DIWA POZA ŚWIATEM
Proszę.
Co to?
APTEKA
Zaopiekuj się Bo-geolem.
Ojej.
Rety, no bo…
Wie pan.
To nic poważnego.
Cóż.
Nie chciał tego ukrywać. Ale…
Wiem, że chciał to ukryć.
Wolę udawać.
Dobrze znasz Jung Bong-wana?
Tak, trochę go znam.
Wygląda…
lepiej ode mnie?
Skąd.
Nie ma porównania.
Tak. Wiedziałem.
Nie podda się, co?
Nie.
Jeśli go zgłosimy, dowiedzą się, co zrobiliśmy.
Ale nie możemy też żyć w strachu.
Nie wiem, co robić.
Co zrobiłabyś na moim miejscu?
Rety.
Co ja tam wiem?
Panie Kang.
Ki-ho…
Bo-geol powiedział mi coś.
Dość tych kłamstw.
Rozumiem, że miałyście dobre intencje.
Ale to oszustwo.
Im więcej będziemy kłamać,
tym większa będzie nasza słabość.
W końcu stracimy kontrolę.
Może być
taka odpowiedź?
Dzięki.
Czyli istnieje rozwiązanie.
Przykro mi.
- Tato. - Woo-hak.
Mówiłeś, że chodzisz na kurs.
Kupujesz je?
Tak. Widzisz…
Czemu kłamiesz?
Dokąd chodzisz?
Woo-hak. Porozmawiajmy.
Czemu kłamiesz? Zaczynam się denerwować.
Woo-hak.
Przyznałem się
przed policją
w sprawie kradzieży tożsamości.
Co?
To była wymówka, żebym mógł chodzić na komisariat.
Tato.
Przyznałem się, póki mogłem.
Dlaczego?
Dlaczego to zrobiłeś?
Mówi się,
że im więcej zatajasz, tym gorzej.
Musimy za to odpokutować…
zanim będzie za późno.
Kojarzysz panią Shin z mięsnego?
Tak.
Poprosiła o twój autograf.
Na pudełku słodyczy?
Tak.
Dlatego przychodziła do mnie przez sześć lat.
A tu podpisz się dla mnie.
Jejku!
Ale ładnie wyszliśmy!
Też mogę takie dostać?
Jasne.
Poproszę męża, żeby wydrukował jeszcze jedną kopię.
Przepraszam, zamknięte…
Nic się nie zmieniłaś.
Wyglądasz tak samo.
Jak mnie znalazłeś?
Musiałem wiedzieć, co u mojej rodziny.
Czy ty zastanawiałaś się,
co u mnie?
Wynoś się.
Nie mogę.
Tyle przeszedłem, by was znaleźć.
Gdzie Ki-ho?
Nie ma go tu.
Gdzie jesteś?
Więc zaczekam.
Zaraz będę. Cztery minuty.
Bo-geol. Pamiętasz pierożki w bulionie,
na które czekałeś godzinę?
Mają otwarte?
Panie Jung.
Ki-ho nie przyjdzie.
Ty też tu byłaś.
Tak.
Jest w delegacji i dziś go nie będzie.
Dobra, kupię.
Miałem rację.
Cały czas z nimi mieszkałaś.
Dlaczego skłamałaś?
Wyglądasz na szczęśliwą,
Jae-kyung.
Co pan tu robi?
Muszę mieć powód, by zobaczyć żonę?
Proszę stąd wyjść.
Inaczej zadzwonię na policję.
Dzwoń.
Jak przyjadą, zapytaj ich,
czy na pewno nie mogę
odwiedzać własnej rodziny.
A wtedy policjanci przyjrzą się…
waszym tożsamościom.
Czego chcesz?
Wróć do domu.
Mieszkam w tym samym miejscu.
Weź ze sobą Chae-ho i Ki-ho.
A ja wybaczę ci
twoje grzechy.
Halo? Policja?
Mok-ha.
Salon fryzjerski U Braci, Hyeseo-ro w Gangjung-gu.
Mok-ha, ty…
Ani kroku dalej!
Mężczyzna, który mnie nękał,
jest w moim miejscu pracy
i robi awanturę.
Nie wiesz, co robisz.
W tej chwili mi grozi.
Szybko!
Brawo.
Pójdę na policję
i zgłoszę was wszystkich.
Proszę bardzo.
Skarbie, lepiej wyjdź.
Woo-hak, wyjdź.
„Skarbie”?
Zgłoszenie nic nie zmieni,
bo się przyznałem.
To byłeś ty.
Ty uwiodłeś moją żonę
- i odebrałeś mi synów! - Nie, panie Jung!
Mok-ha!
Ty sukin…
Woo-hak, przestań!
Skarbie!
Nie!
Przestań!
Ty musisz być…
Chae-ho.
Zamknij się.
Ładnie wyrosłeś,
synu.
Zamknij się!
Nie, Woo-hak! Dość!
Puść mnie!
Nie!
Przestań!
- Puszczajcie! - Woo-hak!
Przestań!
Woo-hak!
- Woo-hak! - Puszczaj!
Nie!
Woo-hak!
Hej.
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Nie.
Woo-hak uszkodził sobie ramię i jest w szpitalu.
Przed chwilą dzwonił.
Nic mu nie jest.
Nikomu nic nie jest.
To już koniec.
Mok-ha!
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Może już iść.
Dziękujemy.
Ki-ho.
W końcu wiem, czemu ukrywałeś
przed bratem przeszłość i to,
kim jest wasz ojciec.
On nie zasługuje
na nic.
Nie zasługuje na pamięć.
Nie zasługuje na szczęście.
Nie zasługuje na nic.
Jest gorszy niż nieznajomy.
Więc…
przestań tracić
emocje
i czas
na swojego ojca.
On nie zasługuje nawet na twój gniew.
Po prostu…
zapomnij o nim.
Tak jak sprawiłeś,
by twój brat o nim nie pamiętał.
Całkowicie wymaż go
ze swojej pamięci.
KRYMINALISTYKA
Nikogo nie wpuszczać!
- Dwoje z nich to dzieci? - To przykre.
O Boże.
Musieli zginąć dawno temu,
- skoro zostały same szkielety. - Racja.
Nie zbliżać się!
- Niech stąd idą! - Proszę się cofnąć!
Możecie coś zrobić?
Ta korozja ma jakieś 20 lat.
Macie coś, co pomoże ich zidentyfikować?
Dowody tożsamości i list pożegnalny.
Musimy to dokładnie zbadać, ale to mogło być samobójstwo.
- Cofnąć się! - Kang Sang-doo to ojciec.
Song Ha-jung to matka.
Małe szkielety należały do ich dzieci.
Kang Woo-haka i Kang Bo-geola.
Szczątki rodziny zaginionej w 2002 roku
w prowincji Chungcheong Północny
znaleziono w aucie w jeziorze Pacheong.
Szczątki rodziny zostały zidentyfikowane
i okazało się, że ktoś w Seulu używa ich tożsamości
- od 15 lat. - Mamo!
Sytuacja jest niewiarygodna.
Lee, który przyznał się do kradzieży tożsamości,
w 2007 roku był urzędnikiem w Woldo, gdzie poznał Yang,
która uciekła od przemocowego męża.
Twierdzi, że ukradł tożsamości zaginionej rodziny,
by chronić Yang
i jej dwóch synów.
Policja bada sprawę
na podstawie zeznań Lee i jego rodziny.
Ahn Dong-min.
Synowie oskarżonych
pracują jako producent telewizyjny i dziennikarz.
Wiarygodność ich pracy stoi pod znakiem zapytania.
Bracia ani ich przełożeni
jeszcze się nie wypowiedzieli,
ale kontrowersje nie maleją.
ZAMKNIĘTE
Miałem rację.
Nie byłem pewien, ale teraz wiemy.
Nie do wiary.
Piętnaście lat udawali kogo innego.
Słyszałam, że uciekła od męża.
Ponoć ją bił.
WYPOWIEDZENIE
Pewnie mieli romans.
- Rany. - Ostatnio pytałam ją,
jak się poznali.
Mówiła, że to była miłość od pierwszego wejrzenia.
Zdradzała męża. Na bank.
Biedny facet.
A dzieci?
Bydlaki zostawiły własnego ojca.
Chodziłam tam od sześciu lat.
Okropne.
Proszę pani.
Proszę.
Co to?
Prosiła pani panią Song o mój autograf.
Naprawdę?
Mogę o coś prosić?
Jasne.
Ta kobieta pamięta, jakie słodycze lubi jej stała klientka.
A wy rozsiewacie plotki
i robicie z niej zołzę, a z jej synów bydlaków.
Kto tu jest okropny?
Na pewno nie oni.
Gdybym była jej stałą klientką,
zainteresowałabym się, czemu kuleje.
Czemu musiała zmienić nazwisko i uciec.
Współczułabym jej przez to, co musiała przechodzić.
Gdybym znała ją od sześciu lat,
zamiast rozsiewać plotki,
zaoferowałabym jej swoje wsparcie!
Nie rozsiewam plotek.
Wcale tak nie myślałam.
Czemu się tak piekli? Nawet nie jest z ich rodziny.
Ciągnie swój do swego.
Rety.
ODPOWIEDZI KONTRA RYZYKO
Bo-geol.
Mamo. Tato. Możecie mi pomóc?
- Ja ci pomogę. - Rany.
Poradzę sobie.
- Daj spokój. Pomogę ci. - Nie trzeba.
Nie ruszaj się.
Gdyby nie ty,
coś mogłoby mi się stać.
Dzięki.
Gdyby nie ty, zrobiłbym coś, czego bym żałował.
Jesteśmy kwita.
Woo-hak.
O ile dobrze pamiętam,
znasz się na prawie.
Tak.
Byłem dziennikarzem prawnym.
Czy mogą was uniewinnić
w sprawie kradzieży tożsamości?
Nie, to byłoby trudne.
Więc co teraz?
Nic nie możemy zrobić?
Pomogłoby nam,
gdybyś złożyła zeznania.
Ja?
By przedstawić łagodzące okoliczności.
Sprawdzę kalendarz.
„W tamtych czasach prawo było inne.
Nie mieliśmy innej opcji niż ucieczka”.
W ten sposób się odwołamy.
…posiniaczone ciało.
Musimy udowodnić, że nasz ojciec był przemocowcem.
Tak.
Potrzebujemy kogoś spoza rodziny,
kto widział, co on potrafi.
Ciebie.
Proszę, żadnej pobłażliwości.
Nie żałuj go.
Nie żałuję.
Ani trochę.
Proszę.
Kiedy do mnie napisałeś,
wiedziałem, że szczęście się do mnie uśmiechnęło.
Inaczej musiałbym wyjaśnić sprawę
jakiemuś przypadkowemu detektywowi.
No co ty?
Ale wobec ciebie jest już mnóstwo zarzutów.
Odmowa eksmisji, przemoc,
zniszczenie mienia…
A jak idzie tamto śledztwo?
Ponoć znaleźli
szczątki tamtej rodziny.
Śledczy się tym zajmą.
Pora na przesłuchanie.
Nie.
Najpierw śledztwo.
Kiedy policja potwierdzi, że to moja rodzina,
o nic mnie nie oskarżycie.
Nękałeś panią Seo Mok-hę.
Tak powiedziała?
Że ją nękałem?
Seo Mok-ha im pomogła.
Wiedziała, że zmienili tożsamość.
Bong-wan.
Jako kolega ostrzegam cię po raz ostatni.
Tego typu zachowanie ci nie pomoże,
ani tu, ani w sądzie.
Złamałeś prawo, a to nie podlega dyskusji.
To, że to twoja rodzina, nic nie zmienia.
To moja żona i moje dzieci!
Moje, nie tego gnoja!
Dlaczego nie mogę spotkać się z rodziną?
Bo oni nie chcą cię widzieć.
Rodzina też może być ofiarami,
a ty możesz zostać ukarany
za przemoc i nękanie.
Bong-wan,
okaż skruchę i lepiej uważaj.
Inaczej będę musiał cię aresztować.
Rozumiemy się?
Panie Jung Bong-wan?
Co możemy zrobić,
by wsadzić pana Junga za kratki?
Proszę posłuchać.
Nie ma sensu mnie pytać.
Sprawą zajmuje się już ktoś inny.
Proszę pytać detektywa.
Pytałam.
Prawie nic nie zrobili.
Mamy dowód, że pan Jung
włamał się i wszedł do auta z szerszeniami,
ale uznali, że to za mało.
Co mam zrobić, kiedy nie wiem, co to znaczy?
Nie sądzi pan?
Chcą być pewni, zanim go aresztują.
Dowody poszlakowe
mogą zaszkodzić sprawie.
Nie do wiary.
Czego oni chcą.
Rety.
Czego mogą chcieć?
Może zeznań ofiary?
Chciałabym tego.
Ale Dae-woong
wciąż jest nieprzytomny.
Świetnie uderzenie, prezesie.
Chodził pan na jakieś zajęcia?
Zajęcia?
Byłem zajęty przygotowaniem dokumentów.
- Cztery piwa. - Oczywiście.
Przeczytałem je.
Mimo to boimy się, że pani Yoon
może przejąć udziały.
Mówiłem, że się tym zajmę. Nie wierzycie mi?
Jeśli chodzi o inwestycje, nie ufamy ludziom,
a dokumentom.
Jesteśmy tu, bo pokazał nam pan dokumenty.
Obawiamy się, że pojawiła się w telewizji z powodu swoich udziałów.
Więc po prostu pokażemy dowód.
Rozumiem.
Prezes Lee.
Miło pana widzieć.
Kopę lat.
Miłej gry.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Kto to?
Kojarzę twarz, ale nie wiem.
Nam też się to zdarza.
Nie lubię spotykać ludzi w tego typu miejscach.
O rany.
Krew mi leci.
Rzadko mi się to zdarza.
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Leci mi krew z nosa.
Proszę.
Rety.
To pewnie dlatego, że zarwałam noc.
Ostatnim razem miałam tak, kiedy szykowałam album Yong-gwana.
Na pewno tego chcesz?
To znaczy, że ciężko pracuję.
Możesz już mnie zostawić.
Nie podpisałaś jeszcze dokumentów?
Podpiszę, nie martw się.
Muszę tylko coś sprawdzić.
Sprawdzić?
Ktoś dał mi cenną lekcję.
Nieważne, jak się jest pewnym,
trzeba sprawdzić.
PRAWO PRECEDENSOWE
Bo-geol.
Tak?
Myślisz, że powstrzymałbym się…
gdyby nie Mok-ha?
Też dostałeś SMS-a?
TU DETEKTYW KIM JI-HUN Z KOMISARIATU GANGJUNG
Tak. Nasza kolej.
Co mam im powiedzieć?
Mów prawdę.
„Straciłem pamięć. Nie wiedziałem o sprawie”.
To prawda.
- A ty? - Ja?
Muszę powiedzieć, że wiedziałem, choć nic nie zrobiłem.
Możesz skończyć w więzieniu. Powiedz, że nie wiedziałeś.
Myślałeś, że tylko zmieniliśmy nazwiska.
Co najwyżej dostaniemy grzywnę.
- Halo? - Nie ignoruj mnie.
To ja, Ran-joo.
Mam do ciebie pytanie.
Słucham.
Pamiętasz, jak Mok-ha chciała się poddać i zniknęła?
Tak.
Czy to miało
związek z wami?
Tak.
Poświęcisz mi chwilę?
SAMOOBRONA A PRZEMOC DOMOWA
YOON RAN-JOO
ŻONKIL
Jesteś.
Dlaczego…
Dlaczego chciałaś się tu ze mną spotkać?
Chciałam pokazać ci to miejsce.
Kiedy Hwang powiedział mi, że zostanę piosenkarką…
Przesądy nie mogą o niej decydować.
Razem z moją mamą
przywieźli mnie tu z wyspy Chunsam.
Właścicielka baru była słynną wróżką.
Nie wiem, co właściwie potrafiła.
Ale mimo to
wiedziała, czy nadajesz się na piosenkarza.
Niech pani na nią spojrzy.
Ma potencjał?
Będziemy musieli podporządkować jej nasze życie.
Musimy być pewni, czy ma potencjał.
Nie chcemy zmarnować czasu i pieniędzy.
Widzicie te autografy?
Oni wszyscy przyszli tu
i kupili to.
Pozostali nie osiągnęli sławy.
Co ty na to?
Chcesz ten talizman?
Ile możesz mi zaoferować?
Musisz dać mi więcej niż tamci.
Inaczej go nie dostaniesz.
Powiedz, że dasz 100 000 wonów.
I co?
No proszę.
Możecie na nią postawić.
Będzie występować do sześćdziesiątki.
Naprawdę?
Wiedziałem.
Poświęcę ci całe życie.
Kłamczucha.
Do sześćdziesiątki, jasne.
Co jej powiedziałaś?
Że dam jej wszystko, co mam.
Wszystko, co zarobię.
Też przesadziłaś.
Wcale nie.
Mówiłam poważnie.
Byłam zdesperowana.
Dlatego mam do ciebie pytanie.
Jak poważnie to traktujesz?
Jak bardzo ci zależy?
Twoja odpowiedź wpłynie na to,
czy wyprodukuję twój album.
Wyprodukujesz
mój album?
- Nie chcesz tego? - Nie o to chodzi.
Byłabym zachwycona.
Naprawdę tego chcę.
Nie możesz się poddać jak Yong-gwan.
Nigdy się nie poddawaj.
Dobrze.
Nie poddam się.
Nigdy.
Raz się poddałaś.
Dlatego, że…
To już się nie powtórzy.
Więc…
Przestaniesz się widywać
z rodziną Kanga?
Słucham?
Właśnie. Nie umiesz mi odpowiedzieć.
Mówiłaś, że nigdy się nie poddasz.
No bo…
Ran-joo, to…
Oglądałam wiadomości.
A Kang o wszystkim mi powiedział.
Wiem, że to Jung Ki-ho.
Wiesz o wszystkim?
Tak.
Wiem, że nie miałaś wyboru.
Współczuję ci.
Ale inni o tym nie wiedzą.
Myślisz, że zrozumieją,
że musiał ukraść czyjąś tożsamość,
i będą go pocieszać?
Dla ludzi to zwykły przestępca.
Widując się z nim,
ryzykujesz skandal.
Ran-joo, ale czy nie są to rzeczy,
którymi będziemy martwić się potem?
Jeszcze nic się nie wydarzyło.
Nie martwmy się na zapas.
Wybiegamy za daleko.
Myślisz, że to nie będzie problem?
Jestem pewna, że tak.
Oddaję swoje udziały i dumę, by się tobie poświęcić.
A ty myślisz, że przesadzam.
Jak mam ci ufać, kiedy nie ufasz sama sobie?
Nie.
Nikt ci nie zaufa.
Nie mam zbyt wiele czasu.
Odpowiedz mi jutro.
Masz się za jakiegoś bohatera?
Zapukam i co?
Opuszczę wyspę
z tobą.
Zabiorę cię do Yoon Ran-joo w tajemnicy przed ojcem.
AGENCJA SUGAR
AGENCJA SUGAR, PREZES LEE SEO-JUN
Mieszkanie stało puste od kilku miesięcy.
To pan się wprowadza?
Nie.
Dziękuję.
Jak poważnie to traktujesz?
Jak bardzo ci zależy?
To, co powiesz, wpłynie na to,
czy wyprodukuję twój album.
Martwiąc się tak o przyszłość,
skończysz jedynie,
żałując wielu rzeczy.
Od teraz będę robić to,
czego chcę w danej chwili.
Wystraszyłeś mnie!
Byłaś gdzieś?
Czy dokądś idziesz?
Do sklepu.
Nie.
Na próbę. Nie. Dokąd ja szłam?
Opuszczasz nas?
Tak.
Wyprowadzam się.
Chcesz, żeby mój autograf był warty 3,2 miliarda wonów.
W takim razie nie mogę
tu zostać.
To by mnie ograniczało.
Piętnaście lat spędziłam na wyspie,
więc już dość rzeczy mnie ogranicza.
Nie mogę pozwolić sobie na skandale.
Co się stało?
Jesteś zaskoczony?
Taka właśnie jestem.
Nielojalna dziewczyna, która zjadła jajka przyjaciółki.
Cały czas tylko udawałam miłą.
Ale teraz będę szczera.
Nie mogę pozwolić sobie na dobre maniery. Nie sądzisz?
Gdy tylko cię znalazłem, zacząłem szukać ci mieszkania.
Ale Woo-hak bez pytania ulokował cię u nas.
Na szczęście nie wynająłem go na próżno.
Ręczniki są tam.
Tym kontrolujesz klimatyzację i ogrzewanie.
Możesz zobaczyć, kto jest za drzwiami.
Co ty wyprawiasz?
Jeśli będziesz taki,
naprawdę wyjdę
na okropną i nielojalną.
Nie wiem, czy zostanę piosenkarką,
nawet jeśli zerwę z wami kontakt
i będę harować jak wół.
Więc to…
Też tego chcę.
Zapomnij o naszej rodzinie.
Haruj jak wół i zostań piosenkarką.
Ale…
daj z siebie 99%.
Nie wszystko.
Zostaw jeden procent.
Inaczej się zamęczysz.
Jeśli będziesz czuła się źle,
jeśli będziesz przytłoczona,
zawsze możesz przyjść do nas.
Jeśli ojciec znów cię uderzy,
nie idź na policję.
Przyjdź do mnie.
Dlaczego…
zawsze mi to mówisz?
Przyjdź do nas w ostateczności.
Jeśli będzie źle.
Będę najszczęśliwszy, jeśli ci się uda
i zmienisz dom na większy.
Bywaj.
MŁODA
Halo?
Dobrze.
Niech Mok-ha zejdzie na śniadanie.
Zawołam ją.
Mok-ha już tu nie wróci.
Co takiego?
Wyprowadziła się. Przygotowuje się do debiutu.
Jest wam wdzięczna za opiekę.
Chwila.
Mimo to
mogła się z nami pożegnać.
Mówiłem, by tego nie robiła.
Zaczęlibyśmy płakać. To byłoby do niczego.
Powiedziałem jej, żeby nie odbierała.
Do kiedy?
Na zawsze?
Tak.
Za kogo ty się masz?
Jak mogłeś zerwać z nią kontakt?
Dobrze zrobił.
Tato.
Tak będzie najlepiej.
Mamy za dużo na głowie.
Będziemy dla niej ciężarem.
Postąpiłeś słusznie.
Woo-hak.
Ja pójdę.
Wszystko w porządku?
Tak.
Nic mi nie jest.
Woo-hak.
Na początku myślałem, że Ki-ho to ja.
Polubiłem ją.
Nie polubiłbym jej, gdybym wiedział, że to Bo-geol.
Wiem.
Powinieneś był powiedzieć mi,
że byłem Jung Chae-ho.
Powstrzymać mnie przed tym uczuciem.
Czemu tylko ja nic nie wiedziałem?
Przepraszam.
Próbowałem przestać ją lubić.
Ale się nie udało.
Próbowałem, ale nie mogłem.
Nie dałem rady.
W porządku.
Przepraszam cię.
Przepraszam.
Wychodzisz?
Tak.
Co to?
Wybacz spóźnienie. W końcu podpisałam.
Naprawdę?
Jesteś zadowolony. Aż tak cię to dręczyło?
Znów nie spałaś całą noc?
Widać po mnie?
I to jak.
Przyzwyczaisz się. Teraz już tak będzie.
Album Mok-hy jest ważniejszy od udziałów?
Tak. Przynajmniej na razie.
Naprawdę jest taka dobra?
Nie o to chodzi.
Ona jest początkiem
naszej relacji
i RJ Entertainment.
Zdaję sobie sprawę.
To była moja najlepsza decyzja.
Nie zależało mi
na pieniądzach ani sławie.
Po prostu nie chcę żałować swojej decyzji.
Chcę szczęśliwego zakończenia
dla nas i dla Mok-hy.
Wrócę późno.
Mok-ha.
Mok-ha, odwrotnie.
Metrum sześć ósmych.
Rytm jest najważniejszy.
Gotowa?
Tak.
Zaczynamy.
Zimne dni…
Zbyt sztywno. Nie śpiewasz dla dzieci.
Nie „zimne dni”, a „zimne dni”.
Wczuj się w rytm.
Zimne dni
Idealnie.
Delikatny rytm.
Słowa muszą łączyć się płynnie.
- Dobrze. - Jeszcze raz.
- Od początku. - Okej.
Mok-ha, wczuj się.
Zimne dni
Mijają
A ty
Właśnie tak.
- Podoba mi się. - Jest dobrze.
To nie droga dla mnie
Smuci mnie to
Ale wciąż pamiętam te chwile
Podpisze pan?
Oczywiście.
Może nie jesteśmy obok siebie
Ale proszę, nie płacz
Zachowaj miłe chwile
I dużo zdjęć oceanu.
W swoim sercu
Bardzo ładne.
Póki jesteśmy na tym samym świecie
Cieszę się
Któregoś dnia
Gdzieś
Może trwało to krótko
Acz nasza miłość była piękna
Ten ból nie zniknie
Ale nie zapomnij go
Do widzenia.
Hej.
WYPOWIEDZENIE
I ja będę pamiętać
Póki jesteśmy na tym samym świecie
Cieszę się
Któregoś dnia
Gdzieś
Może nie jesteśmy obok siebie
Ale proszę, nie płacz
KIEDYŚ, GDZIEŚ
Możesz to zabrać?
Mok-ha tu nagrywała?
Tak.
Będzie tu często bywać.
Jak ją oceniasz?
Masz dobre ucho.
Jest świetna.
Jej oddech i vibrato są doskonałe.
Potrafi wyrazić emocje.
Praktycznie nie potrzebowała pomocy.
Jest taka dobra?
Mówię ci.
Teraz rozumiem,
czemu pani Yoon na nią postawiła.
Możecie wyłączyć głośnik, kiedy rozmawiacie,
chyba że mam to słyszeć?
Przepraszam.
Ojej. Wszystko usłyszała.
Mo-rae ma wydać 400 milionów
na wirtualne studio do nowego klipu.
Nasz budżet to nawet nie ćwierć tego.
Mój klip nie musi być jakiś…
Nie zgadzam się na takie podejście.
Sprawię, że będziesz najlepsza.
Nie zniechęcaj mnie, obniżając swoje wymagania.
„Osiągnę sukces za wszelką cenę”.
To chcę usłyszeć.
Dobrze.
Poprosiłam, żeby dali nam pięć godzin.
Yong-gwan natrudził się, by namówić reżysera.
Rety.
Nie musiał tego dla mnie…
Ran-joo.
Osiągnę sukces za wszelką cenę.
Wszystko musi być idealnie.
Dobrze.
Nie.
Umyj buzię.
Musimy nagrać wszystko w pięć godzin.
Nie spóźnij się i nie choruj.
Żadnych pryszczy.
Dobrze.
W końcu wydasz album.
Nie ruszaj się.
O tak.
Od tamtej pory
Ran-joo wciąż o tym myślała.
WIADOMOŚCI SUNGJIN
DZIENNIKARZ KULTURALNY BONG DU-HYEON
WYSTĄPIŁA DLA SWOJEJ UCZENNICY
CZY DLA UDZIAŁÓW W RJ?
„Problemy pojawiają się, kiedy myślicie…
że jest już dobrze”.
Halo?
Gdzie jesteś?
Jesteś z Ran-joo?
Cześć, Yong-gwan.
Nie ma jej ze mną.
Sprawdź link, który ci wysłałem.
Musimy ją znaleźć i odpowiedzieć.
WYSTĄPIŁA DLA SWOJEJ UCZENNICY
CZY DLA UDZIAŁÓW W RJ?
BONG DU-HYEON
O rany.
WSTYD MI, ŻE BYŁEM JEJ FANEM
O nie.
Proszę, odbierzcie.
Proszę…
Halo?
Mówi Yoon Ran-joo.
Przepraszam za tę porę.
Czy możecie zabrać mojej mamie telefon?
Nie ma wyjścia. Proszę jej go zabrać.
Nie może czytać wiadomości.
Dziękuję.
MŁODA
To ja.
Gdzie jesteś?
Niech zdejmą artykuły i nie piszą nic więcej.
Powiedz, że wyjaśnimy wszystko na konferencji prasowej.
Dobrze.
Może być dziesiąta?
Sala konferencyjna o dziesiątej.
Skąd wiedzieli?
Potem znajdziemy źródło.
Poprosić zespół PR, by napisali oświadczenie?
Sama je napiszę.
Co napiszesz?
Prawdę?
„Zależało mi na udziałach.
Musiałam występować mimo choroby.
Po 15 latach wróciła moja fanka, śpiewała bardzo dobrze.
Pomyślałam, że ją wykorzystam.
Pozwoliłam jej śpiewać”.
Przyznam się i przeproszę.
Ran-joo.
Jeśli to jest prawda,
to w takim razie i to.
„Podekscytowałam się sprawą jej udziałów.
Przekonałam ją, by pomogła mi zadebiutować.
Dlatego śpiewałam za nią”.
Co ty na to?
Moja wersja brzmi lepiej.
Chodź.
Nic nie rozumiesz?
Ryzykujesz dla mnie skandal.
Mówiłam, że musimy to załatwić.
Ryzyko. Skandale.
Kto z nami zostanie, gdy zerwiemy
wszystkie więzi?
- Choć jedna osoba? - Gadasz bzdury.
- Jeśli odpuścisz… - Tego nie powiedziałam.
Nie odpuszczę.
Odpuszczasz!
Chcesz się poddać dla mnie!
Nie martw się.
Aż tak bardzo się nie poświęcę.
Doprowadzę to do końca za wszelką cenę.
Więc nie mów już,
że odejdziesz dla mnie.
Powiedziałaś mi,
że masz występować do sześćdziesiątki.
Zgadza się?
Kiedy trafiłam na wyspę,
nie umiałam pływać.
Przez jakiś czas
jadłam tylko to, co było na lądzie.
Wyspa
była odpowiedzią,
a ocean ryzykiem.
Kiedy na lądzie nie było już jedzenia,
ostatecznym rozwiązaniem
były jaja mewy.
Cierpiałam.
Wszystko albo nic.
Popłyniesz albo utoniesz.
Podjęłam decyzję
i skoczyłam do wody.
Wszystko albo nic.
Prokurator chce nas przesłuchać?
Tak, Bong-wana i nas.
Możemy odmówić.
Co myślicie?
Pójdziemy na przesłuchanie.
- Ale mama… - Zróbmy to.
Powiedz, że to zrobimy.
Popłyniesz albo utoniesz.
Panie Han.
Jest pan przytomny?
Nawet nie zauważysz,
kiedy nauczysz się pływać…
i będziesz w stanie
łowić mnóstwo ryb.
Mówisz poważnie?
Musimy być
najlepsze
za wszelką cenę.
DIWA POZA ŚWIATEM
Kiedy jest przesłuchanie?
Pański syn pana dusił?
To znęcanie się.
Zostawmy konferencję Ran-joo.
Udawaj, że się odcięłaś.
Czułam się jak śmieć.
List z prokuratury.
Nie wiesz, dlaczego nazywasz się Yoon Ran-joo?
Też ciągle to czuję.
Nie zrezygnuję z ciebie, cokolwiek powiedzą.
Musisz to wiedzieć.
Napisy: Jakub Jadowski