Walencja głosuje. Aleixandre i Segura są faworytami
po wykluczeniu kandydata skrajnej prawicy
w związku z niedawnym zamachem na szkołę Azorín,
gdzie dziś ma głosować pani prezydent.
Przygotuj się, pełno tu mediów.
- Co się dzieje? - Nie przechodzić!
Zaczekaj.
Mówiłem tysiąc razy, nie ma wstępu.
Nikt nie może wejść.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Prezydentka. - Wpuśćcie nas.
- Patricia! - Nie może pani tam wejść.
Dlaczego? Co się dzieje?
Jeszcze nie wiemy.
- Nie wiedzą. - To może być groźne.
Proszę posłuchać.
- Powiedziałam, że tu zagłosujemy. - Co robicie?
Tak więc zrobimy.
- Proszę mnie przepuścić. - Nie można wchodzić!
- Pani prezydent. - Nie wchodźcie.
Czuje się pani odpowiedzialna?
- Proszę mówić. - Odwoła pani wybory?
- Co jest? - To ekstremiści?
Czuje się pani winna?
- Boże. - Czy to wpłynie na wybory?
- Uwaga. - Proszę.
- Co się dzieje? - To ważne.
Walencja chce wiedzieć.
- Pani prezydent? - Proszę pani?
- Opozycja domaga się pani dymisji. - Czuje się pani winna?
Zrezygnuje pani?
Co pani myśli o tych wydarzeniach?
Sądzi pani, że to terroryści?
BEZ TCHU
Nasz kolega, Borja Muñoz, jest w szkole Azorín.
- Co możesz powiedzieć? - Niewiele.
Patricia Segura i dziesiątki wyborców
zostali zabrani ze szkoły do szpitala.
To chyba zatrucie.
Więcej łóżek, Toni.
Rocío, wiesz coś? Co się stało?
Służby ratownicze myślą,
że gazy utknęły po pożarze pod podwieszanym sufitem,
a prace remontowe doprowadziły do ich uwolnienia.
Ile osób ucierpiało?
Około 50.
Może urządzimy OIT w salach operacyjnych?
Jak sądzisz?
Tak. Zajmę się tym.
Do zobaczenia.
Informuj mnie.
Jésica.
Co się dzieje?
Z czym?
Odkąd zostałem dyrektorem, stale mi dosrywasz.
Rozmawialiśmy o tym w domu.
Zrobiłeś, co musiałeś. Nie mam ci tego za złe.
Nie wierzę ci.
Może to przez twoje wyrzuty sumienia?
Poinformuje Néstora.
Dziękuję.
Jesi! Zaraz wracam.
Jesi!
Jesi.
Dlaczego zamykasz drzwi?
- Nie chciałam, nie wiem. - Dobra.
- Jadę na trzecie, a ty? - Z tobą.
Dobra.
Chciałam powiedzieć, że przyjęłam tu pierwszą posadę,
żeby pracować z tobą, najlepszą przyjaciółką.
- Pierwszą posadę? - Pierwszą.
Mogłabym teraz dla ciebie grzebać w nieboszczykach w kostnicy.
Tak mówię, żebyś wiedziała.
Znowu przyjaciółki?
Przyjaciółki?
- Tak, ale… - Dobra.
- Dzięki. - Możemy zacząć od nowa?
- Przecież nic się nie stało. - Dobra.
Dobra.
- Hej. - Cześć.
- Dzień dobry. - Dobry.
Wieźcie go na dół.
- Zmieniamy piętro. - Dobrze.
Ostrożnie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Przelizałam się z tym rezydentem z onkologii. Kojarzysz?
Tym o niebieskich oczach, pewnie go tu widujesz.
- Co się stało? - Robisz to, co zawsze.
Jesteś tu niespełna tydzień i już to zrobiłaś.
Co takiego?
Przez brak wiary w siebie musisz ze mną rywalizować.
Zawsze tak robisz!
Odbierasz mi to, co drogie, odkąd miałyśmy po 20 lat!
Całowałam Biela, nie twojego faceta.
Co z tobą?
- Jes. Nie wiedziałam. - Nieważne.
Nie wiedziałam.
Jesi. Przysięgam ci.
Kurwa.
Néstor.
Tak?
Zrobiłam to.
- Zagłosowałaś? - Doniosłam.
Wkrótce Lafont zostanie aresztowana.
Pilar… coś ty narobiła?
Trzeba to było zrobić, żeby nie zdążyła zniszczyć dowodów.
Przykro mi, Néstor.
Dzień dobry.
Biel.
- Chodź. - Proszę.
- Co tam? - Pilar była na policji.
A badanie?
Koniec badania.
Szlag.
- Co z Patricią? - Ile tur jej zostało?
- Niewiele. - Ustal to.
Sami jej ją podamy. Jak najszybciej. Najlepiej dzisiaj.
W dniu wyborów? Nie będzie łatwo.
Jest na izbie. Ustal, ilu tur potrzebuje.
Zdrowy wcześniej 20-latek.
Ostra niewydolność oddechowa. Stabilny hemodynamicznie.
Tlenoterapia i kortykosterydy w bolusie.
- Przepraszam. - Szlag.
Rocío!
- Co mamy? - Niedociśnienie i bradykardia.
Postępujące objawy zatrucia.
Co wiemy z gazometrii?
Ma kwasicę, jak wszystkie ofiary. Karboksyhemoglobina 40%.
Aż tyle?
- Niedobrze. - Nie.
- Nie reaguje na tlen? - Żadne z nich nie reaguje.
Może trzeba będzie intubować.
Dzień dobry.
De Felipe?
Odwołałam dzisiejsze sesje. Nie dostałeś informacji?
Nie doczytałem.
Przy okazji możemy się pożegnać.
Wyjeżdża pani?
- Dokąd? - Do Lyonu.
Zaprezentować nasze postępy.
To też.
Możemy ładować wóz.
Myślisz, że będę miała tu do czego wracać?
Skąd to pytanie?
Z powodu wyborów.
Jeśli dojdzie do zmiany władz…
No wiesz.
Jeszcze pięć miesięcy tutaj.
Tyle potrzeba do uzyskania szczepionki.
Weźmy panią Segurę.
Została jej jedna tura.
Niezależnie od wyniku wyborów,
ja już wygrałam.
Cóż…
Bon voyage.
Dziękuję, panie kolego.
- Wyjdziesz ze mną? - Tak.
BIEL: PATRICII ZOSTAŁA OSTATNIA DAWKA
NÉSTOR: MUSIMY JĄ PODAĆ DZISIAJ
Nie zdejmuj tego.
- Nic mi nie jest. - Nie wiemy, co to.
Trzeba wydać oświadczenie, opinia publiczna nas masakruje.
I co powiemy? Jakie są prognozy?
Stan większości pacjentów stabilny, wszystko pod kontrolą.
Nie szedłbym tak daleko.
- To poważna sytuacja. - Więcej jutro.
Jutro? Nie mogę kłamać.
Kazałam im tam głosować, to moja wina!
- Muszę stawić temu czoło. - To nie kłamstwo.
- I jeszcze on. - Musimy pogadać.
Nie teraz.
Spójrzmy…
Aleixandre.
- Zdejmij wąsy. - Uprzedził cię.
Ochrona mówi, żebyś tam nie jechała.
No to kwatera główna.
- Patricia, to ważne. - Później.
Pomówimy później.
Wybaczcie spóźnienie.
Ja tylko…
Pilar. Co tu robisz?
- Lepiej ci? - Sama się wypisałam.
No tak.
Cieszę się, że lepiej się czujesz.
Dziękuję.
Izba przyjęć prosi o użyczenie sal operacyjnych
na potrzeby ich zatrutych pacjentów.
- Zgodziłam się, załatwione. - Cofnęłam tę zgodę.
Tak nie można.
Nie po kropidlaku.
Listy oczekujących puchną w oczach.
Zalałaby nas fala skarg. Wiesz o tym.
Cóż…
Cieszę się, że jesteś w dobrej formie,
ale musisz ze mną konsultować te rzeczy.
Teraz to ja podejmuję decyzje.
Wybacz. Myślałam, że Lluís ci powiedział.
Nie chcę być niegrzeczna ani żeby było…
niezręcznie… ale nie jestem już dyrektorką Sorolli.
Tak.
Wiem.
Co z tego?
Wszystko wraca do stanu poprzedniego.
Znowu jestem szefową chirurgii.
Chyba rozumiesz?
Przejdźmy dalej.
Nie możemy dłużej pozostawiać samorządu
w rękach polityków, którzy kradną nasze zasoby
i zostawiają nas bez opieki.
Wybór przy urnach jest dziś prosty.
Kto chce powszechnej służby zdrowia, zagłosuje na Igualdad.
Kto woli ją prywatyzować i demontować, zagłosuje na Segurę.
Niewiarygodne.
Postanowił zaatakować cię tam, gdzie najbardziej zaboli.
Zmienia wybory w plebiscyt co do zarządzania służbą zdrowia.
- Nie do wiary. - Nieważne.
Akurat. W szkole wybuchła bomba.
Serio, Emilio? Byłam tam.
Tylko tego teraz brakowało.
Emilio.
Nie bądź taki.
Jestem w tym.
Tak?
Wygramy te wybory.
Wygramy je. Przysięgam.
Blanca, mów.
Mężczyzna, 43 lata, cukrzyca i nadciśnienie.
W skali Glasgow 12.
Przyśpieszony oddech, częstoskurcz, niska saturacja, tylko 87%,
mimo podania pięciu litrów tlenu i kortykosterydów.
Ile czasu minęło?
- Od czego? - Pomóż mi.
Kiedy zaczerwieniła mu się skóra?
Kiedy pogorszył się jego stan.
Dobra. Chodź ze mną.
Szlag.
Pere, rozepnij mu koszulę.
Moment.
Uwaga.
Uwaga. Posłuchajcie.
Zmieniamy pościel, rozbieramy ich, przemywamy im skórę i oczy.
Podajcie im witaminę B12a.
- Tak? - Moment, zaczekaj.
- Co się dzieje, Lucía? - To cyjanek. Spójrz.
Pamiętam to z Madrytu, po pożarze w klubie nocnym.
Materiały zawierające azot tworzą kwas cyjanowodorowy.
Objawy to duszność i zaczerwienienie skóry.
To toksyczna substancja.
Wszyscy tak wyglądają, spójrz.
Kurwa.
Wdychali cyjanowodór.
Trzeba ich rozebrać, by przestali go przyswajać.
- Jest toksyczny. - Zaufam ci.
Umyjmy i przebierzmy pacjentów.
Jak najszybciej.
Blanca, Pere, przynieście witaminę B12a.
Idźcie. Marta, ty ze mną.
Trzeba ich porozbierać.
Zdejmiemy koszulę.
- Tyle mam. - Bierzemy wszystko.
Healock więcej nie przysłał.
Nie wystarczy nawet dla połowy.
Nie mamy czasu. Co teraz?
Nie wiem, co mam powiedzieć.
Pilar uznała, że wracamy do normy.
- Że odzyskuje posadę. - To tak nie działa.
Nadal jestem szefową chirurgii. Ona nie może…
Polecenie Nicolása, nic nie mogę.
Mówi, żeby nie zadzierać z Pilar, więc tego nie zrobię.
Nie rób mi tego dzisiaj.
Wydzwaniają do mnie wszystkie telewizje.
- OK. - Halo?
Tak.
Moment.
Proszę, bądź rozsądna.
- Ja mam być rozsądna? - Tak.
Byłam wyjątkowo rozsądna.
Choćby kiedy zamilkłeś, żeby znowu zostać dyrektorem.
A także kiedy postanowiłeś przestać walczyć o ten szpital!
Byłam bardzo rozsądna!
Dobrze.
Przynajmniej w końcu jesteś szczera,
i skończyłaś mnie karać w milczeniu.
Lluís, nic nie mówiłam…
bo jestem ci to winna.
Ale jeśli chcesz zostać marionetką tego faceta,
nie każ mi być rozsądną.
- Bo nie będę! - Inaczej straciłbym licencję.
Nie rozumiesz? Zrobiłem to dla ciebie!
Żebyś mogła żyć!
Byłam ciekawa, kiedy użyjesz tego przeciw mnie.
Szybko poszło.
- Odbierz. - Zaczekaj.
Odbierz telefon.
Jésica, proszę.
Przyjdziesz z małą, a Leo nic nie powie? Na pewno?
Nie mam wyboru, opiekunka mnie wystawiła.
- Jest, jak jest. - Cóż.
Pacjentki zobaczą, co je czeka.
Poród to nic przy utrzymywaniu równowagi w życiu.
Aleś ty dziś radosna, May.
Znasz mnie.
Znamy się nawzajem.
Dziewczyno.
Jeśli dzieje się coś złego, możesz mi powiedzieć.
Dobra, weź ją.
Cześć!
Cześć, malutka.
- Dziękuję. - Cześć!
Ale…
muszę oczyścić głowę. To wszystko.
Chodzi o Rocío?
Bez, kurwa, jaj.
Co do chuja?
Ja pieprzę.
„Najlepsze miejsce narodzin w Europie”.
Dlatego schowali muzułmankę?
Nie śmiej się!
- To koszmar. - Tak. Wcale nie jest śmiesznie.
Co tam, uciekasz podczas kryzysu?
- I kto to mówi? - To ty robisz na izbie.
I to ja postawiłam diagnozę.
Zasłużyłam na wolne.
Do zobaczenia.
Ej.
Podwieziesz mnie?
- Nie. - Mam tu tylko rower.
- Cały się spocę. - Nie.
- Dlaczego? - Nie ma mowy.
Dobrze.
Nieważne.
No dobra.
Na pewno?
- To chcesz czy nie? - Tak.
- Znasz tę piosenkę? - Nie.
- Nie podoba ci się. - Podoba mi się twój śpiew.
- Wyłączę. - Nie trzeba.
Dziadek dał ten wóz tacie, a tata mnie.
To stare kasety z muzyką, którą puszczali, kiedy byłam mała.
Dziadek to uwielbiał.
- Trajkoczę. - I dobrze.
- Chętnie słucham. - Kaset jest sporo…
Wybierz sobie jakąś.
- Ale bałagan. - Co poradzę?
Nie każdy ma wytwornego ojca z wytwornej rezydencji
kawał drogi za miastem.
- Gdybym wiedziała, to bym cię nie wzięła. - Też nie wiedziałem.
Gdzie mieszka twój ojciec?
- Akurat. - Pierwszy raz tam jadę.
Do domu swojego ojca?
Mamy dość skomplikowany układ. Tyle mogę powiedzieć.
- Opowiadaj. - To nic. Ja i on…
Nieważne. Potrajkocz jeszcze trochę.
- Nie. - Nie możemy się razem pokazywać…
- Patrz. - Powiedz.
Nie. Czekaj, tylko wezmę…
Nie!
- Patrz na drogę. - Przepraszam.
- Wybacz. - Zaczynam się bać.
Przepraszam.
Mówiłam, że możemy być tylko przyjaciółmi.
W porządku?
To wszystko. Bo…
wtedy ludzie…
Nie chcę się wiązać z nikim ze szpitala.
- Ktoś coś mówił? - Nie, ale…
- Nikt nic nie mówił. - Nikt. Ale ludzie gadają…
Na tej kasecie jest świetny kawałek.
Myślałeś, że poprzedni był stary? Posłuchaj tego.
Nie opuszczamy gardy, zaczynamy zmianę popołudniową.
- Daj spokój. - Co?
Toni, dzwoń na pulmonologię. Niech dadzą jak najwięcej respiratorów.
Od kiedy lekarze prowadzący brudzą sobie ręce na izbie przyjęć?
Prosili o pomoc, więc spędzam czas z moim facetem. Nie chcesz?
- Tak. - Pomocy!
- Potrzebuję pomocy! - Proszę się uspokoić.
- Jon! - Lola?
- Co się stało? - To nasza córka!
- Dokąd? - Na ratunkowy.
Lola? Kochanie? Córuś…
- Jon. - Lola.
Kochanie…
- Stetoskop. - Już.
Lola?
Ocknij się.
Lola, skarbie. No już, Lola.
- Co mamy? - Rocío.
- Pomóż. To moja córka. - Podłączmy ją.
- Lola? - Spokojnie.
Lola.
- Ma rozszerzone źrenice. - Co się stało?
W takim stanie znalazłam ją w twoim domu.
- Co się stało?! - Uspokój się.
- Była w domu z tobą. - Spokojnie.
- Próbujemy ratować naszą córkę. - Proszę się uspokoić.
- Co się stało? - Gorączka i wysokie ciśnienie.
Może to zakażenie, zapalenie opon mózgowych,
ale z tymi źrenicami… sama nie wiem.
- Nie oddycha. Zatrzymanie akcji serca. - Lola!
Wózek, laryngoskop i rurka 4,5.
- To moja córka! - Niech robią swoje.
Nie!
Lola! Zróbcie coś, proszę.
Dobra.
Lola.
Lola, do diabła ciężkiego!
Oddychaj.
Lola.
Pięć. Quique, drogi oddechowe.
Zaczynam. Jeden…
Lola.
- Pere, 0,25 adrenaliny. - Już.
- Nie czuję tętna. - Kontynuuję.
- Ustaw dwie minuty. - Tak.
Lola, proszę.
Lola.
- Nie czuję tętna. Kontynuuję. - Kochanie.
Lola?
Lola.
- Lola! - Sprawdzamy.
Nadal asystolia.
Minęły dwie minuty.
Moment.
Tętno wyczuwalne. Jest z nami.
Jest tu, Jon.
- Jest z nami. - Co z Lolą?
Żyje, w porządku.
Skarbie.
Poddajcie ją wszelkim możliwym badaniom.
- Chcę wiedzieć, co się stało. - OK.
Byle szybko.
- To łóżko tutaj. - Dobrze.
Mam to policzone. Zmieścimy po siedem łóżek na salę.
- Na pewno? - Tak.
Spróbujmy zmieścić jeszcze to albo poszukać innego sposobu.
- Dobrze. - Spójrzmy…
- Co tu się wyprawia? - Udostępniliśmy sale izbie przyjęć.
Mówiłam, że to wykluczone.
- Wszyscy wychodzą. - Zostańcie.
Wciąż jestem szefową oddziału.
- Nikt się nie rusza. - Jésica.
Robię w tym fachu od 20 lat.
To ja dałam ci szansę, by mnie zastąpić.
Jestem ci wdzięczna, Pilar.
Ale jeśli nie zostanę zwolniona, nadal będę decydować.
Przekonamy się.
Ja pieprzę!
Dzień dobry!
Miałeś nic nie przywozić, a przywiozłeś piękną dziewczynę.
Boże. No nie, jadę stąd.
- Zostaniesz na kolacji? - Oczywiście.
- Lucía Haro, koleżanka z Sorolli. - Cześć.
- Jadę stąd. - Proszę.
- Biel? - Na chwilkę.
Zapraszam.
No dobrze.
- Tędy? - Tak.
- Biel. - Chodź.
Rety.
To dopiero wytworność.
- Jak leci? - Cześć.
- Witamy. - Dziękujemy.
Wrobiłeś mnie w to.
Jestem, skarbie. Już dobrze.
Wszystko gra.
Już dobrze, skarbie.
- Cześć. - Hej.
Malutka.
Co tu robicie?
Leo ma wywiad, przyszłam jej pomóc.
To ty potrzebujesz pomocy. Cały dzień trzymasz Áfricę.
- Przejąć? - Dopiero ją wzięłam.
- Nie trzeba. - Coś nie tak?
Przepraszam.
Halo?
Już dobrze.
Za mało?
Dobra, już idę.
Przepraszam, skarbie.
Pogadamy później.
Cześć, malutka.
Nie przeżyją. Jakim cudem brakuje witaminy B12a?
Dostawy Healock są mniejsze. Oszczędzają.
Kurwa.
Podajcie lek najciężej chorym. Do poziomu drugiego.
A co z resztą?
Nie wiem.
Nie wiem, co się dzieje. Gdzieś ty była? Masz dyżur.
- Bez takich. - Mamy pełne ręce roboty.
O co chodzi?
Co to? Skąd to masz?
To dzięki pielęgniarkom działają szpitale, jeśli się nie zorientowałaś.
Jesteśmy rodziną.
Jeśli ratowanie życia wymaga łamania reguł, to trudno.
- Zajebista robota. - Przecież, kurwa, wiem.
Nie musisz mi tego mówić.
To lekarze zapominają, jak zajebiste są pielęgniarki.
Ale nie pozwolimy wam nigdy więcej o tym zapomnieć.
Przekonacie się, jak wyglądają wściekłe siostry.
Do roboty.
Jon.
- Cześć. - Wiesz już coś?
Jeszcze nic.
A Nagore?
Poszła do łazienki.
Mamy wyniki badań twojej córki.
I?
Co się stało? Co to?
No co?
- Przygotuj węgiel aktywny. - Rurka?
Tak.
Co to? Zatrucie?
- Pomogę. - Nie dotykaj jej!
- Mogę pomóc. - Precz!
Wytłumaczysz? Co się stało?
- Ana, zaczniesz? - OK.
Co to?
Co robisz? Jon?
Co jej dolega?
No co?
Ecstasy.
Jeśli się do niej zbliżysz, zabiję cię.
Jon.
Nie wiem, co sobie myślisz. Ja już nie zażywam.
- Nie biorę… - To skąd ecstasy w moim domu?
Szlag.
Niemożliwe.
- Miałem parę piguł w spodniach. - Moja córka jest najważniejsza.
- Wiesz, czym ryzykuję, dupku. - Wybacz.
- Mogą mi ją odebrać. - To była pomyłka.
Przysięgam, nie chciałem. To pomyłka.
Pomyłką było dopuszczenie cię blisko.
- Jak idzie? - Dobrze.
Obserwujemy wybory we Wspólnocie Walenckiej…
Do urn poszło o 20% więcej wyborców.
Sprawdź sondaże powyborcze.
Nie wygląda to dobrze dla Patricii.
Jej przegrana ci nabruździ?
Nie martw się, synu.
Nigdy nie stawiam wszystkiego na jedną kartę.
No tak. Jasne.
Jeszcze tego nie ogłoszono, ale…
Jesteś moim synem, mogę ci zaufać.
Zaoferowano mi posadę prezesa w Healock.
Niezależnie od wyniku Patricii, moja przyszłość jest jasna.
Healock?
Od lat pociągałem za sznurki, dążąc do tego.
Ale teraz…
sukcesy Lafont otworzyły w końcu przede mną drzwi.
Na zdrowie.
Coś się stało?
- Co jest? - Irene.
Oprzyj się na mnie.
Usiądź na kanapie.
- Co z tobą? - Źle.
- Biel, pomóż. - Oprzyj się na mnie.
Ostrożnie, powoli.
- Usiądź. - Powoli.
- Ostrożnie. - Kochanie.
Mogę dotknąć? Który to tydzień?
Dwudziesty ósmy.
- To… - Wcześnie.
Masz jeszcze czas.
To może być ostry brzuch.
- Co to? - Nie, to skurcze.
Zaraz. Jakie skurcze?
Porodowe.
Piękne, prawda?
Co ty tu robisz?
Co mi chciałeś powiedzieć?
Posłuchaj.
Nie wiesz pewnych rzeczy o Sophie.
Wiem, że wyniki jej zagranicznych badań
nie są tak dobre, jak twierdzi.
Co sobie myślałeś?
Gdy jesteś prezydentką,
znasz wszystkich i każdy jest ci winien przysługę.
Każdy.
Nie zamierzałam tego zignorować.
Wiem jednak, że ta terapia u mnie zadziałała.
Powinnam być chyba za to wdzięczna.
- Tak. - Co mi chciałeś powiedzieć?
W ciągu paru godzin policja zakończy to badanie.
Doniosłeś na nią.
Została ci ostatnia tura.
Pojedź ze mną, załatwimy to, zanim zrobią remanent.
Nie mogłeś zaczekać.
To nie ja.
- Patricia? - Jedź ze mną.
- A inni pacjenci? - Patricia.
- Jedziemy? - Proszę cię.
- Czekaj. - Nie!
- Jedźmy. - O co chodzi, do diabła?
Zaczynają liczyć głosy.
Zmieniamy lokalizację.
Już idę.
Posłuchaj mnie.
Musisz ze mną pojechać.
Zamknij się.
Nie słyszałeś?
Dokąd to? Stój.
Nie. Puść mnie.
- Łapy precz. - Stawką jest twoje życie.
- Puść mnie, dupku. - Masz ślady nowotworu.
Jeśli ich nie usuniemy, rozwiną się.
Puść mnie, bo wezwę ochronę.
- Będę krzyczeć. - Dopiero co chciałaś żyć.
Wtedy jeszcze ci ufałam.
Nie chodzi o mnie,
ale o ciebie.
O twoją decyzję, co jest dla ciebie najważniejsze.
Puszczaj.
Dziś wieczór wyborczy.
Akurat dziś moje życie się nie liczy.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Już dobrze. - Wdech.
Dziękuję.
- Co? - Karetka przyjedzie za godzinę.
Kiedy?
To za późno. Zawieziemy ją.
Nie z wcześniakiem, który był niedawno operowany.
Na wszelki wypadek potrzebuje karetki.
A jeśli ta nie zdąży?
- Jedziemy. - Posłuchaj. Zaczekaj.
Macie monitor płodowy?
- Wiesz, co to? - Kupiliśmy.
- Przynieś. - Wiem, gdzie leży.
Zrobimy tak.
Zrobię ci badanie ginekologiczne. Sprawdzę rozwarcie.
- Pomóż mi. - Już.
Spójrzmy.
Gotowa?
- Tak. - Leżysz wygodnie?
Tak?
Jakieś dziesięć centymetrów rozwarcia.
- Dużo. - Tak.
- Co to znaczy? - Że jest gotowa do rodzenia.
Tak.
- Wydzwonię tę karetkę. - OK.
Pomóż mi. Unieś jej sukienkę.
Dobrze.
- Tak. - Podaj monitor.
Tutaj.
Wszystko będzie dobrze.
- Złap mnie za rękę. - Spokojnie.
- Wszystko będzie dobrze. - Nie odbierają.
Biel. Dziecko ma bradykardię.
Nicolás.
Podejdź tu.
Chodź tu, Nicolás.
Podejdź na chwilę.
Bradykardia to stan zagrożenia płodu. Musi rodzić natychmiast.
- Tutaj? Jak? - Cóż.
Doktor Santapau mówiła o położeniu miednicowym.
Stan zagrożenia płodu u wcześniaka po niedawnej operacji.
Poród naturalny to duże ryzyko.
- Słuchaj! - Jedziemy.
Zdecydowałem.
Jeśli nie urodzi teraz, oboje mogą umrzeć.
Zadzwonię do Leo.
Dobrze.
Irene?
Kochanie? Spójrz na mnie.
Dzwoń do Leo.
Świetnie.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Pytanie obowiązkowe.
Sorolla ma najlepszy zespół w Europie?
- Przepraszam. - Co tam?
- Pilna sprawa. - Jaka?
Irene rodzi.
Położenie miednicowe, karetka nie zdąży. Co robić?
- Przepraszam. - Dajcie nam chwilę.
Potrzeba cesarskiego cięcia.
- Tutaj? Jak? - Posłuchaj.
Ona ma rację. To jedyna szansa, żeby dziecko przeżyło.
Nie denerwuj się.
Jesteś chirurgiem, tak?
Tak.
Zaczekaj chwilę.
Robiłaś kiedyś cesarkę?
Nie, ale robiłam dużo trudniejsze rzeczy.
Zaufajcie mi.
Przygotujcie pole operacyjne. Dajcie mi Irene.
Nagotujcie wody, przynieście ręczniki.
Irene.
- Cześć. Jak się masz? - Źle. Bardzo źle.
Musimy działać natychmiast.
- Nie. - Spokojnie.
Uspokój się. Musimy działać bez zwłoki.
- Idziemy? - Tak.
Już. Spokojnie.
Nie zostawię cię.
- Nie. - Irene, spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze. Zaufaj mi. Będzie dobrze, ale musimy działać.
Posłuchaj, Nicolás.
Połóżmy ją tam. Świetnie.
Dobrze ci idzie, Irene.
- Połóż ją tutaj. - Nie mogę.
Dobrze, Irene. Powoli.
- Musimy działać. - Bez znieczulenia?
Będzie bolało.
Wytrwaj.
Tak nie można, to skandal.
Nicolás, przynieś drugą apteczkę.
- Jaką drugą? - On mnie rozumie, prawda?
Biznesmen z Walencji z takim domem… Mam powiedzieć wprost?
Szybko.
Irene. Oddychaj, spokojnie.
Spójrz na mnie.
- Będzie dobrze. - Jesteśmy tu.
Niech no spojrzę.
Co to?
Koka. Dobra. A to?
- Ketamina. - Super.
- Końskie znieczulenie? - Działa też na ludzi.
- Lepsze to niż nic. - Więcej nie mamy.
Biel, noże.
Wciągnij to.
Wciągaj.
Jeszcze trochę.
Dobrze.
- Teraz ją połóżmy. - Gotowe.
Zaczynamy.
- Cięcie poprzeczne. - Stań tutaj.
Dwa centymetry nad kością łonową, 15 centymetrów długości.
- Rozumiesz? - Jasne.
Irene, zaczynamy.
Kurwa.
Rozdzielcie palcami tkankę podskórną, na tępo.
OK.
- Irene! - Zemdlała. Tak będzie lepiej.
Przytrzymaj to palcami i pokaż mi pole operacyjne.
- Tak? - Tak.
- Widzicie powięź? - Tak.
Zróbcie dwa nacięcia, żeby poszerzyć otwór w powięzi na boki.
OK.
- Dobrze. - Tak.
Weź nożyczki i kleszcze.
- Dobrze. - OK.
Dobra.
Macaj palcami, aż dotrzesz do otrzewnej.
Jest.
Widzę macicę.
Oddziel fałd pęcherzowy, by nie uszkodzić pęcherza moczowego.
- Trzymaj mocno. - Tak.
- Widzisz? - Zaraz.
Gotowe.
Teraz najtrudniejsze, nacięcie macicy.
Niewielkie, bardzo ostrożne, żeby nie zranić dziecka.
Potem rozwierasz otwór palcami.
- Dobra. - Dasz radę.
O to chodzi.
Ostrożnie.
Biel, uciskaj jamę brzuszną, żeby Lucía wyjęła płód.
- OK. - Dobra.
Musicie go wyjąć teraz.
- Działamy. - Tak.
Sinieje. Pępowina owinęła mu się wokół szyi.
Zabierz ją stamtąd, bardzo ostrożnie.
- Przytrzymaj główkę. - Już.
Dobrze, mam.
- Ostrożnie. - Tak.
- Przetnij pępowinę. - OK.
- Ostrożnie. - Tak.
Nie płacze.
Lucía, stymuluj mu plecki.
O to chodzi.
Biel, podejdź.
Spójrz.
Proszę.
Zajrzę do Irene.
Świetnie.
Żyje. Dziecko żyje.
Nicolás.
Podejdź.
Potrzymaj go.
Irene.
Tętno stabilne.
Po przeliczeniu 50% głosów
zapowiada się na nieznaczną wygraną lewicy.
Bardzo nieznaczną.
Wciąż jednak możliwe jest, że efekt Segury…
- To cios. - …nas zaskoczy.
Potężny cios.
Trudno jej będzie odwrócić ten wynik.
Skandale ze służbą zdrowia, jej kontakty ze skrajną prawicą…
- Nie obchodzi cię to? - …wszystko wpłynęło na jej wynik.
Nie wiem, co ja tu robię.
Czekasz, aż przejdzie burza.
Co robisz? Mieliśmy iść na całość.
Dość. Wychodzę.
Jak to? Niby dokąd?
Wychodzę.
Mam teraz ważniejsze sprawy.
Ważniejsze od wyniku wyborów?
Tak, Emilio.
Ważniejsze.
- Co z nimi? - Stan stabilny.
- Świetnie się spisaliście. - Dziękuję.
- Ruszamy. - Pojadę za wami.
- Dobrze. - Super.
Dziękuję, synu.
Bardzo cię kocham.
- Nicolás. - Tak?
Może to kiepski moment, ale muszę ci coś powiedzieć.
Jasne, mów.
Zaufałeś mi. Czy ja mogę zaufać tobie?
- Oczywiście. - Na pewno?
Tak.
Sophie Lafont.
Nie wiem, czy to może ci jakoś zaszkodzić, ale…
proszę, nie możesz o tym nikomu mówić.
- Oczywiście. - Ani słowa.
Obiecuję.
Mów.
Przed kim się ukrywasz?
Przed Rocío?
Możemy o tym nie mówić?
- Nie mam ochoty. - Dobrze.
Co ty tu robisz? Nie wracasz do domu?
Quique.
Co jest?
Co się stało?
Zjebałem po całości, May.
Jak to?
Wszystko zjebałem.
Dobrze. Wypłacz się.
Wypłacz.
Ale z nas para…
Już dobrze.
Rany.
- Co za wieczór. - Intensywny.
Kolacja całkiem przyjemna, nie?
- Nie zdążyliśmy zjeść. - Fakt.
Powinieneś mnie kiedyś zabrać na kolację.
Nie uważasz?
Teraz.
Teraz?
Tak.
- Halo? - Podaj mi tę dawkę.
Inaczej do ostatniego tchu będę walczyć, żeby cię zniszczyć.
- Co robić? - Jedź do szpitala.
Teraz?
Szybko. Zaczekam tu na ciebie.
Dlaczego teraz? Néstor?
- Jak to teraz? Néstor? - Szlag.
- Bez jaj. - Co jest?
- Co się dzieje? - Przyjechała policja.
- Jadę tam. - Nie ma czasu.
- Jak to? - Przyjadę.
- Nigdzie się nie ruszaj. - Jak to? Néstor?
Néstor?
Do diabła!
Mój telefon.
Szlag, mój telefon.
- Jedźmy na kolację. - Na pewno?
- Jako przyjaciele. - Nic więcej.
- Dwoje przyjaciół. - Biel.
- Policja. Musimy działać. - W porządku?
- Pogadamy później. - Co się stało?
Z drogi!
Mój telefon.
Przeliczono na razie 70% głosów.
Wynik jest na styku, to niesamowite.
- Wszystko jest możliwe. - Hiszpania!
Patricia jest w biurze partii. Zawieziemy jej lek.
Nie zdążymy. Kurwa.
Dobry wieczór.
- Doktor Amaro? - Tak.
Przyjechaliśmy w sprawie doktor Sophie Lafont.
Tak, proszę za mną.
Mam.
Gdzie ten lek?
Nie ma.
Jak to?
- A to suka. - Gdzie to jest?
Co teraz?
Kurwa mać.
Co tu się wydarzyło?
Wszystko zabrała.
Skąd wiedziała?
Nie mam pojęcia.
A ty?
Przepraszam. Nie wiem, co się stało.
Ktoś musiał jej powiedzieć. Kto?
Bez obaw.
David, pomóż mi. Poszukajmy dysków twardych.
Odbierz, do diabła.
Wszystko w porządku, synu?
Jadę do domu. Tak się śpieszyliśmy…
Powiedziałeś komuś, żeby ukrył dowody z badania Lafont?
Nie wiem, o czym mówisz.
- Ty skurwielu. - Co mówisz?
- Nikomu nie powiedziałem. - Skurwiel. Wiedziałem!
Choćbym chciał coś zrobić, nie było czasu. Dopiero mi powiedziałeś.
- Nie wierzę ci. - Nie jest głupia, coś podejrzewała.
Nie wierzę ci, kłamco.
Powiedz mi w twarz, że mnie okłamałeś. Już!
Wracaj tu.
Uspokój się. Zawracam.
Nicolás.
Nicolás, odpowiadaj.
Powiedz coś, do kurwy nędzy!
Jesteś tam?
Néstor?
Néstor.
Słyszę twój oddech.
Przepraszam.
Wszystko zabrała.
Idź do diabła.
Musiałeś mnie załatwić.
Znowu.
Żeby móc mnie ratować.
Słusznie mówią na ciebie „Doktor Śmierć”.
Idź do diabła.
Do diabła.
Do diabła!
Idź do diabła.
Tato?
Powiedz coś, tato.
Powiedz coś, proszę.
Co takiego?
Wygraliśmy.
Wygraliśmy!
Patricia!
Wygraliśmy!
Gratulacje.
- Na balkon. - Pani prezydent!
Wszyscy na balkon!
Tak jest!
Przynieście szampan.
Prezydentka!
Kolejne cztery lata!
Niech żyje Walencja!
Napisy: Kuba Żywko