W mieście jest pełno duchów.
Wszystkich to dotknęło.
Nawet ocalałych.
Chcemy zlokalizować trzy przedmioty.
Jak w szopie znalazł się aparat Bronte?
Komputer Bronte
i jej telefon.
Oddałam telefon glinom.
Zrobiłaś to dla Kierana?
Myślisz czasem,
co by było, gdyby nie tamten dzień?
Czasem myślę.
Czemu czuję się tragicznie, kiedy jesteście razem?
Bo coś nas łączy.
Ale nie w sposób, w jaki myślisz.
Łączy nas żałoba
i ból.
Wspólnie z Julianem otworzymy
świetlicę im. Finna Elliotta i Toby’ego Gilroya.
Muszę ci coś pokazać.
Łódka Finna i Toby’ego.
Co chcesz zrobić?
Nie wiem, ale coś muszę.
Gadała mi o starszym chłopaku.
Sądziłam, że zmyśla, by mnie wkurzyć.
Może to dlatego uciekła?
Twoja córka była wtedy z nimi.
Kiedy Finn i Toby popłynęli do Kierana,
ona utonęła z nimi.
Opowiadacie, jacy byli wspaniali.
Gówno prawda!
- Mamo. - Przestań!
Co z tobą, stary?
Nie gadaj do mnie jak do kumpla.
Finn i Toby to pedofile!
Co tu się dzieje?
Pani detektyw.
WITAMY W EVELYN BAY
To chyba zły pomysł.
Nie może być imprezy bez procentów.
Jak kupisz alko bez dowodu?
Mam kogo poprosić. Dokładasz dychę od siebie?
Mia, ale z ciebie nudziara.
Nieprawda.
Nosiłaś tę bluzkę w szóstej klasie.
Ja idę.
Gabrielle, co tu robisz?
Pan Elliott. Widział pan Kierana?
Wracaj do domu. Zbiera się na poważny sztorm.
Podwieźć cię?
Nie trzeba, dziękuję.
- Na pewno? - Tak, proszę się nie martwić.
Cześć!
OCALENI
Warto zapytać Geoffa Mallotta,
skoro znalazł plecak Gabby.
Nie będę nikogo o nic pytać.
Nie chcesz wiedzieć?
Czego?
Czy Gabby była wtedy z Finnem i Tobym.
Czemu tak bardzo się starasz
wplątać swojego brata w obrzydliwą aferę?
Próbuję to zrozumieć.
Mieli w schowku plecak Gabby.
Znalazł się mały detektyw.
Polecimy jutro o 14.15. Wcześniej nic nie było.
- Odwiozę was na lotnisko. - Dam sobie radę.
Kieran, stój. Nie idź za nią.
Zawsze jej ulegasz.
Kurwa, możesz przestać?
- Ja? - Chociaż raz.
To ty niszczysz pamięć o swoim bracie.
Myślisz, że ją udobruchasz,
jak wypniesz się na nieżyjącego brata?
Może Finn nie był idealny.
- Idę wziąć prysznic. - Może zrobił coś głupiego.
Może to przez nich zginęła Gabby.
„Przez nich”?
Kto wlazł do jaskini podczas przypływu?
Obwiniasz mnie za Gabby?
Twój brat chciał cię ratować!
Wiem!
Dobrze wiem.
Jak mógłbym zapomnieć?
Wiem, że wolałabyś, żebym to ja zginął.
- Chryste. - Nigdy tego nie kryłaś!
- Przestań! - Wiesz, jakie to uczucie?
Co ty możesz wiedzieć? Od razu uciekłeś do Sydney.
Nieprawda.
Nie? Tak to wyglądało!
A może tracę rozum.
Ale by było, co? Wespół w zespół.
To jak to było?
Mów!
Co się wydarzyło?
Widzę, że chcesz coś powiedzieć. Wyrzuć to z siebie!
On kazał mi wyjechać.
Tata.
Powiedział, że mam od ciebie uciec.
Bo inaczej mnie zniszczysz.
Brian.
Zostaw go.
Podejdziesz na chwilę?
Wiesz, co twierdzi Kieran?
Że kazałeś mu jechać do Sydney po śmierci Finna,
żeby ode mnie uciekł. Czy to prawda?
Wyjedź stąd.
Nie może cię tu być.
Verity, to jeszcze dziecko.
Dlaczego mu nie odpuścisz?
Zadowolony?
Dlaczego nie umiesz mnie kochać?
Kieran…
GEORGE – MAM PROJEKT BRONTE. PRZYJEDŹ.
- Wychodzę. - Mia.
Co?
Nie wiem…
Nie wiem, czemu mówię takie rzeczy.
- Lepiej się dowiedz. - Tak, rozumiem.
Mia…
Zanim wyjedziecie,
mogę spędzić z nią trochę czasu?
Na wypadek gdyby…
Jasne.
Dziękuję. Cześć.
Hej.
Wygląda na przestraszoną.
Miała powód, by się pana bać?
Byłem zły i dałem jej to odczuć.
- Zły? Czemu? - Nie musisz odpowiadać.
Pana klient na pewno zna swoje prawa. Dlaczego był pan zły?
Bronte Laidler szukała sensacji.
Mieliśmy wielu takich fascynatów.
Stworzyli własny szlak.
Śladami miejsc, gdzie doszło do tragedii. W tym naszego miasteczka.
Co to, kurwa, ma być?
Po co mnie tu ściągnęliście?
Pana syn Toby stał się obiektem oskarżeń
w kontekście Gabby Birch, prawda?
To stek bzdur.
Bronte o tym wiedziała?
Wiemy, że interesowała ją sprawa Gabby.
Nie mam pojęcia.
Chyba nie chciałby pan, by ludzie zaczęli w to wierzyć?
Dwudziestoparoletni facet i czternastolatka.
Wolałby pan ukrócić takie plotki.
Zwłaszcza przed ważną rocznicą.
Zamknąłby pan wszystkim usta, prawda?
Jeszcze jakieś pytania?
Bronte na pewno coś odkryła.
Ktokolwiek zakopał aparat, pewnie zrobił to samo z laptopem.
Załatw nakaz przeszukania domu Juliana. Niech wezmą łopatę.
To legalne?
Mają nakaz.
Mogą nawet zabrać zlew z kuchni.
- Mamo. - Sama pójdę na policję.
Pojadę do Hobart. Tutejszym glinom nie można ufać.
To na pewno dobry pomysł?
Szukanie sprawiedliwości?
Chyba całkiem niezły.
Szukam zdjęcia z plecakiem.
- Nie widziałaś takiego? - Co zrobi policja?
Finn i Toby nie żyją.
- Gdzie ta sprawiedliwość? - To twój problem.
Wszystko porzucasz, jak zaczyna robić się ciężko.
Od razu uciekasz.
To nie przywróci jej życia.
Co sugerujesz? Mamy to zostawić
i zapomnieć na zawsze? Było, minęło?
- To nie tak. - Czekasz tylko na powrót do Melbourne.
Kurwa.
Jedno lane piwo proszę.
Chcę, żebyś coś wiedział.
Nie słucham tych głupot o Finnie.
W mieście jest pełno duchów.
Czuć ich obecność.
Nadszedł sztorm.
Tak, próbka ziemi od Gilroya to priorytet.
Strzelam, że ziemia od Gilroya
- będzie pasować do tej z aparatu. - Tak.
- To będzie dowód jego winy. - Wszystkich dotknęło.
Co oglądasz?
Rodzice Bronte wysłali zawartość jej chmury.
Same ładne zdjęcia.
Co odkryłaś, Bronte?
Ten sam wzór. Mamy stalkera.
- Cześć. - George.
Musisz coś zobaczyć. Wejdź.
Dzięki.
Andrea Laidler dała mi wszystko,
co Bronte trzymała w chmurze.
Chce, bym opowiedział tę historię.
Jasne.
Ściągnąłem to, ale wyskoczyły losowe nagrania.
Nagle kliknęło.
Projekt artystyczny Bronte.
Prześledziła, co Gabby robiła w dniu zaginięcia.
Aha.
Zaczyna się w domu
z samego rana.
Wiem, byłam z nią wtedy.
Nocowałam u niej.
- Mia! - Cześć.
Czyli wiesz, co było dalej.
Tutaj widziałam ją ostatni raz.
Mia, ale z ciebie nudziara.
Ja idę.
Wybacz, pewnie to dla ciebie trudne.
Nie, w porządku.
Niemal czuć obecność Gabby.
Bronte na wszystko nakładała siebie.
Łączyła siebie z Gabby. Sprytny zabieg.
Smutne. Obie nie żyją.
A to?
Chyba tego dnia zginęła.
27 STYCZNIA 2024
Poszła do jaskiń.
Imię Gabby? Nie wolno było nam tam chodzić.
Mało kto znał rozkład jaskiń.
Luty 2009 roku. Bez dnia.
Sztorm był 4 lutego.
A jeśli była wtedy w jaskiniach?
- Mogę? - Jasne.
Jesteś piękna.
Chodziło mi…
Czekaj. Przepraszam.
Proszę.
Przepraszam, musiałem się wyrwać.
Wyślę ci coś. Od razu to obejrzyj.
Wszystko dobrze?
Dostałeś?
Obejrzyj to, proszę.
Gabby wyryła swoje imię w jaskini. Być może w dzień sztormu.
To północne jaskinie. Wszyscy zostawiali tam ślad po sobie.
- Taka tradycja. - Jeśli wtedy tam była,
to nie płynęła z Finnem i Tobym. Nie przez nich zginęła.
Może oni byli niewinni.
Nie mogę rozczytać daty. Pójdę tam i sprawdzę.
Może oczyścimy ich imiona.
Proszę, nie.
Nie idź tam sam.
Spokojnie, poproszę chłopaków.
- Tylko… - Uważajcie.
Dam ci znać, jak coś znajdę. Dzięki, Mia.
Nie wiem. To jakiś absurd.
To mógł być każdy.
Raczej nie, panie Barlin.
Wiemy, że to pana sweter. Mamy nakaz przeszukania pana domu.
Znamy też wzrost tego człowieka.
Około 185 cm.
Waży 85 kg.
Nieważne. Dowiemy się, jak postawimy zarzuty.
Chyba że był pan pod jej domem z jakiegoś innego powodu.
Już wam powiedziałem, że przechodziłem obok.
Usłyszałem podniesione głosy.
Chciałem to sprawdzić.
Jak dobry samarytanin?
Tak.
Dlatego Bronte pana goniła?
Chciała podziękować za spełnianie obywatelskich obowiązków?
Pewnie już wiecie, ale w Melbourne miałem małe problemy.
Wiemy.
Od tego czasu ciężko mi nawiązywać znajomości.
Więc szpieguje pan dziewczyny?
Nikomu nic nie zrobiłem.
Nie wiem nic o śmierci Bronte. Mogę to udowodnić.
Jego alibi się zgadza.
Tamtej nocy był w pubie z jakąś dziewczyną.
Problem z nawiązywaniem znajomości, co?
Dupek z niego. A do tego dupiarz.
Ale nie jest zabójcą. Jakieś wieści o próbce ziemi?
Pośpieszę ich trochę.
UWAGA – ZAKAZ WSTĘPU
Siemka.
- Gdzie Ash? - Nie mam z nim kontaktu.
Nadal się dąsa.
Zadzwonić?
Nie, idźmy tam, nim pływy się zmienią.
W porządku?
Tak.
KIERAN – ZNALAZŁEŚ? DAJ ZNAĆ.
Gdzie Verity?
Wyszła na chwilę, ale może ja ci jakoś pomogę.
Co tu robisz?
Jestem tutaj na jakiś czas.
To Audrey.
Cześć, Audrey.
Moja córka. Moja i Kierana.
Kierana?
Tak. Wiesz, kto to jest.
Chodziłam z nim do szkoły, nim stąd wyjechałam.
Czemu wyjechałaś?
Byłam tu nieszczęśliwa.
Rodzice zabrali mnie do Sydney,
by mnie uszczęśliwić.
Tam znów spotkałam Kierana. To było na uczelni.
Był strasznie przystojny.
Nadal jest.
Od razu się zakochałam.
W głębi duszy on też był nieszczęśliwy.
Pomyślałam, że jeśli…
będziemy się dość mocno kochać, to wszystko się poprawi.
Ale kiedy tu wróciliśmy, znowu zalał nas ten smutek.
Muszę jechać. Nie wytrzymam dłużej.
Ja też wyjeżdżam.
- Tak? - Tak.
Musimy jechać dokądś z Verity,
nie wiem dokąd.
Gdzie nie będę robił problemów.
Nie ma wyjścia.
Strata, pożegnania…
To wszystko część życia.
Tak.
Wolałbym nie wyjeżdżać.
Chciałbym zostać.
Uwaga na głowę.
- Jest tu kto? - Tutaj.
Sprzątaczka nie przyszła?
Nie, zjawiła się policja.
Na mieście mówią, że jesteś podejrzany. Ty ją zabiłeś?
Zawsze wygadujesz niestworzone rzeczy.
Niestworzona jest ta cała afera.
Najpierw Brian, teraz ty.
To nas niszczy.
Liam mocno to przeżywa.
Jak my wszyscy.
Martwię się o niego.
Nie spuszczaj z niego oka. On cię teraz potrzebuje.
Zawsze dbałem o rodzinę, wiesz o tym.
Tak, wiem.
Czy się myliliśmy?
W kwestii naszych synów?
W lewo.
Nie, tędy, a potem tam. Pamiętam.
Nie słuchaj, co mówi Trish.
Finn i Tobes byli porządni.
Myślałam, że łatwiej wychować chłopaków.
Wszyscy tak mówili.
Mam chyba więcej chromosomu Y niż X, bo dobrze rozumiem facetów.
Na pewno jesteś twardsza niż wielu z nich.
Jako małe dzieci byli wspaniali. Tacy kochani i delikatni.
Do rany przyłóż.
Nawet wtedy wiedziałam, że nie mogą zawsze tacy być.
Nie mogą zawsze być chłopcami.
Kiedyś muszą dorosnąć.
Tak, ale kim się stali?
Czemu kazaliśmy im zdusić w sobie?
wszystkie przejawy delikatności i czułości
i wtłoczyliśmy ich w sztywne ramy? W co ich zamieniliśmy?
Po to przyszłaś? By oskarżać mnie i synów?
Nie!
Popatrz, jacy są krusi.
- W porządku? - Tak.
Przeraża ich, że mogą nie spełnić naszych oczekiwań.
Finn i Tobes też to czuli.
Jeśli ktoś jest przerażony, to nie wypływa na morze
w trakcie jebanego sztormu.
Oni byli bohaterami.
Nie, jeśli była z nimi Gabby Birch.
Nie było jej z nimi.
Chcę w to wierzyć.
- Naprawdę. - Przestań!
Nie rób tego.
Musimy stanąć w ich obronie. Inaczej po co to wszystko?
To był głupi wypadek.
Już blisko.
Finn i Tobe.
Woda zaczyna wzbierać, chodźmy.
Tak.
To my.
Gabby też powinna być.
Sean, przesuń się.
Jest.
Niedawno wydrapane.
Mia, nic mu nie będzie.
Zna się na pływach i nie jest sam.
Za długo mu schodzi.
Zostawię Audrey u Trish i pojadę pod jaskinie.
- Cześć. - Hej. Jest tutaj?
Tak.
Jakiś problem?
Skąd ta pewność, że Gabby nie było na łódce?
Odpowiedz.
Jak Gabby znalazła to miejsce?
Tylko kilka osób o nim wiedziało.
Finn i Toby, oczywiście.
Ja.
Ash.
I ty.
W dniu sztormu
była w jaskiniach z Seanem.
Nic jej nie zrobiłem.
Musisz mi uwierzyć.
Cześć!
Widziałeś Kierana?
Dzisiaj nie.
Chcę go o coś poprosić.
Może ja pomogę?
Nie, dzięki.
Jest w jaskiniach.
Dzięki.
Nie możesz tam iść.
Wy tam chodzicie.
My je znamy.
Zabierzesz mnie?
Proszę.
Zostaw plecak. Czasem jest ciasno.
Szukała cię.
Wiedziałem, że jesteś w jaskiniach, więc ją tu zabrałem.
Jestem jedną z was.
Ale tu zimno.
Dzięki.
- Dzięki, że mnie zabrałeś. - Spoko.
Sean…
Myślałem, że tego chciała, ale nie.
Sean, przepraszam.
Za co? Nic się nie stało.
- Nie wiedziałam, że ty… - Co?
Wolałabyś Kierana?
Chcę do domu. Chodźmy.
Nikt cię tu nie trzyma.
Nie znam drogi.
Chodź za mną.
Było mi głupio.
Sean, czekaj!
Więc uciekłem.
I nadszedł sztorm.
Zgubił ją.
Chciałem się wydostać.
Myślałem, co powiecie z Ashem, jak wyjdzie, że mnie odrzuciła.
Ja z Ashem?
Umarlibyście ze śmiechu,
a potem wszystkim wygadali.
Myślałem, że była za mną.
Tędy.
Przysięgam.
Sean!
Czekaj!
Cały czas wiedziałeś.
I nic nie powiedziałeś.
Jednego syna już straciłem.
Czyli wyszedłeś i ją zostawiłeś?
Strasznie się bałem, kiedy nie wracała.
Gdzie jesteś?
A potem się bałem, że wróci.
Sean, gdzie jesteś?
Nie mów nikomu.
Kiedy wymyło jej plecak…
udawałem, że nic nie wiem.
Że fala ściągnęła ją ze skały, jak wszyscy mówili.
Gabby odeszła.
Co za…
Co za różnica, gdzie utonęła?
Sean!
Dla Trish była różnica.
Dla Olivii też.
Właściwie to dla wielu osób.
Trzeba było mi powiedzieć.
Żeby wszyscy mnie nienawidzili?
Nie przeżyłbym tego.
Nie jestem tobą.
Ja miałem tatę i Mię.
Samemu ciężko coś takiego unieść.
Nie byłem sam.
Po co policja cię wezwała?
Tamtej nocy zabrałeś Briana z plaży.
Zrobiłeś coś Bronte, by chronić Seana?
Nie.
Cholera!
- Verity! - Puść mnie!
Verity.
Proszę, wróć do środka.
Wyjaśnię ci, nie odjeżdżaj.
- Nie. - Co się dzieje?
- Puszczaj! - Zostaw ją!
Co robisz? To Verity!
- Uspokój się! - Liam, jedziemy na policję.
Verity!
Musimy powiedzieć Trish.
Zasługuje na to.
Nie mogę.
Sean pytał o latarkę.
To ją ode mnie odbierzcie.
Kiedy zabrałeś latarkę?
Dałeś ją Bronte, prawda?
Kiedy ją od niej wziąłeś?
Cześć. Sorry za porę.
Dałabyś mi latarkę?
- Jutro nurkuję. - Jasne.
Czekałam na kogoś, ale chyba się nie zjawi.
- Była mojego brata i… - Czaję, pamiątka.
Dzięki.
- Dziękuję. - Wybieram się na plażę.
Ma być bioluminescencja.
Zrobiłabym zdjęcia, ale nie chcę iść sama.
Kręci się tu jakiś zbok.
Co zrobiłeś?
Odkryła to.
Chcę je dodać do projektu, ale chyba nie pasują.
Patrz, co dzisiaj znalazłam w jaskiniach.
Ash pokazał mi drogę.
Wszyscy myślą, że utonęła w oceanie,
ale może zgubiła się w jaskiniach. Wrócę tam jutro
- i czegoś poszukam. - Czekaj.
Tata miał rację.
Była niebezpieczna.
Nie.
Wszystkim by powiedziała.
O to chodzi. Prawie nikt o niej nie pamięta.
Ktoś ją planuje upamiętnić? Nie.
- Sami faceci i… - Zamknij się.
Ale serio, czemu ją ignorują?
Zamknij mordę!
Spojrzała na mnie…
jakbym był śmieciem.
Poczułem się mały.
Jak przy Gabby i was wszystkich.
Od kiedy byłem dzieckiem.
Dlaczego?
Co takiego zrobiłem?
Pokazywałaś to komuś?
Oddaj.
- Idę. - Zaczekaj chwilę.
Sean.
Daj jeszcze na chwilę.
Nie dotykaj mnie.
- Stop. - Pokaż mi zdjęcie.
Nie pokażę ci.
Sean!
W porządku? Krew ci leci.
- Nie zbliżaj się! - Krwawisz.
- Zrobiłeś coś. - Ja tylko…
Wiesz, co się z nią stało.
- Kurwa, zrobiłeś coś! - Cicho.
- Pomocy! - Cicho!
Ratunku!
Bronte.
Czyli co?
Aparat,
napis na szopie… To byłeś ty?
Wrobiłeś mojego ojca!
Kurwa, przez ciebie trafiłby za kraty.
On by nawet…
Nawet by się nie zorientował. Ledwo co kojarzy.
Sean!
Mamy dopasowanie ziemi.
Julian Gilroy?
Nie, to ziemia spod domu Asha Cartera.
- Niemożliwe, ma alibi. - Nie jego współlokator.
Już nie.
Pani detektyw!
Możemy porozmawiać?
Chcę powiedzieć coś o Julianie.
- Wiesz, gdzie jest wujek? - Nie, a co?
Jeśli wiesz, to lepiej powiedz.
Uważamy, że Sean zabił Bronte.
Sean?
Tak podejrzewamy.
Poszedł do jaskiń z Kieranem.
Wyślijcie siły specjalne na Hartford Cove.
Nie odbiera. Boże.
Jedź.
Sean!
Wejście od południa jest na prawo.
Chwila.
Co się dzieje?
Delikatna sprawa. Mamy duże siły, kontrolujemy to.
- Przykro mi. - Co się dzieje?
Sean!
Verity! Gdzie jest Kieran?
- Gdzie on jest? - Policja tam poszła.
Wszyscy oprócz rodziny niech wrócą na drogę.
Proszę iść do samochodu.
Teren zamknięty, proszę się cofnąć.
Proszę odejść.
Na razie nic nie wiadomo.
Wyprowadzają kogoś.
Seanie Gilroy, jesteś aresztowany
za zabójstwo Bronte Laidler.
Jeśli nie chcesz, nie musisz nic mówić…
- Nie mogę. - …ani robić,
ale to, co zrobisz lub powiesz, może być wykorzystane jako dowód.
- Rozumiesz to? - Spokojnie.
Dajcie znać na komisariacie, że mamy Gilroya.
Wiozą go tam.
Będzie dobrze.
Kieran!
Dziecko!
Dzięki Bogu.
W mieście jest pełno duchów.
Czuć ich obecność.
Tyle tu było straty.
Wszystkich dotknęła.
Nawet ocalałych.
Nagrywam to, bo chcę dać coś od siebie.
Chcę ukoić ten ból.
Po przeprowadzeniu śledztwa aresztowaliśmy Seana Gilroya.
Na przesłuchaniu przyznał się do zabójstwa
oraz usiłowania pozbycia się ciała i niszczenia dowodów.
Dlatego wnosimy o uznanie Gilroya winnym zarzutu zabójstwa
w sprawie Bronte Laidler.
Na górze się to nie spodoba, ale chcę przeprosić.
Byłam pewna, że winny jest pan Elliott.
Myliłam się.
Przepraszam za ból, który zadałam.
Czyli to koniec?
Zarzuty oddalono?
Tak.
No dobrze.
Zostawię państwa.
A co z Seanem?
Odpowie za swoje czyny.
Proszę dawać znać.
Powinieneś zostać.
- Aż nie wyjadą do Hobart. - Nie.
Mama by tego nie chciała.
Zapytaj ją.
Mia.
Sean mówił, że czuł się przy nas mały.
- Może zrobił to przez… - Zrobił to przez samego siebie.
Musisz sobie wybaczyć.
Za wszystko.
Nie wyjeżdżaj.
Proszę.
Dobrze.
- Dojdę do ciebie. - Jasne.
Cześć.
Ciągle ostatnio płaczę.
Zmieniam się w babę.
Kiedy wyjeżdżasz?
Niedługo.
Dziadek pozwolił mi dołączyć. Mogę?
Jasne, że tak.
Chyba jeszcze chwilę zostaniemy.
Aż się nie zadomowicie.
Jak długo?
Jak długo trzeba.
Byłoby nam bardzo miło.
Piękny dziś dzień.
Mam coś dla ciebie.
Boże.
Jakie piękne.
Dziękuję.
Weź jeden.
Dobrze, zaczynamy.
Zostańmy tutaj.
Córeczko.
Trzymałam się ciebie tak długo,
bo nie potrafiłam dać ci odejść.
Ale teraz, dzięki Bronte…
znam prawdę.
Dlatego…
żegnaj, skarbie.
Kocham cię.
Będzie dobrze.
Damy radę.
Będę tęsknić za tym miejscem.
Ale chcę już wrócić do domu, zobaczyć się z rodzicami,
pójść do szkoły.
Mam tyle pomysłów w głowie.
Ten projekt to tylko początek.
Nie mogę się doczekać, co będzie dalej.
Napisy: Natalia Kłopotek