Zmagający się ze słabnącym poparciem rząd premier Watanabe przechodzi kryzys.
Demokratyczna Partia Konstytucyjna
złożyła wczoraj wniosek o wotum nieufności,
oskarżając obecny rząd o lekceważenie opinii obywateli.
Wniosek był wprawdzie zapowiadany,
jednak podjęcie takiej inicjatywy na chwilę przed weekendowym głosowaniem
nad Ustawą światową wywołało konsternację.
Rząd premier Watanabe odpowiedział szczegółowym…
Jak pan to ocenia?
Coś się za tym kryje.
Opozycja nie zrobiłaby czegoś takiego, chyba że…
z kimś się dogadała.
Czyżby z Saijem?
Nie spieszmy się z wnioskami.
Niemniej jakieś wydarzenia mają miejsce poza moim polem widzenia.
Co z tym zrobimy?
Rozmówię się z sekretarzem generalnym Takeuchim.
Myśli pan, że o tym wiedział?
Niewątpliwie.
A mimo to…
nawet się o tym nie zająknął.
Premier Watanabe ustąpi, a Ustawa przepadnie.
Jestem w ciąży.
Noszę twoje dziecko.
Naprawdę?
Dobra wiadomość.
Wspaniała.
Też się cieszę.
Bałam się twojej reakcji.
Dlaczego?
Teraz wszystko się skomplikuje.
Na pewno.
Wręcz przeciwnie.
Rozwiedziesz się z żoną?
Tak.
Nie kocham jej. Weźmiemy rozwód.
I od razu będziemy mogli się pobrać?
Nie.
Nie jesteś gotowy?
Jestem.
Muszę tylko przemyśleć parę rzeczy.
Boisz się reakcji swojej rodziny.
Który mamy wiek?
Przecież wiem.
A raczej moja głowa to wie.
Nie chcę, żeby moje dziecko miało ojca, którego nie szanuje.
Co się stało?
No właśnie…
Sam nie jestem pewien.
Zataił pan przede mną wniosek o wotum nieufności.
Nic o nim nie wiedziałem, proszę mi wierzyć.
Mam rozumieć, że to nie pan przekonał opozycję
do tego kroku?
Musi pan mi uwierzyć.
Kto więc zostanie kolejnym premierem?
Trudno powiedzieć.
Sytuacja jest złożona i niejasna.
Premier straciła swoją pozycję i nie sposób przewidzieć,
co będzie dalej.
Jak postąpi pańskie stronnictwo?
Oficjalnie
zagłosują na mnie.
Bez wątpienia.
Wygląda wspaniale.
To wczorajsza kolacja.
Przepraszam cię.
Muszę szybko wracać do pracy.
Do pracy?
Tak.
To ważny moment. Dużo się dzieje.
Muszę już uciekać.
Mam teraz sporo na głowie,
ale do weekendu wszystko się rozstrzygnie.
Dobrze.
To ja lecę.
Zaczekaj.
No co?
Nieważne.
Mniejsza z tym.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI 15 ROCZNICY
Z jednej strony błazeństwa Maruyamy,
z drugiej Saijo czyhający jak jakaś hiena.
Nikomu już nie mogę ufać.
Czy to sekretarz generalny Takeuchi
podsunął opozycji pomysł złożenia wniosku o wotum nieufności?
Nie wiem.
Może Saijo się z nimi dogadał.
Chyba pierwszy raz coś wzięło pana zupełnie z zaskoczenia.
Problem leży nie po mojej,
a po pani stronie.
Tak pan uważa?
Nie jest to zbyt daleko idący osąd?
Powinien pan od czasu do czasu spojrzeć w lustro.
A pani?
Ja?
Zawsze robię to,
co uznaję za słuszne.
W jakim stopniu ufa pan Takeuchiemu?
Czemu teraz pani o to pyta?
Myślę, kto najbardziej na tym skorzysta.
Posłuchaj. Wszystko w twoich rękach.
W moich?
Jakim sposobem?
Uważasz, że ja jestem źródłem problemu.
Właśnie dlatego… ten człowiek pozwoli ci się wykaraskać.
Nie mnie, a tobie.
Ty nas do tego doprowadziłeś.
W twoim wieku zabawiasz się z panienkami. Nie dbasz o swoją pozycję.
Nie nazwałbyś tego lekkomyślnym?
Tkwimy w tej sytuacji przez twoją głupotę.
Mówisz, jakbym ciągle imprezował.
Każdy potrzebuje czasem się odprężyć.
Ja jestem głupi?
To co powiesz o sobie?
Spójrz mi w oczy i powiedz, że jesteś nieskazitelnie czysty.
Zagłosujesz tak, jak ten facet ci każe.
Cała twoja pierwsza kadencja to wielki przekręt.
Ale o tym świat się nie dowie, prawda?
Usłyszy za to, że brat Hiroshiego Maruyamy siedzi za napaść w klubie.
Czekaj na mnie.
- Hej! - Frajer!
Nie, nie.
Macie sprawę do tego faceta?
- Tak, my tylko… - Spoko.
Trzy, dwa, jeden.
Zamknijcie się!
Spadamy.
Zaufaj mi.
Jazda mi stąd albo tam wyjdę i nogi wam z tyłków powyrywam!
- Cześć. - Sarah?
Pogadamy?
Kto to?
Ryu Ogami.
Max, weź przestań.
- Sprowadziłaś mi do biura Ogamiego? - Sprowadziłam przyjaciela.
Max, proszę cię. To ważne.
Zjebana akcja.
Oboje was pojebało. A mnie razem z wami.
- No okej. - Mógłbyś się bardziej cieszyć.
No to ładnie się bawicie.
Źle się to skończy.
Podwójne zabójstwo? Podwójne samobójstwo? Kto wie.
Żartuję sobie, ale to, że się spotykacie, mówi samo za siebie.
Twój ojciec wie?
Wie.
I nadal się razem prowadzacie?
- Nadal żyjecie? - Nie o tym mówimy.
Niezła z was para. Masz, częstuj się.
Dokończ sobie.
- Burgery tak dobre jak w Georgetown. - Studiowałeś na Georgetown?
No, a co? Coś jeszcze o mnie wiesz?
Dobra, spokojnie, mamy wspólny cel.
Obalenie rządu?
Nie. Dotarcie do prawdy.
Dobrze. To co was interesuje?
Manabu Takeuchi.
Wiem tylko, że sprawa z Manabu śmierdziała z daleka.
Jakby wszystkie ryby na targu w Tsukiji zepsuły się jednocześnie.
A potem skasowali tego niby-zabójcę.
Że niby popełnił samobójstwo? Sranie w banię.
Sprzątnęli gościa.
Masz jakiś dowód?
Dowód? Kpisz czy o drogę pytasz?
W Japonii dowody są zbędne.
99% wyroków skazujących.
W sądach nie przedstawia się dowodów. Chodzi tylko o przyznanie się.
To twoja sprawka!
Podpisz tylko tutaj i kolejna sprawa odhaczona.
Czysta oszczędność czasu i pieniędzy dla wszystkich zainteresowanych.
Statystyki się zgadzają, nikt nic nie widział.
- Życie toczy się dalej. - Możemy wrócić do Manabu?
Co wiesz o Pięciu Wiatrach?
A to co? Powinno coś mi to mówić?
To firma zarejestrowana na Manabu Takeuchiego.
Co w związku?
Ta firma nie istnieje.
Byliśmy w siedzibie.
Nic tam nie ma. Tylko tabliczka na drzwiach.
Nic więcej.
Moja organizacja non-profit przesyła pieniądze nieistniejącej firmie.
Mówicie, że Manabu i Takeuchi założyli firmę, której nie ma.
A rządowa organizacja przesyła pieniądze w próżnię.
Potem Manabu ginie w bójce, a podejrzany popełnia samobójstwo.
Ktoś więc zlecił zabójstwo Manabu i, żeby to zatuszować,
kazał zabić podejrzanego.
Nie ma opcji, żeby kogoś zabili w barze.
Albo żeby się zabił w pierdlu.
Mogło chodzić o narkotyki? Mówi się, że Manabu siedział w narkobiznesie.
Narkotyki? Manabu?
Ostro balował i był z niego kawał dupka, ale w narkotyki się nie bawił.
Nie, nie, w to nie uwierzę.
Czyli Manabu nie brał?
Na pewno nie.
Mówi się, że temat narkotyków nie wypłynął,
bo chronili reputację Takeuchiego.
Kto chronił? Takeuchi i twój ojciec?
Takeuchi chciał, żeby twój ojciec załatwił problem narkotykowy Manabu.
Nieistniejący problem.
Oż ty w mordę.
Co?
To Takeuchi go sprzątnął.
Kurwa, zlecił zabójstwo własnego syna.
Manabu chciał ujawnić przekręty z Pięcioma Wiatrami i lewą kasą.
Takeuchi go załatwił.
Żeby to zatuszować,
zabił jakiegoś postronnego gościa.
A twój ojciec
pomógł mu się wywinąć.
Naprawdę smaczne.
Na pewno nie spróbujecie?
Przeczytałeś maila, którego ci wysłałam?
A właśnie…
Dzień dobry.
To jest pan Nakagawa,
szef działu strategii inwestycyjnej prop tradingu.
Miło panią poznać.
Mnie również. Jestem Yumiko Kageyama.
Pracowała tu pani, zanim wyszła za mąż?
Tak, dziesięć lat temu.
Jak zaznaczyłem, była bardzo zdolną pracownicą.
Mam problem ze znalezieniem młodych i zmotywowanych do ciężkiej pracy osób.
Zwłaszcza kobiet.
Naprawdę?
Mój dział musi radykalnie zwiększyć rekrutację wśród kobiet.
To w końcu element strategii firmy.
I część planu reform wdrażanego przez prezesa.
Powiedziano mi, że w zeszłym roku zysk firmy wyniósł 1,2 miliarda jenów.
Prop trading odpowiada zwykle za dziesięć do 15% finalnej sumy.
To oznacza, że pański dział
musi zarabiać rocznie od 120 do 180 milionów jenów.
Panie Nakagawa, powiem otwarcie:
nie macie wysokiej klasy tradera.
Wasza strategia jest zbyt zachowawcza i trąci brakiem obycia.
Co może na ten temat wiedzieć ktoś, kto na tak długo wypadł z obiegu?
Mój mąż pracuje w branży finansowej.
Mylę się w swojej diagnozie?
Co tak naprawdę chce pani powiedzieć?
Jeśli mnie zatrudnicie,
zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby zwiększyć zyski działu.
Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić.
Pan Nakamura z pewnością opowiedział panu o moich wynikach.
Owszem.
Oczywiście dawne osiągnięcia nie są żadną gwarancją sukcesu.
Nie to powtarzacie swoim klientom?
Jeśli jednak mówimy o zawieraniu transakcji,
to na czym chcemy się opierać?
Przeszłość pokazuje nam
drogę do pomyślnej przyszłości.
Dobrze, zmierzmy się z tym razem.
Jak mówią, poród lżejszy niż strach przed nim.
A zarabianie pieniędzy jest znacznie lżejsze niż rodzenie dzieci.
Dbając o rodzinę, poznałam i jedno, i drugie.
Wspaniała restauracja.
Wszystko idzie sprawnie.
Świetnie. To zaszczyt, że mogę przyłożyć do tego rękę.
Pozostało mi dać z siebie wszystko.
Czyli można otwierać.
Kwestie lokalowe, BHP, spełnianie wszelkich wymogów.
A sprawy związane z personelem?
Oczywiście. Inwestycja szybko ci się zwróci.
To dobrze.
Bo inwestuję wyłącznie w pomyślne projekty.
Dziękuję.
POSTERUNEK POLICJI W SHINJUKU
KAMPANIA PROMOWANIA BEZPIECZEŃSTWA NA DROGACH
RAPORT PISEMNY
MARUYAMA
Myślisz, że to żarty? Uważaj, Maruyama!
Ty bydlaku!
Zabrać go!
Chodź tu!
Podoba ci się moje ciało?
No pewnie.
Niesamowicie piękne.
Prawda?
Bolało, jak cię tatuowali?
Bardzo.
Ale było warto.
Czemu akurat paw?
Bo nie jestem przeciętna.
Potwierdzam.
Wspaniały, prawda?
Paw to symbol
nadziei, dumy i szacunku.
Samce nęcą samice swoim upierzeniem.
Tak jak być powinno.
Jestem jak paw.
Lubię pięknych mężczyzn.
HIDE
O tej porze do mnie dzwonisz?
Bo to ważne.
Jak poszło?
Dobrze.
Masz hasło, tak?
- Mam. - Tak!
Rewelacja! Półtora miliarda w garści.
Jesteś gość, Masahiro.
No co? Coś nie tak?
Wszystko w porządku.
Zrobiłeś zdjęcia, nie? Prześlesz mi?
Sprawdzę w bazie danych.
Możemy się spotkać? Wpiszemy kod razem.
Jasne.
Jutro to załatwmy.
- Jeszcze raz to samo. - Robi się.
Musimy to zakończyć.
Lubię cię jako przyjaciela.
Poznałam kogoś, na kim naprawdę mi zależy.
Rozumiem.
To ten facet, którego wtedy spotkaliśmy?
Ta miękka faja?
Tak, to on.
Ale to dobry człowiek. Ciężko pracuje na swój sukces.
Jasne.
Ale w klubie się zobaczymy?
Odchodzę stamtąd.
Poprosił mnie o to.
Czyli ostatni raz spotykamy się w ten sposób?
Tak.
- Dziękujemy. - Nie musisz mnie odprowadzać.
- Reszty nie trzeba. - Dziękuję.
Ale chcę.
Mieszkam tu razem z nim.
- Mam to gdzieś! - Jedź do domu.
Czekaj. Wiesz, że cię kocham?
- Powiedz, że wiesz. - Proszę cię.
- Błagam. - Zostaw.
Ty gnido!
Nie pozwolę ci jej mieć, łajzo!
Oż ty…
Przestańcie! Dość tego!
Już!
Koniec bójki!
Co wam odbiło?
Przepraszam… za to zamieszanie.
Ale…
muszę to zrobić.
- To kwestia honoru. - Wystarczy. Wstawaj.
Nami.
Będę ojcem…
który zasługuje na szacunek syna.
I chcę być mężczyzną…
którego szanuje matka mojego dziecka.
- To nie miejsce na to. - Tak będzie!
Kocham cię.
Czy mogę…
prosić cię o rękę?
Dzięki, że czekałeś.
Zaczynamy?
BICECOIN - LOGOWANIE
E-MAIL / TELEFON
KLUCZ PUBLICZNY
Hasło?
Zgadza się?
No to klikam.
Za naszą przyszłość.
DALEJ
WCZYTYWANIE…
SZACOWANE SALDO 1,02 BTC = 20 083,07 $
Oszukałeś mnie?
Co takiego? Nie.
Też nie wiem, o co chodzi.
Cholera jasna.
Co to ma być? Gadaj!
- Czekaj. - Dość mam czekania!
Prawie ci się udało.
Jak to się stało?
Uważaj.
Ocknąłeś się już?
Wybacz, że ci to robię.
Wiesz, dlaczego tak się stało.
O co tu chodzi?
Próbowałeś zabrać moje pieniądze.
Co ty tu robisz?
Mówiłam im, żeby nie sponiewierali cię za bardzo.
Co to za ludzie?
Gdzie Hide?
W życiu byś nie przypuszczał,
że mogę się kumplować ze zbirami, co?
Hide to ten nędzny korposzczurek?
O niego już sami się zatroszczą.
Myślisz, że ty pierwszy chciałeś mi się dobrać do konta?
Przepraszam.
To moja wina. Popełniłem błąd.
Ale nic ci nie zabrałem.
Mówię prawdę. Na koncie nic nie było.
Próba kradzieży niczym się od kradzieży nie różni.
Przecież wiesz.
Co mam zrobić?
To proste.
Ciebie jednego nie mogłam mieć.
Tak bardzo kochałeś swoją żonę i dzieci.
Nie zostawiłbyś dla mnie rodziny, mam rację?
Teraz wszystko się zmieniło.
Jesteśmy wspólnikami.
Próbowałeś mnie okraść.
Więc teraz ja okradnę ciebie.
Co ty mówisz?
Chcę tylko…
twojego serca.
Gdzie jesteśmy?
Proszę wybaczyć.
Kazano mi tu pana przywieźć.
Co to ma być?
Wysiadam. Otwórz drzwi.
Czekaliśmy na pana. Proszę za mną.
Odda pan głos na sekretarza generalnego Takeuchiego?
Nikt na niego nie zagłosuje.
Nawet on sam.
O czym pan mówi?
Nie pan jeden
pociąga za sznurki.
Saijo…
to zwykły tchórz.
A Takeuchi boi się jeszcze bardziej.
Więc co ja mam powiedzieć?
Jestem z nas trzech najsłabszy.
Jest pewien mężczyzna.
Zależy mu
na spotkaniu z panem
w pańskiej kryjówce.
Tam, gdzie trzyma pan sowy.
W tej willi pełnej tajemnic.
Przypuszczam, że tam pozna pan prawdę.
Ten człowiek
zawsze stara się
rozwiązać problem.
Masahiro nie wrócił na noc.
Nie odbiera telefonu i nie odpisuje.
Bardzo się martwię.
Mam dzwonić na policję?
Nie spieszmy się z tym.
Nie uśmiecha mi się prosić ojca o pomoc.
Dlaczego?
Jest bardziej godny zaufania od policji.
Co mam robić?
Zaczekajmy jeszcze.
Może coś się wyjaśni.
5200 OBSERWUJĄCYCH
38 000 OBSERWUJĄCYCH
Risako, reakcja jest niesamowita.
Moje gratulacje.
Dzięki.
- Przepraszam, że nie śpiewałam „Aurory”. - Zachowam ją na lepszy moment.
Masz plany na dziś? Zjemy razem lunch?
Umówiłam się z mamą.
Ale jeść też musisz. Znam fajną knajpkę.
Przepraszam, ale nie mogę.
Dobrze.
- Patrzcie, jak szybko przybywa. - Odśwież.
Pa, dzięki wszystkim.
Brawo ty.
Jak rozmowa z panem Maruyamą?
Wynikło kilka niespodzianek. Poza tym zgodnie z planem.
Pytam, bo dzwonił z prośbą o jeszcze jedno spotkanie.
Naprawdę?
Mogę odejść?
Tak.
Dowiedz się, czego tak naprawdę chce.
Będę w willi.
Sowa nie żyje.
Nasz fach polega na rozwiązywaniu problemów.
Dałem ci do tego okazję.
Kim jesteś?
Twoim dzieckiem.
Twoim dziełem.
Nieszczęsnym dzieckiem, które poprzysięgło zemścić się
za twoje wielkie grzechy.
O czym ty mówisz?
Kim jesteś? Konkretnie.
Czy skoro wiesz wszystko,
wiesz też, jak to jest czuć odrazę do własnego ojca?
Bo mój ojciec
znęcał się nade mną i moją siostrą.
Aż któregoś dnia
zrządzeniem losu cudownie zniknął.
Udział w skandalu przypłacił życiem.
Cały świat uwierzył, że to było samobójstwo,
ale nie dziecko, jakim wtedy byłem.
Ojciec nigdy nie odebrałby sobie życia.
Ktoś mu je zabrał.
Dowiedziałem się później,
że człowiek, który zlecił zabójstwo…
znany był jako Sowa.
Sowa nie ma żadnych słabości!
Wie o wszystkim!
Ma cały arsenał metod, by zawsze dopiąć swego.
I to jest powód, dla którego obiecałeś sobie,
że się na mnie zemścisz?
Życie jest bardziej skomplikowane niż prosta w swej istocie zemsta.
Ucieszyłem się, kiedy ojciec umarł.
Ale ojciec to zawsze ojciec.
Rodzina.
Dlaczego więc ten, który go zabił, miałby uniknąć kary?
Tego znieść bym nie mógł.
Odkryłem w końcu
tę jedną jedyną słabość wszechmocnego Sowy.
Podpiąłem się pod telefony całej twojej rodziny.
Podglądając, co robią w sieci,
poznałem twoją rodzinę lepiej niż ty.
Dowiedziałem się, czego i kiedy chcą.
Twoja rodzina powiedziała mi wszystko, czego potrzebowałem.
Tymczasem ty uparcie trwałeś przy swoich tradycyjnych metodach zbierania informacji
i wierzyłeś, że nikt nie śmie cię okłamać.
Zamierzasz
zabić mnie tutaj?
Nigdy nie planowałem cię zabić.
Chciałem być tobą. Byłeś dla mnie wzorem!
Chciałem jedynie
posterować twoją rodziną.
Zrozumiałem,
że tylko w jeden sposób zrealizuję swoje marzenie.
Popełnisz samobójstwo,
a ja stanę się tobą.
A to twój testament.
Głęboko w sercach Japończyków
zakorzeniony jest podziw dla patriotyzmu i artystycznego piękna
obecnych w akcie odebrania sobie życia.
Poświęciłem całego siebie
na rzecz rodziny, kraju i swojego sumienia.
Moim wielkim pragnieniem jest,
by wraz z moją śmiercią świat, w którym żyjemy,
stał się odrobinę lepszy.
Brzmi znajomo, prawda?
Pamiętasz?
To słowa, które napisałeś chwilę po tym,
jak mój ojciec opuścił ten świat.
Napisy: Kamil Rogula