Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Budny Bronisław,
widzę, że zrezygnowaliście ze studiów?
Tak, to prawda.
Z racji tego, że wolałbym współtworzyć historię swojej ojczyzny,
niż tylko się o niej uczyć.
O to widzę, że macie napoleońskie plany.
Opinia z centrum MSW w Legionowie:
Szkolenie ukończył, lokata druga.
Umiejętność dostrzegania złożoności problemów,
potrafi samodzielnie stawiać problemy operacyjne,
prawidłowo je rozwiązywać.
Dalej dobrze, dobrze.
Dobrze, Budny. No takich ludzi potrzebujemy.
Siadajcie sobie.
Lubicie słodkie?
No kto nie lubi?
No i bardzo dobrze.
Bardzo dobrze.
Siadajcie, Budny, siadajcie!
Śmiało.
Częstujcie się, proszę.
Dziękuję.
Powiedzcie mi, Budny, jaki jest wasz stosunek do Kościoła, co?
- No, negatywny oczywiście. - Oczywiście.
Ale możecie to jakoś rozwinąć?
Kościół to organizacja, która uczy ludzi uległości,
mamiąc obietnicą nagrody w niebie.
Ze swoją rozbudowaną organizacją i wciąż znacznymi wpływami
stanowi jedną z głównych przeszkód do ugruntowania socjalizmu w Polsce.
To agitka.
Zgrabna, dobra, ale agitka.
A możecie coś tak od siebie?
- Od siebie? - Mhm.
Po wojnie trafiłem do bidula, do sióstr zakonnych.
Powiedzmy, że skutecznie wybiły mi Pana Boga z głowy.
No tak, rozumiem.
Słuchajcie, Budny, to ja mam dla was
propozycję.
- Wydział czwarty? - Antypaństwowa działalność kleru.
- Piszecie się na to? - Oczywiście, towarzyszu.
Wojnar.
Dobrze będę, dziękuję.
- Budny. - Tak?
To my sprawdzimy, co potraficie.
Przygotujcie raport na jednego czarnego.
Niedawno został biskupem.
My niewiele o nim wiemy, a chcielibyśmy wiedzieć wszystko. Zrozumiano?
Rozkaz, towarzyszu. Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Obiecuję.
Czekoladka.
Nie zjedliście czekolady.
Nadajemy codzienną gimnastykę poranną.
Proszę wysunąć lewą nogę w przód niedaleko
i jednocześnie wznieść oba ramiona w łokciach wyprostowane w górę.
Raz,
i dwa
i trzy.
Jesteśmy w pokojach operacyjnych biura B.
Tu wywiadowcy przygotowują się do wykonania zadań.
Tu można zmienić się na lepsze
i na gorsze.
Każdy wywiadowca może wypróbować różne rodzaje charakteryzacji,
a także dobrać strój i odpowiednie rekwizyty.
Stąd wywiadowcy wyruszają do swoich zajęć.
Amen.
Wy, kochani studenci,
nieustannie poszukujecie prawdy
o sobie i o Bogu.
Poszukiwanie Boga nadaje sens naszemu życiu.
Gdybyś myślał, że już znalazłeś Boga,
poznałeś o Nim całą prawdę,
to może oznaczać kryzys twojej wiary.
Pewność może oznaczać zagubienie.
Sprawa fundamentalna:
odkryć, że Bóg nie jest tylko instytucją,
punktem odniesienia,
siłą i mocą,
ale że nade wszystko jest osobą.
Odkryć, że Bóg jest osobą!
Całą, po całości, po bluzce no.
Matko Boska!
Oblał mnie w każdym razie całą.
Dobra, lecę. Pa!
Przepraszam…
- No? - Mogę zrobić pani zdjęcie?
Pani?
To twój sposób na podryw?
Chciałem powiedzieć…
Mogę zrobić ci zdjęcie?
No i co myślisz?
Myślę, że jesteś bardzo zdolny.
Bez przesady.
Mogłabyś…?
Zdejmę, jak ty zdejmiesz.
Koszula za koszulę.
No organizuje wycieczki dla młodzieży,
jest… jest lubiany,
cenią go za… za wiedzę, za talent kaznodziejski,
ale brak mu doświadczenia.
Ma dopiero 38 lat.
Nie mieliśmy jeszcze w Polsce tak młodego biskupa.
No krótko mówiąc,
nie jesteśmy zadowoleni z tego wyboru.
Baziak mocno się tłumaczył, dlaczego zaproponował władzom takiego młokosa.
- Kto? - Baziak, nasz biskup.
- metropolita krakowski. - Jak się tłumaczył?
No że potrzebuje sufragana do harówy, a nie dla ozdoby,
że Wojtyła dobrze zna komunizm i kwestie robotnicze, więc…
taki będzie mu potrzebny.
- No! Miałeś być pół godziny temu. - Powiedz to staremu.
Jasne.
A ty coś się tak wystroił jak stróż w Boże Ciało, co?
Na procesję idziesz?
Ach, Ludwiko, jutro rano wsiadasz Z ojcem do pociągu pospiesznego
O dziesiątej minut trzy
O dziesiątej dziewiętnaście Będzie stacja Dychawice
A o wpół do jedenastej stacja Kpy Potem pociąg staje w Mrugach w Bodzankowie
W Makowicy, w Podkajdanach W Cygankowie, luba ma
O dwunastej minut cztery Stacja Pipczyn, dawniej Wziery
Potem Kudły, potem Hopsztyn, wreszcie ja
Stacja Warszawa,
dla wygody podróżnych
zostały zainstalowane na dworcu
specjalne pojemniki na bilety.
Prosimy państwa o wrzucanie biletów do tych pojemników. Pik pik.
Dość już tych kabaretów politycznych, tych kawałów abstrakcyjnych,
tych sztuczek podejrzanych, tych absurdalnych kojarzeń
i całego tego memłania.
Dość już tej całej pederastii artystycznej!
Precz z fałszywą ułudą sceniczną,
pozostawiającą wiele do życzenia.
Na przykład Majewski.
Podniósł wydajność z jednego hektara
i przeniósł ją na drugi hektar.
My też podnieśmy, postawmy, niech se stoi.
Odrzućmy precz od siebie te sny o Tahiti
pełne wulgarnego erotyzmu
i rozgrzanego do czerwoności da…
daizmu.
Przepraszam… Halo, przepraszam.
Pan dziś nie notuje? Nie?
A, magnetofon dali.
Nie dali magnetofonu?
Czyli przydzielili wsparcie. Przepraszam, halo, przepraszam!
Czy są tu jeszcze jakieś ochuje?
Osoby Chętnie Udzielające Informacji?
Przychodzimy odchodzimy
Leciuteńko na paluszkach,
Szczotkujemy, wycieramy
Buty nasze, twarze nasze,
Żeby śladów nie zostawić,
Żeby śladu nie zostało.
Miasta nasze domy nasze
Na uwięzi się kołyszą
Tuż nad ziemią ledwo ledwo
Jak wiatr mały to nie widać.
A jak wielki wiatr się zdarzy,
Wielka bieda, puszczą cumy…
I tak dalej na skraju alej.
Nie wiem, czemu śpiewam tę zwrotkę.
Nie wiem, czemu śpiewam tak czule.
Leokadio, ja mam nagniotki.
Leokadio, ty masz w oknie prymule…
Idziemy?
…Mej miłości chcę ci dać próbkę. Stoję w oknie, błagam cię.
Po cichu.
…nocą ach, pozwól w radio wkręcić ci śrubkę
Sam nie wiem po co….
Nie, nie, nie! Nie pozwalam.
Milicja. Stać i się nie ruszać.
Co ty taki jesteś, Bogdan, smutny?
Bronek jestem.
O co pytałaś?
Pytałam, czym się zajmujesz?
A zaopatrzeniem. W Iskrze pracuję.
Bronek robi zdjęcia.
Też.
- Bardzo dobre zdjęcia. - To prawda.
Takie dobre, że… aż nie wiem co powiedzieć.
No to jak nie wiesz, to Bronek, zrób nam zdjęcie.
Nie wziąłem aparatu.
Dzisiaj.
Przychodzimy, odchodzimy
leciuteńko na paluszkach,
szczotkujemy, wycieramy
buty nasze twarze nasze,
żeby śladów nie zostawić,
żeby śladu nie zostało…
No właśnie, po przedstawieniu zrobili sobie bankiet,
ale o niczym konkretnym nie rozmawiali.
To były bardziej takie pijackie wygłupy, bezsensowne słowa.
A ta wasza znajoma?
No tak, to studentka z ASP.
Ona tam tylko pomaga przy scenografii.
A może warto ją pozyskać, co?
Przy dobrym poprowadzeniu byłaby wartościowym źródłem informacji.
Wydaje mi się, że mam ważniejsze zadanie.
Poza tym nie mogę się zdekonspirować, prawda?
To, czy kolega się zdekonspiruje,
zależy tylko i wyłącznie od jego umiejętności.
No właśnie.
Jeżeli mówi, że nie może, to widocznie nie może.
Mam coś dla was, Budny.
Znacie się na tym?
Bronek.
Stój! Stój.
- Rzucam cię. - Nie!
- Rzucam cię do wody. - Nie!
Zostaw, zostaw.
Co ty?
Wyjdziesz za mnie?
Żartujesz?
To znaczy "tak"?
- Komu dyktuje? - Sam pisze, wszystko robi sam.
A o jedenastej idzie do apartamentów biskupich,
gdzie przyjmuje interesantów i robi tak właściwie do obiadu.
- A baby? - Nie.
- Kto mu dom prowadzi? - Jego ciotka, Stefania Wojtyła.
Siostra jego ojca.
Cześć.
Coś jeszcze?
Tak, ale to prywatna sprawa, towarzyszu pułkowniku.
Mówcie, mówcie.
Chciałem prosić o zgodę na zawarcie związku małżeńskiego.
Co cię tak przypiliło, co?
Żeby miodu pokosztować, nie trzeba ula kupować.
Kim jest ta wybranka?
- To ta studentka z ASP, Marta. - Jej rodzice?
Ojciec był w AK. Zwolniony po Październiku…
To niedobrze. To ci życiorys spierdoli.
Chodzi o to, że Marta jest w ciąży, jej rodzice to straszni dewoci,
zrobili problem, jak się dowiedzieli. No i nikt nie chce za zięcia komunisty.
My cię nie zostawimy. Podanie napisz. Cześć pracy!
Dziękuję!
Wznosimy lewą nogę wzwyż, stopa do wysokości głowy
i jednocześnie oba ramiona przenosimy w przód.
Raz. Noga w dół
i ramiona w tył. Dwa.
Prawa wzwyż i ramiona znowu w przód. Trzy.
Noga w dół i ramiona w tył. Cztery.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Jak widzimy, możemy śmiało uprawiać gimnastykę,
nie czekając na radio z lufcikiem.
Za kogo ja wyszłam?
Dzień nam roboczy nastał.
Podniesiemy kilof i łom.
Kierunek: Nowa Huta.
Każdy dzień Nowej Huty mierzy się ilością nowych okien i pięter.
Osiedla dla pracowników kombinatu to wielka wizja architektów.
Wizja pięknego miasta bez suteren i poddaszy.
Na wieść o wydarzeniach,
jakie miały miejsce na terenie waszej parafii
musimy przede wszystkim wyrazić głęboki ból.
Chodzi zaś w tej chwili nade wszystko o to,
aby przywrócić do uspokojenia umysły i serca.
W czasie rozmowy przeprowadzonej dzisiaj
w Prezydium Rady Narodowej Miasta Krakowa,
otrzymaliśmy zapewnienie,
że krzyż wzniesiony w maju
1957 roku
nie zostanie usunięty z miejsca, na którym stoi.
Króluj nam Chryste
zawsze i wszędzie,
to nasze rycerskie hasło.
Ono nas zawsze prowadzić będzie
i świecić jak słońce jasno,
ono nas zawsze prowadzić będzie
i świecić jak słońce jasno.
Trzymaj.
Chodź jeszcze tu kawałek.
I daj tutaj i tu, tu.
Ale jesteś piękna.
Uwaga.
Trzymajcie się z dala niewtajemniczeni.
Jeszcze jedno, dobra? Tutaj.
- No i po co wy tam chodzicie, co? - Niby gdzie?
No gdzie… Gdzie…
Na Kanoniczą po co chodzicie?
Oj, Janiakowa!
My tu do was po dobroci, a wy nas chyba za durniów macie.
- Ale ja naprawdę nie wiem. - Ale czego nie wiecie?
Czego nie rozumiecie?
Zadaję proste pytanie: co was łączy z biskupem Wojtyłą?
Przecież my wiemy, że się spotykacie.
Rozmawialiście wczoraj.
Ładnie się też pożegnaliście.
Przytulił was i pocałował. Zażyła relacja, jak widzę.
No to o co tam chodzi?
Ja umieram.
Lekarze mówią, że już nic się nie da.
Co z nią będzie?
- Mój mąż mnie zostawił… - Tak, wiemy. Zostawił was.
I Wojtyła chce ją wziąć na wychowanie? Tak?
O tym wczoraj rozmawialiście? Tak czy nie?
Co wam powiedział?
"Zaufaj Bogu
i nie trać nadziei."
Cześć.
Co się dzieje, myszko?
To ty mi powiedz.
Ale co?
Ciągle cię nie ma,
a jak jesteś, to jakiś nieobecny.
Jakbyś myślał o kimś innym.
Masz kogoś?
Niby kogo?
No nie wiem.
Inną.
Kochankę.
Marta, proszę cię… Ja?
Skąd ci to przyszło do głowy?
Urwałam się dzisiaj z zajęć i pojechałam do Iskry.
Pojechałaś do Iskry?
A po co?
Szukałam cię.
I co ci powiedzieli?
Powiedzieli mi, że nikt taki jak Bronek Budny tam nie pracuje.
Bo durnie tam sami pracują po prostu.
A chodzi o to, że…
awansowałem.
Nie powiedziałem ci, bo to miała być niespodzianka.
Awansowałeś?
A ty mi zepsułaś niespodziankę.
Słyszałeś, maluszku?
Ciekawe, czy mnie słyszy?
Na pewno.
Hej, to twój tatuś.
Bronek.
Mam jutro kontrolę. Zawieziesz mnie?
Jasne.
Błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
Ej, co wy robicie? Co wy robicie?
Przestańcie.
Zostawcie krzyż!
Zostawcie go.
Zostawcie.
Zostawcie krzyż, zostawcie, zostawcie!
Brawo!
Wmawiają nam,
że w Polsce lud rządzi, że wszystko dla ludu.
Dlatego my, lud Nowej Huty,
chcemy budowy kościoła!
Ludzie! Ludzie!
Ten coś tu kombinuje! To jest ubek!
To jest ubek! Łapać go!
Ubek.
Łapać go!
Dawaj go! Dawaj go!
Puszczaj!
Won! Spierdalać już!
Nie rzucim ziemi skąd nasz ród!
Wysiadać z aut. Formować szyk!
Nie damy pogrześć mowy.
Polski my naród, polski lud,
Proszę się rozejść!
Królewski szczep piastowy.
Rozejść się!
Nie damy, by nas zgnębił wróg!
Tak nam dopomóż Bóg!
Proszę rozejść się do domów!
Do krwi ostatniej kropli z żył…
Blacharze! Blacharze!
Gestapo! Chodźcie!
Chodźcie!
Zachować spokój!
Gestapo, gestapo, gestapo!
Proszę się uspokoić!
Gestapo!
Skurwysynu!
Do wesela ci się zagoi.
Za blisko żem podszedł.
Dachówkami rzucają, skurwysyny!
Dawaj go, dawaj go!
Swołocz.
Za mordę trzeba to wziąć, bo nas zeżrą.
Gestapo!
Proszę zachować spokój. Zachować spokój!
Gestapo!
Proszę zachować spokój! Zachować spokój!
Formować szyk.
Odbezpiecz. Przeładuj!
Proszę rozejść się do domów!
Kurwa!
Zachować spokój!
Tak nam dopomóż Bóg.
Pojedynczym… Ognia!
O kurde.
Ja pierdolę!
- Tak do ludzi? - Sami się prosili.
Jak wojna, to wojna. Prawda, towarzyszu pułkowniku?
Nie twój kurwa zasrany interes.
Idę.
Budny, ty już chrzest bojowy przeszłeś.
Telefon był do ciebie.
I co?
Jeszcze nic nie wiadomo.
Trzeba czekać.
Przepraszam.
Gratuluję i dziękuję.
- Gratuluję. - Ku chwale ojczyzny.
Gratuluję.
- Gratuluję, towarzyszu. - Dziękuję.
Gratuluję.
No Budny!
Gratulacje.
- To co? - Proszę.
Już blisko.
Jeszcze tutaj.
O tu tu tu tu.
Jak to załatwiłeś?
Kierownictwo docenia moją pracę.
Chodź, chodź, chodź, chodź.
To co?
Za nowe życie.
Dawaj ktoś do okna.
Ryży, dawaj!
To ile uciułałeś tej pracy?
Wstęp i pierwszy rozdział.
Muszę przyznać, że bardzo trudny jest święty Augustyn.
Jasne.
Jeszcze tutaj?
Co wy, Budny, nie macie życia prywatnego?
Mam, towarzyszu. Oczywiście, że mam, tylko…
Tylko wciąga, co? Robota wciąga.
No.
Mówcie, nad czym ślęczycie.
A właśnie.
Chciałem pozyskać nowego TW
w bezpośrednim otoczeniu Wojtyły.
Tak, ten właśnie. Ksiądz Michał Socha.
Zrobił magisterium na KUL-u z dwóch kierunków,
a teraz pisze doktorat pod opieką Wojtyły.
Mamy coś na niego?
No…
Nie ma problemów z alkoholem,
nie ujawniliśmy też żadnych kontaktów z kobietami
ani z mężczyznami.
No to jak chcecie go pozyskać, Budny?
No, dowiedziałem się, że on stara się o wyjazd na studia do Rzymu.
Wojtyła wiąże z nim wielkie nadzieje.
Z czasem można by go wykorzystać nie tylko jako źródło informacji,
ale również do wpływania na działania Kurii.
Rozumiem, rozumiem, krótko mówiąc, agent perspektywiczny, tak?
Tak sądzę.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
- Macie moje błogosławieństwo. - Tak jest.
Macie tu Budny…
do herbatki.
I dla żony… do herbatki.
Dziękuję bardzo.
Na zdrówko.
- Cześć pracy! - Cześć pracy!
To co?
Ty będziesz dobry dla mnie,
ja będę dobry dla ciebie…
Nikt cię nie skrzywdzi.
O cicho, cicho, cicho.
O jej jej jej.
Ty chcesz tego. Ja widzę to w twoich oczach, wiesz?
Podniesiemy sukieneczkę.
Ludzie!
Ludzie, pomóżcie!
Ludzie! Lu…
Chodź, chodź, chodź, chodź.
Nie!
- Co tam masz pod sukieneczką, co? - Proszę nie, proszę nie.
Prosto siedź!
Prosto!
Myślisz, że gdzie jesteś? Na herbatce u biskupa, co?
Może chciałbyś się zdrzemnąć, jak w konfesjonale?
Gdyby to ode mnie zależało, tobym takie ścierwo jak ty…
Ale socjalistyczna ojczyzna, daje ci szansę przyznania się do winy
i wyjawienia prawdy. A więc słucham:
kto oprócz ciebie należy do organizacji?
Jakiej organizacji? Człowieku!
Jakiej organizacji?
Tak chcesz z nami pogrywać? Złamiemy cię, chuju.
Będziemy wypruwać ci żyły i łamać ci kości,
a w drugim pomieszczeniu będziemy je składać do skutku,
aż nam się znudzi. Rozumiesz?
Jeszcze raz od początku:
imię, nazwisko, data urodzenia, miejsce zamieszkania i zawód.
Towarzyszu?
No nareszcie, kurwa, już mam dosyć użerania się z tym kutasem.
Bez bicia miało być.
- Są jakieś zasady, tak? - Przecież go nie biłem.
Dzień dobry.
Bronisław Gawlik.
Bardzo księdza przepraszam za kolegę.
No ale tak już czasem w życiu jest, prawda?
Że trzeba się za kogoś wstydzić.
Spokojnie.
Niech ksiądz się uspokoi,
ja księdzu wierzę.
No ale, obrót obcą walutą w Polsce Ludowej jest nielegalny.
I ksiądz dobrze o tym wie, prawda?
Hania jest ciężko chora,
a w naszych aptekach nie idzie nic dostać.
Kim jest Hania?
Hania… moja siostra Hania.
Siostra?
Bardzo mi przykro.
A wie ksiądz…
ja też mam siostrę.
I doskonale księdza rozumiem, bo też zrobiłbym dla niej wszystko.
No i co ja mam teraz z księdzem począć, co?
No dobra, zrobimy tak:
ksiądz spisze wszystko o co prosimy:
co, jak, kiedy, dlaczego.
Potem udzielę księdzu rozgrzeszenia…
to znaczy napomnienia, oczywiście.
Dolary niestety przepadną i podpisze ksiądz
takie zobowiązanie.
Zobowiązanie?
Tak, taki świstek, że fakt dzisiejszego zatrzymania
oraz temat odbytej tu rozmowy zachowa ksiądz tylko dla siebie.
Coś jak wasza tajemnica spowiedzi.
Proszę.
To nic groźnego.
Proszę.
- Z miodem, z cytryną, jak lubisz. - Postawisz?
Ładnie dzisiaj jest, prawda?
Tak, bardzo ładnie.
Może byś jakieś kwiatki posadziła, to…
zawsze będzie…
weselej.
A może zamiast tak siedzieć…
może zamiast tak siedzieć, byśmy poszli na spacer, co?
Porobiłbym trochę zdjęć?
Marta?
Czemu ty cały czas płaczesz, co?
Przestań już.
Słyszysz?
Bardzo dobra.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Nie chciałem księdza przestraszyć, przepraszam.
Proszę. To dla księdza.
Ja nie mogę tego przyjąć.
Ale dlaczego?
Bo jestem esbekiem, tak?
Nie…
Czego pan oczekuje w zamian?
Niczego.
Chcę po prostu pokazać, że nie wszyscy u nas mają kopyta i rogi.
- A pieniądze? - Zapłacił ksiądz już.
To może chociaż herbaty?
To Hania, prawda?
Tak, moja siostrzyczka.
Bardzo miłą ma buzię
i chyba jesteście trochę do siebie podobni.
Te wiersze niezłe.
Chociaż wasze lepsze,
mimo że znam tylko te z "Tygodnika".
Jak to było?
"Tylko ten, kto nie umie już płakać,
zaprzedał duszę diabłu,
bo po łzach zawsze jest miejsce na tęczę".
- Nie sądziłem, że… - Że co?
Że ktoś taki jak ja czytuje poezję?
A widzi ksiądz? Nie wolno wrzucać wszystkich do jednego worka.
Dziękuję.
A czym według pana jest poezja?
Poezja?
Poezja jest…
odbiciem duszy.
Pan wierzy w istnienie duszy?
No…
ja wiem, że świat to nie tylko materia,
że naszemu życiu nadaje sens wszystko to,
co jest duchowe…
to, co jest ulotne.
Sztuka na przykład, poezja właśnie,
uczucia -
miłość, przyjaźń.
Takie rzeczy.
Ale wiara w Boga jest tego sensu pozbawiona.
No bo jak już tutaj sobie tak siedzimy miło
przy herbatce, skądinąd bardzo dobrej,
no to ksiądz jako człowiek inteligentny, doskonale zdaje sobie sprawę z tego,
że Pana Boga nie ma
i nigdy nie było.
To bardzo dziwne, bo nie dalej, jak dziś rano z nim rozmawiałem.
Naprawdę?
I co księdzu powiedział?
Powiedział coś na przykład na temat siostry?
Skąd ta choroba? Dlaczego ją tak…
Przepraszam, ale muszę do mszy.
A…
oczywiście.
Jeśli pana naprawdę to ciekawi, to proszę.
Oczywiście, że ciekawi.
Bardzo dziękuję.
Jak on mi mówi że go świat w ogóle drażni
Że w środowisku on się czuje źle
Że ze mną jedną chciałby żyć w przyjaźni
To o tak tak, bardzo proszę
Ale owszem, czemu nie?
Marta!
Jak on mi mówi, że jest strasznie sam
Że do nikogo…
Śpiewaj!
Nie ma wprost otworzyć ust
To ja bym chętnie z nim chodziła tu i tam
A dlaczego przy tym mnie dotyka w biust?
To taka…
Marta pamiętasz?
Głupia, to ja już nie jestem
Może głupia, ale taka to już nie
Myszko,
musisz się w końcu otrząsnąć jakoś.
Może na studia wróć albo…
- do pracy idź. - Nie chcę.
A czego chcesz?
Nic, nic nie chcę.
- Wstań, proszę. - Nie.
Chodź, wstań.
No wstań, Marta.
Zrób coś no!
Posprzątaj, zobacz jak tutaj wygląda, no.
Zostaw mnie.
Posprzątaj ten syf! No chyba tego mogę wymagać od ciebie, co?
Przepraszam.
Spójrz na mnie.
To też było moje dziecko.
Kocham cię.
"Miłość nigdy nie jest czymś gotowym, czymś tylko god…
czymś tylko danym kobiecie i mężczyźnie,
ale zawsze jest równocześnie czymś zadanym.
Jeśli kobieta nie znajduje we współżyciu płciowym naturalnego zaspokojenia,
które łączy się ze szczytowym
podnieceniem seksualnym,
wówczas przeżywa akt małżeński w sposób niepełnowartościowy,
bez angażowania całej osobowości.
Często jest ona wynikiem egoizmu mężczyzny,
który nie umie czy nie chce zrozumieć subiektywnych pragnień kobiety,
szukając w sposób wręcz brutalny własnego tylko zaspokojenia".
No jak twoje zaangażowanie?
Dziękuję.
Przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech
i pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy.
O ile to możliwe, bez wyrzekania się siebie,
bądź na dobrej stopie ze wszystkimi.
Wypowiadaj swoją prawdę jasno i spokojnie,
wysłuchaj innych, nawet tępych i nieświadomych.
Oni też mają swoją opowieść,
oni też mają opowieść.
Unikaj głośnych i napastliwych,
unikaj głośnych - są udręką ducha.
Niech twoje osiągnięcia, zarówno jak plany
Będą dla ciebie źródłem radości.
Bądź ostrożny w interesach, bądź ostrożny w interesach,
na świecie bowiem pełno oszustwa.
Bądź sobą zwłaszcza, nie udawaj uczucia
ani też nie podchodź cynicznie do miłości,
bo ona jest wieczna jak trawa,
bo ona jest wieczna.
Unikaj głośnych i napastliwych,
unikaj głośnych - są udręką ducha.
Przyjmij spokojnie, co ci lata doradzają,
z wdziękiem wyrzekając się spraw młodości.
Jesteś dzieckiem wszechświata,
nie mniej niż drzewa i gwiazdy.
Masz prawo być tutaj.
A więc żyj w zgodzie z Bogiem, czymkolwiek on ci się wydaje,
W zgiełkliwym pomieszaniu życia zachowaj spokój.
W zgiełkliwym pomieszaniu życia zachowaj spokój
ze swą duszą.
Ładnie posprzątałaś.
Dziękuję.
Śpisz?
Przy całej swej złudności, znoju i rozwianych marzeniach
jest to piękny świat,
jest to piękny świat.
Cześć, myszko.
Chciałaś mnie ukarać, prawda?
Marta.
Jesteś wszystkim, co mam.
Naprawdę.
- Tu zwykle pracuje. - W kaplicy?
- A biurko gdzie? - Pisze na klęczniku.
Tylko, że jest za wąski, żeby zmieścić całą kartkę papieru.
A stołek?
Pisze, klęcząc.
Po śniadaniu zwykle wraca do kaplicy. Tam modli się, rozmyśla, znowu pisze.
To ma tu jakieś specjalne natchnienie?
To nie chodzi o natchnienie.
To jest najlepsze miejsce do skupienia się.
Nikt mu tu nie śmie przeszkodzić.
Długo tak klęczy?
Przeważnie do obiadu, potem pisze w samochodzie.
Ma jakieś słabości?
Ma jedną.
Lubi kremówki.
Dobra.
Przydałby mi się jakiś telewizor.
Może da się jakiś talon załatwić?
Zobaczę, co da się zrobić.
A jak odpoczywa?
Chyba jak śpi. Tylko, że śpi niewiele.
To on nie mówi: "Przepraszam, idę się modlić".
Po prostu staje się nieobecny.
Mówisz o nim jak o jakimś świętym.
Święty to nie jest marzyciel bujający w obłokach. Święty…
twardo stąpa po ziemi,
jest pełen odwagi, nadziei, miłości do ludzi.
Czyli… ty jesteś świętym, tak?
Bronek,
świętość jest przeznaczeniem każdego człowieka.
- Na pewno nie moim. - Twoim też.
Irena Kinaszewska, wdowa samotnie wychowująca syna.
Pracuje w "Tygodniku Powszechnym" jako maszynistka.
Czemu nas interesuje?
Wojtyła jest chory
i to poważnie.
- Mononukleoza. - Co?
To taka…
angina, tylko bardziej przewlekła.
Co ciekawe nazywa się ją chorobą pocałunków,
bo wirus przenosi się przez ślinę.
Bardzo trudno jest ją wyleczyć.
Wojtyła praktycznie nie opuszcza budynku.
Za to codziennie odwiedza go jedna i ta sama osoba -
Irena Kinaszewska.
Pisze pod jego dyktando różne pisma.
I?
No i…
O właśnie…
Proszę się przyjrzeć.
Kiedy były zrobione?
Dzieciak ma tutaj jakieś dwa-trzy lata.
Urodził się w '44,
więc spodziewam się, że zaraz po wojnie.
Myślisz, że pan biskup jest tatusiem?
No wtedy był jeszcze klerykiem,
ale tak myślę, że to on.
No nie wiem.
Proszę popatrzeć. To jest on teraz.
No nie są podobni?
Dla mnie wykapany ojciec.
- Potrafisz to jakoś potwierdzić? - Oczywiście, metodą serologiczną.
A skąd weźmiesz ich krew?
Kinaszewskiej i Wojtyły już mam z przychodni,
gorzej z tym młodym.
Szczepienia przeciwko groźnej i tragicznej w skutkach chorobie
Heinego-Mediny trzeba przeprowadzić szybko i sprawnie w całym kraju.
Zaczęła się szeroka akcja,
w której służba zdrowia zmobilizowała wszystkie środki
i cały personel w miastach i na wsi.
Wobec zanotowania wypadków choroby w południowej Polsce,
akcję rozpoczęto w południowych województwach.
To co? Wchodzimy, wchodzimy.
Co mogę powiedzieć, to bardzo ważne badanie.
Musimy się spieszyć, ponieważ wirus jest w natarciu.
Ale dlaczego u mnie?
Ponieważ…
Ministerstwo wytypowało was jako wzorcową placówkę.
Tak właśnie. Gratulujemy.
To co, zaczniemy od najmłodszych klas, prawda?
Tak, ale ja jeszcze muszę…
Przytrzymaj sobie tutaj, rękę zginamy.
Następny.
Nazwisko?
Majerski.
Zginamy łokieć, dzięki.
Następny.
- Nazwisko twoje. - Kawieński.
Proszę.
Szczeniak nie jest jego.
Ale jesteś pewny, że jej nie posuwa?
Zdecydowanie, chociaż nie ulega wątpliwości,
że ona jest w nim zakochana.
Słuchajcie, jeśli nie mamy dowodów na to, że coś ich łączy,
to musimy je stworzyć.
A co? Macie z tym problem?
Nie, ale wydaje mi się, że to nie będzie potrzebne.
Bo?
Sami mówicie, ludzie to tylko ludzie.
Jak ktoś wydaje się być świętym,
to tylko dlatego, że lepiej się od innych maskuje, nie?
Wojtyła może jest cwany,
ale opletliśmy go już bardzo gęstą siecią.
Osobiście kontroluję każdy jego ruch.
Wiem kiedy wstaje, kiedy chodzi spać, co je, co pije,
jakie nosi gacie i kto mu je kupuje i kto mu je pierze.
W końcu coś znajdę…
Znajdziemy.
- Znajdziemy albo nie znajdziemy. - Znajdziemy.
Święto pierwszomajowe w Warszawie.
Już po raz 19. obchodzimy ten dzień w wyzwolonej Ludowej Polsce.
Już po raz 19. jako ogólnonarodowe Święto Pracy.
Trybuna honorowa na Placu Defilad w Warszawie.
Maszerują uczniowie szkół morskich,
przyszła kadra naszej szybko rosnącej floty handlowej i rybackiej.
Idzie młodzież harcerska.
Delegacje chłopów i robotników.
Romek?
Znani aktorzy teatru i filmu,
profesorowie uczelni wyższych.
Radośnie i dziarsko idzie młodzież akademicka -
przyszłość naszej ludowej ojczyzny.
Nie powinniśmy tak.
W końcu mamy tylko siebie.
No…
niezupełnie.
Towarzyszu, chciałbym poprosić o inny przydział obowiązków,
z racji tego, iż obserwuję figuranta,
robię mu zdjęcia, nagrywam, ale niewiele z tego wynika.
Nic z tego nie wynika.
Być może któryś z towarzyszy wykaże się większą skutecznością w…
O! Melduj się u Starego!
Auto mi podstawcie pod wejście! Co kiedy? Teraz.
Wreszcie jesteście, Budny. Wskakujcie w mundur i jedziemy!
- Dokąd? - Do centrali.
W sprawie?
W sprawie waszej, kurwa, waszej, Budny, sprawie!
Towarzyszu pułkowniku, no kiedy ja naprawdę…
Czy Budny wam nie przyszło do głowy, że ktoś może was rozpracowywać?
No, ale… Tyle lat już pracuję. Same pochwały miałem,
- żadnych zastrzeżeń. - Może rodzina?
Macie kogoś za granicą?
- To może żona? - Nie.
Kochanka?
Może chłopców lubicie?
No to ktoś z kumpli was podesrał.
- W tej robocie nie ma kumpli. - O właśnie!
I to jest wasz problem, Budny.
Wy się izolujecie.
Macie się za kogoś lepszego.
Uroczysta kawalkada ulicami Warszawy inauguruje tydzień kultury na jezdni.
Jest nawet wieniec.
Czyżby na Grób Nieznanego Przechodnia?
Przechodnie czy kierowcy? Kto winien anarchii na jezdni?
Milicja w tym tygodniu z metody mandatowej przeszła
na łagodną dydaktykę.
I nie powiedzieli wam, w jakiej sprawie?
Nie.
Chodzi o obsadę krakowskiego arcybiskupstwa.
Po śmierci Baziaka przeciąga się od dwóch lat.
Ja znam wasze raporty, towarzyszu Budny,
ale chciałem poznać waszą prywatną opinię.
Moją… prywatną?
O Wojtyle.
Powiedziano mi, że jesteście jego…
aniołem stróżem.
No cóż…
To rzadkie połączenie intelektualisty i…
można powiedzieć człowieka czynu.
Chociaż zauważyłem, że ludzi najbardziej urzeka jego sposób bycia,
jego skromność,
jakaś taka otwartość,
pozorna oczywiście w stosunku do ludzi.
Poza tym dobrze mówi, dobrze wygląda i…
no jest nadzwyczajnym pracusiem.
Bierze udział w konferencjach, wizytuje parafie,
namaszcza chorych,
wykłada także filozofię.
Nawet nie potraficie ukryć podziwu dla niego.
Nie, to nie jest podziw, towarzyszu sekretarzu,
to jest tylko ocena.
Lepiej też chyba przecenić wroga, niż go zlekceważyć, prawda?
Jak wiecie, arcybiskup krakowski to numer dwa po prymasie.
I jego następca.
Niby wskazuje go prymas, a powołuje papież,
ale potrzebuje
naszego błogosławieństwa.
Wyszyński podsunął nam już siedmiu kandydatów,
ale wszystkich odrzuciliśmy
i nadal będziemy odrzucać, aż wysunie Wojtyłę.
To błąd.
Śmiało, towarzyszu Budny.
Lubię, jak ktoś stawia sprawę jasno, po robociarsku.
Wojtyła jest dużo groźniejszy niż Wyszyński.
Wy dostrzegacie tylko fragment układanki.
Siadajcie.
Wyszyński wyszedł z ludu,
uważa lud za sól ziemi i chce, by episkopat też tak uważał.
A Wojtyła umiejętnie łączy tradycję ludowej wiary
z intelektualnym katolicyzmem.
Krótko mówiąc:
Wyszyński nie ma zaufania do Wojtyły.
Więcej - boi się go.
I to jest dla nas koronny argument, by poprzeć właśnie jego.
Taki mamy plan.
A to stawia przed wami
nowe wyzwania.
I nie chodzi już tylko o inwigilację.
Trzeba wbijać klina między nich,
podsycać wzajemne animozje, aż do momentu kiedy…
zjedzą się nawzajem.
Tak jest.
Wróciłeś?
Może jesteśmy złem, ale jesteśmy złem koniecznym.
- Bronek! - Co?
No choć chociaż się przywitaj. Mały za tobą tęskni.
Co to jest?
Mam cię!
Wasze zdrowie, obywatelu poruczniku!
Marta, proszę cię…
Nawet nie pamięta, jak wyglądasz!
No dawaj, Bronek, dawaj.
Tym razem potrzebuję zrobić przystanek, pierdolę.
Ale potem będzie ciemno.
No to idź sam, no!
No idę no!
Lepiej dla ciebie, żeby było warto.
Kurwa!
No więc
zło to brak dobra…
A żeby czynić dobro, potrzebuję bożej łaski, tak?
To jest tak jak ze światłem, Bronek.
Bez dobrego światła nawet z sokolim wzrokiem nic nie zobaczysz.
No to ładne,
Bardzo ładne, Michał, tylko że nie pomaga mi.
Jak ktoś taki jak ja ma uwierzyć?
Bo ja bym chciał. Naprawdę bym chciał, tylko…
nie mam chyba, nie mam tego w sobie.
No i co na to powiesz?
A ty nie o tym piszesz swoją pracę doktorską?
O predestynacji właśnie u świętego Augustyna?
Powinieneś znać odpowiedź.
Skąd ty wiesz, o czym piszę?
- No… Mówiłeś mi kiedyś. - Kiedy?
Nie pamiętam. Na kajakach?
Misza…
Ej…
Misza, to przecież od początku była…
to jest najszczersza przyjaźń.
A jak się nazywasz, przyjacielu? Czy na pewno Gawlik?
Poczekaj. Poczekaj Misza, poczekaj.
Jedno z drugim nie ma nic wspólnego.
Ja naprawdę…
lubię cię…
Zrozum mnie no.
Poczekaj!
Poczekaj na mnie.
Nigdy go nie ma.
A jak jest, to zamyka się w swoim pokoju i pije.
Nic nie mówi?
Krysia, my już prawie nie rozmawiamy.
On mi tylko wydaje rozkazy.
Tośka, przecież ty się nie musisz na to godzić.
Tak? A co ja mam robić?
Mały cały czas choruje, ja z nim tylko biegam po lekarzach.
Dziewczyno, kiedy ty przejrzysz na oczy?
Co ty mówisz?
Naprawdę nie wiesz, dlaczego go nie ma?
Dlaczego?
- Maciejewski go widział na ulicy. - Z kim?
Z aparatem. I nie z kim, tylko za kim?
Przestań się w końcu oszukiwać.
Przykro mi.
To co ja mam zrobić?
Najpierw to dziecko ochrzcij.
Nie!
W tym domu nie będzie żadnych zabobonów.
Zabobonów?! Słucham?
- Wyjdź stąd! - Nie przyszłam do ciebie.
- W moim domu jesteś tak? Wyjdź stąd! - Bronek!
Ty myślisz, że nie wiem,
- czym ty się zajmujesz? - Won!
Wyjdź.
- To prawda? - Co?
Że zwalczasz księży?
Idiotka bzdur ci nagadała widzę.
Ty myślałeś, że nikt cię na ulicy nie rozpozna?
Możesz chociaż raz być ze mną szczery?
Raz!
- To przez ciebie! - Co przeze mnie?
To, że mały ciągle choruje.
A tamto poronienie wszystko jest karą, bo walczysz z Bogiem.
Tak?
I to jest twój miłosierny Bóg, tak? To jest ten sędzia sprawiedliwy?
Będzie karał moje dzieci za moje grzechy?
Pomyśl trochę.
Ochrzczę go.
- Z twoją zgodą albo bez niej. - Spróbuj.
To wrócisz do czubków.
Obiecuję.
- Jak Ci na imię? - Józef.
Józefie, czego żądasz od Kościoła Bożego?
Wiary.
Józefie, czy wierzysz w Boga Ojca wszechmogącego,
stworzyciela nieba i ziemi?
Wierzę.
Czy wierzysz w Jezusa Chrystusa, syna Jego jedynego,
Pana naszego narodzonego i umęczonego?
Wierzę.
Czy wierzysz i w ducha świętego, święty Kościół powszechny,
świętych obcowanie, grzechów odpuszczenie,
ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny?
Wierzę.
Józefie? Czy chcesz być ochrzczony?
Chcę.
Josefe, ego te babtizo in nomine Patris et Filii
et Spiritus Sancti.
Józefie, idź w pokoju, a Pan niech będzie z tobą.
Zrób znak krzyża chociaż.
Proszę.
I dziś, jak przed pięćdziesięciu laty,
pracuje człowiek z wajchą na ruchliwych węzłach tramwajowych.
Łza się w oku kręci.
Żaden, żaden naród
tak nie dba o zabytki jako my Polacy.
Niedawno ktoś mnie zapytał: "Jak mam uwierzyć?
Jak mam odnaleźć Boga?
Jak mam przekonać samego siebie, że On istnieje?".
Oczywiście,
tu nie można niczego dowieść, ale można się przekonać.
"Jak można się przekonać?", spytacie.
Doświadczeniem.
Doświadczeniem miłości.
Starajmy się kochać bliźnich. Czynnie i bez ustanku.
W miarę jak będziemy czynili postępy na tej drodze,
będziemy coraz bliżej Boga.
Bo moi drodzy,
miłość jest najważniejsza.
Babcia dziewczynki zaprosiła do kościoła,
zawsze jesteście mile widziane tutaj, zapraszam was, naprawdę.
Proszę księdza!
Przepraszam was.
Szczęść Boże. Słucham?
Mój dziadziuś jest bardzo chory.
I on chciałby wyspowiadać się.
I komunię też chciałby przyjąć.
Dobrze, poczekaj, pójdę się przygotować.
Dziadziu!
Dziadziu, ksiądz już jest.
A tak zaraz…
No, nie godzi się przyjmować Pana Jezusa brudnym.
Już zaraz idę.
- Spokojnie, mamy czas. - To proszę.
Może kompotu?
Sama zrobiłam.
Skoro sama, to chętnie, proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Pyszny.
Wszystko w porządku, proszę księdza?
Tak, tak przepraszam.
Może ja pomogę?
- Ja… - Ksiądz się oprze.
Rozepnę panu ubrania.
Co ty robisz?
Co?
Co ty tu robisz?
Cześć, Miszka.
Cześć.
Co ty tu robisz?
Pomyślałem, że
tak długo się znamy,
bardzo długo,
a jakoś do tej pory nie było okazji.
Twoje zdrowie, Misza.
Stęskniłem się za naszymi rozmowami.
A ty?
Pamiętasz,
na czym skończyliśmy ostatnio?
Dowodziłeś mi, że chcenie pochodzi od naszej wolnej woli,
ale już chcenie dobra jest łaską od Boga,
więc jeżeli postępuję źle,
to nie dlatego, że jestem zły
tylko dlatego, że Bóg za mało mnie obdarzył.
- Bronek? - Co?
Dlaczego ja?
Niczego ci nie podpiszę.
Dopilnuję, żeby dostali to wszyscy twoi parafianie,
wszyscy twoi przełożeni, ale przede wszystkim,
żeby dostał to Wojtyła.
Jako ksiądz jesteś skończony.
Rozumiesz?
Chyba, że podpiszesz to zobowiązanie
i zrobisz dla mnie jeszcze jedną ostatnią rzecz.
Zamontujesz podsłuchy w pokojach Wojtyły.
A tak we mnie wierzyłeś.
Pisz:
Kraków,
13 września 1966.
Ja, niżej podpisany
ksiądz Michał Socha…
Kurwa.
Poczekaj!
Michał! Stój!
Ostatni raz byłem
u spowiedzi…
Nie wiem, od czego zacząć.
Spokojnie, wstępy nie są potrzebne.
Moje małżeństwo…
To wszystko przeze mnie.
Przeze mnie to wszystko.
Przez to, że…
no…
ja…
zabiłem człowieka.
Zabiłeś?
A co, chce ksiądz znać szczegóły?
Kto to był?
Jak to zrobiłem? Czy żałuję tego?
Tak?
Co chcesz teraz zrobić?
Właśnie nie wiem.
Czasami czuję, że chciałbym się…
pomodlić,
ale nie pamiętam jak to się robi,
tylko…
Spróbuj własnymi słowami.
Nie wierzę w Boga.
Przecież słyszę, jak się męczysz ze sobą.
Płacz, to ci pomoże.
Ja…
nie umiem płakać.
Znasz przypowieść o synu marnotrawnym?
Znam.
Jak się kończy?
Syn marnotrawny wraca.
Co zrobił ojciec?
Przebaczył.
Tak…
Rozumiemy się?