DIWA POZA ŚWIATEM
ODCINEK 5
DWORZEC GŁÓWNY
Dworzec główny, możliwość przesiadki.
Następny przystanek, Sungnyemun.
Dworzec główny, możliwość przesiadki.
DWORZEC GŁÓWNY W SEULU
Ki-ho.
Jesteś Ki-ho, prawda?
Co…
Co tu robisz, Bo-geol?
O to samo chcę spytać.
Cóż.
Dostałam wiadomość
o spotkaniu.
Dlatego jechałaś taki kawał?
Nie, tylko…
Myślałam, że Ki-ho ją wysłał, gdy obejrzał program.
Niepotrzebnie to powiedziała.
Jeszcze się jakiś świr napatoczy.
Na to liczyłam.
Ki-ho może być takim świrem.
Ki-ho!
Czy tylko o nim potraficie myśleć?
Tracisz rozsądek,
gdy o niego chodzi.
Jesteś naiwna.
Uwierzyłaś, że to od niego,
- bo ktoś napisał… - OK!
Przepraszam!
Jestem lekkomyślna
i tracę rozsądek,
przepraszam.
Taka jestem.
Dalej nie wiem, dlaczego przyszedł ojciec Ki-ho,
a nie sam Ki-ho.
Chcę wiedzieć, czy nic mu nie jest.
Myślę tylko o tym!
Mam gdzieś, że to tylko skrawek papieru.
Chcę jedynie znaleźć Ki-ho.
Tylko o to proszę.
Chodźmy.
Nie płacz.
Wychodzę na gnojka,
przez którego płaczesz w deszczu.
I słusznie.
Ki-ho jest cały.
Znasz go?
Znasz?
Nie.
Ale jedno wiem.
Ojciec go nie znalazł,
skoro przybył aż tutaj.
Gdzieś się ukrywa.
Nie wiemy,
czy się ukrywa,
czy nie żyje.
Ukrywa się.
I to dobrze.
Skąd wiesz?
Wiem i już.
Nie odpowiedziałeś.
W sensie?
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Woo-hak mi powiedział.
Rozumiem.
To nie tak,
że ci się podobam?
Nie.
To dlaczego mi pomogłeś?
Śpisz?
Czy udajesz?
Obudź się na czas.
Bo nie mam kasy.
DRON
Halo?
Mok-ha, czemu nie odbierasz?
Wybacz.
Nic już nie wiem.
Gdzie jesteś?
W taksówce. Jadę do domu.
Wszystko w porządku?
Ki-ho się nie zjawił.
Przyjechał
jego ojciec.
Kto?
Ojciec Ki-ho.
Ojciec Jung Ki-ho?
Tak.
DRON
Tak?
Nie śpisz?
Nie. Co się dzieje?
Przejrzałaś mnie. Skąd wiedziałaś?
Widzę cię.
Musiałaś być przerażona.
Nie spodziewałem się jego ojca.
Ja też nie. Miałam żołądek w gardle.
Wybacz. To moja wina.
Nie przepraszaj.
Jestem ci wdzięczna.
Ulżyło mi po twoich słowach.
Zastanów się.
Po co jego ojciec by tu przyjeżdżał,
gdyby wiedział, gdzie go szukać?
Nie wie, gdzie jest Ki-ho.
Jest jak ja.
Chciał żyć w świecie bez swego ojca.
Czy w tym życiu,
czy w innym.
Udało mu się.
Dzięki tej świadomości
będę mogła
zasnąć bez trudu.
A spać spokojnie będę,
gdy się dowiem, że Ki-ho żyje.
Nie…
Nie żałujesz,
że z nim uciekłaś?
Co? To moja najlepsza decyzja w życiu.
Dlaczego tak mówisz?
Przez niego wylądowałaś na wyspie.
Mogłaś zostać gwiazdą.
Dlaczego…
Czemu się o niego martwisz?
Ile razy mam ci mówić?
To była moja decyzja.
Ki-ho jedynie pomógł mi ją podjąć.
Proszę.
Przestań go obrażać.
Co?
Ty…
Czy ty płaczesz?
Rety.
Nie jesteś dzieckiem.
Dlaczego płaczesz?
To był…
wyczerpujący dzień.
Poradziłeś sobie.
Już po wszystkim.
Wszystko…
dobrze.
Dopiero wróciłeś?
Tak. Mok-ha mi wszystko powiedziała.
Uratowałeś ją.
Dziękuję.
Za co?
Wszystko zaczęło się ode mnie.
- Masz jutro czas? - A co?
Chcę zgłosić na policję ojca Ki-ho.
Nie!
Za co? Nie masz powodu.
Jak to?
Podawał się za Ki-ho, chciał porwać Mok-hę.
To przecież stalking.
To się zdarzyło tylko raz.
Jeden raz.
Porwanie to jakiś absurd. Jak to udowodnisz?
Widziałeś,
że uciekła przerażona.
No tak, ale…
Nic jej nie było.
Nie skrzywdził jej.
Co, jeśli powie, że chciał się tylko przywitać?
Wtedy to on oskarży nas.
Bo-geol.
Boję się, że to nam się odbije czkawką.
A przez to wszystko
pozna jej adres.
Mamy tak siedzieć?
A jeśli to się powtórzy?
- Będziemy ją chronić. - Kto?
My.
ŻAL KONTRA DUMA
Aż się rozkleiłem.
A teraz kolejna piosenka.
Posłuchajcie tylko.
Niemal wszyscy słuchacze
od wczoraj o nią proszą.
Znowu.
Ran-joo ją zaśpiewała.
Teraz to hit.
- „Ta noc”. - „Ta noc”.
O rety.
Podam ci.
Wczoraj to leciało w kółko i dzisiaj też chyba będzie.
Pomogę ci.
Rety.
Ile mam powtarzać?
Nie dodawajcie sobie. Kładźcie je niżej.
Dobrze.
Jak się dziś czujesz? Lepiej?
Tak. Świeżo.
Daj mi telefon.
Telefon?
Po co?
Zobaczmy.
Gdzie mój numer?
No tak.
Zapisałam cię jako Dron.
Dron?
Jeśli coś ci zagrozi,
naciśnij tu pięć razy.
Wybierzesz numer awaryjny
i wyślesz lokalizację.
Tak można?
Coś się wczoraj stało?
Ktoś ją prawie skrzywdził.
Co?
Kto taki?
Nie wiemy. Sprawdzę to.
Dodaj też mój numer.
Gdybyś ty był w pracy.
I mój.
To za dużo.
Im więcej, tym lepiej.
Nie wpisuj imienia.
Tak.
Wpisz „Tata Woo-haka”. Prościej.
Co?
Lepiej imię?
Nie, tata Woo-haka może być.
- Jeszcze mój. - Najpierw mój.
Mój pierwszy.
Nie, mój.
- To mój drugi. - Drugi.
- Trzeci? - Tak.
- A Bo-geol? - Nie.
Im więcej, tym lepiej.
Te wystarczą.
Przestań.
- Dodaj i już. - „Dron”.
Ciebie wpiszemy jako „Mama”.
Możecie…
Wpiszcie i mnie.
Co?
No wiecie.
Dodajcie mnie
do swoich numerów awaryjnych.
- Jasne. - Dobra.
Będziesz pierwsza.
Dobrze.
NUMERY AWARYJNE
DRON, TATA DRONA, MAMA DRONA
DEOKSEUNG – NAUKA JAZDY
Gotowa?
Tak!
Zaczynamy egzamin.
Nie trafisz na listy przebojów. Możesz występować, ile chcesz.
Nie sprzedasz 20 milionów płyt.
Dlaczego to robisz?
Muszę chronić firmę.
Chronić?
Przed kim?
Przed tobą.
Przede mną?
Stworzyłam ją.
Nie byłoby jej, gdyby nie ja.
Ciebie by nie było,
gdyby nie ja! Rozumiesz?
Jest śmieciem.
Poradzę sobie bez niego.
KONTAKTY
IMPERATOR SUGAR
PRAWO JAZDY SEO MOK-HA
Niemal bezbłędnie.
Egzaminator mówił,
że chyba mam doświadczenie.
I że mogę już jeździć.
Zdałaś od razu.
Przyłożyłam się,
żeby wozić Ran-joo
do studia.
No tak.
Tylko żeby auto
nie było gorsze
od aut innych.
Nie odpuszczę.
Ten może być. Zdecydowanie.
Zdecydowanie może być!
Tylko zanotuj wypożyczenie.
Oczywiście.
Będzie fajnie.
Wstawaj!
O rety!
To płyty Ran-joo.
Uważajcie trochę.
Płyty Ran-joo podbijają listy przebojów.
Wszyscy je kupują.
To nie na sprzedaż.
Wywozimy je.
Wywozicie?
Tak.
Ale…
w jakim sensie?
Ejże.
A ty dokąd?
Seo Mok-ha.
Gdzie prezes?
A co?
- Pójdziesz do niego? - Oczywiście.
Jako szef agencji
powinien wydawać albumy podopiecznych,
nie je wyrzucać.
Nie do wiary.
To tchórzostwo i oszustwo.
Nie złościsz się?
Też lubisz Ran-joo.
Anulowano.
Co robisz?
Dzień dobry.
Prezesie, mogłam się odezwać wcześniej.
Mogłaś.
Wydzwaniałem.
Mam wrażenie,
że tylko w tym miesiącu z 30 razy.
Przepraszam. Mam napięty grafik.
Zapomniałam oddzwonić.
Poproszę clidodermę
i zupę rybną.
Ryby z morza?
Tak, nie z hodowli.
Mała za 150 000 wonów, średnia za 200 000.
Twoja decyzja, ty płacisz.
Średnia.
Oczywiście.
O rety.
Porzuciłaś agencję, która cię odkryła,
by założyć własną z jakimś młodzieńcem.
Zawsze żałowałaś innym pieniędzy.
I ty kupujesz średnią rybę?
Czego ode mnie chcesz?
Mam sugestię.
Jaką?
Panie Hwang.
Zróbmy reedycję albumów, które nagrałam w agencji Sugar.
Twoich?
Moje stare hity podbijają listy przebojów.
To okazja na reedycje.
Zysk będzie pański.
Piąte piętro.
To nie Ran-joo.
To ty śpiewałaś.
Co?
Znów to samo.
Już ci mówiłam,
że się…
Kto tu jest tchórzem?
Prezes?
Czy Ran-joo?
Ran-joo…
nie ma wyboru.
Prezes także.
Dlatego pozbywa się albumów.
Nie ma wyboru?
Słyszałeś?
Winda mówi, że się mylisz.
Nikt nie jest tchórzem i oszustem z wyboru.
To desperacja.
Każdy ma własne powody.
Daruj te bzdury i chodź.
W przeciwnym razie
udostępnię nagranie.
Poziom minus dwa.
Zadowolony?
Teraz to usuń.
Nie mówiłem, że to usunę.
Yong-gwan!
Mam na ciebie haka.
Miałbym go stracić?
Myślałam,
że jesteś po stronie Ran-joo.
A ty?
Jesteś po jej stronie?
Mówi, że się mylisz.
Ran-joo…
musi być taka samotna.
Była otoczona
przez wrogów.
Wiedziałem, że Lee Seo-jun jest do tego zdolny.
To krętacz.
Zero w nim szczerości.
Prezesie.
To jak będzie?
Mam już odpowiedzieć?
Proszę?
To niepowtarzalna okazja.
Wolę się nią rozkoszować.
Co to?
Ji-hyeon wychodzi jutro za mąż.
Znasz moją córkę.
Oczywiście.
Daj jej jakieś kwiaty, kopertę.
I zaśpiewaj na weselu.
Co?
Może to „Jestem”?
Jak myślisz?
Tekst pasuje do wesela.
Nie mogę wystąpić.
W telewizji wypadłaś nieźle.
No bo…
Prezesie.
- Omówmy najpierw… - Przestań.
Później.
Znasz zasadę wzajemności?
Najpierw sama coś daj.
Dobra?
Jedzmy.
Przepraszam.
Butelkę soju.
Robi się.
Mogłam się przejść.
To pod górkę.
Weź telefon.
Włącz ustawienia,
a potem sekcję bezpieczeństwa.
Wiem.
Dodaj mój numer do listy awaryjnych kontaktów.
W razie czego
wyślesz mi lokalizację.
Dobrze.
A jak będziesz w pracy?
Niczym się nie martw i dzwoń.
To bez znaczenia.
A świt?
A jak będziesz spał?
A jak będzie późno
i będziesz spał?
To nic. Dzwoń.
Mam lekki sen.
To nic. Przyjdź.
Mam lekki sen.
To nie pani Yoon?
Ran-joo.
To ty.
Zaproszenie na ślub.
Czyj?
Co cię to obchodzi?
Idziesz?
Chcesz wystąpić zamiast mnie?
Ran-joo.
Wiedziałaś?
Talent bez planów to utrapienie.
Wiesz o tym?
Beze mnie jesteś beznadziejna.
Przepraszam.
Jestem beznadziejna.
Szlag.
Lee i Hwang też.
Beze mnie są nikim.
A teraz
owinęli mnie sobie wokół palca.
Jeden chce mnie zniszczyć,
a drugi wykorzystać. Mieć mnie na skinienie.
Dlaczego mam to robić?
Dlaczego przez ciebie…
Wybacz.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Jestem żałosna.
Nie przepraszam.
Sama do mnie przyszłaś.
Po co?
Nie prosiłam o zaufanie i wsparcie!
Dokąd idziesz?
Nie wiem. Daj mi spokój.
Mówię to,
żebyś źle nie zrozumiał.
Nie jest zła na mnie.
Powiedziała tak
z ogólnej złości i frustracji.
Akurat się napatoczyłam.
Naprawdę.
Nie gardzi mną.
To nic takiego.
Wcale nie.
Wyżyła się na tobie.
Czasem się zastanawiam,
czy to oni zniszczyli mnie,
czy…
Czy ja zniszczyłam ich.
Chwilami wydaje się,
że świat jest niesprawiedliwy.
Wyładowujesz się na kimś, kto nie zasłużył.
PRZEPRASZAM. NIE POWINNAM BYŁA
Żałujesz i chcesz przeprosić.
A to jeszcze trudniejsze,
bo musisz się przyznać do winy.
Masz nadzieję, że zrozumieją.
I że przy tobie zostaną.
Że zrobią to, co tobie się nie udało.
Czas mija,
a ty żałujesz.
Teraz wiem,
że sama się zniszczyłam.
To dlatego
zostałam sama.
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Woo-hak przestał chlać bez umiaru.
Dojrzewa.
Martwisz się?
Oczywiście.
Przeraża mnie jego dojrzewanie.
Kto tam?
Mok-ha.
Dzień dobry.
Mam…
Idę na wesele.
Mogłabym pożyczyć kostium?
No pewnie, chodź.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Gdzie Woo-hak?
Zaskoczona?
Nie wygląda, ale to naprawdę dziennikarz.
Trafił na jakiś temat. Wczoraj też go nie było.
Czegoś poszukam.
Głodna?
Bo-geol, podaj węgorza.
Nie trzeba.
Muszę iść na to wesele.
Taty też nie poznałem.
Potem spotkałem Bo-geola.
Był dla mnie jak obcy.
Mimo to
nie sądziłem, że naprawdę są obcy.
4 KWIETNIA, PONIEDZIAŁEK PRACA – 7.30
Mogłam się przejść.
Przestań, jest stromo.
Zaczekaj.
Ja to zrobię, skup się na drodze.
Umiesz?
Daj spokój.
Mam 31 lat.
Pewnie jest tak samo
jak w moim telefonie.
Bezprzewodowo, nie?
Włączę nawigację.
Proszę.
Stacja Gangjung.
Sala Royal Class.
Obliczam trasę do sali Royal Class.
- Dotrzesz za 40 minut. - Czekaj.
Nie trzeba, wysadź mnie przy metrze.
Ja też idę.
Co?
Po co?
To prezes agencji Sugar, a ja produkuję programy.
Ze względu na naszą relację.
- Proszę. - Dzięki.
- Proszę podpisać. - Jasne.
A właśnie.
Mam auto z tyłu.
Widziałem osy wielkości palca.
O rety. Szerszenie.
Gdzie?
Obok klombu na parkingu.
Będzie pan je łapał?
Lepiej kogoś wezwać.
Poradzę sobie.
Pracowałem na wsi,
łapałem już szerszenie.
Był pan strażakiem?
Policjantem.
Rozumiem.
Za młody pan jest na emeryta. Czemu pan odszedł?
Ciekawski jesteś.
Przepraszam.
Gdzie ty było?
Klomb na parkingu.
HARMONOGRAM
Co?
Co on tu robi?
Może przyszedł do prezesa Hwanga.
Tak wcześnie?
Do wesela kupa czasu.
Hwang kontroluje Lee?
Co?
Moment.
Co się stało?
Lee zabrał albumy Ran-joo.
Tak.
Ale tylko te od 2007 roku.
Prawa do wcześniejszych ma Hwang.
To prawda.
Co tu robi?
Pewnie się boi.
Zapraszam.
No dobrze.
Oto polisa.
I mały prezent.
Ręczniki.
Ojej.
Nie trzeba było.
Choć tyle mogłem zrobić.
Dzięki panu wyrobiłem normę.
Mam szczęście.
Dostałem prezent i znalazłem Ki-ho.
Kogo?
Miałem się spotkać z Mok-hą,
ale ktoś ją zabrał. Uciekli.
To jasne, dlaczego zwiał.
To był Ki-ho.
Niemożliwe.
Na pewno się pan myli.
Po co tracić czas? On uciekł. Zmęczy się pan.
- Dae-woong. - Tak?
Przed ojcem ucieka zły syn.
A przed policjantem – winny.
Tak czy siak, muszę go złapać.
Dziękuję za prezent.
Przyda się na powrót syna.
Po jednym.
Panie Jung.
Powiedzmy,
że to naprawdę on.
Nie jest już chłopcem.
Jest wielki, młody, silny jak ja.
Tylko sobie pan coś zrobi.
Nie uciekł,
bo się pana bał.
On się bał, że pana skrzywdzi.
Uciekł, by nie stać się
złym synem.
Proszę.
Niech pan
go nie szuka.
Dobrze?
GRATULACJE – YOON RAN-JOO
Wezmę to.
Gdzie postawić?
Tam. Postaw tam.
YOON RAN-JOO LEE SEO-JUN
Już mi lepiej.
To już?
Co?
Widzę,
jak żył prezes Hwang.
Nic dziwnego, że Ran-joo odeszła.
Dwa, jeden, zero, zero.
„JESTEM” – YOON RAN-JOO
Zanim się obejrzałam
Zjawiłeś się w moim życiu
Nagle cię poczułam
Twoją obecność
Urosłeś w moim sercu
Odnalazłam szczęście
Członek zarządu RJ Entertainment.
Gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta.
Padło na mnie.
Wystarczy, że kilka razy pan zagłosuje.
Dostanie pan hojną pensję i członkostwo w klubie golfowym.
Nieźle pan sobie dorobi.
To prawda.
Prestiż na starość.
Atrakcyjna oferta.
Warunki też są proste.
Wystarczy niczego nie robić.
Na przykład czego?
Wie pan.
Reedycji albumów czy coś.
To…
To prezes Hwang.
Znam go.
To możliwe.
To prezes agencji Sugar, starej agencji pani Yoon.
Nie.
Znałam go wcześniej.
Trzy, trzy,
sześć.
MŁODA
Co tam?
Ran-joo.
Jestem na weselu córki pana Hwanga.
Co tam robisz?
Przyjdziesz zaśpiewać?
Nie.
Po co? Nawet go nie lubię.
Ran-joo.
Jestem twoją pierwszą fanką.
Pierwszą i największą.
Czyżby?
Daję słowo.
Odkąd miałam pięć lat.
To już razem 26.
Co? To przed moim debiutem.
Chodziłaś do gimnazjum Chunsam?
To…
To moje pierwsze wspomnienie.
Dawno temu na złotym wzgórzu
Miałam pięć lat,
gdy cię ujrzałam.
Nie wierzyłam,
że można tak śpiewać.
Szok.
Prezes Hwang uczył cię muzyki, prawda?
Tak.
Nie wiedziałam, że założył agencję.
Rzucił pracę,
by pomóc mi z karierą.
Rozumiem.
Sama wtedy się w tobie zakochałam
po uszy.
Był zbyt lekkomyślny.
Zrezygnował z pracy i emerytury, gdy mnie usłyszał.
Pokłócił się z żoną. Rozeszli się.
- Rozeszli się? - Tak.
Na pewno najbardziej żałuje,
że rzucił pracę.
Raz, dwa, trzy.
Zagram wam na saksofonie.
Miała być wokalistka.
Mój występ będzie wymowny.
Nie chrzań.
Dlaczego ci zaufałam?
Przyniosłam mu żal i upokorzenie.
Porzucił dla mnie rodzinę.
A ja go zdradziłam i porzuciłam.
I gdzie skończyłam?
Na pewno odczuwa pustkę.
- Ran-joo. - Dlatego nie chcę iść.
Nie pójdę.
Akurat teraz znalazła męża?
Nie mogła wcześniej,
jak byłam ładniejsza i miałam głos?
Nadal jesteś śliczna.
Serio.
Chyba dla ciebie.
Jestem brzydka
i żałosna.
Pomalujesz się.
Jeśli tak się czujesz, makijaż ci pomoże.
Ukryje wszystko.
Chodź.
Wystąpimy razem.
Możemy obniżyć tonację.
Jakoś ci pomogę.
Tak zaśpiewam, żebyś brzmiała pięknie.
Będę twoim tuszem do rzęs,
podkładem, szminką,
głosem
i zbroją.
Będę cię chronić.
Chodź.
Zbyt łatwo wybaczasz.
Widzisz,
chcę, żeby prezes Hwang
był z ciebie dumny.
Przyjedź.
Bo będziesz żałować.
Jesteś.
Myślałaś, że nie przyjadę?
Gdy patrzę ci w oczy
Pustka w mym sercu
Nagle znika
Gdy zamykam oczy
Zbliżasz się
Do mnie
- Jestem - Jestem
- Będę - Będę
- Zawsze - Zawsze
- Przy tobie - Przy tobie
- Pozwól mi kochać - Pozwól mi kochać
- Ból w sercu twym - Ból w sercu twym
- Kocham te uczucia - Kocham te uczucia
- Do ciebie - Do ciebie
- One nie przeminą - One nie przeminą
- Jestem - Jestem
- Będę - Będę
- Gdy się odwrócisz - Gdy się odwrócisz
- Stań przy mnie - Stań przy mnie
- Przytul mnie - Przytul mnie
- Uda się. - Uda się.
Uda się!
Jestem
- Yoon Ran-joo! - Yoon Ran-joo!
- Bis! - Yoon Ran-joo!
A pańska żona?
Od razu pojechała z dziećmi na lotnisko.
Dałam prezent i śpiewałam po to, żeby tu zjeść.
Przepraszam.
Nie szkodzi. I tak muszę zgubić parę kilogramów.
Za to, jak się do ciebie odezwałem. Dałem ci popalić.
Po co wyciągać przeszłość?
Bliscy mnie opuścili, było mi ciężko w życiu i w pracy.
Trochę się na tobie wyżyłem.
Trochę?
Masz rację.
Wyładowałem się.
Mogłem rozwiązać problemy z tymi, których dotyczą.
A oberwało się tobie.
Tak to jest, że wyżywamy się na najmilszych.
A ja nie przestałem. Mimo że byłaś przemiła,
też mnie zdradziłaś i odeszłaś.
Nie zdradziłam pana.
Kontrakt się skończył.
Myślałem, że należysz do mnie,
bo odkryłem cię i pomogłem.
Dlatego tak myślałem.
Dziękuję
za dziś.
Żałowałabym, gdybym nie przyszła.
Dziękuję za wszystko.
Raczej ja tobie.
Za co?
Spełniłam jedno z moich marzeń.
Zaśpiewałyśmy w duecie.
Marzyłam o tym, odkąd mieszkałam na Chunsam.
O występie u twego boku.
Rety.
Serce mi wali
na samą myśl.
Zaraz wyskoczy.
Tak łatwo nie wyskoczy.
Nie lubisz suszonej persymony?
To?
To ja zjem.
Ran-joo…
Chciałabym to komuś dać.
Dopiero mówiłaś, że serce ci wali,
bo spełniłaś marzenie.
Tak, ale to co innego.
Jak poszło?
- W sensie? - Co?
Nie miałaś omówić sprzedaży albumów
z prezesem Hwangiem?
- O rety. - O nie.
- O rety! - O nie!
Warunki też są proste.
Wystarczy niczego nie robić.
Na przykład czego?
Wie pan.
Reedycji albumów czy coś.
- Seo-jun. - Tak?
Mam coś, czego potrzebujesz.
Ale to długo nie potrwa.
Potem się mnie pozbędziesz.
Proszę pana…
Nie mam gwarancji…
że nie zdradzisz mnie tak, jak zdradziłeś Ran-joo.
Dopiero wylądowałam.
Ma pan wyczucie.
Mo-rae, możemy pomówić?
Powrót do sławy?
Chętnie.
Proszę dać spokój. To nic poniżającego.
Występ z nią to zaszczyt.
Dobrze się przygotuję, bez obaw.
Dobrze.
Do usłyszenia.
Pasażerowie wyszli, przebierz się.
- Którym wyjściem? - C.
To reklamujesz.
Dobrze.
Ilu dziennikarzy czeka?
Od 60 do 70, w tym PR-owcy od bransoletki.
Nareszcie jestem.
Dynamiczna Korea.
Przepraszam.
Jesteś piękna!
Kocham cię!
Z drogi.
PIEPRZYĆ TO
Wróciłeś.
Tak, ale znów wychodzę.
- Znów obserwacja? - Tak.
Co to za temat?
Nagłówek będzie mówić
o przemocy domowej i dwulicowości.
O kim mowa?
To tajemnica. Chronię informatora.
Wrócę późno.
Woo-hak.
Kostium?
Pożyczyłam od pani Song na wesele.
Dobrze, że jesteś.
Proszę, zjedz.
To z wesela.
Urocze suszone persymony.
Śliczne.
- Ty nie zjesz? - Woo-hak.
Nie lubię mieć długów.
Spać nie mogę, bo ciągle mi pomagasz.
To drobiazg,
ale jeszcze się odwdzięczę.
Rany, zjesz wszystko?
Dzięki.
Bądź gotów
na całą masę prezentów. Jasne?
Co?
Nie tylko urocze, ale i pyszne.
Mok-ha.
Tak?
Myślę,
że możemy znaleźć Ki-ho.
Co takiego?
Poważnie?
Gdzie on jest?
Mogę go zobaczyć?
Jeszcze nie.
Dlaczego?
Bo znów coś może ci grozić.
Najpierw
musi być bezpiecznie.
Wtedy go spotkasz.
Na pewno żyje?
Tak.
Upewniłem się.
Jest cały i zdrów.
Poważnie?
Na pewno?
Tak.
No dobrze.
To wystarczy.
Nawet bardziej.
Teraz…
Teraz mogę spać spokojnie.
Czemu się rozbił, skoro był trzeźwy?
Dowiemy się z kamerki.
Co się stało?
Tam są szerszenie.
- Szerszenie? - Tak.
Musiały wlecieć w czasie jazdy.
Stąd otwarte okna.
Dlatego się rozbił.
Przekaż ratownikom,
że mogły go użądlić.
- Dobra? - Tak.
W samochodzie są szerszenie.
Mogły go użądlić.
Rozumiem.
Pani Song!
Dziękuję za strój.
Niepotrzebnie prałaś.
Tobie przyda się częściej.
- Weź go. - Ojej.
Gdzie tam.
Kiedy ja to włożę?
Szybciej, niż myślisz.
Choćby na wywiady, kiedy będziesz znana.
No tak, ma rację.
O rety.
Nie wiem, czy się doczekam.
Doczekasz się, bez obaw.
Jeśli czegoś mocno chcemy,
to życzenie spełni się tak,
- jak… - Jak się tego nie spodziewamy.
Mama mówiła mi,
że jeśli czegoś mocno chcemy,
to życzenie się spełni tak,
jak się tego nie spodziewamy.
Przestań.
Raz mówiłam poważnie.
Wybacz.
Zbyt wiele razy to słyszałem.
Pani Song.
Skąd zna pani
to powiedzenie?
Skąd?
Sama je wymyśliłam. A co?
Czy on ma rodzinę?
To ja.
Ale co tu robi Bo-geol?
Kto idzie?
To ja.
Chodźmy stąd.
Ty.
Wiesz, prawda?
Co ja tu robię?
Dlaczego jesteś tu z mamą?
On jest moim…
Nie.
To nasz ojciec?
Mów!
- Wyrzucę to. - Dobrze.
Chodźmy na górę.
- Pani Song. - Tak?
Bo…
Chciałam o coś spytać.
Zna pani
chłopca imieniem Jung Ki-ho?
DIWA POZA ŚWIATEM
Jeden z nich to Ki-ho?
Odzyskałem pamięć.
Ochronimy ją.
Pojedynek legendarnej Yoon Ran-joo z Eun Mo-rae.
Eun Mo-rae
to dzik, który trafił na bezludną wyspę.
Na pewno wygra.
Wolę czarno-biały świat.
Myślisz, że łatwo było zostać gwiazdą?
Jeśli to zrobimy,
zniszczymy naszą rodzinę.
Napisy: Konrad Szabowicz