Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Okay kayo, 'di ba? Siyempre, ngayon, hindi. Mukha s'yang okay.
Kesa 'yung na-imagine ko, mas malala.
Buti pareho pa rin nung huli akong nandito. Mahirap lang kung
in pain s'ya kasi hindi natin alam. Pag tulog s'ya,
oo. Pero gamay mo na, 'di ba? Kasi, sa tingin ko,
'yun naman ang importante, eh, maging as painless as possible.
Gan'on lang kasimple. Ang sinasabi ko lang,
sana wag na nating pasamain ang loob n'ya. Wag nang palakihin ang kung anuman.
Kung may gusot, pag-usapan nang hindi umiinit
ang ulo o nagsisigawan
para hindi s'ya maapektuhan.
Pag-usapan natin nang maayos, hindi parang mga bata. Isa pa,
wala naman tayong dapat pagtalunan, 'di ba? Ang hirap, pero 'yun ang totoo,
malapit na s'yang mamatay. Tumambling man tayo maghapon,
hindi natin mapipigilan 'yon. Hindi ako nagmamarunong,
pero dapat nandito tayo para sa kanya. Nasa tabi n'ya. 'Yung mga nangyari noon,
wag munang ungkatin. Kung sakali, tsaka na natin pag-usapan.
Sana wag ka nang kumontra. Masakit. Alam ko, lahat tayo nasasaktan. Ang bigat.
Wag na natin 'tong gawing mas mabigat. Okay? 'Yun nga lang… 'Yun nga lang,
'yung DNR hindi napapirmahan, sinabi ko na. Ilang beses ko nang sinabi.
Alam ko namang hindi 'yon madali. Hindi. Nung una, madali sana. Pero ngayon,
humirap na. Ang sinasabi ko lang, humirap na,
kasi hindi na s'ya nakakapunta sa mga doctor.
Iniisip ko pa'no papuntahin dito si Dr. Sanders para mag-witness
sa signature n'ya, na sana mas madali nung malakas pa s'ya.
At malay natin 'di na 'ko magtagal-- s'ya magtagal. Importante 'yon eh.
Importante 'yon talaga.
Dumilat s'ya sandali kanina. Okay naman. Alam n'yang nandito tayo.
Nakita ko sumaya s'ya dahil d'on.
Sori. Promise hindi na 'ko magbe-breakdown nang ganito.
Hindi ako iiyak palagi habang nandito. Ngayon lang 'to. Hay,
hindi lang ako sanay mawalay sa mag-ama ko, kina Mirabella at David.
Pero gan'on talaga. Tsaka, ngayon lang 'yun nangyari.
Sana sinama mo na lang sila.
Naku! Mabuti na rin 'yung wala sila dito. Okay lang. Para 'yung maalala nila,
'yung huling pagbisita namin, nung okay pa s'ya.
Kaya ako naiiyak ngayon, kasi dati,
oo, maysakit na s'ya, pero kahit pa'no naman,
kaya pa n'ya. Kaya n'yang kumilos.
Nagulat lang talaga ako na biglang ganito na 'yung nangyari sa kanya.
Nasanay lang siguro ako sa mga happy ending.
Gan'on kasi 'yung mga pinanonood namin ni Mirabella na pambatang movies.
Lahat ng tao masigla, masaya, Kahit nakakaiyak 'yung palabas,
masaya pa rin, may aral na mapupulot lagi.
Pero iba pag totoong buhay. Ang gulo ko. Sori, ha? Epekto ng jetlag.
Kaya ako nagiging emotional.
Anyway. Tama lang nandito tayo. Tayo lang. 'Yun naman talaga'ng dapat eh.
'Yun ang mas gusto n'ya.
May iba kayong pinag-uusapan? Sori, ha. Kumusta, Rachel? Huling usapan natin,
Thanksgiving pa yata. Kumusta ka na?
Okay lang ako.
Ano pa bang pwede kong sabihin? 'Yun lang. Okay lang talaga.
Ayan, bangag na naman 'yan. Nangangamoy chongkee 'tong buong lugar,
eh.
Tangina, hindi ako bangag. Bangag na bangag. Pagkagising sa umaga,
nagcho-chongkee na 'ko agad, tapos sa maghapon nakakatatlo pa.
Alam n'yo, bakit? Gan'on ako umandar, eh.
Magdamo ka o hindi, wala 'kong pake.
Wag lang dito sa bahay kasi nalalanghap nung maysakit.
Walang kaso kay daddy. Hehe. Pramis,
matagal na 'kong nagcho-chongki sa harap n'ya, wala
siyang reklamo. Sa totoo lang, gusto n'ya 'yung amoy.
Ilang beses n'yang sinabi sa 'kin.
Problema 'yung usok, hindi amoy. Malapit na siyang mamatay, mahirap bang lumabas?
Putek, hindi ka na nakapagpigil. Wala pang five minutes,
nagawa mong pagmukhain akong tanga. Pero kanina sabi mo,
usap tayo nang maayos.
Oo nga. Tama. Kalma lang tayo. Hindi naman 'yon kailangang maging issue eh.
Basta 'yung hihithitin n'yang latak gagawin n'ya sa labas.
Anong latak? Pwede ba, high grade 'yung nabibili ko.
'Yung sinisinghot mo dati, mas masahol pa sa burnik. Tanda ko 'yon.
High school pa 'yon. Tumanda na 'ko, 'yung iba walang pinagkatandaan.
Tumanda. Pero peste pa rin.
Rachel, Katie, ano ba! Tama na! Tigil na. Pwede? Hi.
May gusto ka bang sabihin sa 'min? Sige. Okay lang. 'Lika, upo ka.
-Sori, ha? Meron lang— ano 'yung-- -Hindi. Hindi n'yo kailangang mag-sori.
Naintindihan ko kung ga'no ka-stressful 'tong sitwasyon. Natural 'yon.
Napakahirap. Habang kasama ng partner kong si Mirabella 'yung dad n'yo d'on sa
kwarto, gusto ko sanang ipaliwanag sa inyo ang ilang bagay.
Mirabella? Pangalan din 'yun ng anak ko. Wow.
Talaga?
Ganda'ng pangalan n'on.
Three na s'ya.
Aw, nakakatuwa naman. Nakakatuwa rin na sa mga panahong ito,
nandito kayong lahat. Kasi hindi gan'on palagi.
May mga pangyayari sa pamilya na minsan hindi
makapunta 'yung kaanak dahil maysakit, o kaya minsan naman,
dahil sa ano, ibang mga bagay.
Nauna nang namatay asawa n'ya, tama ba 'ko?
Dalawang beses s'yang kinasal.
Namatay na nga dahil sa breast cancer mga 20 years ago, 'di ba?
Ah, nakakalungkot naman. Hindi ko alam 'yung proseso pag gan'on,
pero makakatulong kung maiintindihan n'yo 'yung prosesong ginagawa namin
ngayong hindi na nakakakain ang dad n'yo. Ako, o si Mirabella,
o kaya pwedeng kami pareho, darating dito tuwing umaga,
mga ganitong oras, pero bibigay ko sa inyo 'yung number ko
para kung may tanong kayo, masagot ko,
o pupunta 'ko rito kung
talagang kailangan.
Kami 'yung unang tatawagan n'yo pag pumanaw na s'ya.
Kami na 'yung gagawa nung death certificate, pwera na lang kung madala
s'ya sa ospital at d'on na abutan.
Hay, grabe. Hindi ako makapaniwala, 'yun din ang pangalan n'ya. Naiisip ko'ng anak
ko nung binanggit mo s'ya.
Sige, tuloy mo lang. Sori.
Okay. Ang good news, maganda 'yung naging response ng dad n'yo sa pain treatment.
Kalat na 'yung cancer n'ya sa katawan, at kapag in pain tayo,
ang natural tendency ng katawan natin, labanan 'yon, kahit mas masasaktan tayo.
Kaya kung wala nang pain, posibleng mapabilis ang proseso
sa natural na paraan. 'Yun naman talaga'ng malaking pagkakaiba
ng hospice sa hospital care na pinahahaba'ng buhay ng mga tao.
As painless as possible, 'yun ang goal palagi.
Pero hindi lang katawan natin ang nakakaapekto
sa bilis o bagal ng pagpanaw natin. Hindi ko kayang ipaliwanag scientifically,
pero sa twelve years na pagtatrabaho ko sa hospices,
masasabi ko na 'yung isip natin, nakakaapekto rin sa pagpanaw natin.
At d'on kayo makakatulong ng husto,
kung sakaling ayaw pa n'ya kayong iwan dahil sa takot.
Makakatulong kayo. Ipaalam n'yo sa kanya, sabihin n'yo na… na okay lang 'yon.
Wala na. Nasa stage na s'ya na hindi na s'ya
kayang pagalingin ng isip n'ya, pero kung alam n'yang okay lang lahat,
na magiging okay kayong lahat, malaking bagay na 'yon.
Anong pangalan mo ulit? Angel?
Angel, parang hindi bagay 'yon sa ginagawa mo.
Ah, gusto ko lang sanang itanong. Dapat may pinirmahang DNR si Dad,
'yung do not resuscitate form. Kaya lang,
ewan ko kung bakit hindi 'yon nangyari nung nagpapadoktor
pa s'ya n'on. Pero importante sa kanya 'yon.
Kaya gusto kong malaman ngayon kung ga'no pang itatagal
n'ya. Alam ko, hindi 'yon simpleng math equation.
Hindi nilinaw nung Angel, eh. Parang pwedeng mangyari anytime,
o mga ilang araw pa, o mas tumagal pa. Kung nakita mo si Dad, iba na eh.
Last month ko lang s'ya huling nakita, pero ngayon,
parang isang dekada'ng tinanda n'ya.
Ang plano, sa mga susunod na araw, dito muna 'ko.
Salit-salitan kami sa pagbabantay. Magkakasama na kami, kung sakali.
Mahirap 'yung aalis ako para umuwi, tapos pag-alis ko,
tsaka 'yun mangyari, alam mo 'yon?
Dinig mo 'yon? Si Christina 'yon, kinakantahan s'ya sa kwarto n'ya. Ewan ko,
sana hindi kanta ng Grateful Dead. Patay na s'ya agad n'on.
Ayaw namin ni Dad 'yung bandang 'yon. Si Christina? Okay lang. Tingin ko.
Gan'on naman s'ya lagi eh. Pag isang oras na,
aawatin ko. Baka mauna pa 'ko.
Si Rachel, kung ano s'ya dati, gan'on pa rin.
Isa lang pinagagawa ko sa kanya, mapapirmahan 'yung lintek na DNR.
Ayan tuloy, mas komplikado nang gawin. Akala ko makakatulong 'yung taga-hospice,
pero mukhang dapat magpapunta na 'ko ng doktor dito sa bahay at dapat… ewan ko,
pero dapat tiyempuhang nasa wisyo si Dad.
Nand'on s'ya sa labas. Sabi ko, huwag mag-chongke sa bahay, nagalit.
Hindi pa namamamatay 'yung matanda, inaangkin na 'tong apartment. Tangina,
paki ko naman kung anong gawin n'ya. Hindi ko responsibilidad 'yon.
Rachel, ano ka ba? Alam mong hindi mo pwedeng gawin 'yan dito, 'di ba?
Victor! Tangina talaga 'to, o, walang basagan ng trip.
'Yang trip mo, hindi pwede sa labas, 'yun ang problema.
Legal na ngayon 'to, 'no? Ano ka, naiwan nung 90s? Parang tanga 'to.
Ikaw talaga. Gabi-gabi akong nagsisigarilyo,
pero sa bahay ko, sa loob ng sarili kong apartment.
Alam mo'ng kalakaran dito, 'di ba?
May mga taong nagwawala kapag may
nasisigarilyo dito sa labas.
Sinasabihan pa nga 'kong tumawag ng pulis. Ibang klase.
Ba't ba wala ka sa loob ng bahay? Para tawagan na lang kita
pag may nagreklamo, ta's sabihan mo 'ko, "Tangina mo,
wala kang pake."
Okay. Sige. Last na lang.
Tangina kasi 'yung kapatid ko, gago. Uh, sabi n'ya sa 'kin, 'yung usok,
pumapatay sa dad namin.
Kumusta na si Vinnie?
Ayun, malapit nang mamatay. Pero hindi dahil sa usok ng chongkee.
Ano kasi 'yon, eh, tangina,
laging may reklamo sa buhay. Kaya ako nandito sa labas,
nagchi-chill lang, tapos pagagalitan mo.
Hindi ako galit sa 'yo,
alam mong love kita,
Victor.
Kaya lang, sa kanya ka dapat magreklamo,
hindi sa 'kin.
Ako kasi, umiiwas lang sa away, alam mo 'yon?
Hi. Gusto mo kaming samahan sa loob? Parating na 'yung nurse,
pwede nating samahan si Dad sandali hanggang sa dumating s'ya.
Pwede natin s'yang kantahan. O kung gusto mo,
kayong dalawa lang sa loob. Okay lang naman 'yon. Natutulog s'ya,
pero mukhang mahimbing tulog n'ya. Sigurado ka?
Sige. Sabihin mo lang pag nagbago'ng isip mo.
Ayoko ko kasing maisip mo na pinakikialaman
na namin ang buhay mo.
Christina? Christina.
Ito 'yung nasa ref. Hindi lang isang bag ng mansanas,
tatlong bag. At alam mo ba,
lahat 'to, nabubulok. Lahat na, lumambot.
Wala na. Sayang. Hindi ako nagbibiro, tingnan mo. Tatlong bag ng mansanas,
lumang condiments na malamang,
expired na. 'Yun lang.
Ano ba 'yan? Para talagang bata.
Kaya kong lumabas ngayon para mag-grocery.
Ako na lang gagawa n'on. Pero hindi 'yun 'yung point.
Si Damien, nine lang.
Pero kaya n'yang alagaan sarili n'ya. Nung hindi na makalakad si Dad,
papanong ito lang ang nabili n'ya? Dalawang linggo pa lang nakakaraan.
Anong mangyayari sa kanya pagkatapos?
Alam mo,
sa totoo lang, labas na tayo d'yan.
Sa malayo ka na nakatira, ako naman may pamilyang inaalagaan.
Ang dami ko nang inaasikaso. Sobrang dami na. Sira na'ng buhay n'ya.
Pero ayoko na 'yung problemahin pa.
Lumabas s'ya para mag-grocery. Oo. Nandito rin s'ya.
Salitan kami sa pagbabantay. May nurse s'yang kasama ngayon.
Nandito sa bahay,
mga four hours, araw-araw.
Okay lang. Ayokong magsabi kung kelan. Wala namang makakapagsabi n'on.
Pero baka ilang araw lang, makakauwi na 'ko.
Okay naman.
Okay lang. Salamat. Kumusta? Okay lang ba kayo d'yan? Nag-eenjoy kayong mag-ama?
Miss na kita. Miss na miss ko na kayong
dalawa ni Mirabella. Wala pa 'kong isang araw dito,
iniisip ko nang umuwi d'yan sa inyong dalawa. Thank you sa suporta
mo, ha, hon? Thank you. Ang swerte ko talaga. Hindi,
wag na. Okay lang, kaya na namin 'to.
S'ya ba 'yon? Talaga? Sige, please. Hello, my angel! Oo! Ako nga. Ako nga 'to.
Si Mommy. Kumusta na ang sweet at maganda
kong si Mirabella?
Namimiss mo na si mommy?
Sabi ng papa mo, nag-eenjoy kayo d'yan sa bahay.
Ako? Hindi 'no! Kahit umiiyak,
happy si Mommy kasi narinig ka n'ya. Hindi, hindi sad si Mommy.
Happy s'ya kasi love ka ni Mommy. At namimiss ka na n'ya ng husto.
Mirabella, alam mo ba? May na-meet akong babae.
Tumutulong sa 'min. Tapos, para s'yang doktor.
Ay, hindi. Doktor s'ya talaga. At hulaan mo kung anong name n'ya?
Kumusta na s'ya?
Natutulog pa rin. May kalahating oras pa tayo d'on sa nurse,
si Aleswon, Alejuan, ah, Alijan. Mabait s'ya.
Pa'nong dinner n'ya? Tayo bahala?
Tanungin ko s'ya.
Oo nga. Sige. O gusto na niyang umuwi? Kasi mahaba pa'ng biyahe n'ya. Pero, sige.
Okay. Alukin natin. At least, pa-good shot tayo sa kanya.
Eh, s'ya? Pa'no s'ya?
Ayokong masabihang nakikialam.
Tatawagin ko, sasabihin ko kakain na.
Oo nga. Pwede mo ring sabihing pinagluto ko s'ya.
Basta may pagkain, kung gusto n'ya. Unahin mo 'yung nurse,
tsaka mo s'ya sabihan.
Kahit anong green. Ewan ko kung bakit. Basta green, ayaw n'yang kainin.
Inisip na nga naming kulayan 'yung pagkain n'ya ng food coloring.
Hindi naman n'ya malalaman kung 'yung purple na kinakain n'ya, cucumber.
Pwede, 'di ba? Baka malito nga lang paglaki n'ya.
Sigurado, mangyayari 'yon. Hindi lang sa gulay.
Paglaki nila, mas malilito pa sila.
Sa inyo ba, mas okay na ba?
Kami ni Tracey? Depende 'yon.
Anong ibig mong sabihing "mas okay"? Kinakausap kami?
Oo. Pasaway ba s'yang teenager na nagmamarunong
at kung tratuhin kami, ako, lalo na,
parang kaaway,
na ang ginagawa lang pigilan
s'ya sa mga gusto n'yang
gawin? Oo. Hindi ko… Wag mo nang alamin. Okay?
Okay ba 'yan sa 'yo?
May sinabi ka?
'Yang pagkain. 'Yang niluto ko, nagustuhan mo?
Oo. Ah, nagustuhan ko 'tong niluto mo.
Salamat sa niluto mong pagkain.
'Yung niluto mo, masarap. Ah, sandali, ha? Kailangan lang.
Huling game na 'to sa parlay, kaya nakatingin ako sa phone,
nagtatrabaho lang.
Pinanonood mo 'yung game kung s'an ka may taya?
Oo. Ano, uh, odds nito, 413, kaya kung taya, 10, balik n'on, 270.
Mababago mo'ng score pag pinanood mo?
Salamat sa hapunan.
Ni hindi man lang maghuhugas.
Nakakatawa naman.
'Yang suot mo.
Ay, oo nga. Nakita ko 'to d'on sa isa
sa mga box sa room natin. Kunin ko na kaya 'yung iba pang gusto ko
d'on tapos ipamigay na lang 'yung iba. Pero saya lang kasi nahanap
ko 'tong shirt.
Favorite mo 'yan, 'no? Nagpupunta ka pa ba sa mga show?
Nagda-drive ako kahit malayo kung kailangan talaga.
John Mayer?
Oo.
Pamilya kami r'on eh.
Ba't gising ka pa? Bantay ka hanggang 4:00, 'di ba?
Papasok na kasi 'yung dalawang bata sa school. Tinetext ko silang tatlo.
Si Jay 'yung hirap, pero naayos naman n'ya kaya okay na rin.
Hindi na naman nag-almusal si Tracey. Nakaidlip naman ako. Bawi na lang mamaya.
Alam mo, hindi pa s'ya nagbabantay.
Sino?
Ay, oo nga. Hindi ko alam eh.
Sige. Balik na ako d'on sa room ni dad. Inom lang ako'ng tubig.
Hindi ka ba nagtataka? Pagdating natin, hinayaan na tayo, wala na s'yang ginawa.
Mainit pa'ng kape dyan.
Salamat!
Sinusulat ko'ng obituary n'ya. Pag may time ka, basahin mo, ha?
Oo. Naintindihan ko naman. Pero kung hindi s'ya,
dapat may pumunta rito para mag-authorize nung signature.
Importante 'to para kay Dad. Alam ko, kaya lang ganito na 'yung sitwasyon eh.
Kasi nga malala na s'ya.
Malapit na s'yang mamatay kaya kailangan ko lang ng solusyon.
Sige, please. Hintayin ko.
Si Angel 'yon tsaka si Mirabella!
Okay. Ako na.
Sa tingin ko, 'yung mga ganyang bagay, magiging kumplikado, pero…
Hoy.
Good morning. Ikaw si Rachel, 'di ba?
Magbihis ka, samahan mo kami dito. May sinasabi si Angel tungkol sa sitwasyon.
Sige.
Gusto mo ng kape?
So, 'yun na nga. Sinasabi ko sa mga kapatid
mo na tingin ko, si Vincent,
mas lumala pa kesa nung nakita ko s'ya kahapon. Pero
hindi ko alam kung hanggang kelan na lang s'ya. Kasi sa
mga naging karanasan ko, kung may tama,
meron ding mali. At may mga kaso ring kaming prinoseso
na pareho ng kondisyon ng dad n'yo na mas nagtagal
pa ang buhay kesa sa inakala ko. Ang sinasabi ko lang,
please, ihanda n'yong sarili n'yo.
Lalo na kung hindi na talaga
malinaw ang isip n'ya.
Sa ngayon ba, nakakausap n'yo pa s'ya nang maayos?
Oo. Pero sandaling usap lang.
May mga oras na sumasagot s'ya sa 'min pag may tinatanong kami sa kanya.
Pero madalas walang sense 'yung sagot. Minsan, ibang pangalan tawag s'ya sa 'kin.
Akala n'ya meron pa rin s'yang trabaho o deadline. Parang gan'on lang.
'Yung trabaho, malaking bagay 'yon. Kahit nasusuka ka na.
At kahit na gusto mo ang mag-retire, 'yung trabaho mo, malaking bagay pa rin.
'Yung mga ginagawa natin na pamilyar sa 'tin, 'yun ang kailangan ngayon.
Kaya sana, kayong magkakapatid, kung gusto n'yo,
gamitin n'yo 'yung pagkakataon para masabi lahat ng feeling n'yo,
kailangang n'yong sabihin. Kung gusto n'yo lang.
Gawin n'yo na ngayon.
'Yung DNR form.
Ano 'yon?
Ang hirap magpapunta ng doktor dito.
Ngayon parang imposible na dahil sa mga sinasabi mo.
Oo. Naiintindihan ko naman. Importante 'to talaga para sa 'yo.
Para sa kanya. Alam ko'ng mangyayari, o 'yung pwedeng mangyari, kung wala.
'Yung nanay ng kaibigan ko, halos buong ribcage,
nag-crack kasi nire-revive s'ya ng mga doktor
kahit payapa naman 'yung pagkamatay. Ang kawawa, 'yung matanda.
Three weeks na ngang brain dead, puro pasa pa 'yung katawan n'ya.
Ayaw 'yon ng dad ko na mangyari. Pag oras na n'ya, wag nang pigilan 'yon.
Naintindihan mo naman, 'di ba?
Alam ko. Naintindihan ko.
Minsan kasi,
hindi na tumatawag ng EMT ang mga tao pag alam nilang pumanaw na'ng mahal nila
sa buhay. Minsan pa nga, pag hindi sila sigurado,
mas nadedelay 'yung tawag na 'yon sa EMT.
Tama. Kaya lang, pa'no kung kailangan s'yang itakbo
sa ospital? Anong mangyayari?
Ako, naniniwala ako d'on sa "do not resuscitate" orders.
Hindi nga lang ako pwedeng pumirma.
O bakit?
Ganito na lang. Ayaw mong pumasok sa room n'ya?
Okay lang. Ako, nand'on ako hanggang 4 AM,
si Christina, nand'on na lagi. Sana patulong naman.
Pero, sige, hindi kita sasabihan pa'no kumilos
sa ganitong sitwasyon kasi matanda ka na. Alam mo na pa'no patakbuhin ang buhay mo.
Ang hinihingi ko lang, wag kang kumilos na parang teenager na
patagong nagdadamo sa CR. Nagtago ka pa,
eh amoy naman sa buong apartment.
Hindi ko rin hihingin na gawin mo para kay
Dad. Ang sinasabi ko,
gawin mo para sa 'kin.
Irespeto mo ako. Habang buhay pa s'ya at nandito 'ko,
sa labas ka muna mag-yosi. 'Yun lang.
Tapos, sa 'yo na 'tong apartment. Pangalan mo'ng nasa lease.
Gawin mo kahit anong gusto mo. Wala 'kong pake.
Gusto mo bulok na mansanas sa ref? Wala 'kong pake.
Gusto mo bangag maghapon, magdamag? Wala 'kong pake.
Pero sa ngayon,
tuwing lumalabas ka para mag-yosi,
isipin mo,
"Nirerespeto ko si Katie." Iisipin
ko naman, nirerespeto mo 'ko. Okay?
Sige.
Wag mo na 'kong talakan, Victor. Sori, ha? Wala 'ko sa mood.
Rachel.
Victor, tangina naman, pwede ba layuan mo muna 'ko?
Tawagan mo kahit sino, gawin mo kahit ano.
Putek, wala akong pake. Legal na'ng pagcho-chongkee ngayon.
'Yan. Umalis ka na.
Isama mo na 'yung kagaguhan mo.
Kumusta ka na? Okay ka lang?
Okay lang. Ayun. Nakakaraos naman.
Ah, talaga? Sinabi mo pa. Alam ko 'yan, brader. Paupuin sana kita kaso may mga
-kasama kang bagets. -Hindi. Okay lang kami.
Hayaan mo, pag nagkataon, matutulad din sila sa 'kin.
Magsisindi rin ng sarili nilang chongke.
'Yun na nga eh. Ngayon pa lang, ilayo na.
Heh! Tanginang mga bata.
Naisip kong lumabas para magpahangin.
Ang daling kalimutan na may mundo pa sa labas. Alam mo 'yon?
Na pwede kang makahinga nang maluwag.
'Yung huling upo ko yata dito, sobrang tagal na.
Malamang, maraming taon na. Pero… masaya. Nakalimutan ko lang 'yung saya.
Ang naalala ko, umuupo ako dito para mag-relaks sandali.
Feeling ko n'on, kailangan ko 'yon.
Nakakalimutan natin 'yung mga bagay na mabuti para sa 'tin.
'Yung labas ka lang sandali para magpahangin.
Kumusta ka na?
Alam ko na hindi madaling nandito kami kasi
bigla kang nawalan ng privacy sa bahay.
Uh, hindi naman sa akin 'yon, eh.
Sa 'yo 'yon, Rachel. Oo, sige, sa inyo ni Dad 'yon.
Pero, pagkatapos naman, magiging sa 'yo na 'yon.
Kukunin ko na nga pala 'yung mga gamit ko, balak kong itapon o iuwi na 'yung iba.
Sori, ha? Naging tambakan tuloy ng mga gamit namin
'yung apartment. Aalisin ko na.
Uh, wala 'kong pake. Wala sa kwarto ko kaya wala 'kong pake.
Ako, meron. Wala kasing dahilan para 'yung mga
gamit ko, maiwan d'on. Sa bahay ko, pwede. Ang luwag sa bahay.
Sa luwag, pwede pang room ng isang bata, kung sakali, pero kay Mirabella pa lang,
ubos na'ng oras ko, Kung magdadagdag pa kami ng anak…
sabagay, sanayan lang. 'Yun ang sinasabi nila.
Si David, gusto na uli.
Eh, ikaw?
Uh, anong ako?
Mga anak. Gusto mong magka-anak?
Alam mo, sori, ha? Baliw ka nga. Anong pinagsasasabi mo? Anong anak?
Ako, baliw?
Baliw? Anong ibig mong sabihin? Pa'no 'ko naging baliw? Hindi ko maintindihan.
Uh, ewan ko, baka kasisinghot mo habang nakikinig
ng kanta ng Grateful Dead. Ang tindi rin ng topak no'n eh.
Oo nga.
Ah, sabagay.
Alam mo…
Alam mo, kasi, hindi 'yon gan'on talaga. Siguro, para sa iba.
Pero hindi kasi gan'on 'yon para sa 'kin.
Okay. Ah, binibiro lang kita. Ano lang ako,
bangag lang. 'Yun lang. Ha'mo na. Ah, hindi, ayoko.
Wala akong balak na magkar'on ng anak.
Okay lang. Nung araw, 'yun nama'ng tingin sa 'kin.
Iniisip nila, nakahubad ako,
bangag, kasama sa groupie ng mga banda. Pero ang totoo,
'yung shows kasi,
grupo 'yun ng mga taong inaalagaan
ang isa't-isa. 'Yun lang.
Lahat kami, konektado dahil sa pagmamahal namin,
sa music, kaya siguro kami nakaka-relate
sa isa't-isa at nagmamalasakit. Para 'yun sa mga taong naghahanap pero
hindi makita o kaya hindi na nabigyan. Kaya ang ginawa nila,
sila na naghanap sa sarili nila.
Sa 'kin, gan'on kasi eh, ewan ko lang sa iba.
Buti pa, maglalakad-lakad muna 'ko sandali.
Bili na rin ako ng makakain. May gusto ka bang pabili? Anong gusto mong kainin?
Hindi, okay lang ako. Salamat.
Okay.
-Mamaya na lang. -Sige.
Mamaya na lang.
Galing sa office ni Dr. Robert Sanders 'yung number mo,
baka pwede ka raw pumunta dito sa bahay.
Para sa dad ko. 'Yung dad ko, malubha na'ng lagay n'ya, malapit nang mamatay.
Salamat. Tama. At gusto n'yang mag-sign ng do not resuscitate form, kaya lang
hindi na s'ya makalakad. Oo. Conscious naman s'ya. Hindi nga lang palagi. Naka
hospice care s'ya dito sa bahay. Pwede kayang makapunta 'yung doktor mag--
Katie. Katie. Iba na 'yung paghinga n'ya. Hindi ko alam. Baka ito na 'yon.
Daddy?
Rachel, dito ka na. 'Yung paghinga n'ya, iba na.
Dad. Dad, naririnig mo 'ko. Dad, sumagot ka. Dad?
Wala, walang sagot. Hindi s'ya nagre-respond. Okay. Um, okay.
Siguro dapat tawag na tayo sa 911.
-Hindi, 'di, 'di, 'di! -Tawag na tayo.
Hindi. Tawagan ko si Angel.
Okay.
Okay na s'ya?
-Okay na. -Okay na s'ya.
Diyos ko, grabe 'yung kanina!
Oo nga, ibang klase. Parang… hindi ba?
Um… Ewan ko.
Basta alam ko, malakas pa 'yung matanda. Punyeta talaga, ayaw pang magpaawat.
-Mukhang magse-celebrate ka. -Oo naman. Sabi ko na eh, kaya ako nagdala
ng wine. Para icelebrate ang buhay. Okay? Bigyan kita.
Uh, sige. Ah, pero konti lang. Sabi ni Angel,
parating na s'ya dito. Nakakahiya,
baka isipin n'ya nagpa-party tayo.
Baka bad luck 'to.
Angel. Angel of Death mas bagay sa kanya. Inumin mo na lang. Cheers para kay Dad.
Nakuha mo'ng sinabi n'ya n'on, 'di ba? Ni Angel?
Tatawagan lang natin s'ya pag patay na si Dad?
Siguraduhin na hindi na s'ya humihinga?
Balikan ko lang si Dad sa kwarto para siguraduhing stable na s'ya.
Angel of Death, dumarating para kunin ang patay!
Sige na.
Wag – wag mong ilipat. Ano ka ba?
Kailangan eh, tumaya ako sa parehong game.
Kahit na. Isa lang panoorin mo. Wag ka nang magpalipat-lipat.
Pili ka nung mas importanteng game, ta's d'on ka na. Kasi,
ako 'yung nalilito sa 'yo, palipat-lipat, palipat-lipat. 'Di ba?
Buti naman.
Kung sisindihan mo 'yan, sa labas ka.
'Yun ang ni-request nila.
Nanonood tayo ng game.
Sige na. Kesa sa mag-away pa.
Walang kaso sa 'kin 'yon. Trabaho ko 'yon.
Buti nasa malapit lang ako kaya ako nakapunta agad dito.
Kung nagtagal pa ng thirty minutes, nasa Queens na 'ko.
S'yempre happy kami kasi kasama pa rin namin s'ya.
Pero 'yung narinig kong tunog nung humihinga s'ya, parang hirap eh.
Ang worry ko lang, worry namin, in pain na naman s'ya.
Oo. Malamang 'yun na'ng inaayos ni Mirabella
ngayon. 'Yung tolerance sa drip, siguradong tataas sa pagtindi ng sakit.
Suggestion ko, dagdagan natin 'yung
binibigay na morphine. Kailangan lang malaman
ga'no 'yung idadagdag.
Dapat makatulong, hindi makapatay.
Paglabas ni Mirabella, sasabihin n'ya sa 'tin.
Pero, ito na nga 'yung sinasabi ko n'on, 'di ba? Patawag na kami sa 911 kung
nagtagal 'yung ganong paghinga n'ya. Nahihirapan s'ya pero hindi namin alam
gagawin sa ganong sitwasyon.
Alam ko'ng dapat gawin. Maniwala kayo sa 'kin, hindi n'yo gugustuhing pumasok sa
ganong gulo. Alam ko, gusto nating lahat maging payapa ang pagpanaw n'ya. Pero pag
nasabi sa 'tin ni Mirabella kung anong dosage nung morphine, malaking tulong na
'yon.
Eh papano kung maulit 'yung nangyari? In pain s'ya tapos dadagdagan namin 'yung
dosage niya?
Ah, 'yun ang hindi mo pwedeng gawin. Kasi murder na ang tawag d'on,
lalo na sa state na 'to at sa karamihan ng states sa bansa.
Kahit na 'yung pasyente pa'ng mag-request n'on.
Pero pwede pa ring mangyari 'yon kung nagkamali ka,
para masabing hindi 'yon sinasadya.
Pwede sigurong hindi nasukat nang tama 'yung dosage. Minsan,
sumobra nga lang ng konti, nakakamatay na. Hindi ko alam, pero… Tao lang tayo,
pwedeng magkamali. At 'yung aksidente, nangyayari.
Nakakalungkot dahil nasasaktan s'ya.
Alam kong nahirapan kayong makitang nasasaktan
s'ya pero nandito s'ya ngayon, kasama n'yo. At hindi s'ya nasa ospital.
At sana magpatuloy 'to, para pag oras na n'yang magpaalam,
mapayapa siya.
Anghel na sugo ni Kamatayan. Ano? Nagkamali ba 'ko?
Gusto lang n'yang makatulong. Ikaw naman ang nagtanong sa kanya.
Alam ko, ano? At na-appreciate ko 'yon.
Pero hindi ko inisip na aksidenteng i-overdose
si Dad gaya nung sina-suggest ni Angel. Ayoko lang s'yang nasasaktan.
Maghanda na tayo ng dinner habang nandito pa 'yung nurse.
Okay. Ayaw mong pag-usapan 'yon? Okay lang. Gusto mo'ng wine? Marami pang laman
'tong bote. May isa pa 'ko r'on pag kinulang.
Hindi, hindi. Okay lang ako. Okay lang.
Rachel.
Bakit? May problema ba?
May problema ba? Ikaw magsabi.
Please, wag mo 'kong umpisahan. Okay? D'on kami sa labas nag-yosi. Umuwi kami.
Hindi namin kayo iniistorbo.
Hindi ka ba naaasiwa? Ako, naaasiwa para sa 'yo.
Magpapapasok ka sa bahay ng kung sino lang, tapos ngayon pa. Tingin mo,
okay lang na may ibang tao kung kelan malapit na s'yang mamatay?
Hindi s'ya ibang tao. Matagal-tagal na rin kaming magkasama ni Benjy.
Hindi mo nga s'ya kilala, pero hindi s'ya kung sino lang.
Tsaka importante, okay s'ya kay Daddy.
Okay.
Hindi mo kailangang pansinin lahat ng ginagawa n'ya.
Papansin lang s'ya palagi.
Nakakatakot talaga. Akala ko, wala na, 'yun na. 'Yung paghinga n'ya,
iba na'ng tunog. 'Yung mukha n'ya,
sana maalis ko sa isip ko 'yung image na 'yon. Oo, dinagdagan
nila. Natutulog na s'ya. Ewan ko kung mangyayari pa 'yon.
Okay lang ako. At least, makakauwi na rin 'ko kaagad.
Uh, okay lang. Okay lang. Si Katie, umiinom mag-isa d'on sa sala, kanina pa.
At alam mo naman silang dalawa ni Rachel, laging…
Hayaan mo na. Okay lang. Maayos naman lahat.
Bakit?
Wala lang. Ayoko na kasing problemahin
'yung pagtulog mo. Marami na 'kong pinoproblema.
Okay lang ako. Hindi ako matutulog.
Wag mo 'kong ipapares d'on sa mga bwisit na nasa labas.
Kapatid ko sila. Pwede ko silang tawaging bwisit, ikaw, hindi.
Mga kapatid? Sinasabihan tayong magyosi d'on sa labas?
Tangina nila, bahay mo 'to.
Tama na, pwede ba? Ayokong makipag-away.
-Okay. -Okay. Shh-shh-shh. Wag kang sumigaw.
O, sige. Pero alam mong kagaguhan 'yon, 'di ba? Hindi mo kailangang sundin 'yung
sinasabi nila. Ikaw lang nandito palagi, matiyagang nag-alalaga sa dad n'yo. Tapos,
bigla na lang sila na'ng bida, mabubuting anak? Tangina, anong klase
-'yan!? -Tama na! Tama na! Tumahimik ka na! Ba't
ka sumisigaw? Hindi mo kailangang
sumigaw!
Alam mo, ang sinasabi ko lang-- s'an nakatira 'yung kapatid mo?
Sa Brooklyn? Kelan s'ya dumadalaw? Minsan isang buwan,
pag sinuwerte. May angas pa.
Kagaguhan talaga 'yon, kaya dapat ipamukha mo rin sa kanya 'yon.
At 'yung isa?
Hitsura pa lang alam mo namang
taga-ibang planeta s'ya.
O, sige na.
Oo, kasi d'on ako magaling. Sinasabi ko sa 'yo.
Kaya sa hitsura pa lang, alam ko na kung latak ang
utak o nababaliw na.
At hindi ka gan'on.
Hindi ka latak o nababaliw.
Siguro mukhang alam nila'ng ginagawa nila. Pero hindi, 'no.
Okay?
Naintindiihan mo?
Naintindihan ko.
Pagkatapos maging Coast Guard,
kumuha si Vincent ng night classes sa business sa BMCC at nainlove sa tahimik
na green-eyed girl na nakaupo sa likod n'ya. Siya ang naging Mrs.
Margaret Dyson nung 1978 at mga magulang ng dalawang anak na babae.
Pagkatapos ng matagal na pakikipaglaban sa breast cancer,
pumanaw si Margaret noong 1994. After three years…
After three years, kinasal si Vincent kay Sarah Brodsky,
na may anak, at tinuring n'yang sarili niya.
Nauna ring namatay si Sarah kay Vincent, pagkatapos makipaglaban…
May pagkain dito, sapat sa 'ting lahat. Sabihin mo kay Rachel, saluhan n'yo kami.
Okay, salamat.
Sige, nice meeting you.
Ah, nagkita na tayo n'on.
Kamakailan lang 'yon.
Ilan buwan pa lang siguro. Hindi mo maalala?
Hindi ko sure. Hindi ko maalala.
Um, 'yun 'yung huling pagbisita mo rito. Malamang. Matagal na panahon na 'yon,
'di ba?
Nandito nga 'ko n'on, eh. Dito mismo. Nanonood kami ni Vinnie ng game.
Bucks - Bulls.
Madalas namin 'yung gawin. Manood ng mga game nang magkasama.
-Ang saya naman. -Sobrang saya.
Sabi n'ya sa 'kin lagi, feel at home lang.
Kaya gustung-gusto ko s'yang makita.
Minsan, wala nang usapan, nakaupo lang kami't nanonood.
Nood lang. Minsan, nag-uusap kami.
Kagaguhan lang. O tungkol sa buhay. Mga gan'ong bagay. 'Yung matatanda,
gan'on 'yung iba sa kanila, hindi naman lahat,
pero madalas, kasundo ko sila.
Iba 'yung karunungan nila,
eh. Basta and'on lang, o wala.
'Yun ang gusto ko kay Vincent, sa umpisa pa lang.
Nung una n'ya kong makita, naiintindihan n'ya ang maraming
bagay na hindi ko na sasabihin. Hindi ko na kailangang sabihin
kasi gan'on din ako.
Wow, mukhang naging maganda'ng samahan n'yong dalawa. Mabuti naman kung gan'on.
Marunong din akong bumasa ng mga tao.
Ni hindi nila kailangang magsalita. Pero basa ko na sila agad.
Hindi lahat pero karamihan.
Madali lang, pag merong nakatingin sa 'kin,
pero 'yun pala, mababa'ng tingin sa 'kin.
Hindi kita naintindihan. Kung ayaw n'yo kaming saluhan,
sinasabi ko lang, may pagkain dito para sa inyo.
Pwede kang magdala ng dalawang
plato sa kwarto n'yo.
O, 'di ba? Ah, alam ko na agad ibig mong sabihin.
Baka obvious kasi, pero nakita ko na bago mo pa sinabi.
Dumaan lang ako sa harap n'yo.
Sa tingin ko, may mga hindi ka lang naiintindihan.
Shit, naiintindihan ko lahat!
Hindi 'yon sa hindi ako nakaintindi.
Naintindihan ko. Kahit 'yung pag-aalok n'yo ng pagkain,
pag-aangkin 'yon eh. Naisip n'yo ba 'yon?
Lintek, mas madalas pa 'kong nakaupo d'yan kesa sa inyong dalawa sa loob ng
-maraming taon. -Tatay namin s'ya.
Oo! Pero sino bang naiwan dito?
Hindi s'ya-- hindi naman n'ya ipaglalaban sarili n'ya. Pero si Rachel,
ka-kaya n'yang-- kaya n'yang sarili n'ya, isa sa mga katangiang gusto ko sa kanya,
pero hindi n'ya pinaglalaban sarili n'ya. Lalo na sa inyong dalawa. Sino sa tingin
-n'yong-- -Naintindihan ko na.
Salamat, ha? Okay na 'ko. Tama na.
Hindi, hindi mo naintindihan. Kasi kung naintindihan mo,
hindi ka aarte dito na parang hindi kayo nawala.
Sinong nagdadala sa tatay n'yo d'on sa banyo?
At sinong tagahati ng-- nung pills na nasa pesteng plastic container na may araw?
'Yun din kasing ginagawa ng nanay ko para sa tatay n'ya nung malapit na
'tong mamatay.
Sige na. Tatawagin ko na s'ya para
ilayo ka na n'ya sa 'min. Naamoy ko mula dito kung anuman
'yung ininom mo kanina.
Tangina, s'ya nagpapakain sa kanya. At nung ang gusto na lang n'yang kainin,
mansanas, sinong naghahati at nagsusubo n'on sa tatay n'yo? Tangina, wala kang
-naiintindihan. -Rachel, paalisin mo dito 'tong
tanginang boyfriend mo! Ayokong makita
ditong pagmumukha ng taong 'yan! Paalisin mo na s'ya! Paalisin mo!
Tara na, tara na, Benjy. Umalis ka na muna dito.
Gusto kong magpaalam kay Vincent. Pwede ko 'yung gawin? Okay lang?
Oo naman. Bakit hindi?
Gusto mo 'kong samahan?
Dito na lang ako.
Hay naku.
Salamat. Maraming salamat.
Malaking tulong sa 'min ang pagpunta mo rito araw-araw ng ganitong oras.
Nakakalabas kaming dalawa sa kwarto, kahit sandali. Para makahinga nang konti.
Minsan, ang hirap huminga pag magkakasama lahat. Ah, sori sa nangyari kanina.
Sobrang stress lang siguro. Mukhang sanay ka sa gan'on.
Hindi problema 'yon. Balik ako bukas, 5:00 p.m.?
Oo, um, pwera na lang kung may mangyari bago 'yon.
Tatawag naman ako. Feeling ko parang,
ewan ko, bahala na kung anong mangyayari bukas,
kaya lang, ah – hindi
ko alam ga'no katagal, kasi, um, hindi maganda'ng lagay n'ya.
Sori, ha? Alam ko, kailangan mo nang umalis.
Um, maraming salamat talaga. magkikita pa rin tayo bukas.
…on her shoes
And I knew, without askin' She was into the blues
She wore scarlet begonias
Tucked into her curls
I knew right away She was not like other girls
Rachel?
Rachel, may sasabihin ako. Pwede ka bang--
Hindi ako interesado.
-Wala pa 'kong sinasabi. -Hindi ako interesado sa
kahit anong sasabihin mo.
-Ang gusto ko lang namang sabihin-- -Okay. Teka. Ganito na lang. Wala tayong
kailangang sabihin sa isa't-isa. Wala 'kong gustong sabihin, wala 'kong
gustong marinig. Gawin mo kung anong kailangan mong gawin dito, ta's 'yun na.
Wala tayong kinalaman sa isa't-isa, ang kailangan lang natin, mag-iwasan.
Hindi naman praktikal 'yon, at tingin ko, hindi 'yon tama.
Eh hindi naman 'to tungkol sa 'yo eh.
At hindi rin 'to tungkol sa 'tin, tungkol 'to sa dad natin.
-Uy, "dad natin"? Nakakatawa. -Bakit?
Tinatawag mo s'yang, "dad natin" pag may kailangan ka sa 'kin. Pero madalas,
-sinasabi mo, "ang dad ko." -Wag ka ngang magpatawa.
Anong nangyayari dito?
Gusto ko sanang mag-sorry sa kanya. Kaya lang, kita mo naman--
Saksak mo sa baga mo'ng sori mo! Tangina mo!
Ang galing! Ngayon mo pa kami pagbabagsakan ng pinto!
Putangina, napaka-spoiled mo!
-Putangina, anong ginagawa mo, ha? -Ano ba! Tama na! Rachel! Katie!
Anong, ba't ka pumasok dito? Lumabas ka na!
Wala kang galang! Sira na'ng buhay mo, nandadamay ka pa ng iba!
Tama na!
Eh 'di gawin mo! Wala kang kwenta! Punkistang bulok! Gago ka!
Oo!
Masahol ka pa sa linta! Mahirap ka pa sa daga! Umaasa ka na lang sa iba.
-Napakabulok mo! Sige, gawin mo! Gawin mo! -Okay, Christina! Paalisin mo dito
'yang putanginang 'yan! Baka hindi ako makapagpigil d'yan.
Tama na!
Tama na sabi! Nabubwisit na 'ko sa inyo! Pareho kayong gago!
Daig niyo pa'ng mga putanginang bata!
Christina, s'an ka pupunta?
Hi. Lumabas lang ako para mag-impake. Okay naman s'ya.
Ba't ka nag-impake?
Uwi muna 'ko sandali.
Uh, pero gabi na.
Makakabuti sa 'king umalis. Pag may nangyari,
tawagan n'yo 'ko, babalik ako agad.
Eh meron naman talagang mangyayari, alam mo 'yan.
Christina. Hindi ko na alam kung anong gusto mong gawin ko. Malinaw naman na may
issue sa 'tin. Hindi ko nga alam na meron sa 'ting dalawa. Isa pa, dito s'ya
nakatira, ikaw naman malayo ka, tama lang na ako muna 'yung umalis sandali.
Sori, kapag mamatay na si dad, tapos ikaw, wala dito sa bahay, hindi mo 'ko
mapapatawad. Sori, hindi kita papayagang umalis. Gusto ko tayong tatlo ang makaisip
na paraan, para naman kahit sandali, magkasundo at makapag-usap man lang. Kahit
ngayong gabi lang.
Akala ko, tayo, okay lang tayong dalawa. Nagulat ako kanina.
Katie, dahil sa nangyari, kaya ako nagalit.
Hayaan mong sabihin ko 'to. Okay? Natakot ako.
Maupo muna tayo. Upo tayong tatlo.
Pwedeng iwan 'yung pintong bukas para marinig natin kung may nangyayari.
- -Hindi ko na alam.
Habang nag-uusap tayo, baka mamatay s'ya.
Mm… tingin ko, hindi mangyayari 'yon.
Lalo na kung naririnig n'yang nag-uusap tayo.
Tingin ko, hindi s'ya lalabas.
-Hi. -Hi.
Sinusulat ni Katie 'yung obituary ni dad.
Okay.
Nung binabasa n'ya sa 'kin 'yon kanina at naririnig ko 'yung sinulat n'ya,
naisip ko tuloy, bawat isa sa 'tin, magkakaiba'ng naaalala. Kung sino s'ya,
ano s'ya, nung araw, nung kabataan natin. Iba-ibang age natin, pero lahat tayo,
pinalaki n'ya. Iba-iba'ng buhay natin kahit
nakatira tayo sa iisang bahay. Pero bumukod na kayo bago
pa 'ko naging teenager, kaya hindi maikakailang lahat tayo,
magkakaiba.
Sori talaga sa mga nasabi ko kanina. Kahit kelan hindi ako nabwisit sa inyo.
Hindi ko inisip na pareho kayong gago. Nagalit lang ako, sobrang natakot.
'Yun 'yung bagay na hindi ko gustong mangyari. Humihingi ako ng tawad.
Sige. Bahala ka. Hindi 'yon ang problema.
Ibig kong sabihin, okay na 'ko. Uh,
hindi mo kailangang mag-sori pero tinatanggap ko'ng sori mo.
Oo nga. Okay lang, Christina. Tinatanggap ko'ng sori mo, siyempre.
Sori din kasi naipit ka sa maraming bagay.
-Sige—ah… -Gusto ko rin sanang mag-sori sa 'yo
kanina bago lumaki'ng away natin.
Sori saan?
Sori kasi hinusgahan kita tungkol d'on sa mga mansanas sa ref. Hindi ko alam,
para kay Dad 'yon. Sori. Hindi ko alam.
At dahil d'on, okay na uli? Yung mga… Mansanas? Dahil d'on, okay na lahat?
Isang bagay 'yon na nagkamali pala 'ko ng akala. Sori.
Meron pa ba?
Oo.
Sa simula pa lang, alam kong ikaw ang may-ari nitong bahay.
Kalokohan. Bahay mo rin 'to. Uh, alam ko 'yon. Alam mo 'yon.
Pero dito ka nakatira. Pangalan mo'ng nasa lease.
Pangalawa na 'yan, binanggit mo na naman 'yung lease. Ano 'yon? Anong gusto mong
sabihin? At binanggit mo rin 'yon, d'on sa labas. Kaya, ano ba'ng meron d'on?
Wala lang. Basta pag namatay s'ya, magiging sa 'yo na 'tong bahay.
Huh? Akala mo 'yun ang gusto ko? Na may pakialam ako dito?
Sorry. Pwedeng hinaan natin boses natin, para marinig natin si Dad d'on sa loob?
Okay.
Wala kaming ibang pinapahiwatig maliban sa kung ano 'yung maliwanag nga para
-sa 'min. -Anong maliwanag?
Alam naming nagmamalasakit ka sa kanya. Pero swerte ka sa bahay. Rachel,
aminin na natin. Walang ganito kababang rent sa city.
Sa totoo lang, wala talaga. Mabuti 'yon. Masaya ko para sa 'yo, sa 'yo na 'to.
Eh 'di tangina. Ayoko nito.
O, bakit?
Para kang tanga, ba't ayaw mong tanggapin?
Eh kasi kung gan'on, wala na tayo. At itong lugar, wala na rin.
Wala 'tong patutunguhan. Christina, ipaliwanag mo nga 'yung sinabi n'ya.
Nalilito rin ako.
Tangina, wag kayong parang tanga.
Putangina mo.
Teka, teka, teka! Tigilan n'yo na nga 'yan!
Bahala ka.
Okay naman lahat.
Para yatang ang gustong malaman ni Rachel,
anong mag-uugnay sa 'tin pag wala na si Dad?
Hindi tayo. Hindi. Eh kasi, sa inyong dalawa,
maliwanag. Okay? Ah, tsaka,
naintindihan kita, Christina. Okay?
Sa ibang state ka na nakatira, meron kang anak,
baka marami ka pang iiri.
Uh, meron kang masayang buhay.
Hindi para sa 'yo 'tong city. Alam ko.
Ang importante lang sa 'yo 'yung relasyon n'yo ni Katie?
Ay, puta, hindi 'no? Ikaw, kahit pa'no, umaarteng relate tayong dalawa.
Ito na nga 'yung gusto kong sabihin, kanina pa. Bawat isa, may kanya-kanyang
kwento, pero hindi natin alam 'yung sa iba. Akala natin, oo.
Pero baka naman, kung sakali— Ah, baka bago pa 'ko umiri ulit ng mga bata,
na sa totoo lang, kadiri talaga 'yon, ha?
Totoo naman eh.
Hindi naman basta iniiri ang mga bata! Hindi gan'on manganak!
Bahala ka. Basta umiiri ka para sa 'kin.
Okay, bago ko piliing magparami ng anak, kung pipiliin ko 'yon,
may mga bagay na sana magawa ko muna.
Ow? Gaya ng? Anong-- ano pang naisip mong kailangan
gawin? Kasi ang buhay mo, maayos na.
Uh, alam ko 'yan. Alam ng lahat 'yan.
Pinaaalam mo na sa lahat 'yan.
'Yun ba talaga'ng iniisip n'yo? 'Yun ba 'yun?
Iniisip n'yo na nagyayabang ako pag nagpapakita
ako ng pictures ni Mirabella o nagkukwento ako?
Katie?
Ano? Gan'on din ba ang dating ko sa 'yo?
Naman, tangina.
Sa totoo lang, tangina, hindi naman kasi 'yon ang intensyon kong gawin. Hindi 'yon…
Teka, Sori, ah. Hindi ko sadyang saktan ka sa sinabi ko. Okay, kasi, ah…
Ka-kasi naisip ko lang, halata naman 'yon eh.
Hindi kita narinig na nagreklamo sa kahit anong bagay.
Nung ayaw lang kumain ni Mirabella ng gulay, 'yun lang. Wala na.
Pero ako lang 'yon eh. Pwede bang, ano, kalimutan mo na 'yon?
Uh, Ano ba kasi 'yung pinaplano mo bago ka… magdagdag pa ng anak?
Ang gusto ko sana, makabuo tayo ng magandang relasyon.
'Yung totoo. 'Yun ang una.
Ah.
Ang sweet n'on, Christina.
'Yun nga lang,
akala ko, maayos na 'yung samahan natin.
Gusto ko 'yung totoo na.
Eh gan'on lang talaga 'yon.
Um…
Kalimutan na lang natin. Magkaiba naman tayo talaga.
Kayong dalawa, kahit pa'no, magkadugo kayo, iisa ang nanay n'yo,
At tatay.
Ay, oo naman! Oo, alam ko 'yan. Okay? Pero s'ya rin, dad ko, 'yun ang gusto kong
sabihin. Alam n'yo 'yon? S'ya rin, dad ko. Katulad niyong dalawa, dad ko rin
-s'ya. -Pero meron ka ring ibang dad.
Na, tangina, hindi ko nakilala.
Namatay s'ya nung apat
na taon pa lang ako.
Pero tatay mo pa rin s'ya. Nung tatay mo s'ya, tatay namin si Vincent.
Ayun pala.
'Yung naman talaga'ng tinutumbok nito eh.
Wala kasi akong naging tatay bago s'ya.
Okay?
Anong parte n'on ang hindi n'yo naintindihan?
S'ya ang naging daddy para sa 'kin. 'Yun, kaya dad ko s'ya. Dad n'yo s'ya, dad ko,
malapit nang mamatay. Alam n'yo 'yon?
Para sa 'kin, dad ko s'ya. S'ya lang ang daddy ko. Okay?
Alam ko. Hindi ko naman sinasabing hindi. Kaya lang--
Shh.
Hindi ako nagrereklamo, pero hindi ibig sabihin n'on, wala akong problema.
Nandito ako para sa kanya, hindi para sa bwisit na lugar na 'to.
Pambihira kayo.
May pupunta na dito sa wakas. Doktor s'ya, para mapirmahan na 'yung DNR.
Mabuti naman.
Ah, sorry, naaabala kita.
Hindi, okey lang. Patapos na 'ko.
Gusto mo ng kape?
Sige.
Ang mahirap, pa'no palabasing okay pa si Dad pagdating ng doktor.
Oo nga, medyo mahirap nga. Wala s'ya halos sinabi sa 'kin kagabi.
May mga binubulong s'ya, pero hindi ko naintindihan.
Ako rin. Pwede kaya natin s'yang bigyan ng kape?
Sige, 'wag na lang. Kailangan lang ng isang araw
na malinaw isip n'ya. Kaya n'ya 'yun.
Sarap ng kape, salamat.
Pasensya na kagabi, hindi ko napigilan.
Ako din.
Meron ako'ng, um, na-isip kahapon pagkatapos…
pagkatapos nating makapag-usap. Wala lang. Naisip ko lang. Dapat noon pa.
Ewan ko ba kung bakit ngayon lang. Namatayan din nga pala s'ya ng nanay.
Isa pang pagkakapareho natin maliban kay Dad.
Hindi natin napag-usapan 'yung nangyari 'nun.
Bata ka pa 'nun.
Oo nga. Tayong tatlo. Mga bata pa masyado para makapag-usap ng malaliman.
Andito na 'yung doktor. Kaya mong…, ako naman…
Gusto mo ng kape? Kagagawa ko lang. Meron ding tubig at juice, kung gusto mo.
Andito lang naman s'ya sa loob. Um, mamaya pang 3:00 dadating yung nurse,
pero sana maitayo natin 'sya. Dad? Dad, kamusta ka na?
Hi. Ako si Christina. Ito'ng dad namin, si Vincent.
Hilahin natin 'tong lever, tapos pindutin natin 'to para
makaupo s'ya nang konti. 'Yan.
Medyo ano lang, nagpapahinga lang s'ya. Kanina nagsasalita s'ya.
-Okay, sige. -Oo nga.
Um, ganun na lang siguro, naku sana nakita mo s'ya dati…
…nung mga nakaraang buwan lang eh naglalakad pa s'ya… Eh,
ang simple lang naman palang gawin n'un. Pinulsuhan lang n'ya, ganun. $550,
tapos ng sampung minuto. Tubong lugaw s'ya.
Saya n'ya. Buti tapos na. Sabihin mo sa kanya,
kailangan! Wag na s'yang makipagtalo.
Hindi naman pu-puwedeng ako na lang ang masama palagi, ang kontrabidang nanay.
Hanggang dito, ako pa rin. Kontrabidang kapatid! Nakakainis!
Bakit ako na lang lagi ang kontrabida sa lahat? Hindi ako 'yun. Ang daya.
Pwede bang iba naman paminsan-minsan?
A wala, di bale na. Okay. Hayaan mo si Tracey kung anong gusto n'ya.
Labas na ko d'yan. Usap tayo mamaya.
Aww, ang bait bait naman nitong baby boy. Ano, big boy, ha?
Ang lakas mo'ng maglaway, sobra ka naman big boy?
Grabe. Mukhang mabait na aso 'to, 'no? Malakas ba-- siguro sobrang
lakas nitong kumain.
Musta. Ah. Sige. 'Yan nga. Sakto 'yan. Pwede bang, uh, magbukas kayo nang maaga?
Kalokohan 'tong alas-dyis pa ang bukas 'no. Kaya wala tayong asenso dito eh.
Dapat siguro magtayo na 'ko ng sarili kong bong store. Magdamag bukas, walang ek-ek,
yung pasok, pick up, labas, tapos 'lam mo 'yun,
ha? Tangina, wholesale,
'di ba? Matsala, 'pre. Biro lang yun ha.
'Di ako magtatayo. Relaks ka lang d'yan.
Gandang umaga.
Uh. Kumusta?
Kumusta ka?
Uh, okey naman.
Ayos 'yan. Ayos 'yan. Kagagaling ko lang sa tatay ninyo.
Napapirmahan n'yo na pala yung DNR form, ano?
Oo. Oo, may nagpuntang doktor kanina.
At nakapirma naman s'ya? Alam n'ya 'yung… alam n'ya yung nangyayari?
Oo.
Akalain mo yun. Pero mabuti yun.
Ito na nga ang sasabihin ko pa lang sa mga kapatid mo,
pero alam kong mahirap tanggapin ito. Pero sa totoo lang,
hindi ko na inaasahang magkamalay ulit ang tatay ninyo.
Mabuti at mukha naman s'yang komportable ngayon.
Tungkol sa mga mangyayari pagkatapos,
darating kaming dalawa ni Mirabella sa lalong madaling panahon at gagawin ang
lahat ng maitutulong, pero may mga bagay-bagay nga
lang na hindi namin masasagot. Yung mismong 'pag napansin n'yong wala na
s'ya, kung pwede lang isulat at, syempre,
alam n'yo. Hindi naman kailangan sakto sa segundo.
Tanggap natin 'yan. Pili kayo ng sandali,
sa time frame kung kalmado na kayo. Mas mainam kung ma-assign na
ninyo ngayon sino sa inyo ang gagawa ng ano.
Sino'ng magtatawag, sino'ng magdodokumento.
Kakailanganin nyo'ng isa't-isa. Mabuti na lang at tatlo kayo.
Eh, parang sinasabi mong ito na talaga 'to.
Na nandito na tayo sa dulo.
Uh, pero 'di ba kahapon lang? Pasensya na ha, pero alam naming malapit
na. Naintindihan namin. Sabi mo, di mo masasabi kailan, tapos sasabihin mo sa
'min na ito na 'yun araw-araw. Ah. Ewan ko lang sa kanila 'no, pero sobra na eh.
-Napapagod na 'ko, 'lam mo yun? -Mabigat. Daming oras
n'un para makapagpaalam.
-Oo nga, kahapon lang talaga 'yun, 'di ba? -At ngayon.
O nga.
Pasensya na kung nag-tunog alarmist ako.
Hindi ko sinasadya na 'yon ang maging dating ko.
Kasi ano lang, talagang patapos na, kaya ako andito.
Oo naman, at malaking tulong ka. Thank you talaga sa, sa 'yo.
Mga puyat lang kasi kami.
'Di ko na napigilan. Araw-araw na lang andito, sasabihin, mamamatay si Dad. Ang
hirap na nga sa 'tin tapos tangina'ng drama pa'ng puta.
Oo nga. alam ko.
"Uh, magandang umaga. Mamamatay na ang tatay n'yo. Pwede bang pahingi ng kape?"
Ano'ng problema n'yong dalawa?
So-sori. Dapat hindi na talaga 'ko magsalita.
Hindi, tama ka! Dapat talaga ibahin naman n'ya nang konti,
sabihin n'ya na magja-juggle na s'ya, matesting lang n'ya kung may nakikinig.
Magja-juggle?
Oo, kung ano lang. Kahit ano.
Uh, juggling, bakit juggling? 'Di naman s'ya marunong mag-juggle.
Pwede n'ya gawin yung nawawala yung ben'chingko.
-Oo nga! -Okay. Pwedeng…
Tama, tama. Tama.
"Malapit nang makapagpalaho ng ben'chingko yung tatay n'yo." Yun, pwedeng
-ganun. Merong sense 'yun sa 'kin. -Bangag ka na. Pero tama ka rin.
Ano, papasok ka ba dun?
Kung gusto mo lang. 'Di kita pinipilit pero,
pero kung gusto mo pumasok kasama namin o solo mo, sabihin mo lang.
Sige, ako, papasok muna dun. Tawagin ko kayo kung may mangyari,
kung bigla na lang may maglahong ben'chingko.
Wala akong balak na tapusin ang relasyon natin kahit wala na s'ya.
Anong relasyon naman 'yun?
Eh, ano ba'ng gusto mong klase?
Hoy, sagutin mo tawag 'ko. Tracey!
'Yan ang sinasabi ko eh.
Wala akong pake kung kumakain ka.
Tracey?
Hindi ko… Tracey?
Tracey, makinig ka. Tumigil ka muna, pakinggan mo 'ko.
'Wag mong gagawin 'yan. Tracey, pakiusap, 'wag mo naman… Tracey!
Sigurado ka bang ayaw mo kahit kalahati?
Oo. Hindi talaga 'ko gutom.
Oo, medyo weird, ganyan daw talaga 'yan.
Hindi, okay lang.
Talaga bang ayaw mo ng makakain? Lagi ako'ng gutom dito eh.
Hindi nga.
Pahinga ka muna? Ako naman dun sa kanya, kung gusto mo.
Hindi. Pero gusto mo rin ba pumasok dun? Kasi pwede naman tayo magsabay dun sa
loob. Okay lang naman, nagbabasa lang kami.
'Di na.
Hindi na lang. May mga gagawin pa dito.
Alam mo s'an nagpunta si Rachel?
Hindi.
Christina?
Katie.
O! Nandyan ka pala.
Oo.
Nagpapahinga lang ako saglit. Ano yun?
Wala. Pahinga ka muna. Walang problema.
Wala na s'ya?
Hindi! Naku, tatawagan ka namin kung may nangyaring ganun.
Ah ganun? 'Di normal na nakaupo ka dyan eh.
Nagluto si Katie kung gusto mong kumain.
Sige.
Kakaiba 'yung vibe dito, grabe.
Pahinga lang ako, sandali lang, bago 'ko bumalik do'n kay Dad.
Okey.
Sige.
Silip muna 'ko ng scores. Meron ako'ng 16 parlay ngayon.
Malabong tumama, pero, malay natin?
Okey ka lang?
Oo naman.
Okey.
Ito o, sa 'yo na 'to.
Salamat.
Sige, walang kaso.
Uy, Papa. Um, meron tayong,
uh… yung Clippers nasa plus 125, Bills minus 2,
Titans minus 145, Vikings minus 9,
Mets minus 115, at yung Eagles,
minus 220.
Biro mo, bente lang para maka-724,
may barya pa. Hanep 'no?
Buti andito ka na. Tuloy.
Kamusta na? Kamusta si Tatay?
Uh, andito pa naman s'ya. Kumakapit pa.
Gusto mong kumain? May sopas dito.
Ayaw mo? Eh kape, gusto mo?
Okey.
Pag nagbago isip mo, magsabi ka lang. Ang dami ko'ng naluto eh.
Ah maliligo ka na ba? Dala mo si ducky? Sino pa? May Bubbles?
Ang bait naman ni daddy.
Basain mo din sila para sa 'kin ha?
Te… Teka, teka.
May ginagawa ka. Hindi, wala, wala. Wala namang problema. Ano lang,
namimiss ko lang kayo, homesick lang.
O sige. Salamat.
Kumusta ka na, Rachel?
Ayos naman.
Dad mo, kumusta?
Kumakapit.
Andiyan pa.
Mabuti naman.
Oo nga.
Ah, alam mo naman ang sasabihin ko dapat sa 'yo, 'di ba? Tungkol sa pagyosi dito.
Kunwari sinabihan na lang kita, okey?
Kopya. Kopya. Salamat.
Ilang beses 'sang araw ka nag-gaganyan?
Kung kailan pwede. Madalas walang oras, pero laking tulong.
Gusto mo 'kong sabayan?
Sige. Saka na 'pag malalaki na ang mga bata, 'pag wala na sa bahay.
Nahihirapan akong isulat 'to.
Patulong ka kaya kay Rachel.
Talaga?
Busy ka ba?
Ginagawa ko kasi yung ano, yung obituary niya, baka kako pwede kang makatulong.
Wala ako'ng alam sa mga ganyan-ganyan.
Ako din.
"Pinagmamalaki ni Vincent ang trabaho n'ya sa Department of Citywide
Administrative Services. Matapos ang 32 years,
nagretiro s'ya bilang Senior Supervisor.
Maaalala si Vincent sa kanyang dedikasyon sa pamilya at mga kaibigan,
malugod na katauhan, katalinuhan,
at ang pagmamahal niya sa
Jets."
Yun lang?
Sa ngayon. Oo, alam ko ang boring ng, ng dating,
pero hindi ko alam pa'no ikwento ang buhay n'ya nang maiksi lang.
Mukhang maganda naman 'yung naisulat mo. Uh, sino ba nagbabasa ng ganyan?
Kaya ewan ko, uh, kung kilala mo s'ya, kilala mo s'ya.
Parang record s'ya, para meron lang sinasabing,
"Nabuhay ang taong ito kung merong
interesado."
Uh, gusto mo, pustahan tayo,
kahit ano pa'ng isulat mo d'yan, walang makakapansin, 'no?
"Kinasal sa dalawang baliw na peste, nagpalaki ng tatlong baliw na buwisit."
Galing.
Okey, seryoso, ito, "Si Vincent, uh, paborito ang Jets!"
Nasulat ko 'yan.
Um, tawang-tawa s'ya sa mga, mga kalokohan.
Uh, mahilig s'ya sa mga old movies, makinig ng mga plaka, uh, tuma… tumatawag,
tumatawag siya sa Newsradio minsan para makipag-debate. Uh,
bigla siyang magagalit nang walang dahilan,
magsisisigaw ng kung anu-ano, tapos limot na n'ya kung bakit!
Ah! At wala s'yang pake sa maraming mga bagay na hindi dapat pakikialaman.
“Wala s'yang pake sa mga bagay na hindi--" totoo 'yon.
Naman! Totoo lahat yun 'no.
Alam ko, at mas interesting kesa sa sinulat ko.
Kaya lang, listahan pa rin 'to.
Ah, yun lang.
Isang araw, kamamatay pa lang ni, ni Sara nito, at Katie, ikaw naman,
nag-college o nung summer bago, basta wa– wala ka dito nun.
At Rachel, ikaw, palagi ka din nasa labas
nun 'pag gabi, kaya madalas,
kaming dalawa lang ni Dad ang nasa bahay palagi tuwing gabi na. Hindi
ko naman kailangan nun ng tulong sa school,
at alam n'yo naman, nagluluksa pa s'ya,
pero manonod kami ng pelikula minsan pagkatapos ng dinner o kaya TV show,
palagi kong naalala yung mga panahon na yun. Kasi ano yun eh, ano, kalmado.
Ayun, isang gabi, masyado s'yang na-ano, nagalit dun sa pinapanood namin.
Hindi ko na alam kung ano, basta may taong namamatay dun.
At gusto n'yang ipaliwanag sa akin na 'yung
kamatayang pinapanood namin sa film ay walang kaugnayan
sa kung paano ito sa totoong buhay na… mali daw yung kamatayan na nilalarawan
sa mga libro at mga movies, na yung mismong pagpakita nito sa mga
imahe o salita ay, ay ang pagkakamali.
Kasinungalingan, tulad nung, ano, nung pinapanood namin na,
na-- Naku, ano nga ba 'yun?
"Para maipakita ang buhay ng isang tao,
mailagay ito sa isang-- sa tamang perspektibo,
yung ginawa nila, sino ba sila, pa'no nagmahal,
at mina–"
Bakit? Ano 'yun?!
Wala. Wala. Nakatulog na s'ya, kaya aalis na 'ko.
Nakakaloka.
Jusko, akala ko kung ano na.
Ako rin.
Grabe naman 'to. Lahat tayo, ninenerbyos. Parang hindi na 'to tama.
Sige, sandali. Hatid ko na s'ya.
Ha? Uy. Teka, teka muna. Wag, 'wag mo naman kaming bitinin ng ganyan.
Ano'ng sabi ni Dad tungkol sa kamatayan?
Ah, sabi n'ya,
Na ang tanging paraan lang para maramdaman ang epekto ng,
ng kamatayan ay sa kawalan lang. Ang lahat ng iba, kathang-isip na lang.
Sa madaling salita… 'wag ka nang magsulat.
Sa tingin ko ang sinasabi ni Dad,
makikilala lang natin talaga s'ya 'pag wala na s'ya.
Pero nakikilala naman natin ang tao habang buhay pa sila, 'di ba?
Oo nga 'no.
Parang. Uh, kung sino siguro sila ngayon.
At, ano…
'Di ako dapat makisawsaw, pero, nadinig ko kayo sa telepono ni Tracey.
Ano lang 'yan eh, ngayon lang naman 'yan. Teenager eh, siguradong alam mo naman.
Tingin ko, sinasabi ni Pops, yung kabuuan, yung lahat-lahat, alam mo 'yon?
Sa lahat ng panahon, yung iba't-ibang katauhan natin.
Yung ano, yung lahat.
Oo nga.
Nakakalimutan ko 'yon kay Tracey. Parang habambuhay, ganito s'ya eh.
Hindi. Spoiled pa rin s'ya hanggang pagtanda, pero iba namang pagka-spoiled.
Biro lang.
Oo, alam ko.
Sorry wala ako dito para tulungan ka noon. Alam kong mabigat.
Ayos lang 'yun.
Masaya naman eh.
Salamat.
At sana 'wag mong iwan 'tong bahay.
Bakit?
Kasi gusto ko, kapamilya pa rin ang may-ari.
Gusto n'yo bang pumasok dun ngayon, tayong tatlo?
Tara. Halika na.
Tingnan mo o.
Mga girls mo.
Hi.
Daddy, Daddy, ako 'to.
Upo.
Ano 'yun Dad? 'Di ko maintindihan.
Gusto mong igalaw kita?
Pakiulit nga?
Parang gusto umupo ni Dad.
Talaga!?
Dad?
-Teka. -Oy, yung painting!
Juskopo.
Huy, tama ba 'tong ginagawa natin?
Okey. Ingat lang. Yung paa n'ya!
-Okey. -Guys.
-Teka, dahan-dahan, dahan-dahan. -Ito na. Naka-lock!? A hindi. Okey.
Sundan n'yo 'ko. Sundan n'yo 'ko.
-Ingat! -Okey.
Ito na, Dad.
Iderecho n'yo lang!
Okey.
-Okey. -Okey.
-Andito na tayo.
Oh.
Okey. Ayos!
Gusto n'ya yata dun sa upuan n'ya.
Dun? Okay ba 'yun? Pa'no kung kailangan lumipat bigla?
Saan?
Okey, okey, teka.
Sige.
Sige na.
-Ito o. -Okey.
Sige.
-A oo, oo tama 'yan. -Okey.
-Ikaw na? -Oo, ito na.
Dito. Dito n'yo ilagay 'yung monitor. Dito 'yung monitor.
-Okey. -Teka lang.
Ah yung paa. I-aangat ko yung paa mo ha, Daddy, okey?
I-lock mo. I-lock mo.
Okey. Ayan, locked na.
Okey. Isa, dalawa, tatlo.
Dun o, dun s'ya.
D'yan o, Daddy.
Ayos.
Okey ka, Dad? Isasaksak ko dun sa likod.
Sige.
Boom. Okey. O ito.
Ayun, salamat.
Hay, jusko.
-Ayos. -Ayos?
Oo.
Ayan naka-konek na.
Dumadaloy na 'yung oxygen.
Okey.
Okey. Ayan.
Hi!
Ano'ng gagawin natin? Hindi yata s'ya pwedeng kumain ng kahit ano.
E'di tambay lang tayo. Nood tayo ng movie o kaya ng game o ano.
Dad, uh,
natalo sa Titans yung parlay natin pero pwede naman natin habulin yung Bills,
kung gusto mo?
Uh, gusto mo 'yun?
Harap kayo dito, Christina.
Sige, sige, sige.
Ay teka muna, teka. Isa pa!
Dali, dali, Game!
Ay, ano ba yun!
Hay, Daddy.
Teka muna, sandali lang.
Ang ingay!
Ay Dad, teka. Uy, 'wag! Dad!
Naku, naku, naku.
Hindi, hindi, hindi, Ako, hindi. Hayaan ninyo ako.
Ka-kaya ko pa… tumayo nang mag-isa.
Huwag n'yo nga akong tingnan nang ganyan. Ngayon na lang ulit 'to 'no.
Ah.
Salamat at sinubukan niyong dalawa, pero…
Alam mo, kapatid mo si Rachel.
Totoong anak ko siya.
Hindi pinalaking parang anak lang. Anak ko talaga.
Kung may kinalaman ang dugo sa atin, baka ibang klaseng tatay
ang nakilala n'yo. Baka nagkaro'n kayo ng
dad tulad ng dad 'ko. 'Yung dad kong walang ka-kwenta kwenta.
Alam n'yo 'yan.
Magkadugo kami pero hindi
s'ya naging tatay.
Ikaw, kung alam mo lang, Katie,
kung gaano ka pinagmamalasakitan ni Rachel, kung gaano ka kahalaga
sa kanya. Nung nag-college ka nga
at umalis ng bahay, noon ko lang s'ya nakitang
nalungkot nang ganun, pwera
nung nagkasakit yung nanay n'ya at iniwan kami.
Ang tagal ko nang inantay na maunawaan ninyong dalawa kung bakit kayo away
nang away.
Pareho lang kayong dalawa. 'Pag wala na 'ko, pilitin n'yo magkasundo.
Alam 'kong pwede talaga kayong magkasundo.
Magkakasundo kayong tatlo 'pag wala na 'ko, mas lalo pa dahil wala na 'ko.
Sigurado 'yan.
Christina.
Alam kong hindi naging madali, anak.
Nadinig ko yung sinabi mo tungkol dun sa panahong nanonood tayong dalawa. Um…
yun lang naman yung pagkakataon eh hindi ko sinadya yun.
Walang naglaan ng panahon para sa 'yo.
Pinagsisisihan ko talaga 'yon.
Ano… ano ka eh… Mula pa no'ng nagsimula kang maglakad,
parang 'di ka na nangailangan ng tulong. Naiiwan kang mag-isa,
at no'ng nawala ang mom mo, parang okey ka rin.
Dapat naisip ko na-- na imposibleng okay ka, na siguradong nagdurusa ka rin,
kaya lang nalunod ako sa sakit, hindi ko nakita.
Tapos nagmahal na naman ako, tapos…
Wala nang hahanapin pa ang anak mo na 'yan.
Pinagmamasdan kita at ang pagmamahal mo sa kanya, kay David,
sa kung sino pa ang magiging anak mo, kung gugustuhin mo,
at ako'y nagpapasalamat. Nagpapasalamat ako na higit
sa nagawa ko ang ginagawa mo.
Lintik, mahal ko'ng lugar na 'to!
Nakakamangha.
Gaya ng mga ipis at damo, kahit papa'no, nakakaraos tayo.
Hahanap-hanapin ko ang mga anino at alaalang meron ako sa bawat kanto.
Magiging ganun na rin ako paglaon.
May isa pa akong minahal nang tunay, maliban sa mga nanay ninyo.
Nangyari ito nung bata pa ako. Nung summer na pumasok ako ng Coast Guard.
Ang pangalan n'ya ay Bliss. Oo, kakaiba, pero sa Ireland, normal yun,
eh Irish s'ya na taga-Queens. At tulad ninyong tatlo, ng mga nanay n'yo,
kaya n'yang dalhin ang sarili n'ya.
Pero wala pa 'kong nakilalang gaya ni Bliss bago nun.
Interesado s'ya sa napakaraming bagay kumpara sa sinumang nakilala ko noon,
o maski ngayon.
Para sa kanya, ang buhay, ang mundo, ang tao, nakakawili.
Nakakalasing ang presensya n'ya. At hindi ko-- hindi ko mapigilan.
Gusto 'kong mabuhay at makakita din ng tulad n'ya. Sinubukan kong tularan siya.
Kaya lang, umalis ako.
At nung makalabas na 'ko, tumigil na ang mga sulat
at parang biglang, wala, nagkalayo na kami.
Katunayan,
hindi na namin nakita pa ang isa't-isa muli maliban sa isang beses
nang nagkasalubong kami, kasama'ng mga kaibigan,
sa kalsada. Saglit lang! Nung, ano,
hinawakan ko'ng braso n'ya, sabi ko, "Hello." Sagot n'ya,
"Naaalala mo pa 'ko!?"
Sabi ko, "Oo naman! Bina-- binago mo'ng buhay ko!"
Napangiti s'ya dun.
Pero kung meron man akong pinagsisisihan, 'yun ay ang, siguro dapat, sana,
mas naipahayag ko ang sarili ko nang mabuti.
Alam naman natin 'yan eh. Lahat tayo, mamamatay nang may pinagsisisihan.
Pero… Ano…
Gusto ko lang na matutunan sana ninyo ang pagmamahal.
Ang bagay na nakapagpabago sa 'kin at sa buhay ko.
Dad?
Ang naghubog… sa akin.
-Daddy? -Dad?
Daddy?
Dad. Dad. Dad.
-Dad. -Dad!
-Hindi, hindi, hindi, hindi, hindi. -Dad!
Dad.
Daddy. Daddy. Dad.
Dad?
Wala na si Dad.
May limang bibeng namasyal
D'on sa burol, 'layong lugar
Sabi ni Ina Quack, quack, quack, quack
At bumalik bibeng apat lang
Apat na bibeng namasyal
D'on sa burol, 'layong lugar
Sabi ni Ina Quack, quack, quack, quack
At bumalik tatlong bibe lang
May tatlong bibeng namasyal
D'on sa burol, 'layong lugar
Sabi ni Ina Quack, quack, quack, quack
At bumalik dal'wang bibe lang
May dal'wang bibeng namasyal
D'on sa burol, 'layong lugar
Sabi ni Ina Quack, quack, quack, quack
At bumalik at isang bibe lang
May isang bibeng namasyal
D'on sa burol, 'layong lugar
Sabi ni Ina Quack, quack, quack, quack
Walang bumalik kahit isa
Kamusta ka na, Rach?
Nabalitaan ko'ng nangyari, nakikiramay ako.
Ano, ayos ka lang ba d'yan?
Oo.
Ayos naman ako.
Salamat, Victor.
Inang malungkot ay namasyal
D'on sa burol, 'layong lugar
Sabi ng Tatay, beep
Beep, beep, beep
At nagsibalik tayong mga baliw na bibe.
ANG KANYANG TATLONG ANAK