ANG MGA TAUHAN, LUGAR, ORGANISASYON, KAGANAPAN, GRUPO, AT PINANGYARIHAN
AY PAWANG KATHANG-ISIP LAMANG AT SINUNOD ANG MGA CHILD SAFETY GUIDELINE
ANG PROGRAMANG ITO AY PINONDOHAN NG COMMUNICATIONS DEVELOPMENT FUND
OF MINISTRY OF SCIENCE AND ICT (REPUBLIKA NG KOREA)
Bakit nakabukas ang pinto?
Bakit ang baho?
Ma'am.
Grabe, ang baho.
Sir.
Bakit nakatodo ang heater?
Ano ba 'tong amoy na 'to?
Hala, bakit nasa sahig 'to?
Naku po!
Nakarating ka na sa iyong destinasyon.
Tapos na ang pagbigay ng direksiyon.
Hay, naku.
Hindi ka na naman ba umuwi kahapon?
Mas gusto kong matulog sa estasyon.
Ang hirap mamasahe papasok sa trabaho.
Bakit mukha ka pa ring malinis na parang umuwi ka?
Bakit ikaw hindi ka umuwi?
Galing ako sa bahay.
Ano?
Nakauwi ako sa tamang oras kahapon.
Medyo matatagalan ang pag-iimbestiga sa ganito kalaking bahay.
Hello, ako po si Kim Ju-hyeok.
- Uy, baguhan. - Opo, sir.
Alamin mo ang nangyari sa CCTV
na tinanggal diyan.
Po?
Sige, sir.
Siya ang may-ari ng bahay.
Siya si Director Choi Jin-tae ng Hyekwang Hospital.
Kilala siyang brain specialist. Lumalabas pa nga siya sa TV.
Walang nagalaw rito sa bahay.
Kakaiba ang posisyon niya, 'no?
Pero hindi pa 'to natatapos diyan.
Dito tayo.
Pinainit ang silid na 'to para mabilad ang katawan sa mataas na temperatura.
Namamaga na ang buong katawan niya dahil sa inilabas na gas
galing sa bakterya ng mga organo niya.
Ano 'yang nakatusok sa dibdib niya?
Paper knife.
Parang galing sa magkaibang kaso ang pagkamatay nilang dalawa.
Ang hula namin, siya si Ms. So Jin-yu, asawa ni Dr. Choi Jin-tae.
Naaagnas na ang katawan niya kaya halos hindi na makilala.
Pero pamilyar ang saksi sa kuwintas at pulseras
kaya niya nakilala si Ms. So.
- Nasaan ang saksi? - Nasa labas.
Buwisit!
Ano'ng nangyari?
Buwisit!
Kailangan ko siyang tawagan.
Sagutin mo.
Bakit hindi mo sinasagot? Buwisit!
Ayos lang 'yan.
Kailangan kong kumalma.
Mag-isip ka.
Sige.
Buwisit!
Ano?
KABANATA 2. MALING AKUSASYON
- Ano'ng nangyayari? - Bakit nandito ang mga sasakyan ng pulis?
May alam ka bang may galit sa kanila?
Base sa naranasan ko sa kanila, hindi sila 'yong tipong may kaaway.
Ang gusto kong sabihin, mayaman sila.
Wala bang madalas na dumadalaw?
Maliban sa mga pamilya nila,
wala nang ibang bumibisita sa kanila.
Abala parati si Mr. Choi sa trabaho niya,
at bihira namang lumabas si Ms. So.
May napansin ka bang kakaiba maliban sa heater
na nakatodo sa opisina?
Ano...
Maliban sa dekorasyon na nasa sahig...
Hindi ako sigurado.
Nataranta na ako, kaya hindi ko napansin ang paligid.
May isa pa.
Nakita ko ang litrato ng pamilya sa sala at parang may anak na babae sila.
Hindi mo ba siya nakita?
Si Ro-hee.
Wala rito si Ro-hee!
Hoy!
Dito na lang.
Ano?
Ano'ng...
Hee-ae.
Hee-ae!
Ro-hee!
Buwisit.
Ro-hee!
Kuwarto ito ng 11 taong gulang na bata, di ba?
Wala akong makitang gamit na pambata.
Sinabi mo pa.
Tinitingnan ko pa lang 'tong estante kinikilabutan na ako.
Sir, naghanap na ako sa paligid, wala akong nakitang bata.
Pero...
Pero ano?
May kakaiba rito.
Grabe, ano 'to?
Akala ko sa mga pelikula lang nakikita ang mga ganitong bagay.
Ano ba 'tong mga 'to?
Dito ba siya nag-oopera?
Malay ba natin.
Para akong nasa loob ng isang ospital.
LINGGO NG BRAIN RESEARCH DIRECTOR CHOI JIN-TAE
Sir.
Tinawagan ko ang security company,
tinanggal daw nila lahat ng CCTV apat na araw na ang nakakalipas.
Tinanggal nila?
Opo, sir.
Sir.
Uy.
May nakita ka bang batang ganito kalaki?
Hindi ako sigurado.
May iba pa bang nakatira dito maliban sa ating dalawa?
Oo nga.
Sige, salamat.
Sana mahanap mo siya!
Sandali lang.
Hoy, tigil!
Buwisit.
Sino ka?
Ako?
Ako ang nangongolekta ng mga bagay na may halaga.
Sino ka ba?
Ro-hee!
Loko ka.
Ro-hee!
Kailangan mo lang siyang kunin.
Kunin siya?
Kidnapin siya.
Hoy!
Nababaliw ka na ba? Ano'ng sinasabi mong kidnapin siya?
Ito lang ang tanging paraan
para mabayaran ang pang-ospital ni Hee-ae.
Hindi ito solusyon.
Ibalik mo na lang kasi lahat ng perang kinuha mo
tatlong taon nang nakalilipas.
Ano? Kidnap?
Hoy, sa tingin mo ba magkakasiya ang perang 'yon?
Balita ko may utang ka na sampung milyong won.
Aabot pa ng mas malaking halaga kung may darating na donor.
Mali pa rin 'to.
Paano kung magkaproblema?
Di ako puwedeng makulong at maiwan si Hee-ae.
Hindi 'yan.
Kahit ano'ng mangyari, di tatawag ng pulis ang mga magulang niya.
Bakit naman hindi?
Napakayaman nila.
Mga kilalang tao rin sila,
kaya hindi nila gugustuhin na pag-usapan sila ng mga tao.
Sa tingin mo wala silang gagawin pag nakidnap ang anak nila?
Oo, siyempre.
Kasi...
inaabuso siya.
Ano?
Hindi ko pa rin kaya.
Ayokong umabot sa ganiyan.
Hindi ka pa rin...
desperado, ha?
Ang lakas ng loob mong tanungin kung desperado ako?
Paano mo nakakayang sabihin 'yan,
e iniwan mo nga ang anak mo para mamuhay nang mag-isa?
Kung gano'n ano na ang plano mo?
Akala mo ba malulutas ang lahat ng pagmamahal at pag-aaruga?
Hindi ba kailangan mo ng pera?
Myeong-jun.
Sigurado ka bang...
kakayanin mo
ang bayarin sa ospital at ang pang-opera?
Sabi mo si Hee-ae ang prayoridad mo.
Papa.
Bakit, anak?
Dumilat ka.
Nakikinig ako.
Sige na, dumilat ka na.
Dito po kayo matutulog?
Gising.
Ano?
Sabi ko gumising ka.
Hay, salamat naman!
Salamat po.
Nababaliw ka na ba?
Nangyari 'to kasi iniwan mo akong mag-isa!
Pasensiya na.
Ayos ka lang ba? Nasaktan ka ba?
Malalaman natin pagdating sa ospital.
Nasaan ang ambulansiya?
Nasaan ang mga pulis?
Ano?
Hindi ka ba tatawag sa kanila?
Oo.
Dapat nga.
Ano ba'ng problema mo?
Bakit napakakalmado mo?
Muntik nang mamatay ang kaisa-isa mong anak.
Matanong ko lang...
may ginawa ka ba kaya ayaw mong tumawag ng pulis?
May pinagtataguan ka ba
o tinatakasan?
Pumunta tayo...
sa ospital at estasyon ng pulis bukas.
'Wag ka na...
ulit aalis nang hindi ako kasama.
Sige.
Sa nakikita n'yo rito,
ang mahabang espadang nakatusok sa tiyan ni Dr. Choi Jin-tae
ay ang katanang pagmamay-ari niya.
Batay sa pagsusuri,
galing sa parehong espada ang sugat sa kamay niya
at parang dahil 'to sa pagdepensa sa sarili.
Noong araw ng pagkamatay din siguro nabali 'yong buto sa mga daliri niya.
- May ibang sugat pa dahil sa pagdepensa? - Wala na, sir.
Sunod ang asawa niya, si Ms. So Jin-yu.
Nakita siya sa tabi ng kama
na may nakatusok na paper knife sa dibdib.
Sinadya ng suspek na itaas ang temperatura ng heater para maagnas ang katawan.
Isang katana at isang paper knife na di alam kung saan nanggaling?
Pinaagnas nila ang katawan sa mataas na temperatura.
Sigurado kayong magkaparehong kaso 'to?
Tinitingnan namin kung ginawa 'to ng iisang suspek
at iba pang mga posibilidad.
E 'yong kuha sa CCTV?
Mayaman naman sila para makapagpalagay ng CCTV palibot sa malaking bahay.
Mukhang tinanggal ng security company ang lahat ng CCTV noong ika-20.
Ano? Bakit?
Hindi namin alam ang dahilan pero hiniling 'yon ni Dr. Choi.
Hay, buwisit.
Nagkaroon ng aksidente sa eskinita malapit sa bahay ni Choi Jin-tae.
Nakakuha kami ng CCTV footage sa paligid ng bahay ni Choi Jin-tae.
Oo, 'yan.
Bandang 11:30 ng gabi, mga 20 segundo.
Ano'ng nangyayari diyan?
Hinanap n'yo ba 'yong kotse?
Oo, wala itong plaka.
Kotseng walang plaka? Saan siya pumunta pagkatapos?
Tinitingnan pa namin ang kuha ng mga kalapit na CCTV.
Buhay pa pala ang bata hanggang sa mga oras na 'yon.
Tingnan n'yo ang rekord ng mga pasyente sa emergency room noong gabi ng ika-21.
Dapat unahin nating hanapin ang bata!
- Opo, sir. - Opo, sir.
Ikaw, sumama ka sa 'kin.
Sige po, sir.
Ano po ba ang dapat kong unahin, sir?
Hindi ko alam. Ano ba ang gusto mong unahing gawin?
Dapat ko po bang tingnan ang mga rekord sa ospital noong kinagabihan ng ika-21?
O tawagan ang security company?
At pag nagbukas na ang mga bangko,
hihingi ako ng listahan ng mga transaksiyon ni Dr. Choi.
Uy, una sa lahat,
matulog ka muna.
Po?
Matulog ka muna.
Alas-sais na nang umaga. Kailangang matulog para makapagtrabaho.
Tama.
Sige po, sir.
- Ikuha ko po ba kayo ng sigarilyo? - 'Wag na.
Tumigil ka na sa pagsipsip at magtrabaho ka na lang pagsikat ng araw.
Matulog ka na!
Ju-hyeok, mahihimatay ka na pag hindi ka pa nagpahinga.
- Kasi... - Ibaba mo 'yan.
Tulog na.
Uy.
Uy, pasubok nga ng isa.
Nakakatulong ba 'to?
Gusto ko lang labanan ang tukso.
Hay, naku.
Pinupuri kita dahil sinusubukan mong huminto.
Pag matanda ka na,
mahirap nang maging determinado.
Gaano katagal ka na rito sa Youngin?
Mahigit tatlong taon na.
Ibig sabihin, tahimik ang Youngin
na wala ni isang kaso ng pagpatay
sa lumipas na higit tatlong taon.
Grabe.
Ano ba 'tong kaguluhang 'to sa isang napakapayapang siyudad?
- Kung may sasabihin ka, sabihin mo na. - Ano?
Hindi ko na kailangang magsalita.
Gusto ko ang mga taong tulad mo,
lalo na sa ganitong sitwasyon.
Hindi ka namumulitika sa opisina
o nanloloko.
Nakakatulong din minsan na agresibo ka.
Ayos 'yon.
- Papuri ba 'yon o pamumuna? - Ikaw naman.
Hindi ka naman 'yong tipong maaapektuhan
ng kahit alin do'n sa dalawa.
Balita ko pinadala ka rito dahil matigas ang ulo mo.
Kung gano'n...
ituloy mo ang katigasan ng ulo mo.
Walang manggugulo sa 'yo rito.
Lilipat ba tayo?
Oo, baka sakali lang.
Akala ko pupunta tayo sa ospital.
Isuot mo 'tong jacket mo.
Baka manatili ka sa ospital pag nagpatingin ka.
Pasensiya na sa ibabalita ko pero ayos lang ako.
Baka iba ang sabihin ng doktor.
Sa wakas, parang totoong tatay ka na kung magsalita.
Karapat-dapat ka nang tawaging papa.
Ano?
Niligtas mo ako.
Iniwan mo akong mag-isa kagabi
pero sa bandang huli, niligtas mo ako.
Kaya karapat-dapat ka na sigurong tawaging papa.
Ito.
Bakit mo dadalhin 'yan?
Nakaligtas din ako dahil dito.
Kampante ang pakiramdam ko pag hawak ko 'to.
Hindi sumagot ang tinatawagang numero.
Maaaring mag-iwan ng voicemail.
May bayad na pagkatapos ng beep.
Ibabalik ko na si Ro-hee sa bahay nila
at susuko na ako.
Wala akong pakialam sa pera.
Kailangan ko na siyang ibalik bago pa ito lumala.
Isa pa,
'wag ka mag-alala.
Pupuntahan ko si Hee-ae, isusuko ang sarili ko,
at sasabihin sa mga pulis na ako ang nagplano nito.
Kaya alagaan mo si Hee-ae habang wala ako.
Ito ang huling hiling ko, okay?
Bantayan mo siya, ha?
Nakikiusap ako.
Tapos na ang pagrerekord.
Parang wala ka namang kausap.
Nag-iwan ka ba ng voicemail?
Oo, may pasaway na hindi sinasagot ang telepono niya.
Hay, naku, itigil mo na 'yang pandidilat. Tara na.
Wala ka bang itatanong sa 'kin bago tayo umalis?
Tanong?
Dapat itanong mo kung nagugutom na ako.
Ay, gutom ka na ba?
Sige, kakain tayo ng masarap.
Masarap?
'Yong puting hindi masarap?
Hindi. 'Yong masarap talaga.
Ano ba'ng nangyayari?
Parang hindi ganiyan ang mahirap.
At simula ngayon, matutulog tayo sa hindi malamig at sa ligtas.
Saan tayo pupunta?
Basta may pupuntahan tayo.
Halika na.
Bakit sinama ng mamamatay-tao ang bata?
SELEBRASYON PARA SA NOMINADO NG ESTADO BILANG PINAKAMAGALING NA MEDICAL CENTERS
Nakakapagtaka.
Kapag kinidnap mo ang bata,
karaniwang makikipagnegosasyon ka sa mga magulang nila.
Pero bakit sila pinatay?
Baka hindi pera ang habol nila.
Parehong hindi ginalaw ang mga alahas na suot ni So Jin-yu
at ang mga dolyar ni Choi Jin-tae.
Baka may iba silang pakay?
Nakakatakot 'yon.
Pinatay niya kaya ang bata?
Kailangan natin alamin kung ano'ng pakay niya.
Kayo ba 'yong mga bibisitang pulis?
Siya si Detective Park Sang-yun.
At ako naman si Chae Jeong-man.
Ako si Yoon Jeong-do.
Dito tayo.
Sige.
Balita ko nakabakasyon siya.
Oo.
Nagulat kaming lahat na bigla siyang nagbakasyon.
Kahit na nagbabakasyon siya taon-taon,
kadalasan pumapasok siya pag araw ng pahinga niya.
Sobra niyang mahal ang trabaho niya
na dumating pa sa puntong mayroon siyang laboratoryo sa bahay.
Nakakapagtaka ring binanggit niya ang Singapore.
- Singapore? - Oo.
Sabi niya pupunta siya sa Singapore para magbakasyon.
Sandali lang.
May iba ka pa bang alam tungkol sa bakasyon niya?
Wala na, 'yan lang ang alam ko.
Balita ko ikaw ang pinakamalapit kay Mr. Choi.
Hindi naman talaga kami malapit sa isa't isa,
pero madalas ko siyang nakakausap.
'Yan na lahat.
- At haka-haka ko lang 'to, - Sige.
pero mukhang hindi sumama
ang asawa niya sa bakasyon.
May nangyari ba sa pagitan nilang dalawa?
Paano ko naman malalaman ang tungkol sa personal nilang buhay?
Pero minsan, sumisigaw siya
kapag nasa telepono siya.
At laging asawa niya ang kausap niya.
Abala siya parati,
kaya sigurado akong nagrereklamo ang asawa niya.
May iba ka pa bang naaalala?
Wala, ito lang ang naaalala ko sa ngayon.
Sige.
Pasensiya na kung wala akong masyadong naitulong.
Ayos lang.
Sige, isa na lang.
Kilala mo ba siya?
Hindi ko siya kilala.
Sige.
Alam kong di tamang panahon 'to, pero salamat sa pakikipag-usap sa 'min.
- Walang problema. - Sige.
- Paalam na. - Paalam.
Kung gano'n...
Uy, tawagan na lang ulit kita mamaya.
Maraming beses niyang tinawagan ang isang Singaporean travel agency.
Mukhang pupunta talaga siya sa Singapore.
Ang kakaiba lang, bumili siya ng dalawang tiket
para sa kaniya at kay Choi Ro-hee.
- Hindi kasama ang asawa niya? - Tama.
May tinawagan siyang travel agency rito para mag-book ng mga tiket.
Maliit na agency lang.
Tingnan mo ang Singaporean travel agency na 'yan.
Baka may nagrekomenda sa kaniya roon.
Sige po, sir.
Pero masyadong kalmado 'yong doktor,
samantalang matindi 'tong kaso.
Namatay ang katrabaho niya.
Lahat naman nakakaduda sa umpisa, di ba?
Gano'n lang talaga siya.
Manatiling kalmado kapag matindi ang sitwasyon.
Natural na 'yon sa isang imbestigasyon.
Tama, sir. Manatili tayong kalmado.
Kalmado na rin ba tayong kakain?
Uy.
Talaga?
Sige, papunta na ako riyan.
Saan tayo?
Ano? Malapit sa bahay ko 'to.
Di mo alam ang kasong 'to?
- Hindi, ano ba 'yan? - May pinatay.
May mag-asawang namatay dahil sa saksak.
Ano? Bakit?
Hindi lang ordinaryong kutsilyo ang ginamit. Mahabang espada.
Tumagos sa dibdib niya.
'Wag kang maingay. May bata.
- Oo nga. - Uy.
Ikaw, hindi ka man lang nag-iingat.
- Hindi ko naman inimbento 'yong kuwento. - Grabe.
Patingin.
Hee-ae.
Hee-ae!
- Saan n'yo tinago si Hee-ae? - Kumalma po kayo!
Ba't n'yo pinaalis ang pasyente dahil sa hindi pa nababayarang utang?
- Sino po ba ang tinutukoy n'yo? - Si Hee-ae!
'Yong pasyente sa Room 807!
- Nasaan si Kim Hee-ae? - Mr. Kim.
Ni hindi siya makahinga nang maayos.
- Pakiusap, kumalma kayo. - Paano n'yo nagawa 'to sa kaniya?
Sabi ko babayaran ko 'yong utang ko.
Lumipat po siya ng kuwarto, di ba?
Lumipat siya ng kuwarto.
Ano 'yon?
Bayad na po ang hospital bill
ni Kim Hee-ae, pati na ang operasyon at bayad sa nurse.
Na-book na namin ang operasyon pagkatapos mabayaran.
Sa June 5 na.
Sino ang nagbayad?
Sabi rito kayo ang nagbayad.
Hindi n'yo ba talaga alam?
Pero mabuti naman.
Ooperahan na siya sa wakas at makakapagpagaling na.
Masaya na siyang mabubuhay kasama kayo.
Oo nga.
Sa June 5 ang operasyon niya.
Ano?
Ano'ng...
- Saan ka pumunta? - Sa banyo.
Dapat nagpaalam ka bago ka umalis.
Paano ako magpapaalam sa 'yo kung di ko alam kung nasaan ka?
May sakit ka ba?
Ano'ng sinabi ng doktor?
Sakit ng tiyan lang.
Pumunta ka sa ganito kalaking ospital para sa sakit ng tiyan?
Sandali.
Ano'ng kinain mo para sumakit ang tiyan mo?
Kumain ka nang patago, 'no?
Naku naman, hindi, 'no.
Tara, kumain na tayo.
Hello.
Kailan n'yo nahanap ang kotse?
Ngayong umaga.
May nahanap kaming hindi nakarehistrong cellphone sa kotse,
at buti na lang nakuha namin ang SIM card.
May dalawang numero sa call history.
'Yong isang numero, para sa isa pang di nakarehistrong cellphone,
at 'yong isa, numero ni Dr. Choi.
- Dr. Choi? - Oo.
Tiningnan namin ang mga bagong tawag,
at may tawag kay Dr. Choi pagkatapos na ng pagkamatay niya.
Hindi alam ng suspek na patay na si Dr. Choi?
Baka ginawa niya 'yon para may alibi siya.
May mga bakas ba ni Choi Ro-hee?
Sunog na kasi lahat, e.
Naglakad lang siya kasama ang bata mula rito?
May mga kuha ba ng CCTV?
Walang CCTV dito sa lugar.
Malaki ang tsansang nandito lang sa malapit ang salarin.
Alam na alam niya ang lugar na ito.
Saan ka pupunta?
Chang-hun, tatawagan kita.
Sige.
Hindi pa matagal ang pagkakasunog nitong kotse.
Tingnan n'yong mabuti
kung may mga yapak o anumang palatandaan.
- Opo, sir! - Opo, sir!
Binabantayan natin ang mga estasyon ng tren,
bus terminal at ang tollgate, di ba?
Oo, sinabi kong maging mabusisi sa pag-iinspeksiyon at sa paghahanap.
Hay, naku.
Balita ko hinalughog mo ang quarry.
May nakita kaming yapak ng lalaki.
Hinihintay pa namin ang forensics.
Tiningnan nila lahat ng kuha sa CCTV na malapit sa lokasyon
- kung saan nahanap ang kotse. - At?
Wala silang nahanap.
Saan kaya niya dinala ang bata?
Ano 'to?
Mga dating nakulong na nakatira sa Youngin.
Mga mamamatay-tao? Mga kidnaper?
Pareho. Hindi pa namin matukoy.
Pa'no 'yong lalaking nasa kuha ng CCTV?
Malabo at nakasuot siya ng sombrero. Hindi masyadong kita.
Sir.
Lumipas na ang golden hour.
Dapat itago 'to sa press
hanggang malaman natin kung ano'ng nangyayari.
Hindi ko maintindihan kung ano ang nasa isip niya.
Ayaw natin siyang galitin at ilagay sa panganib ang bata.
Sige.
Nandito na si Mr. Park Cheol-won.
Ano?
Si Park Cheol-won?
Nagtatrabaho siya sa security company
na namamahala sa CCTV sa ospital at sa bahay ni Choi Jin-tae.
Ayusin ko ba ang interrogation room?
Sa pahingahan na lang kami mag-usap.
Sige, sir.
Ayan.
Pasensiya na at kinailangan mong pumunta rito.
Ayos lang.
May nangyaring malaking insidente kaya dapat akong tumulong.
Matagal ka na bang nagtatrabaho sa Uone Security?
Oo.
Mga sampung taon na.
Kailan mo lang hinawakan ang bahay ni Dr. Choi, di ba?
Tama. Mga dalawang taon ko nang hawak ang ospital niya.
Tinawagan niya ako nitong nakaraang taon at sinabing mas gusto niya
na isang tao lang ang humawak sa ospital at sa bahay niya.
Kaya hawak ko na rin ang bahay niya mula no'n.
Madalas ka bang makipagkita sa kaniya?
- Ano 'yon? - Wala namang ibig sabihin 'yon.
Inatasan ka niyang pamahalaan ang parehong lugar,
kaya iniisip ko lang
kung malapit ka sa kaniya.
Malapit sa taong tulad niya?
Bakit naman siya makikisalamuha sa tulad ko?
Sige.
Pag-usapan natin ang ika-20 ng buwan.
Kinuha mo ang mga CCTV nang araw na 'yon, di ba?
Oo.
Nataranta ako kasi biglaan.
Sinabi niya lang na kukuha siya ng ibang kompanya.
Ibang kompanya?
Oo.
Tinanong ko siya kung aling kompanya
pero iniwasan niya 'yong tanong ko.
May nakita ka bang kakaiba no'ng araw na 'yon
sa mga kinikilos niya o sa pakikipag-usap sa kaniya?
Nasa security lang ako.
Wala siyang dahilan
para kumilos o makipag-usap nang kakaiba sa 'kin.
Ano ang ginawa mo noong 21?
Noong 21?
Pormalidad lang itong tanong na 'to.
A, sige.
Lumampas sa karaniwang oras ko ang pagkabit namin nang araw na 'yon
kaya do'n natapos ang trabaho ko.
May lakad ako nang gabing 'yon.
Lakad?
Oo, nakipagkita ako sa kaibigan ko no'ng high school.
Nag-inuman kami hanggang gabi
at sa sauna na natulog.
Naligo kami, humigop ng mainit na sabaw kinaumagahan,
at pumasok sa trabaho.
Pakisulat ang pangalan ng kaibigan mo at ang numero niya.
KIM HUI-JUNG
- Enjoy. - Salamat.
Heto. Kain na.
Sabi na nga ba.
Amoy mahirap.
Ano'ng sinasabi mo? Amoy 'to ng masarap na pagkain.
Tikman mo.
Kumusta?
Mas masarap kaysa sa lumang arina.
Siyanga pala, bakit sa kalye tayo kumakain?
Street food ang tawag dito.
Masyado ka pang bata para maintindihan,
pero mas masarap kumain ng street food
kaysa kumain sa restaurant.
Kahit pa gaano kasarap, iniisip ko kung kailangan nating kumain nang ganito.
Ayos naman ang lasa.
Naku, bakit ba dumudura sa sahig ang mga bastos na 'to?
Grabe.
Mana siguro sa nanay niya ang anak mo.
- Ay, oo. - Grabe, ang ganda niya at matalino pa.
Hindi siya nagmana sa 'yo.
- Oo. - Kain lang kayo.
Buwisit.
Pambihirang babae 'yon. 'Wag mo na siyang pansinin, kain lang.
May punto siya. Hindi nga ako nagmana sa 'yo.
Tama.
Parang maganda si Mama.
Nakita mo ba siya?
Nakita ko siya sa mga litrato.
Hindi ba siya ang mama ko?
Nakita mo pala siya.
MAY TUMATAWAG
Bakit nakatitig ka lang sa cellphone mo?
Sagutin mo.
Oo.
Hello?
- Ako 'to. - Hoy!
Ano'ng problema mo?
Kumain ka lang, ha?
Babalik ako.
Kain lang.
Ano ba'ng nangyayari?
'Yan ang gusto kong itanong.
Ano ba ang nangyayari?
Gusto mong sagutin ko 'yan?
Paano ko malalaman? Hindi ko rin alam.
Kung hindi mo alam, e di sino...
sino ang gagawa n'on?
Nalaman ko rin dahil sa panonood ng balita.
Parang sasabog din ang ulo ko.
A, talaga ba?
Mababaliw na ako, buwisit!
Nasaan ka ba? Wala ka naman sa bahay, di ba?
Paano pa ako mananatili roon nang ganito?
Nasa palengke ako.
Hindi na ako puwedeng manatili sa bahay.
Saka, dapat makatagal ako hanggang sa makakaya ko,
kahit hanggang June 5 lang.
June 5?
Hindi mo alam?
Ano'ng mangyayari sa June 5?
Puwede bang huwag ka na magpatumpik-tumpik?
Sabihin mo na nang deretsahan.
Nasaan ka ba? Pupuntahan kita.
Mister!
Hello?
- Mister! - Ano'ng nangyayari, Myeong-jun?
Punta ka rito, bilis!
Ro-hee!
- Ano'ng nangyayari? - Naku po!
Ro-hee!
- Sa ospital! - Dalhin mo siya sa ospital!
- Naku. - Pakikarga siya sa likod ko.
Sandali!
Ang mga bag n'yo!
Bilis!
Bilisan n'yo!
YOUNGIN HOSPITAL
Mawalang-galang na! Pakitingnan ang anak ko.
- Panay ang suka niya at walang malay! - Kumalma kayo, sir.
- Kailangan ko ng doktor! - Huminahon kayo.
- Tumawag ka ng doktor. - Dr. Kim! Dito!
- Doktor! - Sir, kalma lang.
Sir, pakiusap, kumalma ka lang.
- Sumuka siya at hinimatay. - Dito.
- Nakatirik ang mga mata niya! - Gaano katagal na siyang walang malay?
Mga sampung minuto.
Ro-hee!
- Ro-hee! - Tabi po muna kayo.
Magrehistro muna kayo habang tinitingnan namin siya.
Sige.
- Rehistro? - Oo, punta po kayo roon.
REGISTRATION DESK / INFORMATION
- Hello, magrerehistro ako. - Sige.
- Pakisagutan 'to. - Sige.
PANGALAN
Nakakainis.
CHOI
'Wag kayong magmadali.
KIM HEE-AE
Dito.
Nakita ko 'tong mga pasa habang naglalagay ng suwero.
Mukhang child abuse 'to.
Tumawag ka ng pulis.
Sige po.
- Heto. - Sandali lang 'to.
PANGALAN: KIM HEE-AE
NUMERO NG TELEPONO
ADDRESS: YOUNGIN-RO, YOUNGIN-SI...
TUMIGIL ANG PROGRAM DAHIL SA ERROR
Mukhang nagkaro'n ng error.
Bibigyan ko muna kayo ng papel.
Sandali lang 'to.
Hawakan n'yo muna 'to. Sasabihin ko pag nakarehistro na kayo.
- Salamat. - Wala pong problema.
Sir.
Dok.
Ano'ng kinain n'yo ngayong araw?
Ngayong araw?
Kumain kami ng tteokbokki, sundae, pritong pusit, pritong hipon...
Allergic ba siya sa hipon?
Ano 'yon?
Binigyan namin siya ng antihistamine para bumagal ang allergic reaction,
at bumuti agad ang lagay niya.
May kung ano siguro
sa kinain n'yo ngayon kaya nagkaroon ng reaksiyon.
Lalagyan namin siya ng suwero
pero ipasuri n'yo po siya para sa allergy sa lalong madaling panahon.
Sige.
Salamat.
Pakibigay sa 'kin ng papel na 'yan.
Oo, heto.
Paalam.
Naku, sa wakas gumagana na.
Sige, tingnan natin.
PANGALAN: KIM HEE-AE KASARIAN: BABAE
ADDRESS
NA-OSPITAL NA ANG PASYENTE
Ano?
Ano 'tong...
- Nakakapagtaka 'to. - Ang alin?
Kakaiba kasi.
Oo, kakaiba nga.
Nakita mo bang sinisigawan niya ang lahat kanina?
Nakakaduda kasi.
Nasaan ang mga pulis?
Paano kung tumakas siya?
Kailan kayo tumawag sa pulis?
Kinunan mo ng litrato?
- Siyempre. - Huwag n'yo siyang tingnan.
Hinaan n'yo ang boses n'yo.
Sabihin mo sa mga pulis na bilisan nila.
Sinasabi ko sa 'yo, nakakaduda siya.
Sobrang nakakaduda nga.
Paanong hindi alam ng tatay ang allergy ng anak niya?
Papa.
Uy, ayos ka na ba?
Bakit ka bumabangon?
Kailangan kong magbanyo.
Sige.
Kaya mo ba? Hindi ka ba nahihilo?
Kaya ko.
Heto.
Puwedeng pakiabot ng backpack ko?
Bakit?
Talaga?
Umalis sila.
- Gano'n ba? - Dala rin nila ang bag.
Nandito pa ang bag ng tatay.
Hindi ba sila tumatakas?
Sobrang bata niya pa.
Paano niya nasaktan nang gano'n ang bata?
- Kaya nga, di ba? - Dok.
Nasaan si Kim Hee-ae?
Sandali. Banyo 'yan ng babae. Pumasok ka na.
Hala, hoy!
Ano 'yon?
Ano'ng ginagawa mo?
Tara na bago pa dumating ang mga pulis.
Ano?
- Tumawag ba kayo? - Oo.
Tama.
Dito.
Ro-hee!
Hindi ka ba aalis?
Sasama na lang ba ako sa pulis?
Sumunod ka sa 'kin.
- Sandali! - Sandali!
Hoy!
Ayos ka lang ba?
Sir, may pumasok na report galing sa emergency center ng Youngin Hospital.
Pagmamalupit sa bata raw.
- Pagmamalupit? - Oo.
Pero tingnan mo ang mukha niya.
- Si Choi Ro-hee? - Oo.
Kaibigan niya ako noong high school
pero nagkita kami pagkatapos ng maraming taon.
Bigla niya na lang akong tinawagan
at inimbita akong uminom.
Nakalima o anim na bote ng soju siguro kami.
Grabe.
Ayaw niya akong pauwiin.
Unang beses mo siyang nakita no'n mula nang magtapos sa high school, tama?
Oo, tama.
Paano niya kaya nakuha ang numero ko?
Siyanga pala, may ginawa bang masama si Cheol-won?
Wala naman, parte lang ng patakaran 'tong mga tanong.
Mabait siya, kaya baka maabuso ang kabaitan niya,
pero hindi siya ang tipong gagawa ng gulo.
- Uy. - May nakuha kaming tip kay Choi Ro-hee.
Itigil mo riyan.
May allergy?
Oo, mukhang may allergy siya sa hipon.
Bigla siyang hindi makahinga at hinimatay.
Di niya yata alam na allergic siya.
Umiiyak siya tapos pasan niya ang bata no'ng dumating siya.
Umiiyak?
Oo, mukhang alalang-alala siya at natataranta.
Kaya, siyempre, akala namin siya ang tatay ng bata.
Balita ko may nireport kayong pagmamalupit sa bata.
Noong tinuturukan ko siya ng karayom,
may nakita akong mga pasa at turok ng karayom sa braso niya.
Nireport kong pagmamalupit sa bata base roon.
Sir.
Kim Hee-ae ang nakarehistrong pasyente, hindi Choi Ro-hee.
Tiningnan namin ang ID at ang pangalan.
- At? - Pasyente siya rito sa ospital.
At ang tagabantay...
ay siya.
Siya si Kim Myeong-jun, 39 na taong gulang.
Nakakapagtaka.
Pumunta siya sa ospital kasama ang batang kinidnap niya,
at ginamit ang pangalan ng anak niya na pasyente rito para irehistro siya.
Bobo ba siya o may binabalak siya?
Hee-ae.
Hee-ae, ayos na ba ang braso mo?
Ano'ng problema?
Kagabi, sa eskinita...
narinig ko ang pangalang Ro-hee.
Ro-hee!
May tanong ako.
Sino ka?
Ro-hee! Hoy.
Umuwi na tayo.
May sasakyan ng pulis sa tapat ng bahay. 'Yong ilaw ng sirena.
Pulis ang salarin?
Kinidnap mo ako, kaya ikaw ang may responsibilidad!
- May responsibilidad sa ano? - Sa kaligtasan ko.
"Kasunduan." Ano 'to, kontrata ng alipin?
- Pirmahan mo! - O, sige na!
- Halika na. - May report sa kahina-hinalang lalaki.
Mukhang may kasama siyang batang nasa 11 taong gulang.
Paano mo kaya ako kinidnap?
Hindi dahil gusto ko. Sinabihan kasi akong gawin ko.
Sinabihan ka?
Ikaw ba ang mamamatay-tao?
Hindi itinuturing ng bata na kalaban ang kidnaper.
Magkasama silang kumikilos na parang magkakampi.
Siguradong alam na ng mga pulis kung anong klaseng tao ka.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Joan G. Cabato