Hai pantasmas na vila.
Todos están afectados.
Ata quen sobreviviu.
Necesitamos localizar tres obxectos.
Que facía a cámara no seu alpendre?
O portátil de Bronte
e o seu móbil.
Deille o móbil á poli.
Fixéchelo por Kieran, non?
Pregúntaste
como serían as nosas vidas se ese día non existise?
Ás veces.
Por que me sinto coma a merda cando estades xuntos?
Porque temos unha conexión.
Pero non como ti cres.
É dó
e dor.
Inauguramos oficialmente
o Club en honor a Finn Elliott e Toby Gilroy.
Necesito que vexas isto. É o barco de Finn e Toby.
Que queres facer?
Non sei, pero algo.
Dicíame que estaba cun máis vello.
Pensei que era para cabrearme.
Se cadra por iso marchou.
A túa filla ía nese barco.
Cando Finn e Toby foron por Kieran,
ela tamén afogou.
O de que eran uns rapaces marabillosos
- é unha puta mentira! - Eh!
- Mamá! - Cala!
Que pasa, colega?
Non somos colegas, hostia.
Finn e Toby eran uns pedófilos!
Que pasa neste sitio?
Inspectora.
BENVIDO
Non é boa idea.
É bebida. Non hai festa sen alcol.
ONDE O MAR BICA A BEIRA
Como o vas comprar sen carné?
Sei a quen preguntar. Dez pavos se te apuntas.
Mimá, Mia, es unha aburrida.
Non tal.
Mírate. Levabas iso en sexto.
Eu vou.
Gabrielle, que fas aquí?
Señor Elliott, viu a Kieran?
Debías estar na casa. Vai vir unha tormenta.
Lévote?
Non, grazas.
- Segura? - Si, non se preocupe.
Ola!
Non habería que falar con Geoff Mallott?
Atopou el a mochila.
Non necesito falar con ninguén.
Non queres sabelo?
Saber o que?
Se Gabby ía no barco con Finn e Toby.
Moitas ganas tes de implicar a teu irmán en algo horrible.
Intento entendelo.
A mochila de Gabby estaba no arcaz.
Mira para Nancy Drew.
Temos o voo mañá ás 14:15, é o que antes saía.
- Lévote ao aeroporto. - Non, xa me apaño eu soa.
Kieran, non o fagas. Non a sigas.
Es un xan.
Queres parar, ho?
- Eu? - Unha vez.
Es ti quen mancha a memoria de teu irmán.
De verdade cres que a vas recuperar
maculando o defunto de teu irmán?
Se cadra Finn non era perfecto.
- Voume duchar. - Se cadra fixo unha parvada.
Se Gabby ía no barco, morreu por culpa deles.
"Por culpa deles"?
Quen foi á cova coa marea subindo?
Cúlpasme polo de Gabby?
Teu irmán intentaba salvarte!
Xa o sei!
Como o ía esquecer?
E sei que preferías que morrese eu.
- Por Deus! - Deixáchelo ben claro!
- Para! - Sabes como me fixo sentir?
E eu que sei, Kieran! Marchaches para Sydney en canto pasou.
Iso non foi o que pasou.
Pois desde logo é o que pareceu!
Se cadra perdín a cabeza.
Iso sería xenial, non? Os dous.
Ben, que pasou logo?
Veña!
Que pasou?
Morres de ganas de dicirme algo, así que veña, sóltao!
Mandoume el marchar.
Foi papá.
Dixo que tiña que escapar de ti.
Se non, acabarías comigo.
Brian.
Non.
Podes vir un momento?
Sabes que di Kieran?
Está dicindo que ti lle dixeches que marchase para Sydney
tras morrer Finn para afastarse de min. É certo?
Tes que marchar.
Tes que marchar de aquí.
É un rapaz, Verity.
Por que non o deixas en paz?
Xa estás contento?
Por que che custa tanto quererme?
Kieran…
GEORGE TEÑO O PROXECTO DE ARTE DE BRONTE, VEN.
- Marcho. - Mia.
Que?
Eu…
Non sei por que digo esas cousas.
- Pois tes que descubrilo. - Xa.
Mia…
Antes de marchares,
déixasma un anaquiño, por favor?
Por se acaso…
Si, claro.
Grazas. Ola.
Ola.
Parece asustada.
Tiña motivo para terlle medo, señor Gilroy?
Estaba anoxado e molesto e fíxenllo saber.
- Anoxado por que? - Non tes que contestar.
Seguro que coñece os seus dereitos. Por que estaba anoxado?
Bronte era unha turista de traxedias.
Tivemos moitas estes anos.
Seguen un mapa.
Todos os sitios onde pasan cousas horribles, incluída esta vila.
A que hostia vén isto?
Por que me traen aquí?
Fixeron alegacións sobre o seu fillo Toby
e Gabby Birch, verdade?
É todo mentira.
Sabía Bronte algo diso?
Estaba moi interesada en Gabby.
Nin idea.
Non quererá que a xente crea esas acusacións, non?
Un home de vinte e pico e unha nena de 14 anos.
Non quererá que corra ese conto.
Logo vai ser a grande homenaxe.
Quererá que non se fale do tema.
Algunha outra pregunta?
Bronte descubriu algo, seguro.
Quen enterrou a cámara debeu enterrar tamén o portátil.
Pide unha orde para a casa de Julian. Que leven unha pa.
Poden facer isto?
Teñen unha orde.
Poden levar o vertedoiro se queren.
- Ola, mamá. - Vou ir á policía.
A Hobart. Non me fío da policía de aquí.
É boa idea?
Xustiza para túa irmá?
Creo que o é.
Busco unha foto coa mochila.
- Non terás unha? - Que vai facer a policía?
Finn e Toby están mortos.
- Xa non vai haber xustiza. - Ese é o teu problema.
Deixas todo a medias. É moi complicado para ti.
E logo marchas.
Iso non a vai traer.
E que dis? Que pasemos páxina
e que o esquezamos? Xenial, todo resolto.
- Non digo iso. - Para poderes ir a Melbourne.
Hostia.
Posme unha cana?
Oe, que saibas
que non lles fago caso ao que din de Finn.
POLICÍA
POLICÍA NACIONAL
Hai pantasmas na vila.
E podo sentilas.
E a tormenta.
Si, a mostra de Gilroy é prioritaria.
Seguro que coincide a mostra de terra da casa de Julian
- coa da montura da lente. - Da lente.
- Sería o culpable. - Todos están afectados.
Que tes aí?
Os pais mandaron o que tiña na nube.
Unhas fotos bonitas.
NUBE DE BRONTE - ARQUIVOS MULTIMEDIA
Que atopaches, Bronte?
Fair Isle. Atopamos o acosador.
- Ola. - George.
Xa verás o que teño. Pasa.
Grazas.
Andrea Laidler deume todo
o que Bronte gardou na nube.
Parécelle ben que se saiba.
Xa.
Vin os arquivos, pero eran vídeos sen importancia.
E logo deime conta.
O proxecto de arte de Bronte.
Seguiu os últimos pasos de Gabby o día que desapareceu.
Xa.
Empezou na casa
pola mañá.
COPIA DA NUBE
Si, estiven con Gabby ese día.
Durmiramos xuntas.
- Ola, Mia. - Ola!
Sabes o seguinte paso.
É o último sitio en que a vin.
Mimá, Mia, es unha aburrida.
Eu vou.
Perdón, debe ser moi duro para ti.
Non pasa nada.
Case se sente a presenza de Gabby, non?
Por como se inclúe Bronte nos lugares.
Fusionar as dúas é moi enxeñoso.
Que triste. Ningunha das dúas está.
E…?
Non é o día en que morreu?
27 XAN 24
Foi ás covas.
GABBY 2/09
Que fai aí o nome de Gabby? Está prohibido ir.
Pouca xente sabía chegar.
Febreiro de 2009. Non pon o día.
A tormenta foi o catro de febreiro.
E se estaba nas covas cando empezou?
- Podo? - Claro.
Es preciosa, Mia.
A ver…
Non, Mia. Perdón.
Grazas.
Ola, síntoo, tiña que marchar.
Estouche enviando unha foto. Tes que mirala xa.
Estás ben?
Recibíchela?
Por favor, míraa.
Gabby gravou o seu nome na cova. Puido ser o día da tormenta.
GABBY 2/09
Son as covas do norte. Quen ía sempre firmaba.
- Era tradición. - Se Gabs foi ás covas,
non ía no barco, e non sería culpa de Finn e Toby.
Poderían ser inocentes, Kieran.
Non leo o día, Mia. Vou ir comprobalo.
Podemos exculpalos.
Non, Kieran, por favor.
Non vaias só.
Tranquila, chamo os rapaces.
- Só… - Ten coidado.
Xa te aviso cando atope algo. Grazas, Mia.
Non sei. Isto é ridículo.
Pode ser calquera.
Non creo, señor Barlin.
É o seu xersei. Temos unha orde de rexistro.
Tamén sabemos canto mide este home.
Arredor de 1,85 metros
e 85 quilos.
Tranquilo, comprobarémolo cando o acusemos.
Ou ten outro motivo para estar fóra da casa de Bronte?
Xa llelo dixen, camiñaba por alí.
Escoitei berros e…
fun mirar, creo.
É un bo samaritano?
Si.
Por iso Bronte o perseguía?
Quería agradecerlle o seu deber cívico?
Miren, seguramente xa o saben, pero en Melbourne tiven un problemiña.
Sabémolo.
Desde aquela cústame moito conectar coa xente.
Espía as rapazas novas?
Nunca lles fixen dano.
Non tiven nada que ver coa morte de Bronte, podo demostralo.
A coartada é válida.
Estivo cunha rapaza no Surf N' Turf.
Co que lle custaba conectar…
Si. É todo un cabrón.
Pero non é o asasino. Como van coa mostra de terra?
Direilles que apuren.
ATENCIÓN PROHIBIDO O ACCESO
- Ei. - Ola.
- Ash vén? - Non me colleu.
Estará anoxado.
Chámoo eu?
Non, vamos antes de que suba a marea.
Estás ben?
Si.
KIERAN ENCONTRACHES ALGO? AVÍSAME!
E Verity?
Verity saíu, Brian, pero pódoche axudar se necesitas algo.
Que fas aquí?
Estou aquí uns días.
Esta é Audrey.
Ola, Audrey.
É a miña filla e de Kieran.
De Kieran?
Si. Coñeces a Kieran?
Iamos ao mesmo colexio antes de eu marchar.
Por que marchaches?
Porque aquí non era feliz.
Meus pais querían que fose feliz,
e fomos a Sydney.
E alí volvín ver a Kieran na universidade.
Mimá, que guapo era.
Aínda o é.
Namoreime ao momento.
Pero no fondo el tampouco era feliz.
E pensei que se…
Se nos amabamos dabondo, as cousas mellorarían.
Pero cando volvemos aquí, a tristeza enguliunos de novo.
Teño que marchar, non o soporto.
Eu tamén marcho.
- Ai, si? - Si.
Teño que ir a un sitio con Verity,
non sei a onde.
Onde non cause problemas.
Que vas facer?
Perder e marchar…
é parte da vida.
Si.
Prefería non ter que marchar.
Oxalá puidese quedar.
Coidado coa cabeza.
- Ola? - Aquí.
Non viñeron limpar?
Non, viñeron os polis.
Seica es ti o sospeitoso. Fuches ti?
Non digas ridiculeces, Verity.
É todo ridículo, non cres?
Primeiro Brian, agora ti.
Acaba connosco.
A Liam aféctalle.
Aféctanos a todos.
Pero preocúpame el.
Non lle quites o ollo de enriba, Julian. Necesítate.
Xa sabes que sempre coidei da miña familia.
Si, xa o sei.
¿Enganámonos…
cos nosos fillos, Julian?
Á esquerda.
Non, é por aquí, lémbrome.
Que Trish non che coma a cabeza.
Finn e Tobes eran bos.
Pensei que sería fácil criar rapaces,
todo o mundo o dicía.
E creo que entendo mellor os do cromosoma Y, os homes.
Es máis dura que moitos homes, iso seguro.
Encantábame cando eran pequenos, tan riquiños e doces…
Eran uns amores.
Mesmo daquela sabía que non quería que fosen sempre así.
Non poden ser sempre pequenos.
Teñen que medrar.
E converterse en que?
¿Por que lles fixemos destruír
esa parte adorable e doce deles mesmos
para cumprir coas nosas expectativas? En que os convertemos?
A iso viñeches? A falar mal de nós?
Non!
Pero mira para eles, que fráxiles son.
- Ben? - Si.
Están aterrados por non estaren á altura do que queremos.
Finn e Tobes tamén.
Verity, non saes en medio dunha puta tormenta
se tes medo, non si?
Eran heroes.
Se Gabby estaba no barco con eles, non.
Non estaba con eles.
Quero crelo, Julian,
- en serio. - Non!
Non, por favor.
Temos que defendelos. Se non, que sentido ten?
Foi un accidente.
Case estamos.
TOBY FINN
Aquí están Finn e Tobes.
Vai subir a marea, hai que marchar.
Si.
ASH KIERAN
Os nosos nomes.
O de Gabby debe estar aí.
Sean, móvete, anda.
Aquí.
Raiárono hai pouco.
Non, Mia, estará ben.
Coñece as mareas e vai cos rapaces.
Non, xa tiña que estar de volta.
Vou deixar a Audrey con Trish e vou para as covas.
- Ola. - Ola, está aí?
Si.
Que pasa?
Por que estás tan seguro de que Gabby non ía no barco?
Contéstame.
Como chegou Gabby ata aquí?
Moi pouca xente coñeciamos este sitio.
Finn e Toby, claro.
GABBY 4/2/09
Eu.
Ash.
E ti.
O día da tormenta
estaba nas covas con Sean.
Non lle fixen dano.
Tes que me crer, non lle fixen dano.
Ola!
Viches a Kieran?
Hoxe non.
Necesito que me faga un favor.
Pódoche axudar?
Non, tranquilo.
Foi ás covas.
Vale, grazas.
Non podes ir.
Por? Vós ides.
Si, pero nós coñecémolas.
Podes levarme?
Por favor.
Deixa a mochila, os túneles son estreitos.
Buscábate a ti
e sabía que ías nas covas, entón tróuxena.
Son unha de vós.
Que frío vai.
Grazas.
- Grazas por traerme. - De nada.
Sean…
Pensei que era o que quería, pero non.
Sean, síntoo.
Por que? Tanto me ten.
- Non sabía que querías… - Que?
Preferías que fose Kieran?
Quero ir á casa, por favor.
Pois se queres irte, vai.
Non sei o camiño.
Sígueme.
Sentinme coma un parvo.
Sean, espera!
Marchei a correr.
E chegou a tormenta.
E perdeuna.
Quería saír de aquí.
Pensaba no que diriades ao saber que me rexeitou.
Ash mais eu?
Si, escachariades a rir
e todos o saberían.
Pensei que viña detrás de min.
Por aquí.
Xúroo por Deus.
Sean!
Espera!
Soubéchelo todo este tempo.
E non dixeches nada.
Xa perdera un fillo.
E marchaches, Sean? Deixáchela alí?
Asusteime cando non viña.
Onde estás?
E logo temía que viñese.
Sean! Onde estás?
Non… llo digas… a ninguén.
Cando apareceu a súa mochila…
foi coma se non pasase.
Se cadra levouna o mar das rocas, como dicían.
Gabby morrera.
A ver, que…?
Que importaba onde afogara?
Sean!
Importáballe a Trish.
Importáballe a Olivia.
Importáballe a moita xente.
Tiñas que contarmo, meu.
E que todos me odiasen?
Non podería superalo.
Non son coma ti.
Eu teño a meu pai, a Mia e…
É moito cargares só con todo.
Non o fixen.
Por que quería falar a policía contigo?
Recolliches a Brian da praia esa noite. Estabas alí.
Fixécheslle algo a Bronte para protexer a Sean?
Non.
Hostia!
- Verity. - Sóltame!
Verity.
Verity, por favor, volve dentro.
Pódocho explicar. Non marches.
- Non. - Que pasa?
- Sóltame! Non! - Sóltaa!
Que fas? É Verity.
- Vaia vergoña! - Liam, vamos á policía.
Verity!
Hai que contarllo a Trish.
Merece sabelo.
Non podo.
Sean quere a súa lanterna.
Pois logo vena buscar.
Cando recuperaches a lanterna?
Déraslla a Bronte, non?
Cando cha deu?
Ola. Perdón, sei que é tarde.
Pódesme dar a lanterna?
- Mañá vou facer mergullo. - Si.
Esperaba alguén, pero non creo que veña.
- Era de meu irmán. - É especial, xa.
Grazas.
- Grazas. - Ía ir á praia.
Hoxe vai haber bioluminiscencia.
Quero sacarlle fotos e non quero ir soa.
Hai un pervertido solto.
Que fixeches?
Descubriuno.
Quero poñelas no proxecto de Gabby, non sei se caberán.
Mira que atopei hoxe cando fun ás covas.
Ash díxome como chegar.
Todos cren que afogou no mar,
pero se cadra quedou atrapada nas covas. Vou volver pola mañá,
- a ver que atopo. - Espera.
Papá tiña razón.
Era un problema.
Ai, mimá.
Íallo contar a todos.
A maioría da xente esqueceu a Gabby.
Está na homenaxe esta? Non.
- É sobre os rapaces… - Cala.
Non. Por que non a inclúen?
Cala a puta boca!
Miroume dunha maneira…
Coma se non valese nada.
Fíxome sentir pequeno.
Coma Gabby e todos vós.
Desde que era pequeno.
Por que?
Que fixen?
Ensináchesllo a alguén?
Dásma?
- Vou marchar. - Espera un momento.
Sean.
Déixasma?
Non me toques, hostia.
- Non. - A ver a foto.
Non. Que non!
Sean!
Estás ben? Estás sangrando.
- Non me toques. - Sangras.
- Fixeches algo. - Explicareicho…
Sabes que lle pasou.
- Fixeches algo, hostia! - Cala.
- Socorro! - Cala!
Socorro!
Bronte.
Logo…
A cámara
e o graffiti fuches ti, non?
Inculpaches o meu pai!
Mandaríalo ao puto cárcere, Sean?
El nin…
Nin o sabería, Kiz. Está medio ido, hostia.
Sean!
Coincide a terra.
É de Julian Gilroy?
Non, é da casa de Ash Carter.
- Carter ten coartada. - Pero o amigo non.
Xa non.
Inspectora!
Podemos falar?
Teño información de Julian.
- Sabes onde está teu tío? - Non, por?
Se sabes onde estás, dimo.
Búscano polo asasinato.
Foi Sean?
Iso cremos.
Foi ás covas con Kieran.
Necesitamos as forzas especiais. Hartford Cove.
Non colle. Ai, miña nai.
Arranca.
Sean!
Na entrada sur, á dereita.
Oe.
- Que pasa? - Tranquila.
É complicado. Hai moitos axentes. Está controlado.
- Desculpe, señora. - Que está pasando?
Sean!
Verity! Onde está Kieran?
- Onde está Kieran? - Está a policía aí.
Quen non sexa familia, que volva á estrada.
Señora, ten que volver ó coche.
Non podedes estar aquí. Atrás.
Señor, atrás.
Si, exacto. Aínda non confirmaron nada.
Traen alguén.
Sean Gilroy, queda detido polo asasinato de Bronte.
Ten dereito a gardar silencio, a non ser que queira falar,
pero todo o que diga será gravado e pode usarse como proba.
- Enténdeo? - Si.
Avisa de que detivemos a Sean Gilroy.
Vano levar agora.
Tranquila.
Kieran!
Cariño!
Grazas a Deus.
Hai pantasmas na vila.
E podo sentilas.
Houbo moitas perdas.
Todos están afectados.
Ata quen sobreviviu.
Fago isto porque quero aportar algo.
Para curar a ferida.
Tras a investigación, detivemos a Sean Gilroy.
No interrogatorio, Gilroy admitiu o asasinato,
intentar desfacerse do corpo e destruír as probas.
Por ese motivo, pedimos que acusen a Gilroy de asasinato
pola morte de Laidler.
Aos xefes non lles gustará, pero quería desculparme.
Estaba segura de que fora o señor Elliott.
E enganeime.
Lamento toda a angustia que lles causei.
Xa está?
Retiraron os cargos?
Si.
Pois…
Eu marcho.
E Sean?
Terá que pagar polo que fixo.
Mantéñanos informados.
Deberías quedar.
- Ata que se instalen en Hobart. - Non.
Mamá non quererá.
Pregúntalle.
Mia.
Sean dixo que o faciamos sentir pequeno.
- Cres que fixo…? - O que fixo Sean foi culpa del.
Tes que perdoarte, Kieran.
Por todo.
Non marches.
Por favor.
Vale.
- Vou agora. - Vale.
Ola.
Non podo parar de chorar.
Parezo unha puta nena.
Cando marchas?
Pronto.
Meu avó dixo que podía ir. Parécevos ben?
Claro que si.
Pensamos en quedar algo máis.
Mentres vos instalades.
Canto tempo?
O que necesitedes.
Creo que nos gustaría moito.
É un día precioso.
Tróuxenche algo.
Ai, mimá.
Vaia, é precioso.
Grazas.
Un para ti.
Veña, vamos.
Para aquí.
Miña nena.
Insistín e insistín porque…
non podía pensar en deixarte ir.
Pero agora, grazas a Bronte…
sei a verdade.
Así que…
Adeus, cariño.
Quérote.
Tranquila.
Tranquila, meu amor.
Vou estrañar este sitio,
pero teño ganas de volver á casa, ver a mamá e papá
e volver á uni.
E teño tantas ideas
que este proxecto é só o comezo.
Emocióname o que está por vir.
Subtítulos: María Suárez Seijas