DIWA POZA ŚWIATEM
Cztery miesiące, musiało być ci ciężko.
Dobrze się już czujesz?
Jasne, że nie.
Na schodach czuję się jak na górskim szlaku.
Straciłem mnóstwo mięśni.
Rety.
A wiele ich nie miałeś.
Masz więcej tłuszczu niż prosiak.
Całe cztery miesiące spałeś?
Miałeś jakieś sny?
Sny? Tak, jeden.
Young-ju groziła mi we śnie, że mnie zabije,
jeśli ośmielę się umrzeć.
Rany.
Jak miałaby zabić trupa?
Tak mnie to zastanowiło, że się obudziłem.
Głupek.
Szeptałam ci do ucha groźby każdego dnia.
Dokładnie to ci mówiłam.
Poważnie?
Więc to nie był sen?
Fascynujące.
Naprawdę cię słyszał.
Obudziłeś się, bo ci groziła?
Na to wygląda.
Owinęła cię sobie wokół palca.
W rzeczy samej. Takie życie.
Żony boję się bardziej niż śmierci.
Nie spodziewałabym się,
że będziecie się spotykać.
- Jak do tego doszło? - Woo-hak, co tak długo?
Ja go uwiodłam.
Rety.
Nie płacz i mów, o co chodzi.
Co takiego?
Tak.
Dobrze.
Co?
Tato.
Tato!
Ratujcie go.
Proszę, uratujcie mojego tatę.
Tato.
Słyszysz mnie?
Cholera.
Tato!
Tato.
SALA OPERACYJNA
Ratujcie mojego tatę.
Proszę tu zaczekać.
Jae-kyung.
Chae-ho.
Ki-ho.
Będziecie żyć z tym nazwiskiem już na zawsze.
Mam dla was ostatni podarunek.
Woo-hak, wszystko gra?
Jeśli obaj umrzemy…
- Tata… - …Jae-kyung,
- nie będziesz mogła się ze mną rozwieść… - Usiądź.
…ani poślubić jego.
Ki-ho i Chae-ho,
już na zawsze będziecie nosić moje nazwisko.
- Pokaż mi naczynka. - Jasne.
Ssanie.
A ten drań umrze…
jako Lee Uk, nie Kang Sang-doo.
Panie Jung Bong-wan!
Zostanie zapamiętany jako ktoś bez krewnych i przyjaciół.
Panie Jung.
Panie Jung…
Przepraszam, panie Jung.
Cholera.
Dzwoń po karetkę.
Ja będę zapamiętany jako mąż Yang Jae-kyung
i ojciec Jung Ki-ho i Jung Chae-ho.
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Zawiodłem jako głowa rodziny za życia.
Na szczęście zostanę nią
po śmierci.
Jesteś mądry, musisz wiedzieć.
Nie ma innej opcji?
Nie ma
innej możliwości.
Jeśli pan Kang umrze,
pochowają go jako kogoś bez krewnych,
jako że nie ożenił się z panią Song.
A co z ich synami?
Tak, to on.
Pan Jung Ki-ho.
Proszę.
DO JAE-KYUNG, CHAE-HO, KI-HO
OD WASZEGO OJCA, JUNG BONG-WANA
Nie będą mieli innej możliwości…
niż życie z nazwiskiem pana Junga.
Co to za prawo?
Pan Kang żyje.
Musi tylko dojść do siebie.
Prawda?
Tak.
Przeżyje, odzyska nazwisko i ożeni się z panią Song.
Oficjalnie adoptuje Ki-ho i Chae-ho.
SZPITAL HYESEO
Tato.
Jesteś moim jedynym ojcem.
Mam tylko ciebie.
Obudź się.
Proszę.
Dawniej
słowo „ojciec” kojarzyło się Ki-ho
koszmarnie.
Ale pomógł mu pan
zrozumieć prawdziwe znaczenie tego słowa.
Musi pan z tego wyjść.
Pan Jung nie może zostać zapamiętany
jako ich ojciec.
Tak?
Tato.
Słyszysz mnie?
Kocham cię, tato.
Powiedziałem, że cię kocham.
Słyszysz mnie?
Co mam robić?
Mam nadzieję, że mnie słyszysz.
Tato.
Chae-ho uwierzy nam, jeśli pokażemy mu ślubne zdjęcie.
Tak. Masz rację.
Przepraszam,
że cię w to wciągnęłam.
Nie przejmuj się.
Jestem ci wdzięczny.
Słucham?
Byłem sierotą,
całe życie byłem sam.
Ty dałaś mi rodzinę.
Jestem ci wdzięczny.
Jesteśmy gotowi.
Chwileczkę.
Może zbliżcie się do siebie.
Weźcie się za ręce.
Przechyli pani głowę w jego stronę?
Dobrze.
Idealnie.
Raz, dwa.
Powinniśmy kupić sobie obrączki.
Nie trzeba.
To i tak więcej, niż mogłabym prosić.
Teraz nigdy cię nie znajdzie.
Marzyłam o tym, by od niego odejść.
Ponoć wszystko jest możliwe, jeśli bardzo się tego chce.
Ale nie spodziewałam się, że stanie się to w taki sposób.
Proszę, zostań przy mnie do końca.
To moje nowe pragnienie.
Proszę, bądźmy razem…
za wszelką cenę.
Musisz z tego wyjść.
Chcę żyć
jako twoja żona.
Dobrze?
Skarbie.
To moje pragnienie.
Skarbie.
Słyszysz mnie, kochanie?
Czy mnie słyszysz?
Skarbie!
Dziękuję ci, skarbie!
Tak bardzo ci dziękuję!
Będąc tak blisko śmierci, zorientowałem się…
FORMULARZ MAŁŻEŃSKI
…że moje najlepsze wspomnienia…
są z czasów po tym, jak poznałem moją rodzinę.
Jung Bong-wan.
Zmarnowałeś szansę na szczęście.
Ja dalej będę tworzył
wspaniałe wspomnienia z moją rodziną,
jak robiłem do tej pory.
Cieszę się, że moją zemstą
okazało się szczęście mojej rodziny.
Będę cieszył się każdą chwilą,
którą z nimi spędzę.
Jung Bong-wan.
Mam nadzieję, że…
spoczywasz w pokoju.
ZMARŁY: JUNG BONG-WAN BRAK KREWNYCH I PRZYJACIÓŁ
PRZYPADEK KONTRA PRZEZNACZENIE
- Seo Mok-ha! - Seo Mok-ha!
Śpij dalej.
Niech ten sen trwa.
Ciąg dalszy nastąpi.
Szlag.
Skończył się.
Czemu zawsze kończy się w tym momencie?
Rety.
Kurka.
BYŁEŚ NAJJAŚNIEJSZYM ŚWIATŁEM
Przystanek
Centrum dystrybucyjne Bujin.
Aleś ty silna.
No nie?
Prawdziwa siłaczka.
- Dzięki. - Dzięki za kawę.
Hej, młoda damo.
Napij się kawy.
Dzięki.
Jesteś silna jak na swój rozmiar.
Ja nie mam siły
nosić worków z ryżem ani żwirku dla kotów.
Ścinałam drzewa, a nawet zbudowałam dom.
To jest nic.
Szybko ci idzie, dużo zarobisz.
- Serio? - Tak.
Więc przyspieszę bardziej.
Bardzo zależy ci na pieniądzach.
Jasne, że tak.
Muszę utrzymać cztery osoby.
Musisz utrzymać całą rodzinę?
Tak.
Dwóch zwolnionych facetów
i małżeństwo, które zamknęło biznes.
Czwórka.
Nie są moją rodziną.
Ale zajmowali się mną,
więc praktycznie są jak rodzina.
Kocham pana.
Co ci odbiło?
Przyjął mnie pan z powrotem.
Dziękuję. Kocham pana.
Wystarczy. To obrzydliwe.
Nie musisz mi dziękować ani wyznawać miłości.
Jesteś niewinny, wracaj do pracy.
Ci od rzeki Han czyhali na twoją posadę.
Mam zacząć od zaraz?
Trochę to zajmie, bo zmieniłem nazwisko.
Muszę poprosić o nową legitymację.
Już ci ją załatwiłem.
Zadowolony?
Tak się nazywasz, prawda?
LEE CHAE-HO
Tak.
Lee Chae-ho.
Będę musiał się przyzwyczaić.
Ja też.
Do roboty.
LEE KI-HO
Proszę.
Dzięki.
Dong-min cierpiał najbardziej, panie Kang… Nie.
Zastępował pana, panie Lee.
Dzięki.
Postaw mi obiad. Jakiś drogi.
Puść mnie.
„Lee Ki-ho”.
Dziwnie brzmi. Nie pasuje.
Masz twarz „Kang Bo-geola”.
No nie? Też wolę „pana Kanga”.
Możemy nazywać pana „Kang”?
Mówcie mi „pan Lee”.
Wolę być „Lee” niż „Kang”.
Co jest potrzebne, by zaradzić łysieniu
w konkretnym miejscu?
Wiglet.
Zgadza się.
Moja kolej.
Jakiej techniki używamy,
kiedy skracamy końcówki po strzyżeniu?
To przycinanie.
Racja. Podcinanie.
Zgadza się.
Nie uda mi się.
Coś ty.
Zgłośmy się po prostu do sądu
i odzyskajmy nasze licencje.
To zajmie zbyt dużo czasu.
Szybciej będzie zdobyć nowe na nasze nowe nazwiska.
- Nie dam rady. - Dasz radę.
- Jesteśmy. - Wróciliśmy.
Jedliście coś?
Kocham cię, tato.
Kocham cię, mamo.
Ja już jadłem.
Naoglądał się amerykańskich seriali?
Ja nie narzekam.
Co z tobą?
Od teraz będę bardziej ekspresyjny.
Chodź.
Nie zbliżaj się.
Kocham cię, braciszku.
Fuj. Co ci odbiło?
Nauczyłem się czegoś.
Nieokazywanie swoich uczuć
może okazać się dużym błędem.
Wiesz, że nie chcę niczego żałować.
Od teraz nie ukrywam swoich uczuć.
KANCELARIA JAEHWI
Nasz zespół przeanalizował umowę i fakturę.
Myślę, że warto walczyć.
Jakie mamy szanse? Sto procent?
Szansa nigdy nie wynosi 100%.
- Tu stawiam na 50 na 50. - Co?
Kłamał w sprawie wyników sprzedaży.
Niełatwo udowodnić, że pominął tę fakturę umyślnie.
A pani Yoon podpisała rozwiązanie umowy.
Ile zajmie nam to czasu?
Na pewno kilka miesięcy.
Maksymalnie
nawet dziesięć lat.
Musimy wysłać pisma, zebrać dowody,
wziąć udział w procesie i wezwać świadków.
To będzie się ciągnąć.
To kwestia wytrwałości.
Mówiłeś, że to twoja kuzynka.
Tak.
Zazwyczaj nie szafuje słowami,
więc jest pewna tego, co mówi.
Jest dobra?
Inaczej by tu nie była partnerem.
Pozwiesz go?
Skoro mam w ręku miecz,
mogę go użyć.
„KU ŚWIATŁU” DEMO
„KU ŚWIATŁU” „JESTEŚMY JEDNOŚCIĄ”
KU ŚWIATŁU” „JESTEŚMY JEDNOŚCIĄ”
Mamy zamienić piosenki?
O czym ty mówisz?
To decyzja prezesa Lee.
„Ku światłu” jest dla ciebie zbyt barwna.
Bardziej pasuje do Eun.
Ona jest barwna, a ja czarno-biała?
Też jestem kolorowa!
Przerobiłam tekst
i zrobiłam notatki.
Lee chce ukraść nam utwór?
To nie kradzież.
Chodzi mu o zamianę.
Spójrz.
Rety, co za okropny tytuł.
„Jesteśmy jednością”? Że niby co?
Czy on uważa, że weźmiemy każdy śmieć?
Gdzie on jest?
Rany.
Ale problem. Szkoda, że go nie ma.
Nie odbiera.
Cholera.
Dokąd idziesz?
Poszukam go. Zadzwoń, jeśli przyjdzie.
- Dobrze? - Tak.
Prezesie Lee!
Maru!
Dobry piesek.
Gdzie prezes Lee?
Prezesie Lee.
Wiem, że tu jesteś!
Gdzie on jest?
Ran-joo.
A więc jesteś tu.
No proszę.
Pracujesz dziś z domu?
Przeziębiłem się.
W czym mogę pomóc?
Rozumiem, że nas nie szanujesz,
ale to już przesada.
O czym ty mówisz?
Zgodziłeś się na album, więc nam pomagaj.
Ukradłeś nam piosenkę.
Nie. Zamieniłem piosenki.
Nie żartuj sobie!
Po pierwsze,
usiądź.
Porozmawiajmy.
Gdzie on jest?
Ależ mnie nosi.
Prezesie Lee!
Gdzie prezes Lee?
Mogę zadać ci to samo pytanie.
Jesteście ze sobą bliżej.
„Bliżej”?
Eun Mo-rae to gwiazda, ale to wciąż niedorzeczne.
Dlatego chciałam te udziały.
Decydujesz pod wpływem kaprysu.
Właśnie dlatego ci ich nie dałem.
Podejmujesz decyzje pod wpływem emocji.
Więc co?
Racjonalnie zamieniłeś piosenki?
„Ku światłu” na albumie Mok-hy sprawi,
że będą na nim dwa utwory o podobnym tempie.
Płyta będzie nudna.
Lepiej, żeby Mok-ha
zaśpiewała piosenkę Mo-rae, jest bardziej emocjonalna.
Uznałaś to za błąd,
zanim przesłuchałaś utwory.
Nie rozumiem…
Oto dowód.
To też wyjaśnisz?
Przez 15 lat mówiono, że jestem twoim substytutem.
Myślałam, że to koniec,
ale nagle stałam się twoją służącą.
Rany.
Te kompleksy kiedyś cię dopadną.
Każą mi śpiewać piosenkę, którą odrzuciłaś.
To kompleksy?
Ja też dostałam piosenkę, którą ty wyrzuciłaś!
Nie wyrzuciłam jej!
Ja mojej też nie!
Prezes Lee powiedział, że jest bardziej barwna
i pasowałaby do ciebie.
Twierdzi, że jestem nudna!
Moja jest rzekomo zbyt ambitna,
więc mam ją dać tobie.
Według niego powinnam śpiewać tylko jakieś banały.
To w nim tkwi problem.
Sprowokował nas obie.
Właśnie. To cały on.
Co teraz?
Nikomu nie mów.
Upokorzysz nas obie.
Twoja mama to miała?
Tak.
Mimo demencji
ostrzegła mnie, żeby ci tego nie pokazywać.
Powiedz mi więc,
dlaczego moja mama to miała?
To ona porwała tę kartkę.
A ja ją posklejałem.
Jesteś najgorszy.
Jak nisko możesz jeszcze upaść?
Trudno mi nawet zgadnąć.
Jeśli mówisz prawdę,
znaczyłoby, że to ona
to zabrała.
Dlaczego miałaby?
Bo chciała,
żebyś była piosenkarką,
nie szefową agencji.
Kłamiesz.
Mówię prawdę.
Tak, wykorzystałem ją jako wymówkę,
by zostać prezesem.
I jako prezes zdecydowałem, że zamienię piosenki.
Jeśli to zła decyzja,
to nie zasługuję na tę posadę.
Zróbmy tak.
Jeśli Mok-ha
nie trafi na pierwsze miejsce,
zrezygnuję ze stanowiska
i udziałów.
Co ty na to?
Jak ambitna
jest twoja piosenka?
A co? Jesteś zainteresowana?
Jestem ciekawa.
Prześlij mi swoją.
Zobaczymy, jaka jest barwna.
Odwiozę cię.
Zapomnij.
Nie jesteśmy już na tyle blisko.
Mówiłeś szczerze?
Tak.
Słowa nic nie znaczą.
Napisz to.
Dobrze.
Kiedy spotkanie?
Nie podpisałem umowy.
Co?
Chwila.
Dlaczego?
Nie chciałem
być kompletną gnidą.
Ran-joo, widziałaś się z prezesem Lee?
Tak.
Nagadałam mu.
Przeprosił mnie.
Rozumiem. To dobrze.
Co robimy z piosenkami?
No cóż.
Powiedział, że odda ci twój utwór.
Ale na razie zaczeka.
Wolę nie decydować pochopnie,
nawet go nie przesłuchałyśmy.
Słuchałaś piosenki Mo-rae?
Tak.
Przesłuchałam ją.
A jeśli
Mok-ha przesłucha piosenkę
i wciąż nie będzie zainteresowana?
Wątpię.
Ale jeśli tak będzie,
to znaczy, że się myliłem.
Przyznasz to
i wszystko oddasz?
Stanowisko i udziały?
Tak.
Tak zrobię.
Ale obiecaj mi,
że weźmiesz pod uwagę zdanie Mok-hy.
Jak ci się podoba?
Ran-joo,
ta piosenka
jest cudowna.
Kiedy tylko ją przesłuchałam,
wiedziałam, że to coś dla mnie.
Możemy się zamienić?
Jasne.
Okej.
Pomyślimy o tym.
I jak? Zamienicie się?
A czemu nie?
Powinnaś zaśpiewać obie.
- Nie dawaj Mo-rae nic. - Co takiego?
Masz dylemat.
Więc po prostu zaśpiewaj obie.
Nie musisz być miła.
Masz szansę zostać największą artystką.
To chyba nie fair.
No co?
Kiedy byłam mała,
chciałam mieć brata, który stawałby po mojej stronie.
Powinnam cię tak traktować?
- Nie. - Dlaczego?
Jesteś ode mnie starszy, ale rozmawiamy na luzie.
To nieuprzejme.
Coś ty.
To nie problem.
No dobrze.
Dobry wieczór.
To naprawdę popularna restauracja.
Nie wierzę, że tu jestem.
Mogę zamówić, co chcę?
Jasne, co zechcesz.
Nie wiesz, co to?
Co jedzą? Też bym chciał.
Chodźmy gdzie indziej.
Dlaczego?
Chcę jeść tutaj.
Jest tu dyrektor. Zjemy z nim?
Szlag. Wiedziałeś o tym, co?
Opowiadałam ci o Mewci?
Tak, w salonie.
Ja stawiam.
Nie, tu jest drogo.
Dlatego to ja stawiam.
Poza tym…
- Proszę. - Co to?
Pieniądze.
Odeszliście z pracy,
a salon też stoi zamknięty.
Jest wam ciężko. Wykorzystajcie je.
Po debiucie dam wam dużo więcej.
Obaj odzyskaliśmy posady.
A rodzice niedługo otworzą salon.
Naprawdę?
Tak.
Serio.
Tak się cieszę!
Wydaj te pieniądze na siebie.
W takim razie
daj je Ki-ho. To mój czynsz.
Czemu mu płacisz?
To mieszkanie od agencji.
Nie. Ki-ho je wynajął.
Nie chce pieniędzy, ale tak nie można.
Powinnam opłacić chociaż czynsz.
Wynajął mieszkanie?
Tak.
Planował zabrać mnie tam,
kiedy mnie uratowaliście.
Ale zamieszkałam u was.
Bo-geol, posłuchaj.
Pozwól…
Wyjaśnię.
Miło mi. Bo-geol, młodszy brat Woo-haka.
Ale ty nalegałeś.
Powiedziałeś, że tak trzeba.
Miałeś rację.
Dlatego ją przyjąłem.
Śpisz już?
DLA MOJEGO PIERWSZEGO FANA DZIĘKUJĘ, SEO MOK-HA
Mam pytanie.
Nie spałeś?
Pamiętasz, kiedy powiedziałeś,
że to przypadek, że znalazłem Mok-hę na wyspie?
Tak.
Wciąż tak myślisz?
Tak.
POWRÓT DO SŁAWY
Nie.
To nie był przypadek.
Co tydzień stałem pod dworcem,
dołączyłem do marynarki
i ponad dziesięć lat sprzątałem wyspy,
szukając Mok-hy.
A ty znalazłeś ją,
bo popłynąłeś ze mną.
To nie był przypadek.
To przeznaczenie.
Powinieneś był mi powiedzieć.
Wiesz, że nie mogłem.
Nie mogłem mówić ci o naszych prawdziwych tożsamościach.
Mok-ha o tym wie?
Nie.
Rany.
Więc to twój problem.
Skąd mogłaby wiedzieć?
Nigdy o niczym nie mówisz,
jak jakiś strażnik tajemnic.
Nie musisz tego w sobie tłumić.
Żeby nie żałować.
Chae-ho.
Co?
Kocham cię.
Ki-ho.
To, co powiedziałeś mi wtedy,
w tej chwili
brzmi zupełnie inaczej.
Krzywo?
Tak. Przekręć w lewo.
Kiedy byłam mała,
podobało mi się, że życzenie się spełni,
jeśli będziemy tego pragnąć.
Rety.
Ciasteczka ryżowe.
Połóż je na ladzie, niech klienci się częstują.
- Dobrze. - Powieszę to tutaj.
Jasne.
Ale teraz moim ulubionym fragmentem jest:
„Tak, jak się tego nie spodziewamy”.
LICENCJA ZAWODOWA
- Mok-ha. - Słucham?
- Podpiszesz kilka? - Jasne.
Nauczyłam się,
że życzenia nie spełniają się od razu.
Nie wtedy, kiedy wy tego chcecie.
To trwa.
Wygląda dobrze.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Zapominacie o nich,
a potem nagle…
Gratulacje.
Nie musiałyście. Dziękuję.
- Proszę. - Dzięki.
Spełniają się.
- Najwyższy czas na trwałą. - Tak.
A ja mam odrosty.
Ludzie są ważni…
nawet jeśli nie zawsze jest łatwo.
Dziękuję.
Ciasteczka.
Dzień dobry.
Nie poddawajcie się.
Nie chowaj się, chodź!
Przepraszam.
Wie pani, że bywam bezmyślna.
Nic się nie stało.
Wiedziała pani? Myślałam, że nie.
Dobrze, że pani jest.
Życzę wam powodzenia.
Nie trzeba. Dziękuję.
- Zapraszam. - Gratulacje.
Ale to ładnie wygląda.
Częstujcie się.
Przyniosę herbatę.
Bądźcie silni, a wytrzymacie wszystko.
A pewnego dnia…
- Pyszne, tato. - Naprawdę?
- Zostaw na potem. - Jesteście sławni.
Gumiaste.
Wasze życzenia spełnią się…
w nieoczekiwany sposób.
…W NIEOCZEKIWANY SPOSÓB
ZGUBIŁAM SIĘ
W NIEKOŃCZĄCEJ SIĘ MGLE
CIĘŻKO BYŁO MÓWIĆ ZAMYKAM OCZY I CZUJĘ BŁOGOŚĆ
ZASŁUGUJESZ NA PAMIĘĆ
GWIAZDY ROZBŁYSŁY NA CZARNYM NIEBIE
OŚWIETLAJĄ MNIE NIE PODDAWAJ SIĘ
ODLECIEĆ STĄD
Co robisz?
Jesteś.
Tu jest świetny widok na niebo.
Pisałam tekst.
No nie?
Widok mamy niesamowity.
Nie marzyłam nawet o takim widoku, kiedy byłam na wyspie.
Gwiazdy były z drugiej strony wyspy.
Ale tu są na wyciągnięcie ręki.
Powiedz jej.
Nieokazywanie swoich uczuć może okazać się dużym błędem.
Mok-ha.
Tak?
Myślisz, że to przypadek, że znalazłem cię
na tej bezludnej wyspie?
Nie.
To nie mógł być przypadek.
Wiem, że mnie szukałeś.
Wiem też,
że kiedy zaginęłam, rozwaliłeś wszystkie akwaria.
Wiem, że poszedłeś nad ocean
i martwiłeś się o mnie.
Wiem nawet…
- Proszę jej pomóc. - …że prosiłeś o pomoc Ran-joo.
Dać jej szansę.
Wiem, że czekałeś na mnie na dworcu.
Wiem też,
że szukałeś mnie
na bezludnych wyspach.
Tak się starałeś.
Jak więc mógł to być przypadek?
To przeznaczenie.
Co to takiego?
Nie wolno ci tego czytać!
Nie!
A to nie do mnie?
Nie!
Oddawaj!
Nie czytaj!
To mój pamiętnik!
- Rety. - O rety.
- Idziemy. - Tak jest.
Wyschną przez noc?
Jasne. Ostatnio jest sucho.
Daj przeczytać.
Oddawaj!
- Dobrze. - Daj spokój!
- Rany. - Hej.
Nie wyschną. Powiesimy je rano.
Dlaczego?
Chodź, tato.
Oddawaj.
Rozmawiałeś z Mok-hą?
Nie.
A kiedy planujesz?
Wcale.
Dlaczego? Czułeś, że to nie fair.
Nie ja jedyny.
- W porządku. - Oddawaj.
Oddaję ci go.
Rany.
Prawie dostałam zawału.
Jestem pewien, że pisałaś do mnie.
Daj zerknąć.
Posłuchaj piosenki, kiedy wyjdzie.
To jej tekst.
Robisz kampanię reklamową?
Przyjdź na mój występ, jeśli możesz.
Będziesz grała koncert?
Kiedyś pewnie tak.
To scena,
a to są światełka publiczności.
Taka hala byłaby super.
Tak wielka
jak Jamsil Sports Complex.
Cudownie byłoby
zaśpiewać w takim miejscu.
A ty byłbyś reżyserem.
Czemu nie.
Dzięki.
Wybacz,
ale przeczytałem jedną stronę.
Co?
Którą stronę? Co przeczytałeś?
„Słowo »ojciec« kojarzyło mi się koszmarnie.
Jestem wdzięczna, że to samo słowo
zaczęło podnosić mnie na duchu po opuszczeniu wyspy”.
Czuję to samo.
Dziękuję,
że wszedłeś pod mój parasol…
tamtego dnia.
Proszę.
W niekończącej się mgle…
ODLECIEĆ STĄD
Z nowym tekstem brzmi dużo lepiej.
A jeśli Mo-rae uda się z naszą piosenką?
Nie będziesz żałować?
Nie.
Czemu wybrałaś tę piosenkę?
Ran-joo.
Ta piosenka jest…
Co jest?
Mo-rae chciałaby coś powiedzieć.
To twoje, prawda?
Notatki.
Zostały po waszej próbie.
Daj.
Co ty wyprawiasz?
Chciałabym,
żebyś pomogła mi przy piosence.
Nie, dzięki. Dlaczego miałabym?
Przeanalizowałaś utwór i zmieniłaś dla niej słowa.
Czemu miałby się zmarnować?
Lepsze to, niż oddać ją tobie.
Chodźmy.
Będziesz autorką słów.
Na pewno wiesz,
ile możesz zarobić na tantiemach.
Zrobiłaś się odważna.
Najpierw próba sprzętu.
Gotowa?
Tak.
Jednak zmieniłaś zdanie.
To będzie dla nas lekcja.
„Niech porażka innych będzie twoją lekcją”.
Ucz się tego, co warte zapamiętania.
- Zaraz twoja kolej. - Tak jest.
- Nie zatrzymuj, nawet jeśli się pomyli. - Okej.
Teraz.
Mok-ha, tu następuje zmiana nastroju.
- Jasne. - Delikatnie.
Jest piękna.
- Mo-rae jest nieziemska. - Uwielbiam jej nowy kawałek.
Raz, dwa, trzy.
- Kochamy cię, Mok-ha. - Kochamy.
Poznaliśmy się 15 lat temu przez telefon.
Ale dziś jest tu z nami jako piosenkarka,
która wydała pierwszą płytę.
Przedstaw się nam.
Jasne.
Cześć.
Przed wami moja nowa piosenka, „Odlecieć stąd”.
Seo Mok-ha, początkująca piosenkarka.
PIERWSZE MIEJSCE „KU ŚWIATŁU” EUN MO-RAE
GORĄCY DEBIUT „ODLECIEĆ STĄD” SEO MOK-HA
Proszę.
O co chodzi?
Muszę pana o coś zapytać.
Pamięta pan, jak obiecał mi nagrodę?
Oczywiście.
Chcesz dostać premię? Awans?
Nie.
Chcę zmienić zespół
i dołączyć do Seo Mok-hy.
Do Mok-hy?
To chyba żadna nagroda.
Nie lepiej ci przy Mo-rae?
Przez ostatnie dziesięć lat było łatwo,
teraz pragnę trochę zabawy.
KOLEJNE PIERWSZE MIEJSCE! DZIĘKUJĘ MOIM KOCHANYM FANOM.
YOON RAN-JOO
OBSERWUJ
Nie powinnyśmy były się zamieniać.
Nie jesteś zła?
Mo-rae ciągle jest na pierwszym miejscu.
Ja też jestem coraz wyżej.
Wczoraj byłam 32., a dziś jestem 31.
Prędzej czy później będę na pierwszym miejscu.
Niczym się nie przejmujesz. Dla ciebie to cud, miód i orzeszki.
Żebyś wiedziała.
Dziś nawet
mam występ.
Występ?
Gdzie?
Sala gimnastyczna w parku Sangyeon.
W końcu mnie zrozumiało.
Kolejne Święto Deodeoka?
Wtedy świętowali zasiew. Teraz świętują zbiory.
Super, co?
Cudownie się tak cały czas cieszyć.
Pracujesz z nami tylko dziś?
Nie.
Od dziś dołączam do waszego zespołu.
- Serio? - Dlaczego?
Coś przeskrobałeś?
Podpadłeś Lee?
- Nie. - Więc za co ta kara?
Rety, Ran-joo.
Dlaczego to miałaby być kara?
Właśnie. Może to awans.
No.
Czemu przyciągam tylko takich jak wy?
A może problem jest ze mną?
Fascynujące.
Najbardziej fascynujące jest to,
że właśnie tam się poznałyśmy.
Rany.
Teraz dużo się dzieje.
- Musicie zrozumieć. - Rety.
Spójrzcie. Dużo przygotowaliśmy.
Musieliście zainwestować.
- Masakra, co? - Czuć prestiż.
Właśnie,
- najważniejszy jest… - Masz talent.
- …deodeok. - Tak.
- Bez dwóch zdań. - Deodeok.
„Występ tak potężny
i niesamowity jak świeży deodeok!”
Jasne.
- Masz? - Tak.
Nie zapomnij.
- To musi być coś. - Tak.
Zarąbista piosenka.
- Więc nie zapomnij. - Jasne.
- Pamiętaj. - Spokojnie.
Przepraszam.
Ale moja piosenka nie jest ani „potężna”, ani „zarąbista”.
Jest raczej ambitna.
Podoba mi się.
„Niesamowita i ambitna, niczym zbiory deodeoka”.
- Rozumiem. - Tak.
- Super. - No nie?
„Niesamowita i ambitna”.
Yong-gwan.
Jest tu jakiś sklep?
Sklep?
A co?
Poszukaj jakiegoś.
Rety.
Kręci mi się w głowie.
Rany.
Jak ona nadmuchała ich tyle?
Nigdy nie skończymy.
A wiązanie też jest trudne.
Co?
Co tu robicie?
Przyjechaliśmy pomóc.
Kiedy się pojawi,
machamy, o tak.
- Machamy. - Wspieramy Seo Mok-hę!
Balony wysoko.
Pomóżcie ekipie.
Machamy dla Seo Mok-hy!
Proszę. Dla każdego jeden.
Będziesz nim machał.
- Dobrze? - Dziękuję.
Machamy wysoko.
Machamy, o tak.
Kiedy pojawi się Seo Mok-ha.
- Dziękuję. - Wspieramy Seo Mok-hę. Dzięki.
Machamy. Proszę pana!
- Machamy wysoko. - O tak.
- Wspieramy Seo Mok-hę! - Tutaj!
Teraz ty.
Gotowa?
Jestem podniecona,
ale denerwuję się.
Też się denerwuję.
Martwię się.
Dlaczego?
Martwię się o ciebie.
Eun Mo-rae podbija listy przebojów,
a ty cieszysz się takimi drobiazgami.
Jak chcesz zostać piosenkarką?
Ran-joo.
Pamiętasz
moją historię o lodówce?
Oczywiście.
Jak mogłabym zapomnieć?
Każdego dnia,
przez sześć lat,
zamartwiałam się.
„Czy ktoś mnie uratuje?”
„A jeśli przyjdzie tajfun?”
„Czy przeżyję?”
„Czym sobie na to zasłużyłam?”
W ten sposób
zadawałam sobie pytania,
ale nie znalazłam na nie odpowiedzi.
Chciałam popełnić samobójstwo.
Ale po tym, jak zjadłam ramyeon z lodówki,
powiedziałam sobie,
że wytrzymam jeszcze pięć minut.
Kiedy się zdecydowałam…
przyszło mi do głowy kolejne pytanie.
„Co zrobię w trakcie
tych pięciu minut?”
Na to pytanie
też nie znalazłam odpowiedzi.
Ale w tej właśnie chwili
zobaczyłam,
jak słońce świeci przez liście.
To był tak piękny widok,
że…
Zapomniałam o moim pytaniu na pięć minut.
Innego dnia zaprzyjaźniłam się z mewą.
Mewo.
Mewciu.
To było na tyle fascynujące,
że zapomniałam o wątpliwościach
na jakieś 50 minut.
A innego dnia
na wyspę trafiły różne śmieci.
Byłam podekscytowana i ciekawa tego,
co mogę zrobić.
Zapomniałam o wątpliwościach
na jakieś pięć godzin.
Żyłam tak dzień za dniem,
zamieniając wątpliwości
na inne myśli.
A wtedy miał miejsce najbardziej nieoczekiwany moment.
Dron?
Zadawałam sobie pytania,
nawet będąc już tu.
„Czy nie jestem za stara na śpiew?”
„Czy zarobię tym na życie?”
„Czy kiedykolwiek przegonię Mo-rae?”
Ale kiedy tylko usłyszałam tę piosenkę,
przypomniałam sobie tamto słońce.
Słońce, dzięki któremu pozbyłam się
moich wątpliwości.
Dlatego ją wybrałam.
Po co zadawać sobie pytania bez odpowiedzi?
Wolę ćwiczyć śpiew.
Chcę występować, nawet jeśli sala jest mała.
Wolę pracować fizycznie
i zarabiać pieniądze,
niż martwić się, czy przeżyję.
Masz rację.
Jeśli będziesz zajmować się
tego typu rzeczami,
nie sądzisz, że pewnego dnia twoje życzenie
się spełni?
To będzie 270 000 wonów za akcję.
- Jasne. - Proszę podpisać
z drugiej strony.
Przepraszam.
ARTYSTA
Hej.
Miałem do ciebie dzwonić.
Gdzie jesteś?
Podpisuję umowę o transfer udziałów
z moim zespołem prawników.
Wstrzymaj się jeszcze.
Mam się wstrzymać?
Dlaczego?
Cóż.
Mok-ha może faktycznie trafić na pierwsze miejsce.
I chyba trafi.
Bądźmy cierpliwi.
Zaczekajmy,
zanim zajmiemy się udziałami.
Nasza następna wykonawczyni
bardzo ceni sobie deodeok.
Przeżyła na bezludnej wyspie 15 lat dzięki temu,
że znalazła i jadła deodeok.
A jej piosenka jest równie niesamowita i ambitna jak zbiory deodeoka.
Seo Mok-ha.
Brawa dla niej.
Jesteś piękna!
- Seo Mok-ha! - Seo Mok-ha!
Cudowna!
Mok-ha, tutaj!
Seo Mok-ha!
Kochamy cię!
Jak długo byłam zagubiona?
Nawet nie pamiętam
Uwięziona pośród niekończącej się mgły
Trudno było się pocieszać
Na czarnym niebie
Gwiazdy świecą
Oświetlają nas
Zamknij oczy i ciesz się chwilą
Oprzyj się na mnie
Ból samotności
Póki jesteśmy razem
Wytrzymamy
Odlecieć stąd
Zamknij oczy i ciesz się chwilą
Oprzyj się na mnie
Ból samotności…
Kamera szósta, cięcie.
Kamera trzecia.
Cięcie. Teraz wysięgnik.
Wytrzymamy
Odlecieć stąd
- Seo Mok-ha! - Seo Mok-ha!
DIWA POZA ŚWIATEM
PIOSENKA ROKU 2023 SEO MOK-HA „ODLECIEĆ STĄD”
Mamo. Tato.
Spójrzcie tam.
Raz, dwa, trzy.
Dosyć zdjęć. Jedzmy już.
Dobrze.
Mok-ha, weź trochę japchae.
To moje dzieło, ale jest pyszny.
Przez ciebie nie pójdę na dietę.
Zawsze tyle gotujesz.
Spróbuj pałasza. Musisz dobrze jeść, żeby śpiewać.
- Mamo. - Tak?
Uwielbiam pałasza i japchae.
Ostatnio jesteś pełen miłości.
Podwójny podbródek.
To głupie. Co z tego?
- Mniej jedz. - Rety.
Mok-ha, nie rób zdjęć, tylko jedz.
Dobrze.
Rety! Jakiś ty przystojny.
Naprawdę?
A teraz?
Wyglądasz olśniewająco.
- Przytyję przez anchois. - Zmądrzejesz.
- Są potrzebne. - Dziękuję!
Już jestem mądry.
- Pałasz. - Nie lubię anchois.
Lubię japchae.
Jedz anchois.
- Dzięki. - No jedz.
Potrzebujesz mocnych kości.
Są mocne. Chcę pałasza.
Napisy: Jakub Jadowski