DIWA POZA ŚWIATEM
Kiedy wasza nowa wersja pokona starą,
czeka was powrót do świetności.
Witamy w Powrocie do sławy.
Kogo powitamy dziś?
To największa diwa Korei.
Yoon Ran-joo, gwiazda milenium!
Trochę się denerwuję.
Dawniej…
byłam niesamowita.
Zmierzy się dziś z dawną Ran-joo, którą kochali wszyscy.
Dawna Ran-joo w roku 2008 miała 28 lat.
Czy dzisiejsza 42-letnia Ran-joo
pokona niesamowitą 28-latkę?
Zobaczcie na żywo pierwszego kwietnia.
Przekonajcie się sami.
2008 KONTRA 2022
Ten wywiad poleci podczas transmisji na żywo?
Tak, potrwa jakieś trzy, cztery minuty.
Ten kolor symbolizuje Ran-joo, taki sam mają winogrona muscat.
Limonkowy. Zapamiętaj.
- Limonkowy? - Tak.
Pyszne.
No nie?
Zadbajcie o Ran-joo.
Pytania są okej?
Tak, są w porządku.
Mogę dodać jedno?
Oczywiście.
Chcę znaleźć kogoś dzięki piosence.
Przyjaciela mojej agentki.
Tak.
Nazywa się Jung Ki-ho, prawda?
Więc wiesz.
Chciałabym o nich powiedzieć.
Chcę, by znów się spotkali.
Na pewno chcesz mówić o czymś tak prywatnym w telewizji?
Może im się to nie spodobać.
Podoba mi się to!
Naprawdę.
Miałem na myśli pana Junga.
Dziękujemy za pomoc tak późno.
- Dzięki. - Dzięki.
Do zobaczenia.
Dzięki.
Dziękuję.
- Dobra robota. - Dzięki.
Do zobaczenia.
Musimy być w kontakcie. Co teraz?
Codziennie będę schodziła na dół.
Zostawiłam dla ciebie najlepsze…
Nasza ekipa tu nie mieszka.
Będziesz jeździć po wszystkich?
Racja.
Cóż.
Kup sobie telefon.
Masz rację.
I zrób prawo jazdy.
No tak.
Oczywiście.
Kupię sobie telefon.
A prawo jazdy zrobię.
Rety.
Musisz mieć o mnie kiepskie zdanie.
Jestem niedojrzała, bez manier
i zupełnie niepotrzebna.
Tak, jesteś żałosna.
Wszystko spakowane.
Okej.
Dobra robota.
Rany.
Co za pyszałek.
Beznadziejny typ.
Do tego jest młodszy ode mnie.
Nie do wiary.
Chciałabym mieć telefon i prawko.
Ale co ja mogę?
Nie mam pieniędzy.
Pieniądze.
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Jak skończysz, zjedz kolację.
W okolicy jest fajna knajpka.
Nie zjem całej porcji. Zamówmy coś z tofu.
Cały salon będzie śmierdział. Zamówmy gimbap.
Znowu?
Niedługo będę srał samym gimbapem.
Skarbie.
Rety, co za głupek.
Rany.
Pani Song.
Wciąż szukacie pracownika?
Rety.
Oczywiście, że tak!
Super.
W takim razie…
Mogę?
DZIAŁ TECHNOLOGII 1
Dzień dobry!
Jak się pan miewa?
Kang Woo-hak.
Co w tym tygodniu omawiałeś?
Skargi na hałas.
Jasne.
Nie skupiaj się na budowie ani na protestach.
- Jasne? - Tak.
Jadł już pan?
Tak.
Dziś dzień pho.
Smacznego.
Pho.
Nie mam ochoty na pho.
Bo-geol, jadłeś już lunch? Mam gimbap.
Tak, Mok-ha.
To nagranie Yoon z 2008 roku.
Wyślę ci je, jak już je skonwertuję.
Twój adres e-mail…
Stwórz sobie konto. Jest za darmo.
Dobrze.
Daj znać, kiedy to zrobisz.
Cześć.
Co za nietakt.
Nie tak cię wychowałem.
Jeszcze tu jesteś? Jadłem już lunch.
Zakładałeś sobie ostatnio e-mail?
Musisz się zweryfikować.
Wybrać odpowiedni login.
Hasło musi mieć osiem znaków,
symbole, cyfry, wielką i małą literę.
Nawet dla mnie to trudne.
A co dopiero dla niej. Ona żyła na wyspie.
Tacy jak ty myślą tylko o własnej wygodzie,
stąd wykluczenie cyfrowe na świecie.
Mała gnida.
Co go ugryzło?
SALON FRYZJERSKI U BRACI
Dzień dobry.
Co tu robisz?
Dostałam pracę. Potrzebuję pieniędzy.
Jestem agentką i dorabiam tutaj.
Super.
Rodzice w końcu zjedzą razem.
Zawsze się zmieniali, bo nie miał im kto pomóc.
Co tu robisz o tej porze?
Proszę.
Nagranie Yoon Ran-joo z 2008.
Jej przeciwniczka.
Dlatego tu przyszedłeś?
Mam telefon. Mogłeś zadzwonić.
Wpadłem zjeść trochę domowej kuchni.
Nie lubię jeść sam.
Gimbap to nie domowa kuchnia.
Jak myślisz, czemu Ki-ho się do mnie nie odezwał?
Nie powinnam tak myśleć,
ale to pewnie jeden z dwóch powodów.
Jeden z dwóch?
Albo nie chce mnie znaleźć.
Albo…
nie żyje.
O czym ty mówisz?
Mówiłaś, że żyje.
Więc czemu nie chce mnie znaleźć?
Dlaczego mnie nie szuka?
Mnie też to boli.
Ale może też być inny powód.
Inny?
No nie wiem. Jaki?
Cierpię na utratę pamięci.
- Co takiego? - Miałem wypadek.
Nie pamiętam nic z okresu przed liceum.
Naprawdę?
Tak. Spójrz.
Mam bliznę. Stąd dotąd.
Matko jedyna.
Rany.
Kiedy obudziłem się po zabiegu,
czułem, jakby moje życie zaczęło się w liceum.
Obudziłeś się?
Poznajesz mnie?
- Nie poznałem jej. - Poznajesz?
Mówiła, że jest moją mamą.
To ja, mama.
Taty też nie poznałem.
Potem spotkałem Bo-geola.
Był dla mnie jak obcy.
Nie masz wspomnień?
Może gdybyś zobaczył zdjęcia…
W naszym domu miał miejsce pożar.
Spłonęły wszystkie zdjęcia.
Ale to nic.
Rodzina pomogła mi to przejść.
Szkoda tylko, że straciłem przyjaciół z dzieciństwa.
Chciałbym ich znaleźć, ale nie mogę.
Nawet ich nie pamiętam.
To prawda.
Nawet gdybym był Ki-ho,
nie mógłbym cię znaleźć, bo cię nie pamiętam.
- Słucham? - To znaczy…
Pytałaś o inne powody.
Mogło tak być.
Ki-ho żyje, ale stracił pamięć.
Rozumiem.
Kto wie? Może Ki-ho jest jak ja.
Twój przypadek nie jest taki powszechny.
Skąd.
Znam kogoś jeszcze.
Kang Jun-sanga.
Kang Jun-sang? Kto to?
Powinnaś go znać, serial leciał w 2002.
To bohater Winter Sonata.
Daj żyć.
Jego miałeś na myśli?
Tak. To już dwie osoby.
Na pewno jest więcej.
Nie smuć się.
Kto wie?
Mówiłeś o jedzeniu samemu.
To powszechny problem?
Tak.
Dla ciebie to nowość?
- Nie mówili o tym 15 lat temu? - Jasne, że nie.
Skoro mówi się o tym, pewnie wielu ludzi je dziś samemu.
Tak.
Jedzenie, picie, kino, karaoke.
Wszystko robimy sami.
- Woo-hak. - Co?
Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz musiał jeść sam.
Nie wiesz, gdzie ani co będę jadł.
To nieważne.
Po prostu zadzwoń.
Czemu? Bo ja zapłacę?
Nienawidzę jeść samej.
Jadłam sama przez 15 lat.
Byłam zmuszona kombinować, bo nie chciałam jeść w samotności.
Jedz.
Nie ma tego dużo.
Rety. Nie bądź śmieszna!
To praktycznie uczta!
Zauważyłaś?
Właśnie złapałam
kawał dobrej ośmiornicy.
Patrz.
Gigantyczna.
Będzie pyszna.
Mewo.
Hej, mewciu.
Rety.
Tak.
Ależ ty masz apetyt.
Tak.
Chodź, krok po kroku.
Zjedzmy razem.
Nie rozumiesz mnie?
Byłam gotowa zjeść z mewą.
Ale ładnie jesz.
To cudowne mieć kogoś,
z kim możesz zjeść.
Dzwoń, kiedy zechcesz.
Przyjdę i zjem z tobą
nawet na wyspie Jeju.
W porządku.
Ale jak zwabiłaś mewę?
Przy pomocy ziemniaków.
Mewy jedzą ziemniaki?
Ta je pochłaniała.
Mimo że są twarde?
Najpierw je dziobała.
Dała radę?
Tamta mewcia…
- „Mewcia”? - Mewa.
Na początku mnie nie poznała.
No tak.
HARMONOGRAM ARTYSTÓW
YOON RAN-JOO POWRÓT DO SŁAWY NA ŻYWO
PARK YONG-GWAN (SEO MOK-HA)
Dzień dobry.
Jeśli chodzi o Yoon Ran-joo…
Na pewno wystąpi w Powrocie do sławy?
Tak, potwierdziłem to z Seo Mok-hą i realizatorami.
- Kiedy leci? - W tym tygodniu.
Wstąp do mojego biura.
Gdy sprzedam 20 milionów albumów,
otrzymam połowę udziałów w spółce.
Sprzedałaś 20 000 albumów przez dziesięć lat.
Jak chcesz to zrobić?
Nie wierzysz?
Dam radę.
Poprosisz pana Choia z działu sprzedaży?
Chcę też kontakt do Powrotu do sławy.
Zobaczmy.
Będę czekać
Póki starczy sił
O co jej chodzi?
Chyba oszalała.
Rety, jesteś taka piękna.
Cudowna.
Kiedyś lepiej śpiewałam.
Nie potrzebowałam komputera.
Jesteś piękna i utalentowana.
Niczego ci nie brakuje.
Co teraz?
Jak mogę się do niej zbliżyć?
Spójrz na te zmarszczki.
Nie masz żadnych zmarszczek.
Nawet teraz wyglądasz zjawiskowo.
Nawet bez makijażu wyglądasz pięknie.
Makijaż permanentny.
Wytatuowałam sobie makijaż brwi, oczu i ust.
- To tatuaż? - Tak.
Kto jest producentem Powrotu do sławy?
Jakaś Hong Yeon-kyung.
Nie będzie łatwo.
Znasz ją?
Oczywiście, że tak.
Znamy się od dawna.
Byłam wiceprezesem GHR.
- GHR? - Grupy Hejterów Ran-joo.
- Jest coś takiego? - To potężna grupa.
Członkowie zostali producentami i dyrektorami.
Pamiętacie Seong-hwana z radia? On założył tę grupę.
Ale żeby założyć grupę? Musiała być jędzą.
Dużo nawywijała.
U szczytu sławy była nieznośna.
- Nazywali ją kanarkiem. - „Kanarkiem”?
Kanarki potrafią wyczuć trujący gaz.
Czy to nie rakotwórczy azbest?
Idę stąd.
Zadzwońcie, jak posprzątacie.
Co?
Odwoływała koncerty w ostatniej chwili, zwalając winę na kurz.
Tu w ogóle nie ma okien.
Zaraz będzie tu mnóstwo radonu.
Radon, cichy zabójca.
Raz wyczuła nawet radon.
Maria Curie się znalazła.
Ale nie mieliśmy wyboru, była wielką gwiazdą.
Musieliśmy znosić jej fochy.
Przekraczaliśmy budżet.
Kupiliśmy oczyszczacz powietrza i nawilżacz.
Nawet rozwaliliśmy ściany, by zrobić okna.
Byłam jej ofiarą.
Musiała być straszna.
Myślisz, że wciąż taka jest?
Coś ty. Nie ma nic do gadania.
Nawet więcej. Musi się słuchać.
Musiało tu być strasznie duszno.
Nawet nie żartuj. Wiecznie się tu dusiłam.
Głupki. Za moich czasów…
Kto ją prosił o wspominki? Ty?
Dzisiaj macie łatwo.
Wtedy wydmuchiwałam z nosa czarne smarki.
Dziękujemy, kanarku.
Za co jej dziękujesz?
Ja to kupiłam.
Bo Yoon tego chciała.
Tak.
Ale…
Jestem ofiarą jej fochów.
Dziękujemy, że byłaś jej ofiarą.
Za kogo wy mnie…
Kto to?
Dlaczego on do mnie dzwoni?
Pan prezes. Mówi Hong Yeon-kyung.
Tak.
Tak, dziś będzie u nas pani Yoon.
Słucham?
- Denerwujesz się? - Co?
Trochę.
W sumie bardzo.
Będę dziś dużo kłamać.
Muszę udawać pewną siebie.
Będę udawać, że dobrze śpiewam.
Zwiędłam, ale będę udawać kwitnący kwiat,
w końcu dziś prima aprilis.
Rozumiem.
Zrób to, co ja. Udawaj, że się nie denerwujesz.
Dzisiaj możesz.
Wciąż się denerwujesz?
Nie.
Dobrze kłamiesz.
- Przepraszam. - Tak, to ja, Yoon Ran-joo.
Nie, nie jestem ani rozwódką, ani niczyją kochanką.
Nie rozbijam się autem ani nie ćpam.
I nie ukrywam się.
W końcu wracam do telewizji.
Dziękuję za zainteresowanie.
Chciałam przeczytać rozkład,
dlatego panią przeprosiłam.
No tak.
Nasz autobus. Wsiadamy.
Spóźnimy się do studia.
Chodźcie.
Tędy.
Rety.
Jej.
Ran-joo!
Jak ja jej nie lubię.
Rety! Kogo ja widzę!
Kochana!
Jak ja za tobą tęskniłam!
Ja za tobą też! Kopę lat!
Wyglądasz przepięknie.
Ekipa na ciebie czeka.
Są wdzięczni.
Za co?
Spójrz.
Dzięki.
Pani Yoon stawia. Bądźcie dla niej mili.
Dziękujemy.
- Śmiało. - Pani Yoon stawia.
Na co masz ochotę?
OD PANI YOON
Rety.
Zadbajcie o nią.
Dziękuję.
Myślałam, że agencja o niej zapomniała.
Myliłam się.
Tak.
Yong-gwan, co tu robisz?
Prezes Lee poprosił, żebym ci pomógł.
Dziękuję.
Chodź. Pomożesz mi.
- Dzień dobry. - Dobrze.
- Prezes Lee? - Tak.
Chce, żeby wszystko poszło gładko.
On to wszystko zamówił?
Tak, z własnych pieniędzy.
Powinnaś spróbować.
Mamy tu niezły wybór.
OD PANI YOON
O co chodzi Lee?
Co on nagle taki miły?
Myśli, że przekupi nas jedzeniem.
Przejrzałam go.
Rety, Ran-joo.
Pani Cha.
Skąd wzięliście tę sukienkę?
Prezes Lee sam ją kupił, kiedy dowiedział się o programie.
Za własne pieniądze.
Z którą wersją się zmierzysz?
- Z tą z 2008. - Serio?
Więc zmienię cię w Ran-joo z 2007.
Z tobą też rozmawiał prezes?
Miałam kręcić reklamę, gdy do mnie zadzwonił.
Błagał, żebym przyszła
i pomogła ci, skoro dawno nie występowałaś.
YOON RAN-JOO WRACA DO SŁAWY
Prezes Lee jest jak kasztan.
Wiesz, o co mi chodzi?
Są ładne, ale trujące.
Ran-joo, wiesz, co to jest?
Kasztan?
Ale niejadalny.
Tak wyglądają niejadalne kasztany?
Tak.
Jest trujący, ale ma ładną nazwę.
Trujący? Dlaczego?
Na bezludnej wyspie rósł kasztanowiec.
Tamte kasztany wyglądały na jadalne.
No tak.
Miałam już dość ziemniaków,
więc spróbowałam kasztana.
Dostałam gorączki i wymiotów.
Prawie umarłam.
Naprawdę?
Są okrąglutkie i wyglądają na smaczne.
Ale to pułapka.
Nie możesz dać się nabrać.
Pozbądź się tego.
Oczywiście.
Próba zacznie się o 15.
Już jadę. Cześć.
Co jest?
Nie podoba ci się, że ta kurtka leży na mnie lepiej?
- Kręcicie dzisiaj? - Tak, odcinek z Ran-joo.
Jak się czuje?
Dobrze. A co?
Na Święcie Deodeoka mówiła, że jest przeziębiona.
Byłem ciekaw, czy wyzdrowiała.
Podczas próby ustawimy dźwięk.
Tak ma być?
Tak.
Trochę boli mnie gardło.
Mimo to powinnaś spróbować.
Możesz porozmawiać z producentem.
Ale to już minęło.
Ponoć pije i pali jak smok.
Moja miłość
Yoon Ran-joo jest niesamowita.
Śpiewa nawet lepiej niż dawniej.
Nie będę dłużej smutna
Trochę boli mnie gardło,
więc zrobię tylko małą próbę.
Sprawdźcie głośność.
Zaśpiewam dopiero w trakcie programu.
Pani Yoon nie chce próby z powodu bólu gardła.
Co teraz?
Sprawdziliśmy światło i kamery, możemy to odpuścić.
Próba mikrofonu.
Raz, dwa, raz, dwa, trzy.
Słyszałeś, jak śpiewa?
Jest niesamowita. Posłuchaj, zrozumiesz.
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Gdzie Seo Mok-ha?
- Sprawdzałeś sprzęt? - Tak.
- Co jeszcze zostało? - Druga strona.
- Chodźmy. - Jasne.
Co robisz?
Dzień dobry.
Ponoć masz już telefon. Zapisz sobie mój numer.
Oczywiście.
Użyj ksywki.
Fani i dziennikarze robią zdjęcia naszych ekranów.
Pisz tylko rzeczy, których nie boisz się upublicznić,
a w innych sprawach dzwoń.
Dobrze.
Przydatna informacja. Dziękuję bardzo.
Dziś też będziesz śpiewać?
Jak ostatnio?
Nie, głos Ran-joo się poprawił.
Więc czemu nie śpiewała na próbie?
Dawniej zawsze śpiewała.
Jesteś pewna, że sobie poradzi?
Tak, jej głos…
Co tu robisz?
Zaraz zaczynamy.
Przepraszam.
POWRÓT DO SŁAWY – ZARAZ ZACZYNAMY
Niech pani Yoon i prowadzący będą w gotowości.
Została minuta.
Woo-hak, mam wszystko.
Możemy nagrywać.
Zaczekaj.
Kretyn.
Kiedy wasza nowa wersja pokona starą,
czeka was powrót do świetności.
Jesteśmy na żywo.
POWRÓT DO SŁAWY
Przed wami dzisiejsza gwiazda.
Największa diwa XX wieku,
Yoon Ran-joo, zaśpiewa utwór „Ta noc”.
Zacznijmy od lewej strony.
Nadal czekam na ciebie
Jak piasek i promienie słońca
Uciekasz mi przez palce
Połączyły się wskazówki
Spotkanie trwało krótko
Niezliczone dni i noce
Musisz mnie pokonać za wszelką cenę.
To będzie wielki początek. Dobrze?
A ja czekam wciąż
Ran-joo, jeśli wygrasz…
Nie martw się. Powiem im.
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Niech ta piosenka ukoi cię
Nadal czekam na ciebie
Teraz posłuchajmy z prawej.
Minęła moja długa noc
Nastał wreszcie ranek
Jak się czujesz? Czy myślisz o mnie
Choć odrobinę?
Niezliczone dni i noce
Tysiące dni minęły
Trzy.
Cięcie. Yoon Ran-joo daje radę.
Musiała rzucić picie i fajki.
Przygotujcie tekst.
Już.
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Niech ta piosenka ukoi cię
Nadal czekam na ciebie
Dziękuję.
Drodzy widzowie,
który głos należy do Yoon Ran-joo u szczytu sławy?
Piszcie pod numer 2142.
Zaczynamy głosowanie.
Już.
„Jeden” dla sceny lewej,
„dwa” dla sceny prawej.
Dowiedzmy się, który głos należał do Yoon Ran-joo u szczytu sławy.
Głosujemy.
Jeden z głosów pochodzi z 2008 roku.
Drugi to Yoon Ran-joo na żywo.
Wiecie co?
Ja nie dostrzegam różnicy.
Dowiedzmy się,
jak zagłosowali nasi widzowie.
Oto wyniki głosowania.
Duża różnica.
Występ po prawej zdecydowanie wygrał.
Zobaczmy, który to rok.
2008 czy 2022?
Czy Yoon Ran-joo pokonała dawną siebie?
Zobaczmy zwycięzcę.
Wygrała…
Jak gwiazdy na niebie
Minęły niezliczone dni
Dni, które mi się marzyły
Wreszcie nadeszły
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Niech ta piosenka ukoi cię
Nadal czekam na ciebie
- Yoon Ran-joo! - Yoon Ran-joo!
Gratulacje.
Yoon Ran-joo!
Yoon Ran-joo z roku 2022 pokonała siebie z roku 2008.
- Yoon Ran-joo! - Yoon Ran-joo!
To twój powrót do sławy,
jeszcze nikt nie wygrał z taką przewagą.
Spodziewałaś się tego?
Nie.
Nie spodziewałam się.
Dziękuję za wasze głosy.
W porządku.
Powiedz, jak się czujesz.
Chciałabym podziękować wielu ludziom.
W pierwszej kolejności mnie z roku 2008,
która wystąpiła tuż obok.
A także komuś, kto zainspirował mnie
do napisania tej piosenki.
Zainspirował?
Chodzi o twoją pierwszą miłość?
Nie. To przyjaciel mojej fanki.
Chciałabym coś mu powiedzieć, jeśli nas ogląda.
Chcę, żeby wiedział, że jego przyjaciółka dobrze sobie radzi.
Mam nadzieję, że w końcu się spotkają.
Musiałam to powiedzieć.
Yoon Ran-joo z roku 2022 pokonała siebie z roku 2008.
Jeszcze raz proszę o gromkie brawa.
Dziękuję.
Było cudownie.
Byłaś niesamowita.
Dobra robota.
Mok-ha, idź do łazienki.
Do łazienki?
Tam dowiesz się najwięcej.
- Świetny odcinek. - Serio.
Widziałaś?
Ciągle ktoś dzwoni.
Chcą numeru Yoon Ran-joo.
Jak oglądalność?
Skoczyła do 40%, więcej dowiemy się jutro.
Może i Yoon Ran-joo jest wredna, ale muszę zwrócić jej honor.
Świetnie zaśpiewała.
Jest milion razy lepsza.
Nigdy nie mieliśmy takiej przepaści.
Wiem. Mam ciary.
Prawie zapomniałam powiedzieć „cięcie”.
- Nie gadaj. - Serio.
- Daj spokój. - Mówię ci.
Nie mogę uwierzyć, że akurat ty.
Widziałem program i wywiad.
- Co powiesz na piwo? - Chętnie.
- Ty stawiasz? - Jasne.
Myślisz, że Ki-ho też oglądał?
- Zjedzmy kurczaka. - Kurczaka?
MYŚLISZ, ŻE KI-HO OGLĄDAŁ?
PEWNIE TAK.
Oczywiście, że tak.
Ki-ho, oglądałeś?
Słyszałeś?
To był mój głos.
POWRÓT DO SŁAWY
Jak gwiazdy na niebie
Minęły niezliczone dni
Dni, które mi się marzyły
Wreszcie nadeszły
Będę czekać Póki starczy sił
Na końcu twej długiej podróży
Oprzyj się na mnie
Niech ta piosenka ukoi cię
Nadal czekam na ciebie
Gdzie pani Yoon?
Przebiera się.
Powiedz jej, żeby następnym razem trzymała się scenariusza.
Przepraszam.
Błagałam, żeby o tym wspomniała.
Aż tak chcesz go znaleźć?
Słucham?
Minęło 15 lat.
Pewnie się zmienił.
Może jest przestępcą i dlatego nie może się odezwać.
Znasz Ki-ho?
Nie.
Ja tak.
Więc…
nie mów takich rzeczy.
Największa oglądalność? Serio?
No cóż…
Nic takiego nie zrobiłam.
To wy przygotowaliście program. Ja tylko wystąpiłam.
Moje kolczyki się wyprzedały?
Nie do wiary!
Musiałaś się nieźle obłowić.
To wszystko dzięki tobie.
Do zobaczenia za tydzień.
Dzięki niej, jasne.
To wszystko
- dzięki nam! - Dzięki nam!
IMPERATOR SUGAR
Nie powinnaś odebrać?
Nie.
Jej.
Rozmaici frajerzy wydzwaniają,
bo wystąpiłam w tym programie.
- Dużo o nas piszą? - Chcesz zobaczyć?
„Yoon Ran-joo”.
Za dużo tego, nie przeczytam wszystkiego.
Przeczytam same nagłówki.
„Yoon Ran-joo. Królowa wiecznie żywa”.
„Niech żyje królowa!”
W tym kraju są tylko dwie kobiety godne tytułu „królowej”.
Kim Yu-na i…
ja.
Podobał mi się też ten drugi nagłówek.
„Kolejny raz udowodniła klasę”.
„Yoon Ran-joo taka sama jak zawsze”.
„Dlaczego o niej zapomnieliśmy?”
„W 2022 Yoon Ran-Joo zdecydowanie”…
„Wraca do sławy”.
Wiesz co?
Mój ulubiony artykuł…
Pokaż.
Jasne.
„Królowa powróciła”.
„Nie, królowa nigdy nie zniknęła”.
„Po prostu oślepiła nas swoim blaskiem”.
Tak.
Narodziłam się na nowo.
Ran-joo, płaczesz?
Ran-joo.
Wojna się rozpoczęła.
A wiatr jest po naszej stronie.
W tym tempie łatwo sprzedamy 20 milionów albumów.
Wojna? Wiatr?
Jesteś admirałem Yi Sun-sinem?
Płakała?
Wyniki są niesamowite. Dziennikarze ją chwalą.
Dlaczego płakała?
Nie wiem. Popłakała się, a potem poszła.
Może płakała ze szczęścia.
- Możliwe. - Woo-hak!
Ktoś przysłał ci kwiaty.
- Kwiaty? - Tak.
Już idę.
Dziękuję.
- Jakaś dobra wiadomość? - Nie.
Jestem. Ktoś przysłał mi kwiaty.
Masz dziś urodziny?
Nie, ale jest jakaś kartka.
Zaczekaj.
Od kogo są?
Woo-hak.
Te kwiaty…
są dla ciebie.
PRZEKAŻ, ŻE BĘDĘ CZEKAŁ O 20 – JUNG KI-HO
Miałeś rację.
To były łzy szczęścia.
Dyrektor dał nam nawet firmową kartę.
Wiem.
Czy nie zasłużyliśmy sobie na porządną wołowinkę?
Co ty tam wiesz?
Kiedy wyniki są dobre, jemy w stołówce. To niepisana zasada.
Kogo my tu mamy?
Niezrównana ekipa Powrotu do sławy.
Idźcie pierwsi.
Przepraszam.
Z drogi.
Dostaliście już reklamodawców?
Nawet trzyminutowe przerwy są pełne.
Nieźle, pani Hong.
Jaka była Yoon Ran-joo?
Opowiedz na następnym spotkaniu hejterów.
To ty nic nie wiesz?
Teraz jestem jej fanką.
Kocham ją.
Poproszę to.
Wyniki potrafią odmienić człowieka.
Możesz mi nie wierzyć, ale wolę być dziś sam.
Jak to? Nie lubisz jeść sam.
Coś się stało?
Wiesz, czemu tak interesowałem się Ki-ho?
Bo był taki jak ja.
Stanowczy i mądry.
Słuchał Mok-hy i ją wspierał.
Był bezinteresowny.
Seo Mok-ha.
Rozumiem, czemu chciał ją chronić.
Nie był kimś obcym.
Był zupełnie jak ja.
Skąd wiesz?
To zupełnie inny facet.
Masz rację.
To nie ja.
Co?
Przysłał jej bukiet kwiatów.
Co takiego?
Hej.
Dworzec główny, możliwość przesiadki.
Następny przystanek, Sungnyemun.
Dworzec główny, możliwość przesiadki.
Nie zmieniłeś hasła.
A smaczki są tam, gdzie były.
Nie musiałem nic zmieniać.
Miałeś rację.
Dobrze wiem, że wszystko robisz z jakiegoś powodu.
Co za hałas.
Jakby jechał czołg. Ściszę to.
Hałas to nasz główny motyw. Nie możemy go ściszyć.
Jedź dalej.
Jak ktoś może tam mieszkać?
- Nie usłyszy nawet płaczu dziecka. - Wiem.
Gdzie on jest?
Zaczekaj.
Jung Ki-ho!
Hej!
Nic ci nie jest?
Kang!
Obudź się.
Otwieraj.
Natychmiast.
Ojcze.
Nic ci nie jest?
Słucham?
Nie.
Miałam dzwonić po karetkę.
Wystraszyłeś mnie.
- Zakręciło mi się w głowie. - Co się stało?
Wstawaj. Jedziemy do szpitala.
Nie trzeba.
Muszę iść do łazienki.
Na pewno wszystko gra?
O co chodzi?
Co to było?
Kim jestem?
Kto to był?
Woo-hak!
Ktoś przysłał ci kwiaty.
Pan Kang Woo-hak?
PRZEKAŻ, ŻE BĘDĘ CZEKAŁ O 20 – JUNG KI-HO
Nie.
Nie, Mok-ha.
Mok-ha.
Abonent czasowo niedostępny.
SEO MOK-HA
No nie.
Zespół PR musiał ciężko pracować.
Komunikat prasowy był świetny.
Wybrali dobre zdjęcie.
Widziałem cię na scenie.
Nie zmieniłaś się.
Dlaczego to zrobiłeś?
Jedzenie, pani Cha, komunikat prasowy.
Nawet u szczytu sławy tak mnie nie wspierałeś.
Zazwyczaj umiem cię przejrzeć,
ale nie teraz.
Musisz wiedzieć?
Nie możesz po prostu tego docenić?
Gnębi mnie to.
Niepokoi.
Czułem się źle.
Czułem się winny.
Robi się późno. Odwiozę cię.
Wiesz co, Ran-joo?
Jadłam te kasztany
jeszcze kilka razy.
Dlaczego? Pomyliłaś je z jadalnymi?
Nie, byłam głodna.
Tajfun zniszczył wszystkie ziemniaki.
Byłam wygłodniała
i praktycznie oszalałam.
Wiedziałam, że są niejadalne.
„To jadalne kasztany”.
Uwierzyłam w to.
DWORZEC GŁÓWNY W SEULU
Kiedy jesteś zdesperowana,
głupiejesz.
Ran-joo.
Nie trafisz na listy przebojów.
Kazałem działowi sprzedaży zebrać wszystkie twoje albumy,
online i offline.
Nikt ich nie kupi ani nie sprzeda.
Możesz występować, ile chcesz.
Nie sprzedasz 20 milionów płyt.
To dlatego…
Tak, to dlatego…
czuję się źle.
Naprawdę.
Nie masz serca.
Nic panu nie jest?
Ki-ho.
Jesteś Ki-ho, prawda?
DIWA POZA ŚWIATEM
Ty.
- Wiesz, prawda? - Ki-ho!
Czy tylko o nim potraficie myśleć?
Taka jestem.
Chcę wiedzieć, czy nic mu nie jest.
Myślę tylko o tym!
Wiedziałaś?
Dlaczego przez ciebie…
Wyżyła się na tobie.
Była otoczona przez wrogów.
Kto tu jest tchórzem?
Będę twoim głosem i zbroją.
A jeśli to się powtórzy?
Będziemy ją chronić.
Napisy: Jakub Jadowski