlong beses."
Bigla na lang...
Bang!
Parang may kumuha ng martilyo para pumasok mula sa sahig ng kusina.
Nagsimulang mayanig 'yong buong kusina.
Kumikislap ang mga ilaw. Naramdaman 'yon ng lahat.
Tumingin si Ed kay David at sinabing, "Natatakot ka ba roon?"
Sabi ni David, "Natatakot ako kasi gusto niya akong saktan.
Dahil kinakausap kita at nandito ka,
mapaparusahan tayong lahat dahil dito."
Sa puntong 'yon, naglalakad si Lorraine.
Pagpasok sa tahanan, nandoon ako para alamin, sa pamamagitan ng vibrations,
naglalakad sa bawat kuwarto ng bahay.
Dahil dapat may law of attraction.
Naaakit ang espiritu sa isang miyembro
ng bahay na 'yon.
Lumapit siya at bumulong sa kanya,
"May malaking, madilim na kumpol na nakatayo sa tabi ng batang 'yan.
Masama 'yan."
Kakaiba 'yon para sa amin. Wala kaming makita.
Kinausap nina Ed at Lorraine ang mga magulang ko.
"Hindi ito multo. Demonyong nilalang 'to."
Natakot talaga ako roon.
Natakot 'yong buong pamilya dahil wala kaming alam sa nangyayari.
May idea ang lolo ko na nangyayari ang mga pagmumulto sa limang hakbang.
Nagsisimula 'yon sa permiso.
May gumagawa ng isang bagay
na magbibigay daan sa paranormal para mangyari.
Puwedeng Ouija board o seance o anuman 'yon.
Tapos may infestation ka.
Nandoon ang mga espiritu sa tahanan, pero labas 'yon sa 'yo.
Isang multo o mahal sa buhay ang bibisita at ipaalam na naroon sila.
Normal 'yon.
At may oppression ka.
Doon na nagsisimulang sakupin ka ng entity.
Nagpapakita ka ng mas madilim na impulses, mas negatibong pag-uugali.
Sa pambihirang pagkakataon, nagpapatuloy 'yon sa pagsanib.
Doon, wala ka na. Wala ka nang kontrol.
Kinuha na ang katawan mo ng sinuman.
Malakas ang pakiramdam ni Ed mula sa unang meeting
na nasa oppression stage na si David.
Ipinaliwanag ni Ed
na 'yong demonyo ang dahilan ng kakaibang kilos ni David.
Kinokontrol ang isip niya, nagpapadala ng message sa pamamagitan niya.
Mas magiging salawahan siya.
Nakita na 'yon ni Ed Warren nang maraming beses.
Sabi niya, "Kailangan mong tawagan ang Simbahan."
Sabi ng mama ko, "Ginawa namin 'yon. Sinubukan namin."
At nagsalita si Ed at sinabing, "Hindi, tutulungan kita roon.
Kailangan n'yong idokumento 'to."
At mangolekta ng maraming ebidensiya, para ipakita sa Arsobispo.
At ang Arsobispo ng Bridgeport ang magdedesisyon
kung ano ang hinaharap natin.
Naisip ko, "Di totoo 'to. Di 'to nangyayari.
Sa... cartoons at pelikula lang 'to."
Binalaan kami nina Ed at Lorraine kung gaano 'to kaseryoso.
"Wag n'yong maliitin 'to."
Protektahan ang sarili,
dahil di n'yo alam kung kailan 'to mangyayari."
Kinuha ng mama ko 'yong audio tape cassette recorder namin.
Bumili ang kapatid ko ng Polaroid camera na kumukuha ng instant pictures.
Mula noon, sinimulan naming i-record lahat.
Nasa summer vacation kami sa school.
Magandang gabi, mga ginoo at binibini...
Walang natutulog.
...dalawang kandidato para sa Republican nomination
para sa pagkapangulo ng United States.
Dating Gobernador Ronald Reagan ng California. Dating ambassador...
Salitan kami sa pagbabantay kay David.
Gustuhin man natin o hindi,
responsibilidad nating panatilihin ang kapayapaan ng mundo
dahil walang ibang makakagawa nito. Di natin maipagpapatuloy...
Pero biglang naging kakaiba ang kilos ni David.
David!
Diyos ko.
ANG SUSUNOD NA MGA LITRATO AT AUDIO RECORDINGS
AY GINAWA NG PAMILYA GLATZEL NOONG AGOSTO/SETYEMBRE 1980
Hello.
Ngayon, mamamatay ka na!
Sino ka at ano ka?
- Wala kang pakialam. - David.
Nandito si Mama. Sige na, bumangon ka.
Halika, tara. Umalis ka riyan. Lumayas ka sa anak ko.
- Hindi! - Nanay mo ako.
Gago ka.
Ngayon, mamamatay ka na!
Wag mong gawin 'yan!
David, tumayo ka! Diyos ko. Labas...
Tawagin mo ang pari, Ma.
- Papuntahin mo siya sa bahay ngayon. - Lumayas ka sa anak ko!
- Hindi! - Umalis ka sa batang 'to.
Dito.
- Sinusubukan ko. Nahawakan ko ang braso. - Gago ka.
Magdasal ka na.
Ama namin, sumasalangit ka, sambahin ang ngalan mo.
Mapasaamin ang...
sundin ang loob mo, dito sa lupa, para nang sa langit.
Bigyan mo kami ng pagkain. At patawarin kami sa aming mga kasalanan,
gaya ng pagpapatawad namin sa nagkakasala sa amin...
Nakakatakot 'yon...
Umalis ka sa bata.
...dahil bigla na lang siyang sumisigaw at lumalaban
at walang tao roon.
Sa isang punto, nakuha namin sa camera
ang mga kamay niya sa hangin na nakahawak sa anuman,
sinasakal siya, at sobrang pinipisil niya ang mga kamay
palayo mula sa lalamunan niya.
Umalis ka sa batang 'to.
Kinilabutan kami pataas at pababa ng mga buto namin.
Sobrang nakakatakot 'yon, at di namin alam kung paano haharapin 'yon.
Naaalala kong nasakal ako, pero wala akong maalala noong nawalan ako ng malay
o kung nawalan ako ng malay o kung ano'ng nangyari.
Walang makakasagot doon.
Nakakapagod isipin 'yon para sa lahat,
pero lumalala lang 'yon.
Marahas siya sa lahat. Sinubukan niyang sakalin ang mama ko, kapatid ko.
Tatagal 'yon ng ilang minuto o ilang oras.
Magsasalitan kami sa pagtulog.
Ayaw naming mahiwalay.
Alam namin na kung mag-isa kami, napakalaki ng tsansang sasaktan kami.
Sinasaktan 'yong buong pamilya.
Lagi kaming nagdadasal.
Naisip namin na kung mas malakas kaming magdasal, aalis 'yon.
Ang pinakamahirap kay Mama ay ang katotohanan
na wala sa likod niya si Papa.
Pakiramdam niya nag-iisa siya.
Ang papa ko, sa puntong 'yon,
akala niya may mental health issue lang si David.
Iniisip niyang iniimpluwensiyahan namin 'yon.
Kaya lumayo siya roon.
May dalawang trabaho siya at umuuwi at natutulog siya.
Nagbago ang mga bagay. Mula sa normal na family dinner
hanggang laging pagtatrabaho niya, wala lagi sa bahay.
Natagalan si Papa bago niya napagtanto ang nangyayari.
At sa oras na 'yon, huli na ang lahat.
Tinawagan ng mama ko ang Warrens at sinabi ang nangyayari.
Nanay mo ako.
Gago ka.
Wag mong gawin 'yan!
- Di niya alam kung sino'ng gumagawa no'n. - Kumukurap ba siya?
Hindi, wala. Nakatigil lang sila.
Kung may malay siya, kukurap ang mga mata niya, tama?
Wala siyang malay noong ginawa niya 'yon, noong nangyari 'yon?
Sa tingin ko, oo. Okay.
Sinabi nina Ed at Lorraine na sinaniban si David.
Matapos saniban,
ang tunay na goal ay wasakin ang pamilya, at sa huli, kamatayan.
Pinapatay ka, o kung saan may pinapatay,
nangyayari 'yon.
Pumunta siya sa likod ni Alan, hinila niya ito, at sabi niya, "Ayoko sa lahat.
At pag may lumapit sa akin, papatayin kita. Kahit sino."
Biglang nataranta ang mama ko.
Akala niya may mangyayari na magpapakamatay ang anak niya
o papatay.
Sabi niya, "Kailangan na nating itigil 'to ngayon."
Sabi ni Ed Warren, "Kailangan mo ng exorcism."
'Yon na yata ang pinakanakakatakot.
Para kaming supernatural police department.
Kailangan nating dalhin ang mga salarin sa simbahan.
Kailangang dalhin ang mga salarin sa exorcist.
Kaya sinasabi ko,
kapag masamang nag-aaway ang demonyo at masasamang espiritu,
gawin mo ang parehong bagay.
Di ibinibigay ng Simbahan ang exorcism na parang candy.
Hindi ko alam na ang daming papeles na kailangan mong gawin
para makakuha ng exorcism.
Malaking bagay 'yon.
Ang proseso ng paghingi ng exorcism sa Simbahang Katoliko Romano
ay hindi madali,
lalo na noong kasagsagan nina Ed at Lorraine.
Sa karanasan ko, maraming clergy ang ayaw humarap sa bagay na 'yon.
Ayaw nilang harapin ang makademonyong puwersa,
at takot silang tumapak sa mga tahanang 'yon.
Kaya nakikita ko kung saan pumupunta ang mga tao gaya sa mga Warren,
dahil tinanggihan sila ng mga clergy nila.
Pero tungkulin 'yon bilang clergy.
Tinawag ka para gawin 'yon, at para tulungan ang mga taong 'yon.
Pag lumaki ka sa Simbahang Katoliko Romano,
mga anghel, mga demonyo,
nakabaon sa sistema ng paniniwala ang mga bagay na 'yon.
Pero lagi kong kinukuwestiyon ang katotohanan ng mga puwersang 'yon.
Kaya naging bukas ako
at naghahanap ng ebidensiya para makita kung totoo 'yon o hindi.
Kayang balewalain ng mga tao ang idea ng mga multo
at mga minumultong bahay at demonyo hangga't gusto nila,
pero merong demonyo.
Maraming demonyo,
at ang mga nag-aalinlangang publiko ang proteksiyon ng demonyo.
Sa ngalan ni Hesus,
lumabas ka!
Nakakaintriga, medyo exciting ang makatrabaho ang mga Warren.
Nakita ko kung gaano 'yon katotoo at kadelikado.
Napagtanto ng Simbahan sa lahat ng ebidensiyang nakuha namin
na, oo, totoo 'to, at kailangan nila ng tulong.
Isang kardinal mula sa Simbahang Katoliko ang nagpakita.
Nakapula sila, at nagmaneho rin siya ng pulang Porsche.
O, masayang nasa simbahan.
Nakipagkita siya sa pamilya.
Napagdesisyunan nilang may dapat ayusin dito.
MAKALIPAS ANG ISANG BUWAN
Binigyan kami ng authorization ng Simbahang magsagawa ng minor exorcism.
Inimbitahan nila ang pamilya ko sa St. Joseph's Church sa Brookfield.
Di ko naisip na may masamang mangyayari, dahil nasa bahay ako ng Diyos.
Binalaan kami ng pari, ni Father Virgulak. Sabi niya, "Ang mga ganitong exorcisms,
napakatindi nito na puwedeng may mamatay."
At sobrang nakakatakot 'yon.
Pero wala kaming choice.
Magdasal tayo.
Sa ngalan ng Ama, at ng Anak, at ng Espiritu Santo.
Nagsisimula 'yon na parang misa.
Ama namin, sumasalangit ka, sambahin ang ngalan mo...
Naaalala kong nandoon ako sa simbahan,
at nagdasal sila. 'Yon lang ang naaalala ko.
Bigyan mo kami ng pagkain sa araw-araw. At patawarin ang aming mga sala...
Biglang lumamig nang todo sa buong kuwarto.
Napagtanto namin agad na may mali.
Santa Maria, Ina ng Diyos, ipanalangin mo kami...
Sa ilang minuto, nagbago ang asal ni David.
Nagsimula siyang umungol, sumitsit, tinawag ang pari nang kung ano-ano.
Mataba, titi, pork chop.
Ngayon, mamamatay ka na.
Yumugyog at nanginig si David.
Nagbago ang itsura niya.
Pinapanood mo ang katawan niyang umaalog sa magkabilang panig.
Buwisit ka at peste ka!
Tapos kakalas siya at susubukang sunggaban si Father Virgulak,
kaya kinailangan namin siyang pigilan.
Naaalala kong kumapit ako sa binti niya. Nakahawak sa isa si Ed Warren.
Panahon na para...
Igagalaw niya ang katawan niya sa mga posisyong di mo dapat mababaluktot.
Habang hawak ko siya, sasabihin ko kung gaano siya kamahal ni Hesus.
Mahina ka. Mas malakas si Hesus kaysa sa 'yo.
Ikaw... Napakahina mo.
Diyos ko, anak ng Diyos 'to. Di mo puwedeng saktan ang anak ng Diyos.
Mamamatay si Hesus sa impiyerno.
Mahal ka ni Mama.
Alam noon na 'yon na ang huling laban.
Kailangan niya ng krus. Ibigay mo sa akin. Binasbasan 'yon.
Kinuha ni Arne ang krus at inilagay 'yon sa noo niya.
Nasa ulo mo siya.
Makikita mong sumirit 'yon.
Sa ngalan ng ating Panginoong Hesukristo...
Sa isang punto, sobrang namamaga ang dila niya
na hindi na siya makahinga.
Naging asul siya.
Sumisigaw lahat. Kailangan nating tumigil.
Pakiramdam mo wala kang magawa, walang silbi.
Sinigawan ko 'yong bagay na 'yon nang todo.
Sabi ko, "Pabayaan mo ang batang 'to. Kunin mo ako.
Nandito ako. Kunin mo ako."
Naramdaman kong nilamig ako.
Napakalamig.
Sabi ni Lorraine, "Diyos ko. Ano'ng ginawa mo?"
Sabi ni Ed, "Hindi mo magagawa 'yan."
Wag mong hamunin ang anumang uri ng demonyo, kailanman.
Wala kaming alam. Akala niya sinusubukan niyang tulungan si David.
Naaalala ko ang sinabi ng lolo ko sa kanya, "Wag mong sabihin 'yan.
Bubuksan noon ang pinto para sunggaban ka."
At tama siya.
Pero pakiramdam namin tapos na 'yon.
Na-exorcise si David.
Naaalala kong masaya ako.
Ginugol ko ang maraming oras sa paglalaro sa labas,
sinusubukang maging mabuting bata, maging mabuting bata sa pamilya.
Ang mama ko, nag-bake siya,
pinapakain, pinapasaya kami.
Akala namin makakapagsimula na kami ng bago.
At di gano'n ang nangyari.
Alam kong may mga kakaibang bagay,
mga demonic na bagay na nangyayari umano sa Glatzel house.
Nakatanggap ng reklamo ang ilan sa mga pulis doon.
Detective ako na naka-duty,
at pumunta sina Ed at Lorraine Warren sa lumang pulis department
sa Grays Bridge Road.
Nagpakilala si Ed Warren bilang demonologist,
at nagpakilala si Lorraine Warren bilang psychic.
Galit si Lorraine.
Sinabi niya sa akin na sa isa sa mga aktuwal na exorcisms,
hinamon ni Arne Cheyenne Johnson ang demonyo
na iwanan si David Glatzel at kunin siya.
Galit na galit doon si Lorraine.
Sabi niya, "Di niya dapat ginawa 'yon. Di mo puwedeng gawin 'yon.
Hindi niya alam ang kinakalaban niya."
Sabi niya, "May malaking pinsala o kamatayan gamit ang kutsilyo."
Gusto niyang ipaalam sa amin na puwedeng may mangyaring krimen.
Na gusto kong linawin. Sabi niya,
"Nakikita kong nangyayari 'to bilang psychic."
Seryoso siya. Hindi siya mukhang kakaiba.
Hindi siya kumilos nang kakaiba.
Naisip ko na sinasabi niya ang pinaniniwalaan niya,
at para sa kanya, totoo 'yon.
At 'yon nga, totoo pala 'yon.
Nagtrabaho ang kapatid ko sa kennels sa Brookfield.
Gusto niyang magsimula kasama si Arne.
Taga-groom ako ng aso.
Boss ko si Alan Bono, na naging kaibigan namin ni Arne.
Nakakuha kami ni Arne ng apartment,
at kasama sa trabaho ang apartment at iba pa.
Well, excited kaming mamuhay nang magkasama.
Nakahinga kami nang malalim at nagpakalma sa mga bagay
matapos lahat ng pagsubok at paghihirap na pinagdaanan namin.
Naginhawaan kami. Parang, "Tapos na 'yon sa wakas.
Tapos na 'yon. Makakapagpahinga na tayo."
Tandaan mo na kapag hinamon mo ang demonyo,
di 'yon kumikilos sa partikular na oras na 'yon.
Naghihintay 'yon pag pinakamahina ka,
at saka 'yon susunggab.
LIMANG BUWAN PAGKATAPOS NG EXORCISM
Masama ang pakiramdam ko paggising namin ni Debbie noong umaga,
Medyo nakaramdam ako ng sakit.
Bumiyahe kami sa Bridgeport para sunduin ang mga kapatid ko
dahil may plano kami sa weekend na 'yon na makasama sila.
Nakipagkita kami kay Alan sa tanghalian, kaya uminom kami ng ilang baso ng alak.
Pero nakikita mong medyo nalalasing na si Alan.
At sinabi ko kay Debbie, tumingin ako kay Debbie at sinabing,
"Bakit di tayo umalis? Oras na para umalis
at ilayo ang mga babae sa ganitong paligid."
Walang masamang nangyayari, pero medyo nagiging maingay si Alan
at ganito at gano'n, at ayoko na naroon ang mga kapatid ko.
Nagsimula kaming bumaba sa hagdan,
at wala na akong maalala pagkatapos noon.
Siguro mga alas-siyete o alas-otso noon ng gabi.
Naaalala kong tumunog ang telepono.
- Hello? - Umiiyak ang kapatid ko sa telepono.
Bago pa siya makapagsalita, may nakita akong pangitain ng lalaki...
patay.
David, pakausap kay Mama!
Sa loob ng sampung segundo, sumisigaw na ang mama ko. Kaya sabi ko, "Diyos ko."
Sinabi niya sa papa ko, "Pumasok sa kotse. Kailangan nating pumunta sa kennel."
Sinabi ni David sa akin na patay na si Alan Bono.
"Paano? Ano'ng sinasabi mo?"
Sabi ni David, "Sinapian si Arne Cheyenne.
'Yong halimaw 'yon. Pinatay niya si Alan."
Tinawagan ako ng dispatch. Sinabi sa akin na may seryosong pananaksak.
Pinapunta namin lahat.
Sinabi ni Deborah Glatzel sa mga paparating na patrol unit ng pulis
na nag-iinuman sina Arne at Alan.
Sa apartment, nagkaroon ng pagtatalo, at naging pisikal na away 'yon.
Natapos sa harap na bakuran ng kennel, nasa 13, 15 talampakan mula sa pinto.
Sa away na 'yon, inilabas ni Arne ang kutsilyong nasa kaluban niya,
at paulit-ulit niyang sinaksak si Alan Bono.
Namatay na sugatan si Alan Bono.
Naguluhan si Debbie Glatzel,
at sinabing nagpunta sa kakahuyan si Arne,
at inisip niyang uuwi siya sa bahay ng pamilya
sa Oak Grove Road, na malapit lang.
May ganitong image ako kay Arne.
At nakita ko siyang papunta sa bahay ko sa Brookfield.
At nalaman ko kaagad na sinapian ng demonyo si Arne.
Nataranta ang kapatid ko.
Kinaladkad niya ang drawer, kasama ako, papunta sa pinto.
Ikinandado namin ang pinto at nilagyan ng drawer dahil sabi niya,
"Papatayin niya ako."
Sa buong buhay ko, di ako natakot kay Arne Cheyenne Johnson,
kahit kailan.
Pero noong sinabi ni David na sinapian siya ng demonyo,
takot na takot ako.
Ang driver ng ambulansiya, pagbalik mula sa pagdala kay Alan Bono sa ospital,
nakita niya ang suspek na tugma sa description,
tumawag sa pulis, at dinala nila siya sa kustodiya.
Kung di dahil sa driver ng ambulansiya, baka patay na ako o si David ngayon.
Inatasan akong iproseso si Arne Cheyenne Johnson.
Kinuha ko ang fingerprints niya. Sinabi ko ang Miranda rights niya.
Mukha lang siyang nasangkot sa gulo, nasangkot sa away, madungis.
Di tama ang mga bagay.
Pagod na pagod ako. Ni hindi ako makatayo. Nasa bangko ako.
At tinanong ko siya. Sabi ko, "Bakit ako nandito? Ano'ng nangyayari?"
At sabi niya, "Pinatay mo ang kaibigan mo."
Sabi ko, "Hindi."
Hindi ako naniwala roon. Sabi ko, "Nagkakamali ka.
Ayos lang si Alan. Umalis kami ng bahay."
Sabi niya, "Hindi, patay na siya, at pinatay mo siya."
Walang iyakan. Walang "Sorry."
Basta, "Di ko alam ang nangyayari."
Wala siyang maalala tungkol sa pagpatay.
Di ako nanakit ng tao.
Hindi kailanman.
Hindi pa ako naaresto para sa kahit ano.
Kaya sinabi ko 'yon sa kanila. At sabi ko,
"Di ko magagawa 'yon. Maling tao ang nakuha mo."
Sa kaso ni David Glatzel, nang sinapian si Arne Johnson
dahil sa pagtulong, at paghamon niya sa demonyo,
posible 'yon.
Nakita ko sa literature, tinatawag nila 'yong "transmigration,
at doon baka puwedeng pumunta ang espiritu ng demonyo mula sa sinapiang tao
patungo sa taong nandoon sa exorcism.
Patutunayan ng abogado ng depensang di nagkasala ang kliyente niya sa pagpatay
dahil ang 19 taong gulang na nasasakdal
ay sinapian diumano ng demonyo sa oras ng pagpatay.
Ang 19 taong gulang na si Arne Johnson, na walang kasaysayan ng karahasan,
ay nakasuhan sa pagpatay sa landlord niyang si Alan Bono,
at sinasabing sinapian siya ng mga demonyo at di niya maalalang ginawa niya 'yon.
Ang nobya niya, si Deborah Glatzel, na naroon nang mangyari 'yon
at sinabing sinapian ang kapatid niya
ay nagbigay ng ulat sa nangyari.
Wala akong nakitang pananaksak. Nandoon ako mismo.
Ano'ng nakita mo?
Pagtulak at pagtaboy lang.
Tapos ano?
Tapos nagkagulo na.
Naisip ni Debbie na mapapatunayan 'yon,
at sigurado siya na mapapatunayan namin ang pagsanib ng demonyo.
Pagkatapos ng pinagdaanan namin,
masasabi noon sa lahat na totoo ang demonyo.
Ang abogado ni Johnson, si Martin Minnella,
walang binanggit na mga demonyo sa korte.
Hanggang makuha ang resulta ng pathologist's report,
ang sariling pathologist's report namin, at ang autopsy, wala pa kaming magagawa.
Hindi ako naniniwala sa paranormal.
Kaya bago ako masangkot nang husto, sabi ko gusto kong mag-research.
Sinabi sa akin nina Ed at Lorraine Warren,
"Hindi 'yon si Arne Johnson mismo.
Demonyo ang kumuha sa katawan ni Arne
at pumatay kay Alan Bono."
Inisip ng partner ko na mga baliw sila
at sinabing, "Layuan mo ang kasong 'to hangga't kaya mo."
Pero gusto ko pang makarinig.
Sa labas, parang kakaibang bahay 'yon sa New England.
Sa loob, parang set 'yon mula sa horror movie sa Hollywood.
Museo 'yon na nagdodokumento ng paranormal activity.
At sabi nina Ed at Lorraine Warren, base sa totoong buhay ang nakikita mo.
Nasa gusali ka ngayon na malamang may...
mga pinakadelikado na bagay sa kakaibang mundo.
Sa isang kuwarto, meron silang artifacts,
kasama ang isang manika, na sabi nila, "Wag mong hahawakan ang manika."
Annabelle ang pangalan ng manika, ang alam ko.
Pinlay nila 'yong tapes sa akin.
Diyan ka lang!
- Hindi! - Oo!
Diyan ka lang!
Ipinakita sa akin ng mga Warren ang ebidensiya nila.
Buksan mo ang mga mata mo, David.
At para sa akin, totoo at kapani-paniwala 'yon.
Naniwala ako sa kuwento,
naniwala ako sa depensa,
at naniniwala rin akong wala nang ibang abogado sa state
na kakatawan sa kanya sa gano'ng depensa.
"Inutusan ako ng demonyo."
'Yan mismo ang sinabi ng abogadong si Martin Minnella na patutunayan niya
pag nilitis ang kliyente niya.
Ginagamit na sa England ang uri ng depensa namin.
Di pa 'to ginagamit sa Amerika, ang depensa na pagsanib ng demonyo.
Isang demanda laban kay Arne Johnson, na nakatira sa itaas dito,
ang inaasahan sa ika-19 ng Marso.
Tatlong kaso na ang nilitis sa England.
Dalawa sa kasong arson, isa sa rape.
Ang hatol sa lahat ng kaso, di nagkasala dahil sa pagsanib ng demonyo.
Sa 15-taong karera ko sa pamamahayag,
ito ang pinakakakaibang istorya na na-cover ko.
Sina Lorraine at Ed Warren,
na kilala bilang mga estudyante at lecturers tungkol sa occult.
Sinasabi ng mga Warren na impluwensiya ng demonyong nasa loob ni Johnson
ang nagtulak sa kanyang pumatay.
Napakahirap ang buong isyu na sinaniban ng demonyo
sa pananaw ng isang reporter.
Dahil hindi mo mapapatunayan 'yon.
Di mo puwedeng pabulaanan 'yon.
Ang pinakamahusay na magagawa mo bilang reporter ay maghanap ng facts.
Anim na araw matapos ang pananaksak, ipinakilala ako sa mga Warren.
Nagplano kami.
Bibigyan nila ako ng mga audio tape.
At malaya akong i-play 'yon sa dalawang istasyon ng radyo
kung gusto kong gawin 'yon.
Magandang hapon. Ito si Mike Allen.
Nakakuha ng dramatic tapes ang W.I.N.E. News
na iniuugnay sa sinasabing "inutusan ako ng demonyo" sa pananaksak
sa Brookfield.
Sa ngalan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo,
Inuutusan kitang iwan ang batang 'to.
Nasa noo mo ang krus. Di mo puwedeng saktan ang anak ng Diyos.
Mamamatay si Hesus sa impiyerno.
Mahal ka ni Mama.
At inaasahan kong makakatanggap kami ng maraming tawag
sa mga taong nagsasabing, "Bakit mo pinlay?
Nakakakilabot ka."
Karamihan sa mga tawag ay, "Kailan mo ipe-play ulit 'yon?"
Nakakatanggap ako ng sulat sa ibang bansa
mula sa psychics at mga tao sa paranormal field,
na nag-aalok ng serbisyo nila sa akin.
Tapos pupunta ka sa mga di naniniwala, na parang, "Nagbibiro ka ba?
May inuman. May pananaksak.
Open-shut case 'to.
Bakit binibigyan mo 'to ng airtime? Kalokohan 'to."
Sa pagbisita sa murder site, wala sa mga kapitbahay,
pati ang paring sangkot sa kaso, ang gustong pag-usapan 'yon.
Kinausap ko ang mga pari na nasa exorcism.
Kaya ang sinabi ko sa kanila ay, "Tingnan mo, may mga alegasyon
na sa mga seremonyang 'to, lumilipad ang mga gamit sa kuwarto,
na may paglutang na naobserbahan.
Gusto ko lang na sabihin mo, 'Kalokohan 'yon. Di 'yon nangyari.'
At makakaalis na kami." Di nila sasabihin 'yon.
Ed, ano'ng masasabi mo sa taong nagsasabi, "Hindi ako naniniwala sa alinman dito."
Sana wala ka sa hurado.
Puwede naming back upan ang kaso ng marami pang ibang kaso
kung saan kami nasangkot, at patunayan na walang duda
na nagaganap ang preternatural phenomenon dito.
Mukhang masaya ang mga litrato.
Di ako puwedeng makipagtalo sa 'yo.
Pero may ibang panig pag nakasara ang mga pintong 'yon.
'Yon lang.
Malayo kami sa normal at masayang American family.
May agenda ang mama ko.
Pag di umaayon ang mga bagay sa kanya, magwawala siya.
Sa harap ng mga tao, susubukan niyang magpakabanal
at iba pang bagay, pero hindi 'yon malapit sa realidad.
Di man lang siya nagsisimba o kahit ano
hanggang may nangyari kay David.
At nang dumating si Lorraine Warren,
'yong lahat parang,
"Magsuot tayo ng scapulars. Magsuot tayo ng mga rosaryo."
Di ako naniniwala roon.
Fifteen ako noong sinapian daw ang kapatid ko.
Di pa ako nagsalita sa camera o anuman,
at gusto ko lang lumabas ang katotohanan dahil inosenteng tao ang napatay.
At gusto nilang sabihing "inutusan ako ng demonyo"?
Malayo lang 'yon sa katotohanan. Alam ko dahil nandoon ako.
PITONG BUWAN BAGO ANG PAGPATAY KAY ALAN BONO
Nasa labas ako, at dumating sina Ed at Lorraine.
Sabi ni Ed Warren, "Ano'ng nangyayari rito?"
At sabi ko, "Sa totoo lang, sa tingin ko baliw ang pamilya ko."
Naaalala kong sinabi ko 'yon kay Ed.
Di ko alam kung ano ang agenda nina Ed at Lorraine Warren
sa simula.
Nakaupo lang ako at nanood, at di 'yon tama para sa akin.
Ano'ng gagawin mo pag ikaw ang in charge?
Uupo sila sa mesa para pag-usapan ang mga isyu ni David.
- Ayaw mo sa mga ganito, di ba? Hindi? - Ayoko.
Sinasabi nila,
"Puwede ka niyang murahin, duraan ka.
Uungol siya na parang mabangis."
Ang inaalala ko,
bakit pag-uusapan ang subject pag nakaupo kami roon?
Palabasin mo ang mga bata, bumaba, kumilos.
Pero gusto nilang tiyaking narinig namin 'yon, at ginawa namin 'yon.
Parang pinangungunahan mo sila sa gagawin.
Ano'ng ginagawa niya pag di siya si David?
- Dumudura, nagmumura. - Lagi siyang nagmumura.
- Nagmumura sa pari? - At sa akin. Oo, maraming nakadirekta...
Di matalino si David para gawin 'yon?
Makalipas ang ilang araw, ginagawa ni David 'yon,
word for word.
- Sige, Anak. - Gago ka.
Paparusahan kita!
- David, tama na. - Dapat mamatay ka!
- David. David, kumalma ka. - Di ka dapat mabuhay!
Mamamatay ka!
Ikaw na matabang gago ka.
Sa simula, madalas pumunta ang mga Warren,
parang every other day. Sa unang linggo, araw-araw silang pumupunta.
Nandito na si Mama. Sige na, tayo. Sige na, halika na.
Gabi-gabi nakahanda ang mga camera nila.
- Umalis ka sa anak ko. - Nakahanda ang mic.
- Hindi! - Nanay mo ako.
Naging palabas 'yon.
Wag mong gawin 'yan!
Tama na! Tumayo ka na! Diyos ko! Tayo, halika!
Sa halip na tumuon sa pagtulong kay David, nirecord mo siya.
Puwedeng iba ang ginawa sa lahat.
May isang insidente isang gabi
na sinisigawan ng mama ko si David na tumigil at kumalma, na umupo.
At nagsimula siyang tawagin siya ng kung ano-ano.
At biglang lumabas ang papa ko.
- Di ka dapat mabuhay! - David...
Tumayo ka!
Maririnig mo ang "sampal".
Pumunta ka riyan at umupo.
Sabi niya, "Tumigil ka na nga."
Tama na! Wala na. Dapat tumigil na 'to.
At tama nga, umupo at tahimik na ang demonyo.
Kaya natutuwa akong nakikinig siya sa papa ko.
Okay, teka. Okay, bigyan mo ako ng isa...
Noong gabi ng pagpatay, may inaayos kami ng papa ko sa labas
at sumigaw ang mama ko,
"Kailangan nating pumunta sa kennel. May nangyari. Nagwawala si Debbie."
- Umalis na tayo. - Okay.
Pagdating namin, sabi ni Debbie, "May matinding away.
Nasaksak si Alan. Nandoon siya."
Nakita ko si Alan na nakahiga. Nilapitan at pinaikot ko siya.
Fifteen lang ako.
Di ko alam ang gagawin. Di ko pa naranasan 'yon sa buong buhay ko.
At naaalala kong nakita ko ang apat na saksak. Apat 'yon.
Naghahabol siya ng hininga. Sinasabi ko, "Alan, Kapit."
Kaya ano'ng gagawin mo?
Parang naipit ka. Alam mo 'yong sinasabi ko? Hindi 'yon...
Di ko gusto 'yon na... Di ko 'yon sinasabi, sa totoo lang.
Isang bagay 'yon na ayokong maalala, dahil 'yon ay...
Di mo matutulungan ang isang tao. Parang... wala na akong magagawa.
Nakakalungkot lang makita na may mamamatay nang gano'n.
'Yong pagpatay kay Alan Bono,
di ko naisip na konektado 'yon kay David.
Walang demonic doon.
Napaka-possessive ni Arne kay Debbie.
May mga tsismis na may relasyon si Debbie kay Alan Bono.
Naaalala kong pumunta si Debbie Glatzel sa pulis,
at sabi niya, "May naririnig akong tsismis
na dahil sa three-way ang pagpatay na 'to,
triangle sa pagitan namin nina Alan Bono at Arne Cheyenne Johnson."
At sabi niya, "Hindi. May relasyon kami dati ni Alan Bono.
Tapos na 'yon, at 'yong pananaksak, 'yong pagpatay, walang kinalaman 'yon."
Isang kakaibang paglilitis ang gaganapin bukas sa Danbury.
Ang punto ng kasong 'to ay pagsanib umano ng demonyo.
Nag-uulat si Jim Van Sickle.
Dadalo ba ang demonyo sa sinaunang korteng 'to
sa Danbury, Connecticut bukas?
Tetestigo kaya siya sa isang punto?
Hindi ko alam na nagsisimula na ang trial.
At sa unang araw ng trial, binigyan ako ng mga magulang ko ng pera
para di ako pumasok sa school, at gawin ang gusto ko sa araw na 'yon.
Natakot sila na masangkot ako sa kuwento,
kasi alam ko...
na gawa-gawa lang lahat 'yon.
NAGSIMULA NA ANG 'DEMON MURDER TRIAL.'
Kami, bilang pamilya, inisip na magiging inosente si Arne
dahil kasama namin ang pari
at mga Warren at lahat ng ebidensiyang nakuha namin,
mga audio recording, mga litrato,
at maipapakita sa korte na hindi pumatay si Arne.
Sinapian siya dahil hinamon niya ang halimaw.
Isinusulong ng prosecution ang pinakamalaking sentensiya
na mahatulan ng guilty.
Ito ang kaso kung saan ang media
at mga Warren ay gumugol ng maraming oras sa pagsasapubliko
para sa sariling financial inerest nila.
Pero sa pagkakaalam ko, routine na 'to
hanggang sa posibleng magkaroon ng routine homicide.
Ang lumabas at sabihing puro kalokohan lang 'to,
na sinusubukan naming pagtakpan ang simpleng kaso ng pagpatay.
Pag nahatulan si Arne ng pagpatay, nahaharap siya sa 25 taong pagkakakulong.
Napakahirap makapasok sa korte.
Standing room lang 'yon.
Walang nakakaalam sa mangyayari.
Parang may showdown na magaganap
kasama si Martin Minnella na may depensang pagsanib ng demonyo,
at kailangang humatol ni Judge Robert Callahan
kung tatanggapin niya 'yon o hindi.
Reality check 'yon, sa totoo lang.
Nasa korte ako. Hindi pa ako nakakapunta roon dati.
Makukulong ng 25 taon.
At surreal 'yon.
Naniniwala ako na tetestigo ang kliyente ko para sa sarili sa korte.
Hayaan mong suriin ng hurado ang totoong nangyari.
Hindi lang maniwala sa pananampalataya,
maniwala ka sa aktuwal na ebidensiya at testimonya,
at magdesisyon ka batay roon.
Pero hindi umabot doon.
Nakinig ang hukom sa precedence, sa mga argumento, at sinabi niya
na di katanggap-tanggap na depensa ang pagsanib ng demonyo.
Di 'yon mahalaga sa kasong 'to at sa mga korte sa US.
Hindi 'yon science,
at wala siyang papayagang ebidensiya tungkol sa mga pagsanib at mga demonyo.
Jim Van Sickle, News Four, Danbury.
Sobrang nalungkot ako.
Maririnig mo lahat ng buntong-hininga mula sa pamilya. Parang, "Diyos ko."
Sa korte, kailangan mong ilagay ang kamay sa Bibliya at manumpa roon.
Pero ayos lang 'yon. Maliban doon,
hindi sila naniniwala sa supernatural o sa diyablo.
Kaya paano 'yon gumagana?
Sa harap ko mismo,
'yong lima o anim na paring Katoliko na naroon ay sabay-sabay tumayo,
parang inensayo 'yon,
at nagmartsa palabas, at wala ka nang maririnig sa kanila.
At di na nagkomento ang simbahan sa kaso mula noon.
Pakiramdam ko inabandona ako.
Di ako nagkaroon ng tsansang sabihin ang buong katotohanan.
Pero di sila papayag sa katotohanan, kaya parang nawala ako.
Ano na ang gagawin natin?
Magpapatuloy ang paglilitis sa Danbury bukas.
Naging napakahirap na kaso para sa depensa na makipagtalo
dahil may mga pirmadong pahayag ka sa pulis ng mga kapatid niya...
...na nagsabing sinaksak ni Arne si Alan.
At kung di mo masasabing, "Ginawa niya 'yon dahil sa pagsanib ng demonyo,"
maiiwan ka sa, "Sinaksak niya si Alan."
Sabi ni Martin Minnella, self-defense lang ang magagawa natin.
At sabi niya, "Yon ang apela natin."
Di nagkasala ng pagpatay sa unang antas. Manslaughter.
Ang problema, di self-defense ang paghihiganti.
Sa madaling salita, pag may lumapit sa 'yo,
puwede mo siyang saksakin ng isa, o dalawang beses, pero di maraming beses.
Dahil pag ginawa mo 'yon,
mawawala ang self-defense.
'Yong sasabihing bigla na self-defense 'yon,
kahit di naman 'yon ang sinabi sa umpisa,
parang naging kakaiba 'yon.
'Yon lang ang paraan na magkatsansa ako
na hindi makulong ng 25 taon.
Kinailangan kong tumestigo.
Medyo mahirap tumestigo
dahil di ko talaga maalala ang nangyari.
At 'yon ang sinabi ko sa kanila.
Parang naramdaman ng lahat
na di maganda ang kinalabasan nito sa iba't ibang antas.
Pero kasabay nito, may isang taong namatay
at isang taong naging sanhi ng pagkamatay, at kailangang magawan ng hustisya.
ANG HATOL
Nagkatensiyon sa pamilya.
Natakot ang kapatid ko na mahahatulan si Alan ng pagpatay,
at makukulong siya habambuhay.
Dinala ako sa korte. Puno ang kuwarto.
Dumating ang hukom at nakuha ang hatol mula sa foreman ng hurado.
Kinabahan ako at takot na takot.
Ang hatol ay hindi nagkasala ng pagpatay sa first degree,
nagkasala ng manslaughter sa first degree.
Tapos dumating kami sa sentensiya.
Naaalala ko ang mga sinabi ni Judge Callahan hanggang ngayon.
"Wala akong magagawa kundi bigyan ka ng pinakamahabang sentensiya.
Sampu hanggang 20 taon sa kulungang may pinakamahigpit na seguridad."
Nang hatulan ako, tumayo si Debbie at sinabi sa hukom,
"Callahan", sabi niya, "Nasisiraan ka. Baliw ka."
Tapos tumatakbo siya, umiiyak.
Noong lumalabas ako ng korte,
lumusot si Debbie mula sa media, tumakbo papunta sa akin para halikan ako.
At sinabi ko kay Debbie, "Ituloy mo lang ang buhay mo.
Di ko alam ang mangyayari sa akin.
Itutuloy mo pa rin ang buhay mo."
Nagsimula siyang umiyak. Sabi niya, "Di mo ako mahal."
Sabi ko, "Mahal kita. Kaya binibigyan kita ng kalayaan."
Sabi niya, "Hindi, hindi kita iiwan."
Lagi kong sinasabi 'yon mula simula.
Inosente si Arne.
Sobrang nahirapan siya.
Galit na galit ang mama ko roon.
Alam niyang sinapian ng demonyo si Alan.
Hindi siya marahas na tao.
Naawa siya kay Arne.
Gusto ng mama kong magkuwento.
Gusto niyang sabihin ang totoo, at gusto niyang ipaalam 'yon sa mga tao.
Nakaupo sa tabi ko ang ina ng dating sinapian na bata,
at nandito siya para magkuwento.
- Kumusta? - Masaya akong makasama ka.
Kumusta si David ngayon?
Hindi na siya sinasapian ngayon. Hindi na.
Tama. Normal na normal na?
Normal na normal na, at...
Marami pa ring problema si Arne.
Nandito ang isang binata na nakakulong ngayon.
Nahatulan siya ng sampu hanggang 20 taong sentensiya dahil sa manslaughter
sa bagay na di naman talaga siya responsable.
Pagkatapos ng paglilitis, napunta ang mama ko sa... Hollywood.
Sumakay kaming lahat sa jet.
Sinundo kami ng limo at naghapunan kasama si Dick Clark.
Nag-eenjoy siya roon. Excited siya,
at di siya makapaniwalang nangyayari 'yon sa kanya.
Pero may agenda sina Ed at Lorraine Warren.
Sabi nila, "Magiging mga milyonaryo kayo."
Sinabi ng mga Warren na gagawa sila ng libro.
Nilista na nila ang author,
na baka gumawa ng dating libro para sa kanila.
Dinala nila si Mr. Brittle para kausapin kami,
at marami silang itinanong. Sabi ni Ed, "Gawin mong nakakatakot 'yon."
Sabi niya, "Pero chineck ko sa mga tao, at di raw 'yon nangyari."
Sabi ni Ed, "Gawin mo. Pupuntahan tayo ng tao. Bibilhin nila ang nakakatakot."
Sina Ed at Lorraine Warren ang pumalit.
Makalipas ang anim na buwan, dumating ang Warrens na may mga papeles,
at sabi ni Mama, "Kukuha ba kami ng abogado?"
At sabi ni Lorraine, "Hindi, mahal.
Puno ng abogado ang William Morris Agency."
Oo. Pero di para sa kanila. Para sa 'yo 'yon.
-Hello. - Hi, Lorraine? Judy.
-Hi, Judy. - Kumusta?
Mabuti, mahal.
-May nalaman ka na ba? - Ano, honey?
-Tungkol sa libro o anuman? - Maayos lahat.
Okay, ayos.
Dahil pinaghirapan mo 'yon. Pinagdaanan namin lahat ng trahedya.
At sasabihin ko, kailangan namin ang pera tulad mo.
Nakatanggap ang mama at papa ko ng $4,500,
pero nakatanggap sina Ed at Lorraine Warren ng $81,000 at barya.
Kumikita pa rin sila roon sa Conjuring films.
Sabi ni Lorraine, magiging mayaman akong bata
dahil sa book deal na 'yon.
At kasinungalingan 'yon.
Malaki ang kinita ng Warrens sa amin.
Kung makikinabang sila sa 'yo, gagawin nila.
Di nila palalampasin ang deal na 'yon.
Nang napagtanto ng mama ko na naloko siya, kung tawagin niya 'yon,
nawalan siya ng tiwala sa kanila. Magaling sila sa ginagawa nila,
at alam nila kung paano makipag-usap at makipaglaro sa mga tao.
Magagaling silang mga manloloko.
Nakonsensiya ang kapatid kong si David sa lahat ng 'yon.
Malungkot, sa totoo lang, dahil alam niyang inosente si Arne.
Di ko kakayanin 'to kung wala ang suporta ni Debbie.
Nagbigay-pag-asa 'yong suporta.
At noong 1985,
ikinasal kami sa kulungan.
Napakaganda niya. Maningning siya.
Di ako makapaghintay na hawakan siya. Ang galing.
PINALAYA SI ARNE CHEYENNE JOHNSON SA KULUNGAN NOONG 1986
NAGSAMA SILA NI DEBBIE GLATZEL HANGGANG MAMATAY SI DEBBIE NOONG 2021
Binago ng lahat ng 'to ang buhay ko. Dinala ako sa relihiyon.
Hindi ako sinapian.
Di ako sumailalim sa exorcism,
pero di ako sinapian, at alam ko kung paano protektahan ang sarili ko.
Alam ko ang mga dasal na sasabihin, kaya ako ang may kontrol.
Pinapatatag ako ng pananampalataya ko.
Kaya mukhang maayos lahat. Nagpapatuloy ang buhay.
Tingin ko, naapektuhan ang buong pamilya ng kasong 'to.
Sinugatan nito lahat.
Ginulo nito ang buhay namin, at mahirap 'tong pag-usapan.
Mahigit 40 taon na ang lumipas...
pero... binago kami nito
at may pangmatagalang epekto 'to sa lahat na nasa pamilya.
Nasa punto na kami kung saan nagkawatak-watak kami.
Wala nang nag-uusap sa amin.
Nang makita ko ang mga litrato...
natakot ako ulit at sobrang nalungkot, dahil may 11 taong gulang na bata
na may normal na pagkabata hanggang sa nangyari 'to.
Kinailangan kong harapin 'to araw-araw.
Sa kuwentong 'to, gusto mong malaman kung sino'ng nagsasabi ng totoo.
Pagkamatay ng mga magulang ko, tinitingnan namin ng asawa ko ang mga gamit nila.
Isinulat ng mama ko lahat. May OCD siya.
Nasa papel, kalendaryo, o anuman 'yon. Magsusulat siya ng notes.
Sa isang note, sabi niya,
"Uminom ng gamot ang pamilya ngayong gabi, at maayos lahat."
Habang tinitingnan namin ang mga bagay,
napagtanto naming mas komplikado pa ang gamot na 'yon.
Nalaman naming naglalagay siya ng Sominex sa pagkain namin.
At matagal na niyang ibinibigay 'yon sa buong pamilya.
May mga tao na natutulog kahit saan.
Pero napuyat ka ba kagabi dahil sa simpleng tensiyon?
Uminom ka ng Sominex at matulog. Di ka masasanay sa Sominex.
Uminom ka lang ng dalawang Sominex tablet para sa 100% ligtas na tulog at giginhawa.
Naaalala kong naghahain siya ng hapunan. Laging hiwalay ang mangkok niya sa amin.
Kung may spaghetti siya, kakain lahat sa bowl.
Hiwalay 'yong kanya. "Gusto mo pa?" Sabi niya, "Hindi, ayos lang."
Gumamit ng Sominex ang mama ko para kontrolin kami, mga anak, at si Papa.
Sa pagtatapos ng araw, pag pagod at hapo lahat,
hulaan mo? Magpapahinga at uupo lahat. Wala nang problema.
Pero may pangmatagalang epekto sa mga tao ang Sominex.
Mood swings, pagtaas ng timbang, at hallucinations.
Napakaposible
na nakainom ng maraming gano'n si David sa paglipas ng mga taon,
kung saan may nakikita siya.
Papatayin kita.
Mamamatay si Hesus sa impiyerno.
O akala niya may mga nakita siya.
Papatayin kita, peste ka.
Sa pagitan nina David, Arne, ang kapatid kong si Alan...
mga biktima sila bandang huli.
Di kami paiinumin ng gamot ng mama ko.
Inalagaan kami nang maayos ng mama ko.
Ang totoo, noong 11 taong gulang ako,
sinapian ako ng demonyong espiritu, siguro matatawag mong gano'n 'yon.
'Yon ang totoo. Wala akong dahilan para magsinungaling.
Gaya ng papa ko, bumibili ako ng basura at inaayos ko 'yon.
Maging abala ka lang. Maging busy ka lang.
Dahil makakagawa ka ng makademonyo pag wala kang ginagawa.
Tagapagsalin ng Subtitle: Lea Torre