DIWA POZA ŚWIATEM
Chodź.
Nic nie rozumiesz?
Ryzykujesz dla mnie skandal.
Mówiłam, że musimy to załatwić.
Wybacz późną porę.
Uznałem, że wieści cię zaskoczą.
Wszystko było gotowe, ale na końcu padło pytanie.
Tak, podpisała rozwiązanie umowy.
Nie ma obaw.
Do widzenia.
Co?
Rozwiązanie umowy?
Pomysł Ran-joo.
Co miałem zrobić?
Moja ingerencja zaszkodziłaby firmie.
Wiem.
To dlaczego…
Skąd ten wzrok?
Ma pan psią sierść na głowie.
JESTEM SEO MOK-HA
Nie wiem, co napisać.
Śpisz? Jem i jestem sam.
Teraz?
Gdzie jesteś?
ODCINEK 11
Dlaczego ciągle jadasz sam?
Przyszłaś.
Mówiłam, że przyjdę.
Zawsze i wszędzie, cokolwiek byś jadł.
Nie widzieliśmy się wieki.
Wybacz, że odeszłam bez pożegnania.
Źle zrobiłaś.
Rety.
Z ręką lepiej?
Tak.
Słyszałem wieści.
No tak.
Wszystko wyjaśnimy
na jutrzejszej konferencji.
Dziennikarze wypowiadają się poprzez pytania.
Kilka możliwych wydrukowałem.
Tu masz zarys oświadczenia. Spójrz.
Przeczytaj, na spokojnie.
Prawdziwy z ciebie dziennikarz.
- Wiem. - Rany.
Tylko bez agresji jak ostatnio.
Ja agresywna?
Dziennikarze nie lubią,
jak ktoś podnosi głos.
To problem?
Pewnie.
To w końcu też ludzie. Mam kiełbaski.
Częstuj się.
Kiełbaski?
To nie twoja?
Dla siebie też mam.
Dzielę się.
SUNGJIN NEWS
Przepraszam.
Bong Du-hyeon, Sungjin News.
Gdzie tu zaparkować?
KULTURA – BONG DU-HYEON
To nie bilet parkingowy.
- Proszę odjechać. - Ale konferencja…
Szybko.
Wezwę policję.
Parking jest pełen…
Co mam zrobić?
Wszyscy tu parkują.
Gdzie Ran-joo?
W toalecie.
Zapiąć?
Nie podpadnę tak dziennikarzom?
Ale tak będzie mi duszno.
- Zróbmy, jak chce Ran-joo. - Co?
Zostawmy konferencję Ran-joo.
Udawaj, że się odcięłaś.
Nie musisz z nią cierpieć.
Wypuścisz album.
Możesz teraz stchórzyć.
Nie lepiej będzie
najpierw załatwić najgorsze?
Już próbowałam ukrywać słabości.
Dostałam nauczkę.
Zbytnio się bałam, żeby być sobą.
Pożałujesz tego.
Pożałuję, jeśli tego nie zrobię.
Rozpięta?
Jest też autor tego artykułu.
Który to?
Trzeci rząd.
W koszuli w kratę.
Prezes Lee. Miło pana widzieć.
Kopę lat.
Nie do wiary.
Co jest? Zna go pan?
KONFERENCJA PRASOWA YOON RAN-JOO Z RJ ENTERTAINMENT
Ran-joo.
Miałaś już takie konferencje?
Tak.
Ale wtedy byłam sławna.
Ostatnia była 12 lat temu.
Na jaki temat?
Hazardu.
Co?
Chyba też tutaj.
To prawda, że wydałaś setki milionów wonów
w Las Vegas?
Nie.
Byłam tam na sesji zdjęciowej.
Dlaczego w hotelu z kasynem?
Większość hoteli
ma tam kasyno.
Mówią, że przegrałaś 50 miliardów.
Nawet tyle nie mam.
A szkoda.
Dlaczego tylko o tobie tak plotkują?
Dziennikarka tak powiedziała? Co to za pytanie?
Do artykułów dołączali moje najgorsze zdjęcia.
Chcesz się pośmiać?
Poszukaj fotek z konferencji.
Siedź z pochyloną głową.
Inaczej zaczną cykać fotki.
Proszę.
Nawodnij się.
Inaczej będziesz pić tam
i napiszą, że się boisz.
Odpowiadaj zwięźle.
Nie tłumacz się.
Słowa można przekręcić.
Dobrze.
Dzień dobry.
Jestem Yoon Ran-joo.
Ciężko mi tu wystąpić.
Przede wszystkim
doniesienia medialne na temat udziałów
są w większości prawdziwe.
W przeszłości wspólnie z prezesem Lee
uzgodniliśmy, że gdy sprzedam 20 milionów płyt,
otrzymam połowę udziałów w agencji.
Wystąpiłam w programie,
by osiągnąć ten cel.
Prawdą jest też,
że nie ja śpiewałam.
MO-RAE SKOŃCZY JAK RAN-JOO
Ale tutaj powód
był zupełnie inny.
Niezależnie od niego
podjęłam przykrą decyzję.
Przyznaję się
i żałuję.
Wybaczcie.
Jestem Seo Mok-ha.
To ja namówiłam ją
na walkę.
KONFERENCJA YOON RAN-JOO
Jako jej fanka
chciałam jej pomóc odnaleźć swoje miejsce.
Naiwnie chciałam dla niej jak najlepiej.
Sądzę,
że to była presja.
Wszystkich tych,
którzy przejęli się moją historią i polubili mój śpiew,
przepraszam.
Pora na pytania.
Tak?
Pytanie do pani Yoon.
Co się stanie z udziałami?
Zrzekłam się ich.
Udziały RJ Entertainment są bezpieczne.
Czyli musiała pani wystąpić w telewizji, aby zdobyć udziały.
Ale nie mogła pani śpiewać.
Wciągnęła więc pani w to panią Seo. Tak?
Nie wciągnęła mnie.
Pytałam panią Yoon.
Tak czy nie?
Tak.
Pytanie do pani Seo.
Namawiała pani panią Yoon, by walczyła o udziały.
Dlaczego?
Liczyła pani na swoją dolę?
Nie obchodziły mnie udziały.
Zatem dlaczego?
Kiedy Ran-joo była u szczytu sławy w 2007 roku,
ja trafiłam na bezludną wyspę.
Uratowano mnie 15 lat później.
W moich oczach się nie zmieniła.
Bolało mnie, że nie cieszy się
zasłużonym uznaniem.
Interweniowałam, bo myślałam, że nawet własna agencja
jej nie docenia.
Byłoby lepiej, gdyby dostała połowę udziałów?
Nie.
To byłoby
o wiele za mało.
Chcę,
by jeszcze długo śpiewała.
By była wokalistką,
której nowe utwory
podbijają listy przebojów.
Absurd.
- Głupota. - Mocna w gębie.
Pewnego dnia…
„Nie jest zagrożeniem dla swojej agencji”.
„Jest legendą”.
Mam nadzieję, że tak będą brzmiały nagłówki.
Mówiła do mnie?
Spodziewa się pani tego, pani Yoon?
Nie.
TA, KTÓRA DAJE KONTRA TA, KTÓRA BIERZE
„Yoon Ran-joo chce
zdobyć udziały i nagrywać hity”.
„Chciwość czy urojenia na starość?”
Szlag.
Starość, poważnie?
Wydrukuję ten artykuł
i będę go nosić.
Przeczytam go
temu dziennikarzynie, jak odzyskasz sławę.
Będę unikać dziennikarzy jak zarazy.
O Boże. Jest i zaraza.
Zapewne mowa o mnie.
Chciałam podziękować.
Sporo o mnie piszą,
wreszcie jest o mnie głośno.
Do usług.
Lepiej najpierw nas spytać o fakty,
a dopiero potem pisać.
Prezes Lee to powiedział.
Miałem to weryfikować?
On?
Puściłeś plotkę?
Bzdura.
Trzeba było poprosić o wywiad,
a nie podsłuchiwać i potem pisać.
Nie do wiary.
Ran-joo.
Co oni tacy wściekli? Nie kłamałem.
Trzymasz jego stronę.
Nieprawda.
Prasa jest bezstronna.
A jeśli już, to wspiera ofiarę.
Jak coś, dzwoń.
SUNGJIN NEWS KULTURA – BONG DU-HYEON
Nie chciałem zdradzić informacji.
Podsłuchał mnie na polu golfowym.
Przecież powstrzymałbym go.
Ale to twoje słowa.
Uważasz, że zagrażam firmie,
że ją niszczę.
A nie?
Piętnaście lat temu agencja miała czterech pracowników.
Teraz ma ponad 100.
Myślisz, że są tam dla ciebie?
Gdyby nie ja, agencja by nie istniała.
Nie osiągnąłbyś tego.
Jak mogłeś…
Czułam się jak śmieć.
A ty?
Też mnie tak traktowałaś.
Zawsze.
- Ja? - Bez ciebie bym się nie rozwinął?
Nie byłoby mnie tu?
To kim jestem?
Śmieciem?
Tak. Teraz zauważyłeś?
Inwestorzy się nie zgodzą.
Zainwestują, jeśli znikniesz ze spółki.
Tylko zaniżasz jej wartość!
I kto tu jest śmieciem?
Kiedyś
odwiedziłam pewną jasnowidzkę.
Dowiedziałam się,
że czeka mnie los drzewa.
Daję tym wokół mnie
cień i owoce.
Zazdroszczę.
Czego? To klątwa.
Skończę jako drewno na opał.
Tylko daję.
Zmieniłam Lee Seo-juna w prezesa,
a Eun Mo-rae w gwiazdę.
A oni tego nie widzą.
To prawda, że jak się daje, to się uczy innych brać.
OPIEKUNKA
Halo? Tak.
Widziała wiadomości?
To dlaczego się pogorszyło?
Dobrze, już jadę.
- Yong-gwan. - Jadę do domu opieki.
Biedna staruszka.
Co się stało?
To przez demencję?
Nadal myśli, że jest tobą?
Tak.
Dlaczego akurat mną?
Mogła wybrać Mo-rae.
Ran-joo.
Tak?
Nie wiesz, dlaczego nazywasz się Yoon Ran-joo?
W sensie? Pewnie tak akurat wyszło.
A co, mówiła, że imię wpłynęło na mój los?
Nie.
Pamiętasz, jak twoja mama przyszła na dach?
Oczywiście.
Wszędzie jej szukałam.
Wtedy powiedziała mi…
ŻONKIL
…dlaczego nazywasz się
Yoon Ran-joo.
Yoon Ran-joo!
- Bis! - Yoon Ran-joo!
Dziękuję.
Mamo?
Mamo.
Cześć.
Mamo.
Jak się nazywasz?
Ja?
Yoon Ran-joo.
A co z Ko San-hee?
To jest
moje prawdziwe imię.
Skąd Yoon ran-joo?
To był mój pseudonim,
gdybym została piosenkarką.
Czemu nie zostałaś?
Bo los podarował mi cudowną córeczkę.
Zrobiłaś już?
Już prawie.
Już.
Smaczne?
Ależ ty ładnie jesz.
Pięknie.
Możecie na nią postawić.
Będzie występować do sześćdziesiątki.
Naprawdę?
POWRÓT DO SŁAWY
Niepotrzebnie odpuściłaś.
Musiałaś być załamana.
To ty dawałaś.
A ja brałam.
Nieprawda.
Jesteś darem.
Piosenka, którą śpiewałaś…
gdy byłam mała…
To twoja piosenka?
Ale…
nie pamiętam słów.
Śni mi się,
ale nie pamiętam słów.
„Seo Mok-ha, prawdziwe zagrożenie dla RJ”.
„Robi”…
„Robi absurdalne uwagi”.
„Nie lubię”.
Czytałeś artykuł?
Tak.
Przecież to same clickbaity.
Brzydzę się tym jako dziennikarz.
Mok-ha ma pewnie ciężko.
Jeszcze nie debiutowała, a już po niej jadą.
Fakt.
Nie napiszesz do niej?
Mówiłem ci.
Nie zrobię tego.
Jest ostrożny przez przesłuchanie.
Nie wygląda, ale to wciąż dziecko.
Brak mu odwagi.
Kiedy jest przesłuchanie?
W poniedziałek o 14.
A jakie są zarzuty?
Nie wiem.
Tata podrobił dokumenty.
To uległo przedawnieniu.
Sęk w tym,
że każde ich użycie to przestępstwo.
Każde?
Tak.
Zatem zarzutów ma sporo.
Podanie fałszywych informacji,
posługiwanie się tymi dokumentami.
Podrabianie podpisów.
No to…
Jak myślisz, co się stanie?
Albo nic, albo odsiadka.
Możemy też
stracić dom, salon
i pieniądze.
A twoja praca?
Już odszedłem.
Bo-geol.
Ki-ho.
Chodź, odwiozę cię.
Miałam przyjść, gdybym czuła się stłamszona.
No i przyszłam.
Tak się czułam.
Martwiłam się.
Woo-hak pewnie ci mówił,
że musimy zaczekać na decyzję,
ale chyba pójdziemy siedzieć.
Lepiej się nie widujmy.
Od dziś…
Też ciągle to czuję.
Nawet dziś.
Co to znaczy?
Cóż.
Wtedy nie umiałam odpowiedzieć.
Dlatego mówię teraz.
Wszystko mi mówi,
że mieliście się ku sobie.
Powiedzcie.
Nadal to czujecie?
O Boże. Nie.
Tak.
Inaczej byłoby dziwnie.
Jaki wariat 15 lat szukałby kogoś,
kto jest dla niego nikim?
Czuję to.
Jaki wariat troszczyłby się o kogoś,
kogo przez 15 lat miał gdzieś?
Dlaczego teraz mi to mówisz?
Bo to najlepszy moment.
Później nie zabrzmiałoby to szczerze.
Nie zrezygnuję z ciebie,
cokolwiek powiedzą.
Musisz to wiedzieć.
Mogę pójść do więzienia.
Nie szkodzi.
Mogę wszystko stracić.
Zapomniałeś?
Wtedy powiedziałam,
że cię wesprę.
Będę silna.
Bądź szczery.
Powiedz im,
co tylko chcesz.
Wysłałam ci scenariusz klipu, sprawdź.
Nie było łatwo o studio. Mamy mało czasu.
Wkuj na blachę. Jasne?
JAKBY TO BYŁ TWÓJ OSTATNI DZIEŃ
Young-ju.
Pani doktor,
czy mogę go pobić?
Oczywiście, że nie.
Obudził się, ale musi odzyskać siły.
Wypoczywaj.
Ile spałem?
A jak myślisz?
Dwa dni?
Trzy?
Niewiarygodne.
Cztery miesiące.
Przespałeś cztery miesiące.
Rany.
Cztery miesiące?
Głupku jeden.
Myślałam, że zostanę wdową.
Przepraszam.
Mamo.
Ucieszyła cię moja popularność?
Pewnie myślisz, że to nie fair.
Poświęciłaś dla mnie życie.
Spójrz tylko.
Co zaśpiewasz…
na koncercie?
Nie wiem.
A co powinnam?
Darujmy sobie krawat.
Ubiorę się normalnie.
Musisz być elegancki.
O rety. Tak lepiej.
Nawet w urzędzie nie nosiłem krawata.
Skarbie.
Żałujesz,
że za mną poszedłeś?
Nie.
Zła odpowiedź.
Gdybyś mógł cofnąć czas,
postąpiłbyś inaczej.
To da ci ułaskawienie.
Gdybym mógł cofnąć czas,
wyszedłbym szybciej.
Jesteś niemożliwy.
Chodźmy.
PROKURATURA
GOŚĆ
Pan Kang, pani Song.
Tak.
- Pani Song? - Tak.
Tędy.
O rety.
Rety.
Ucieszyłem się, że dostałem tę sprawę,
a tu tyle dokumentów.
Muszą cię kochać.
Czym jest miłość?
Tak.
Przyszedł Jung Bong-wan.
Tędy.
Siądź tutaj.
Najpierw państwa dane.
Pan Lee Uk,
znany jako Kang Sang-doo?
Tak.
Yang Jae-kyung.
Znana jako Song Ha-jung.
Tak.
Jung Bong-wan, jej były mąż.
Obecny.
Nie rozwiedliśmy się.
Racja.
Rozumiem.
Będę używać prawdziwych nazwisk.
Dobrze?
Oczywiście.
Kto zaproponował kradzież tożsamości?
Ja.
Był pan urzędnikiem.
Znał pan przepisy?
Znałem.
I tak to zaproponowałem.
Rodzina wiedziała?
Chae-ho, najstarszy syn,
miał wypadek.
Nie wiedział, bo stracił pamięć.
- A ja… - Też nie wiedziała.
Bo-geol…
Ki-ho też nie wiedział.
Myślał, że zmieniliśmy nazwisko.
Łże.
Wszyscy wiedzieli.
Zmienili nazwiska i wiek.
Kto tak robi?
Pani Yang.
Proszę o odpowiedź.
Świadomość wiele zmienia.
Szczerze.
Wiedziałam.
Ki-ho
i ja wiedzieliśmy.
No dobrze.
Prokurator to świr.
Cicho.
- Słychać cię. - To dziwne.
Po co ta szopka, skoro się przyznaliśmy?
Może mu pomaga.
Panie Lee, przyznał się pan.
Tak.
Skąd zatem dalsze oskarżenia?
Jestem ofiarą.
Byłem głową rodziny, którą mi ukradziono.
Mówimy o bliskich, nie o byle rzeczy.
Miałbym zapomnieć?
Dlatego ich pan nękał?
Szukałem rodziny.
„Nękał”?
Co za bezduszne określenie.
Według akt
pana bliscy uciekli przez przemoc domową.
Zgadza się.
To było 15 lat temu.
Nie byłem wtedy najlepszym ojcem.
Latami tego żałowałem.
Miałem wyrzuty sumienia.
Zmieniłem się,
ale nie mogę im tego pokazać.
Stąd awantura w salonie?
Wezwano policję.
To pomyłka.
Myślałem, że to jego sprawka.
Chciałem się z nim skonfrontować.
Na monitoringu widać,
że to Chae-ho zastosował przemoc.
Dusił mnie.
Jak śmiesz…
Syn pana dusił?
To znęcanie się.
Wcale nie.
Chwycił go za wszarz, żeby mnie bronić.
Chronił mnie.
Jak to się zwie? Samo…
Samoobrona.
Panie Jung, żąda pan, aby ukarać za to pańskiego syna?
Zgadza się.
A pozew złożył pan,
- żeby odzyskać rodzinę. - Tak.
I chce pan okazać żal?
Zgadza się.
No to ma pan świetną okazję.
Którą pan marnuje.
Nie wygląda mi to na skruchę.
Pan chce ich ukarać.
Prawda?
Kto czyni zło,
zasługuje na karę.
Dopiero po ukaraniu
będę mógł okazać skruchę.
- A… - Jeden kłamie,
by chronić dziecko,
a drugi po to, by je ukarać.
Który według was
jest prawdziwym ojcem?
Proszę usiąść.
- Panowie Kang. - Tak.
Zapraszam.
Dobra robota.
Postanowiłem
poświęcić życie synom.
Widział pan ubezpieczenie?
Po mojej śmierci otrzymają ponad 100 milionów wonów.
Nadal ma pan wątpliwości?
Miałem o to spytać.
Pana ubezpieczycielem jest pan Han Dae-woong.
Dae-woong?
Tak. Zna go pan?
Chodziliśmy razem do gimnazjum.
Miał wypadek po spotkaniu z panem Jungiem.
Wiedział pan?
Wypadek?
Coś mu się stało?
Jest w śpiączce od czterech miesięcy.
Wziąłem od niego trzy polisy, bo to kolega mojego syna.
Jest dla mnie jak syn. Miałbym go skrzywdzić?
Nie mówię, że pan go skrzywdził.
Mówi pan, że miał wypadek po spotkaniu ze mną.
Spytamy, gdy się obudzi.
Odwiedził mnie,
żeby mi podziękować. Przyniósł prezent.
Można go spytać i zaraz.
Pisałem o tym wypadku.
Wczoraj
dowiedziałem się, że się obudził.
Co za ulga.
Dlaczego nie mówiłeś?
Jego żona zabroniła.
Bała się, że on mógłby się dowiedzieć.
Czy pan Han złoży zeznania przez telefon?
Tak.
Stawiliśmy się
w sprawie kradzieży tożsamości.
Po co to wywlekać?
Nie ma związku ze sprawą.
To się okaże.
Nie zapowiadali deszczu.
Nie mamy parasola. Co teraz?
Dobrze.
Pan Han na linii.
Dobrze.
Panie Han?
- Halo? - Halo?
Dae-woong, żyjesz?
Nic ci nie jest?
To ty, Ki-ho?
Tak.
To ja.
Ponoć jest z tobą ojciec.
Niech się nie zbliża.
Może cię skrzywdzić.
Później porozmawiacie.
Panie Han, jestem Lee Ji-gwang, prokurator.
Mam kilka pytań w sprawie wypadku.
Śmiało.
Czy widział się pan z panem Jungiem przed wypadkiem?
Owszem.
To było dawno,
ale pamięta pan waszą rozmowę?
Dla innych to dawno,
dla mnie to jak wczoraj.
Wszystko dokładnie pamiętam.
Ki-ho, spotkałeś się z ojcem na dworcu?
Tak.
Potem widział się ze mną.
I powiedział…
- Dae-woong. - Tak?
Przed ojcem ucieka zły syn.
A przed policjantem – winny.
Tak czy siak, muszę go złapać.
Panie Jung.
Nie uciekł,
bo się pana bał.
Proszę.
Niech pan go nie szuka.
Słowo w słowo.
A potem miał pan wypadek.
Jak do tego doszło?
Cóż.
Prowadziłem auto.
Nagle pojawiła się chmara szerszeni,
zaczęły mnie atakować.
Chciałem zjechać,
ale chyba któryś mnie użądlił.
Gardło mi spuchło,
nic nie widziałem.
Kamerka nagrała,
jak pan Jung wkłada szerszenie do auta.
Co pan na to?
Wygląda na to, że to jednak ma związek.
Dzień dobry.
Pan Jung Chae-ho tego nie pamięta,
więc spytam jego brata.
Wiedział pan o kradzieży tożsamości?
Tak.
Nie było innego wyjścia?
Mogliście zmienić nazwisko.
Znalazłby nas,
zaglądając do akt.
Mogliście zmienić nazwisko
i wystąpić o zakaz zbliżania się.
To by pomogło.
Wtedy
nie było takiego prawa.
Gdyby było,
tata nie musiałby tego robić.
Tata…
nie miał wyboru.
Chciał nas chronić.
Kiedy będzie decyzja?
Nie wiem.
Może za kilka dni,
może miesięcy.
Nie wiadomo.
Rany, nadal leje jak z cebra.
Zaczekajcie.
Skoczę kupić parasole.
Brawo.
Dobra robota.
Dobrze wam poszło.
Skarbie.
Chciałabym, żeby Mok-ha miała taką fryzurę.
Mok-ha, spójrz.
- Uczesz ją. - Już.
O czym ty mówisz?
JAKBY TO BYŁ TWÓJ OSTATNI DZIEŃ
Wiesz, ile zrobił Yong-gwan, żeby zrobić rezerwację?
Daj czadu.
Mówmy o miłości
Jakby to był twój ostatni raz
Jakby to był twój ostatni dzień
Okaż miłość
Wykrzycz z pasją
Bo nie żyje ten
Kto nie kocha
Czasu mamy mało
To jak modlitwa
Przed świecą życia
Która się wypala
Mówmy o miłości
Tak.
To te słowa.
Ta piosenka.
Tak się namęczyliśmy.
Jak mogłaś to zmarnować?
Niczego nie zmarnowałam.
To bardzo miłe,
ale nic nie osiągniesz, ciągle pomagając innym.
Ran-joo.
Ki-ho spytał mnie o coś,
gdy mieszkaliśmy na Chunsam.
Spytał, co zrobię, gdy cię spotkam.
Odparłam,
że wezmę się w garść i zaśpiewam.
I to zrobiłaś.
Czyli zaśpiewasz przed Yoon Ran-joo.
Co dalej?
Potem…
To tajemnica.
Co dalej?
Potem…
zamierzałam
powiedzieć ci,
że chcę być taka jak ty.
Zostać taką piosenkarką.
Czyli jaką?
Taką, przez którą matka porzuca marzenia?
Nie wiedziałam, jaka jesteś.
Dla mnie byłaś sławną piosenkarką.
Dziś
wiem już doskonale,
jaką piosenkarką chcę być.
Czyli jaką?
Nie umiem wyjaśnić słowami.
Taką, jaką byłaś dziś.
Przestań.
Gdy straciłam głos, uznałam,
że ja kocham śpiew,
ale śpiew nie kocha mnie.
Dlatego mnie opuścił.
A gdy zobaczyłam dziś mamę…
zrozumiałam, że nie mogę porzucić śpiewu.
Jaki mam wybór?
Muszę iść naprzód.
SALON FRYZJERSKI U BRACI
ZAMKNIĘTE
No dobrze.
Dobra.
Wspaniale, prawda?
Taka godzina, a ja mam wolne.
I mogę cię ostrzyc.
Niepowtarzalna szansa.
Tak.
Ostatni raz przed odsiadką.
Nie chrzań mi tu.
Głupi jesteś.
Po co martwić się czymś, co się nie stało?
Ciesz się chwilą!
Jak mężczyzna.
Ciesz się jak ja…
Kochanie.
Poczta.
Co? No tak.
Dziękuję.
Co to?
Nowa karta kredytowa, stara wygasła.
- Tato! - Kochanie!
Chodźmy cię ostrzyc.
Niech dokończę.
- Co? - Czekaj.
Trzy lata, nie cztery.
Dobrze.
Poniżej daj link do klipu.
W porządku.
Nie jest pan po stronie Eun Mo-rae?
Wyślij to dziennikarzom.
Jemu też.
Tak jest.
SUNGJIN NEWS
RJ – DZIAŁ PR NOWY UTWÓR YOON RAN-JOO
UMOWA ZAKUPU UDZIAŁÓW
„Utwór »Jakby to był twój ostatni dzień« podbija listy przebojów”.
„Yoon Ran-joo nie zagraża agencji. Jest legendą”.
Wspaniałe artykuły.
„Nowy hit Yoon Ran-joo podbija listy przebojów”.
„Nowy utwór Yoon Ran-joo, »Jakby to był twój ostatni dzień«,
został wspaniale przyjęty. Pnie się po listach przebojów”.
„Krytyk Ahn Ju-seong twierdzi,
że tylko Yoon Ran-joo
umiałaby go zaśpiewać”.
„»Jakby to był twój ostatni dzień« plasuje się w najlepszej dziesiątce.
Czy zajdzie na szczyt?”
Yong-gwan.
Na którym miejscu jest utwór?
Zależy od listy,
ale zawsze w top dziesięć.
Mama dostanie ogromne tantiemy.
Szkoda, że się nie dowie.
Jestem pewna,
że będzie nad tobą czuwać z góry.
Myślisz…
że to dla niej happy end?
Teraz tylko ty go potrzebujesz.
W końcu to ty dopełniasz
jej historię.
Jesteś…
niesamowita.
Naprawdę?
Proszę o podpis.
Dobrze.
- Dziękuję. - Proszę.
Z prokuratury?
Tak.
Niech to się już skończy.
Nie chcę iść do sądu.
Nic nie poradzimy.
PROKURATURA SEUL HANGANG DO: JUNG KI-HO
Halo?
To ja, Ki-ho.
Dostaliśmy listy z prokuratury.
PROKURATURA SEUL HANGANG DO: JUNG BONG-WAN
Ran-joo.
Zamknięte. Co robić?
Zamknięte?
Tak.
Masz klucz?
Nie…
Chwileczkę.
PAMIĘTNIK KWIECIEŃ – MAJ 1970
To chyba jej pamiętnik.
I stare listy.
A to co?
Zniszczony dokument.
Jaki znowu dokument?
Panie prezesie.
Zapraszam.
- Miło pana widzieć. - Wzajemnie.
Tędy.
Dzień dobry.
Mogę?
To faktura eksportowa.
Co?
Nie wydałaś albumu w Japonii?
Wydałam.
Z dziesięć lat temu.
Nagrałam ścieżkę dźwiękową do popularnego filmu.
Album był w sprzedaży?
A był?
To chyba ta faktura.
Po co mama…
Prezes Lee
nie może się dowiedzieć.
Ile sprzedano?
Jakieś 140 000 albumów.
To znaczy,
że już dawno przekroczyłaś 20 milionów.
Niemożliwe.
Prezes Lee celowo to pominął?
Dla udziałów?
Życie uczy…
UMOWA KUPNA UDZIAŁÓW
…że niektórzy czerpią szczęście z cudzego nieszczęścia.
Macie państwo jakieś uwagi?
Uczy,
że niektórzy zazdroszczą innym powodzenia.
A to dlatego,
że nie chcą winić siebie
za własne niepowodzenia.
Dlatego winią innych
i chcą ich pogrążyć.
Tak jest łatwiej.
O mój Boże!
Udało się!
DECYZJA W SPRAWIE
Niezwykle trudno jest szczerze życzyć innym dobrze.
NIE POSTAWIONO ZARZUTÓW BRAK DOWODÓW
Jeszcze trudniej jest
cieszyć się cudzym szczęściem
bez ukłucia zazdrości czy oczekiwania czegoś w zamian.
To czyni cię niezwykłą,
Mok-ha.
Zobaczmy.
Zbyt podobne kolory?
Trochę kicz.
Ta też.
Wybierz najlepszą.
O rety.
Ja pójdę.
Mok-ha.
Mok-ha!
O raju, nie wierzę.
To ty, Young-ju?
To ja, Moon Young-ju.
Nie wierzę!
Słyszałam wieści!
Jesteś mężatką!
Jak ty przeżyłaś na tej wyspie?
Czemu dopiero się odezwałaś?
Nie mogłam się doczekać.
Jak się ma Dae-woong? Ponoć miał wypadek.
- Dae-woong? - Tak.
O rety.
- Niech to. - Co się stało?
Dae-woong.
Mok-ha. Ki-ho.
Możesz chodzić?
Przykładam się do rehabilitacji.
Ponoć nie pójdziecie do sądu.
Tak się cieszę.
Super.
Nie stójmy w drzwiach.
Zapraszam do środka.
Tak bardzo chciałem panią zobaczyć.
Miło mi. Jestem Moon Young-ju, jej przyjaciółka.
Miło mi.
Wejdźcie.
Zapraszam.
Dae-woong, biedactwo.
Ten jest śliczny.
Poproszę ten.
Największy owocowy.
- Ten? - Tak.
- Proszę 62 000 wonów. - Już.
WYBIERZ WŁASNY NAPIS
Napisze pani coś
na torcie?
Oczywiście.
Proszę zapisać.
Chwileczkę.
Proszę.
- Wybrałeś? - Nie strasz mnie!
Co tu robisz?
Pada.
Rety.
Prawie zszedłem na serce.
- Który wziąłeś? - Tajemnica.
- No który? - Dowiesz się.
- Zjem. - Zjesz.
Co się złościsz?
Wystraszyłeś mnie.
Dlaczego Woo-hak nam nie powiedział?
Zabroniłam mu.
Kazałam mu przysiąc.
Dlaczego?
Bałam się pana Junga,
a Dae-woong był w śpiączce.
Mimo to
mogłaś zadzwonić.
Czekałam na właściwy moment.
Jak dziś.
Spotykajmy się częściej, skoro możemy.
Dobra myśl.
A macie ubezpieczenie?
Na leczenie czy dentystę.
Serio? Zaczynasz od sprzedaży?
Przestań, póki jestem miła.
Ile można kupować tort?
Nie mów, że kazałeś coś napisać. Przecież to kiczowate.
Nie kazałem.
A czemu kiczowate?
Czyli kazałeś.
Co takiego?
Że nas kochasz? Ale kicz.
Nic nie napisałem, ale dlaczego kicz?
Tato, co się stało?
Tato.
Co się dzieje?
Wezwijcie karetkę, szybko!
Tato!
Co robić?
Wezwijcie karetkę.
Karetkę!
Tato, nie.
Tato.
Obudź się.
Tato!
Karetkę!
Tato.
Halo, pogotowie?
Tato.
ZAWSZE BĘDĘ WAS KOCHAŁ
DIWA POZA ŚWIATEM
Raz, dwa, trzy.
Proszę.
Nie będziesz mogła się ze mną rozwieść.
Już na zawsze
będą nosić moje nazwisko.
Mamy zamienić piosenki? O czym ty mówisz?
Jak nisko możesz jeszcze upaść?
Nieokazywanie swoich uczuć
może okazać się dużym błędem.
Myślisz, że to przypadek, że znalazłem cię
na tej bezludnej wyspie?
To nie mógł być przypadek.
- Seo Mok-ha! - Seo Mok-ha!
To przeznaczenie.
Napisy: Konrad Szabowicz