-Defne, seni çok merak ettim. -Yolun sonuna geldik Cem.
-Ne diyorsun sen? Neredesin? -Savcıya her şeyi anlatacağım.
Defne, neredesin sen?
Tek bir şansın var.
Eğer benden önce sen konuşursan kurtulursun
ama ben konuşursam yıllarca içeride kalırsın.
Suçun göbeğindeki adam muhbir oldu yırttı ya, hesap soramıyoruz.
Beliz de ortada yok.
Adam boşuna "Bana bir şey olmaz" demiyordu.
O işin ipleri yukarıda arkadaşlar. Boru değil, büyük tezgâh bu.
Yıllarca beslediği adamlar sayesinde
yaptığı onca rezalet delil toplama olarak değerlendirilecek.
Bu işten de sıyrılacak göt!
Ancak 116'dan, konuta izinsiz girmekten altı ay ceza alır
ama kararın açıklanması da geri bırakılır.
Yine sinsi sinsi sırıtarak,
gözlerimizin içine bakarak çıkacak o binadan.
Yurt dışına çıkış yasağı da beş gün içinde kalkar.
Tabii, kesin. Toz!
Ne yapacağız yani? Pes mi edeceğiz?
-Ne münasebet? -Ben öyle bir şey demedim.
Sen zaten en zorunu yaptın.
Cem Murathan'ın ipliğini pazara çıkardın, ifşa ettin adamı.
Evet ama sadece Sarp'ın kız arkadaşının magazin programında konuşuyorlar.
Nillerin çıkardığı kitaptan farkı yok ki yaptıklarımın.
-Abartma. -Sen de! Evet.
Sevgilin arıyor.
Görüşürüz arkadaşlar.
-Bye-bye. -Hoşça kalın.
Dayıcan.
Dayıcan?
Çıkıyorum, bir şey diyor musun?
-Annenler ne gün geliyorlardı? -Salı.
Salı.
-Yarın buralarda mısın? Görüşür müyüz? -İşim var.
Ben de geliyorum.
-Canım, araba sende. -Tamam yavrum.
-Ben de geliyorum. -Hadi.
-Hadi görüşürüz. -Hadi bye-bye.
Güle güle.
Canım, pardon, toplantıdaydım.
Adamı buldum. Fotoğrafını da atıyorum sana.
Aa, ne diyorsun?
Numarasını bulamadım, sürekli gittiği yerin adresini veriyorum.
-Yaz. -Hı hı. Bir tanesin.
Bu Defne de ne aptal ya. Hâlâ Cem'i koruyor.
-Hâlbuki bir konuşsa… -Hıh.
"Bir tek Defne için kendimi suçlu hissediyorum" demişti.
Onun haricinde masum değilmişiz hiçbirimiz.
Ay, siktirsin.
Kasnak yuvarlandı elek oldu, eski orospular melek oldu.
Ay, ben biraz acıktım. Daha duracaksak yemek söyleyeyim mi?
-Yok, kalkacağım. -Aa! Bize gidelim mi?
Erkan'ın karısı pazı yapmıştı da, Ali seviyor diye.
-Hii! Pazı! -Ha?
-Hesabı alabilir miyiz? -Hadi.
Hemen.
-A ah. -Kim?
-İlk aşkım. -Ne?
-Kimmiş senin ilk aşkın? -John.
15 yaşındaydım daha.
Yine annemin tayini çıktı diye taşınmak zorunda kalmıştık.
Bayağı koparak ayrıldık yani. Çok büyük bir aşktı.
Ondan sonra… Onun da babası diplomattı bu arada.
İşte bir dönem yazıştık, konuştuk falan. Derken o Kanada'ya taşındı.
Kanada'ya taşınınca artık iyice iletişimimiz kesilmiş oldu.
Hıı.
Sonra da ne bileyim yani,
yıllardır birbirimizi görmüyorduk, hiç konuşmuyorduk falan.
-Şaşırdım ismini görünce. -Allah Allah.
Niye açmadın?
Açmadım değil, hemen kapandı. Bence yanlışlıkla aradı.
"Butt call" dediğimiz.
Yani numarası olduğunu bile bilmiyordum bende.
Bir de şimdi Can çıktı yani başımıza, ha? Bak, Ali duymasın ha.
-John. -John.
Duysa ne olur ayrıca ya? Çocukluk aşkım yani. Ne varmış bunda?
-Bu pazı ne ya böyle? Efsane. -Gerçekten ya.
-Ali'nin doğum günü ne zamandı? -1 Şubat.
Hıı? Yay mı?
Kova.
Edis, Yay'dı. Yay yani hâlâ.
Uğradı geçen akşam.
-Aa! -Aa.
Heyecanlanacak bir şey olmadı. Bir şey olmadı daha doğrusu.
-İşte stüdyoda işi erken bitmiş. -Hı.
"Uğrayayım mı müsaitsen?" dedi, "Uğra" dedim.
Aslında ayrıldığımızdan beri ilk defa uzun uzun konuştuk.
Aşk istiyorum ben.
Yani böyle gerçek bir aşk istiyorum.
Öyle "Geçiyordum, uğradım" gibi bir ilişki istemiyorum artık.
Sevdiğim adam uyandığımda yanımda olsun istiyorum.
Ben neredesin diye sormayayım, o baktığım yerde olsun istiyorum.
Sürekli dokunsun bana, daha ben istemeden elimi tutsun.
O da bana benim ona âşık olduğum kadar âşık olsun
ve ben çok sevdiğim için kendimi suçlu hissetmeyeyim istiyorum.
Önce ben döküldüm, o dinledi.
Sonra o döküldü.
Bütün hayatını bir çocukluk hayalinin şekillendirdiğini düşün.
Sevmeyi, sevilmeyi kalabalıklardan öğrendim ben.
İnanılmaz bir aşk hikâyesi bu.
Gelgitleri olan müthiş bir hikâye.
Ama…
Araya normal bir hayat giremiyor.
Maalesef.
Ruhuma ödemem gereken bir borcum var, bunu da biliyorum.
Zaman, sadece birazcık zaman
Onun da zamanı gelecek.
Yani aramıza Edis girmesin diyerek olaysız dağıldık.
-Canım benim. Sen iyi misin? -İyi misin?
İyiyim…
Şu pazıyı yiyince daha iyi olacağım galiba.
Bence de.
Hah. Ali geldi.
-İyisin, değil mi? -İyiyim.
-Hoş geldin! -Hoş bulduk.
-Erken gelmişsin? -Evet. Kızlar da burada.
Kimleri görüyorum!
Hoş geldin Aliciğim.
-N'aber? -İyi, sen?
-İyi. -Bu ne böyle?
-Sana da bir tabak koyuyorum. -Olur.
-Mükemmel. -Ben yoğurt da koyacağım.
Ayrılıklarımız bile sıradan
Gidiyorum bütün aşklar yüreğimde
Gidiyorum kokun hâlâ üzerimde
Sana korkular bıraktım Bir de yeni başlangıçlar
Bir kendim bir ben gidiyorum
Ay.
Ben geldi…
Dur.
Piş, piş, piş…
Gel, gel, gel, gel.
Hı?
-Doruk. -Hı?
-Doruk! -Doruk'u yatırdım, odasında.
-Geldin mi aşkım? -Hı hı.
-Aşkım, sırtımı kaşır mısın? -Kaşıyorum ya?
Devam et, çok iyi. Ah, çok iyi. Aşkım, devam et.
-Dur, bir saniye! -N'olur.
-Hah, sağa… -Aa! Fehmi Karakoç'u yakalamışlar.
Süper, devam et aşkım.
-Tamam. -Aşağı.
Tamam artık, yeter!
Bugün ailesiyle birlikte yurt dışına kaçmak üzereyken
bir ihbar üzerine yakalanan ihracatçı Fehmi Karakoç
malvarlığı değerlerini aklama, nitelikli dolandırıcılık
ve resmî belgede sahtecilik suçlamalarıyla gözaltına alındı.
Komiserim?
Konuşabilir miyiz?
Diğer şüpheliler hakkında da
benzer suçlardan hapis cezaları öngörülürken
şebekeyle bağlantılı olduğu belirlenen
Dubai merkezli iş insanı Akbar Hamdi Reza hakkında da
kırmızı bültenle yakalama kararı çıkarıldı.
Darısı Cem Murathan'ın başına.
40'ıncı dakika maçta. Molina, Barrios. Pas yapıyor Atlético.
Lino. Pérez araya girdi.
Sarp?
Çabuk döndün. Ne yaptın?
Adamı buldum.
Konuştuk.
Bir kere yandım, bir daha yakma beni.
Komiserim, seni yakanları yakacağım ben de.
Aylardır seni mesleğinden eden adamı hapse atmak için uğraşıyorum.
Yani adamı öyle korkutmuşlar ki zar zor ikna ettim.
Ama yardım edecek.
Sevindim.
Sana her türlü söz veriyorum. Yemin ederim, sana zarar gelmeyecek.
Öyle diyenleri çok gördük.
Önce onlar yok oldu ortadan, sonra da kraliçe oldular.
Bu iş anca Süha Murathan'ın gizli sevgilisi sayesinde çözülecek.
Sana çok teşekkür ederim.
Merak etme, seni mahkemeye çıkartmayacağım.
López yerde kaldı, Atlético savunması…
Yatalım mı artık?
Nasıl istersen.
Gitme.
-Sen benim evime girdin ya, evime! -Başka türlü seni karşıma getiremezdim.
Gitme, seni çok seviyorum.
Hiçbir şeyi kanıtlayamazsın.
Seni seviyorum.
Hep aynı rüyaya her gece başka kapıdan giriyorum.
Ama hissettiğim şey hep aynı.
Suçluluk hissi.
Ne yapsam ne etsem de…
Keşke şak diye bir hareketle kafandan silip atabilsem şu herifi.
"Şu herif" meselesi değil sadece ya.
Cem Murathan'a ait hissettiğin ne varsa söküp atmak istiyorum içinden.
Cem deyince şöyle bir surat gelsin aklına. Bak, böyle, böyle.
Kâbus bile olsa görme şu herifi, n'olur.
Tamam.
Peki… Yarın çok işin var mı güzel kız?
Cumartesi bugün ya, çalışmıyorum ki.
O zaman hazır uykumuz da kaçmışken bir yerlere gidip güneşi doğuralım mı?
-Ha, ne dersin? -Niye böyle konuşuyorsun?
Üşüyorum. Anla artık, anla beni. Üşüyorum, donuyorum, donuyorum!
-Çok soğuk oldu, kalkalım mı? -Kalkalım.
-Nereye götüreceksin beni? -Sürpriz.
Yaa! Nasıl sürpriz?
Uzun bir yol yapacağız seninle. Çok uzun güzel kız, gel buraya.
Eski ve yırtık
Ve solgun ve durgun
Ama duvarımda bak
Atamam sevdalı resimleri
Ah, zamansız
Eridik, tükendik
Neden, böyle apansız
Kimlere yenildik
Ve eskidik?
Son bakışın
Duruyor gözümde
Bir alev gibi
Deli mavi
Son gülüşün
Duruyor yüzümde
Çok sevenlerin
Deli hâli
Söz
Sana yemin, sana söz
Kör olayım yalansa
Ateşi izlemek mi, dalgaları izlemek mi?
Dalgalar.
-Yaa? -Hı hı.
Sence?
Ben ateş diyeceğim galiba.
-Öyle mi? -Hıı.
Annenleri de getirelim buraya.
Peki o zaman futbol mu, basketbol mu? Sen seç.
Taş, kâğıt, makas. Kazananın dediği olsun.
İyi, hadi bakalım. Taş, kâğıt, makas. Bir, iki, üç.
Bir kere oynarım.
-Kazananın dediği olur. -Tamam.
-Zaten. -Zaten.
Ah be! Sen kazandın. Tamam, senin dediğin olsun.
Tamam.
-Leylacığım, ne oldu? -Bir şey olmadı.
-Hoş geldin Mayacığım! Hii! -Çok özledim seni.
-Ay, biz de seni çok özledik, gel bakalım. -Hah, hadi geç.
Geç oğlum, geç bakalım. Aferin sana be.
-Buyurun. -Hoppala.
Hah, çantasını da verelim. Buyurun efendim.
Tamam!
-Evet. -Evet!
Yarın akşamüstü haberleşiriz, gelir alırım.
Tamam.
Yes be! Çak şuna, çak! Çak, bu kadar.
Sessiz olalım.
Tamam oğlum.
Tamam oğlum, kavuşacaksın babaya. Gel bakalım.
Yani Hande'yi mahkemeye çıkartmadan halledeceğim.
-Leyla'ya ne zaman anlatacaksın peki? -O hemen değil. Şu iş bir ilerlesin önce.
Oha! Lafın üstüne arıyor, baksana.
Alo? Leyloş, n'aber?
Ha, iyiyim. Joy'un mamasını getirdim de.
Hadi ya? Kapıda mısın sen?
Iı… Evet ama Hande Berkant falan yok, değil mi?
Yok. Gel.
-Tamam, geldim o zaman. Hadi aç kapıyı. -Tamam, açıyorum.
Ne oldu?
Leyla geliyor.
Travmalarımla yüzleşme zamanı.
Hadi bakalım.
Hii! Ayy!
Ay, Joy! Aşkım benim! Ne kadar büyümüşsün sen.
-N'aber? -İyi, senden n'aber?
-İyi ben de. Alsana şunu, hah. -Ver. Oy!
Leyla.
-Ne oldu? Annenler mi var içeride? -Yok, yok ya.
Sana bir şey söyleyecektim de ben. Söylemem lazımdı, söylemedim yani.
-Kız mı var içeride? -Yok. Yani…
Öyle herhangi biri değil, çok âşığım.
Gel.
-Alsana şunu be. -Oğlum, koy işte oraya.
Merhaba!
-Hoş geldin. -Hoş bulduk.
-Merhaba. -Merhaba.
Ay, çok memnun oldum.
Şey, ıı… Duyuyordum tabii ki hep ama şey olduğunu bilmiyordum…
Yani Ömer'in tabii ki hayatında birisi olduğunu tahmin edebiliyordum…
Iı… Betty'nin annesini de duyuyorum yani.
Terapisti olduğunu da tabii ki bir şekilde biliyorum
ama bunların hepsinin tek kişi olduğunu bilmiyordum.
-Çok memnun oldum. -Ben de memnun oldum.
E, gelsene içeri.
-Ha? -Gel.
Iı… Aslında gelmeyeyim ya. Şirkete uğramam lazım çünkü.
Iı… Şey, dayıcan çağırdı.
Herhâlde işle ilgili bir şey konuşacak diye ama…
-Bir kahve içeyim mi? -Kahveler bende, tamam.
Gel.
Hişt, hişt!
Senin beni ısrarla götürmek istediğin terapist Dilek miydi?
Yani Dilek'le konuşmanı istedim ama benim terapistim Dilek değil.
Bizim bir geçmişimiz var çünkü.
Nasıl yani?
-Iı… Ya, Dilek'le ben… -Ömer benim ilk aşkım.
-Da denebilir. -Aa! Haa.
Yani Ömer için aynısını söyleyemem ama benim en büyük aşkımdı.
-"Aşkındı"? O ne demek, "dı"? -Yani o zamanlar büyük aşktı.
-Hıı? -Şimdiki olgun aşk.
Meğer benden önceki sevgilisiymiş.
O zamanlar böyle kalın, büyük gözlükler takıyormuş.
Kızla dalga geçiyorlarmış öküzler!
Ama şimdi görsen o kadar tatlı ki. Yani gerçekten böyle çok güzel bir kız.
Bir de konuşkan, bıdır bıdır konuşuyor. "İlk aşkımdı" falan filan diye.
Tatlı yani.
Buddy?
Buddy de küstü bana ya. Ömer'de kalmak istedi de.
Gelmek istemedi yani benimle. Neyse, yani diyeceğim o ki…
Bence yani… Ben sevindim Ömer adına. Yani öyle söyleyeyim.
Gerçekten yani hayatında düzgün bir insan olduğuna çok sevindim.
Bir de bence uğurlu gelmiş, biliyor musun, kız ona.
Gerçekten, işlerini düzeltmiş, yoluna sokmuş.
Yeni işler almış, yeni eleman almış.
Yani tabii ki kimse bilmiyor şu an hani, hayatında birisi olduğunu.
Bir Sarp biliyor, o da bana söylememiş tabii.
Ben de… O yüzden yani haberim olmamış birisi olduğundan hayatında.
-Ama şey… -Iı… Leyloş'um.
-Iı… Biraz sakin olur musun? -Ben sakinim ya!
Niye herkes bana böyle şeyler söylüyor? Gerçekten sakinim.
Ya, kıskandığımı falan düşünüyorsanız gerçekten bak, yok öyle bir şey.
Hayır, düşündüğün zaman
Ömer şimdiye kadar benim hayatımdaki mesela herkesi tanıdı.
Ben de tabii ki onun sevdiği birisini tanıyacağım, öyle değil mi?
Tabii.
İyiyim, iyiyim. İyiyim ben.
Sen nasılsın asıl? Canın sıkkın, biliyorum ama.
Iı…
Cihan'ın da hayatında biri var.
-Ne? -Hı hı.
Spor salonunda tanışmışlar.
Yani anlamadım zaten. Daha dün bir, bugün iki.
Beraber Amerika'ya falan gideceklermiş. Öyleymiş, falan filan işte…
Dayıcan.
-Neyse, herkes yerinde mutlu olsun. -Yaa!
Asıl ben seni onun için çağırmadım, ben seni…
-Bunun için çağırdım. -Ne bu?
Hadi aç.
-Tablo mu aldın bana? -Aç.
Leyloş'um, ortağım olur musun?
Sen ne dedin?
Hiçbir şey söyleyemedim tabii ki, sadece sarıldım.
Ama o kabul ettiğini sandı?
Evet.
Ama yani zaten dayıcan hep istiyordu bunu, biliyorum ben.
Zaten ben o istedi diye hukuku seçtim.
-Yaa? -Hıı.
Aslında Amerika'ya gitmeyi istiyordum.
Orada sahne tasarımı falan okuyacaktım güya.
Aa!
Sonra da ne bileyim ya…
Böyle oradan oraya, oradan oraya sürüklenmekten
o kadar yoruldum ki.
Artık bir yere ait olmak istiyordum.
Dayıcanın evi, İstanbul, göl evi. Böyle oralarda kendimi hayal ettim.
Uzun yıllar boyunca burada yaşayabileceğimi düşündüm.
Yani her şey yerine oturuyordu, sonra da deneyeyim bakayım dedim.
İşte okula başladım, arkadaşlarım oldu.
İşte Sarp okuldan arkadaşım. Sonra o beni Ömer'le tanıştırdı.
Ömer'le tanıştıktan sonra da zaten…
Biliyorsun.
Hayat seçimlerden ibaret.
-Tekrar deneyebilirsin. -Neyi?
Yani daha 31 yaşındasın, yeni bir kariyer için bence hiç geç değil.
Yok artık.
"Şimdiki aklım olsa şöyle yapardım" diyorsan
şimdi sana kim engel Leylacığım?
Madem hayat seçimlerimizden ibaret, istiyorsan yapabilirsin bence.
Bu arada bana da aynısını yapmıştın.
Ne yapmıştım?
Sana ilk açıldığımda, kafede.
"Çivi çiviyi söker ilişkisi miyim?" diye sormuştum.
-Ne cevap vermiştin? -Ne cevap vermiştim?
-Sadece sarılmıştın. Evet! -Saçmalama.
Tıpkı dayına hemen cevap veremediğin gibi, evet.
Saçmalıyorsun. Ben o gece… Ayıptır ya! Ben o akşam seninle üç saat konuştum ya.
Konuştun ama önce bir düşündün. Bir düşündün, bir zaman kazandın.
Ne diyeceğini bilemediğinde hep yaptığın gibi
önce tatlış bir sarılış, sonra minik bir öpücük.
-Hayır. -Evet.
Hele istemediğin bir şeye ikna ediliyorsan
göğüsleri karşı sineye değdirme taktiğiyle konuyu hızlıca uzaklaştırma.
Ne diyorsun? Ne terbiyesiz bir insan çıktın.
Yine aynı silahlarla geliyorsun!
-Buddy, saldır. -Hayır! Buddy'yi katma!
-Saldır oğlum! Pes mi? -Buddy ile olmaz! Değil, değil!
-Pes de. -Hayır.
Bir dakika, çok pardon.
Saldır hadi. Gel. Gel buraya, bırakmayacağız.
-Efendim? Evet? -Bırakmayacağız, şımar şimdi.
Şimdi şımarsana. Şımarsana şimdi, şımarsana.
-Tamam. -Şımar.
Anlıyorum, evet.
Tamam.
Anladım, tamam. Çok teşekkürler. Çok sağ olun.
Ne oldu, kötü bir haber mi? Kim aradı?
Göç belgeseli uluslararası jüriden ödül almış.
-Ne? -Evet.
Sonraki belgeselim için de fon sağlayacaklarmış Leyla.
-Ne diyorsun? -Evet.
-İnanılmaz bir haber! -Bence de inanılmaz.
Tebrik ederim!
Ödül töreni salı günü olacakmış.
-Harika, müthiş haber. -Ama annenleri karşılamaya gideceğiz.
Saçmalama, olur mu? Bu daha büyük haber, boş ver.
Bu projeyle en az üç yıl dünyayı dolaşacağım.
Yaa?
-Bir Barbo'ya haber vereyim ben. -Tamam.
Üç yıl.
Tam üç yıl boyunca 30 tane belgeselci
hemen hemen bütün dünyayı paylaşıp gezecekler.
Ay, şahane bir şey bu.
193 tane ülkede ihtiyaçlara göre yaratılan bir yardımlaşma ağının
hikâyesini çekeceklermiş.
-Mükemmelmiş. -Valla harika bir proje.
Evet. Gerçekten güzel, heyecan verici.
-Diyorum ki… -Hı?
Acaba ben de mi gitsem onunla?
-Aa? -Git tabii, değişiklik olur ne güzel.
Ama diyorum ki
belki bütün proje boyunca onun yanında olurum.
-Ay! Yok artık! -Üç yıl diyorsun Leyla, hayır tabii ki.
Ya, niye ya?
Yani belki bir süre buradan uzaklaşmak bana da iyi gelir.
Ali nasıl kandırdı seni?
Ali beni kandırmadı ki, ona daha söylemedim bile.
Ben sadece bünyem böyle bir maceraya hazır mı, değil mi,
kendimi yokluyorum.
Beni istediğin zaman görebileceksin.
Sustum. Leyla'nın sesini dinliyorum.
İstediğin zaman arayacaksın…
"Ne istiyorsun?" diye soruyorum.
Zaten arada gelirim.
"Şimdiki aklınla ne yaşamak istiyorsun?"
Seni çok seviyorum.
Bu sefer gidersem
kendimi avutmak için değil, keşfetmek için gideceğim.
Ayrıca Ali'yi çok özlerim. Ondan ayrı kalmak istemiyorum.
Duvara bantlanmış muz mesela. O esere birisi 6,2 milyon dolar vermiş.
Oo!
Sonra adam bakıyor, "Bu da sanat mı? Ben de yaparım" diyor, değil mi?
Muzu eser yapan şey hakkında iyi ya da kötü konuşulması zaten.
Sanatçı biliyor senin gidip önünde fotoğraf çektireceğini.
-Muzu yemiş bir de, değil mi? -Yemiş.
Tam da böyle çağımızı gösteren harika bir sanat hadisesi.
-Değil mi? -Aynen öyle.
-Hadi afiyet olsun. -Ali'nin ödülüne o zaman.
Bu kadar kısa bir zamanda o kadar büyük yer kapladı ki hayatımda.
Ama zerre kadar da ağırlığı yok, biliyor musun anneciğim?
Böyle hafif, çoğaltan, büyüten bir adam.
-Ne güzel işte. -Evet, çok güzel!
O gün jette neler olduğunu anlatmadın hâlâ?
Seni hak ettiğin gibi sevemedim.
Ama seni hep sevdim.
Artık onu çok konuşmak istemiyorum, biliyorsun anneciğim.
Ama Leylacığım, anlatmadan olmaz ki. Anlatman lazım.
Ya, benden daha çok konuşan birisi var mıdır acaba böyle konularda?
Panikataklarından haberim var canım.
Dayıcan söyledi, ha?
Leylacığım, bunlar hep yaşadıklarının bir sonucu.
Yardım alman lazım. Sen unutsan bedenin unutmuyor, inan bana.
Söz ver. Söz ver hadi.
Tamam, söz.
Bir gideyim geleyim, ondan sonra başlayacağım.
Benim canımın içi güzel kızım bu.
-Nereye gidiyorsun yine? -Seninle geliyorum!
Şubatın ikisinde yola çıkılıyor.
Ondan sonra New York'taki merkezde herkes buluşuyor, ilk buluşma.
30 tane yönetmen ilk defa orada buluşacaklar.
-Sonra da hazırlıklar başlayacak. -Hı.
Bizim ekip ilk Güney Amerika'ya gidiyor, ondan sonrası da macera.
İşte Ali ama buradaki evini boşaltmak istiyor.
Iı… Çünkü yani "Üç sene boyunca boşuna kira ödeyemem" dedi haklı olarak.
Bir tane depo bakıyormuş kendine eşyalar için.
Ben evi kapatmayacağım. Belki Sarp oturur falan.
Kimdi bu herif ya?
-Bilmiyorum ya ben. -Ben de bilmiyorum.
Peki Buddy ne olacak?
Sarp'la kalır diye düşündüm.
10 günlüğüne tatile gitmiyorsun ya, üç dört sene diyorsun yani.
Belgeleri hazır olunca ben zaten alacağım ki yanıma.
-O zamana kadar Sarp'a mı güveniyoruz? -Ben hepinizden iyi bakarım.
Sen evi bana bırak…
Allah! Gerisini merak etme.
Cihan abi? Hah.
Gerçekten mi ya? Ya, sen şahanesin ya!
-Teşekkür ederim. -Kesinlikle dayıcanda kalır.
E, sen nasıl bu kadar uzun süre ayrı kalacaksın Buddy'den?
Ya, ayrı kalmayacağım işte zaten. Evrakını hazırlatıyorum.
Oğlum, sen bende kalmak ister misin?
-Çok ister, aşırı. -Sesi çıkmıyor artık.
Defne nasıl? Alıştı mı kliniğe?
İyi, iyi. Detoks kampı gibi bir yer. Brugge civarlarında, böyle ormanın içinde.
-Oh, oh. -Konuşuyoruz her gün, keyfi yerinde.
Terapi görüyor, benimle de uzun uzun konuşmaya başladı.
Ay, harika.
-Toparlanacak. -İnşallah.
Bütün zehirlerinden arınıyor. Yılbaşından sonra da dönecekmiş zaten.
Şeyle görüştüler mi tekrar…
-Cem'le mi? -Hıı.
Yok. Numarasını da değiştirdik zaten.
Tamamen yeni bir hayat.
Sen?
-Aldın mı yeni bir haber? -Hayır.
Sen de arınacaksın bu zehirden.
Ancak cezasını çekince artık.
Tamam, değil mi?
Evet ya, tamam. Fazla da doldurmayalım, aynen.
-Bakayım. -Güzel.
Ay, çok tatlı oldu!
-Günaydın. -Günaydın.
Günaydın gençlik.
-Günaydın. -Günaydın.
Hayırdır sabah sabah? Ne oluyor?
Iı… Otursana.
Korkutmayın beni. Bir şey mi oluyor? Ne oldu?
Bazı ilginç gelişmeler var.
Cihan Bey?
Leylacığım, hatırlarsan Cem'in kazasını tekrar araştırırken
emniyetteki bir arkadaşımdan yardım almıştık.
Evet.
HTS kayıtlarına yeni ulaşabildik.
Bunlar mahkemeye sunduğumuz rapordakiler değil,
gerçek HTS kayıtlarına ulaştık.
Cem yalan söylemiş.
Selim, bir kenara çek, bir konuşalım. Yalvarıyorum, bir dur.
Kazada arabada değilmiş.
Kardeşinin arabasını takip ederken telefonla aramış onu.
Yani Yon Richards haklıymış. Kardeşi, Cem'den kaçarken kaza yapmış.
Bebeği onun yüzünden öldü yani.
Ben bir tek Defne için suçlu hissediyorum kendimi.
Onun dışında masum değiliz…
…hiçbirimiz.
Cem babasının ölümüyle ilgili de yalan söylemiş.
İntihar demişti, değil mi?
Otopsi raporunu da değiştirmişler. Kafasında iki kurşun bulunmuş.
İntihar eden adam iki kere nasıl ateş edebilir?
-On! -Doruk'uma sağlık, mutluluk.
Dokuz!
-Doruk'uma uzun ömür! -Sekiz!
-Huzur! -Huzur.
-Yedi! -Leyla'nın evi!
-Altı! -Aşk, aşk!
Aşk!
Bırak!
-Para, başarı. -Üç!
-Leyla, hadi! -İki!
Yolculuklara.
Bir!
Yolculuklara.
Hoppa!
Gel.
Ben en hafif çantalarla çıktım yolculuklara.
Şimdi de öyle.
Sadece yola çıkıyorum.
Ama senin için durum biraz farklı Leylacığım.
Senin kocaman kocaman bavulların var.
Sığdıramadıkların,
yanında götüremediklerin,
hepsi senin sırtına yük olacak.
Sen gidemeyensin…
…ben de kalamayanım bu hikâyede.
Barışalım bu gerçekle.
Bu gece son
Biraz sonra
Bu kapıdan son kez
Çıkıp yine
Kendimi vuracağım yollara
Kim bilir kaç kere ıslanacak yüzüm
Elimi tut, düşman olma
Konuşmak ister misin?
Ne olur parça parça olmasın içimiz
Mutlu ol, iyi bak kendine
Çocukken böyle "dünyalar kadar" diye tarif ederiz ya o sevgiyi…
Ne olur gözüm arkada kalmasın
Uzun uzun seneler var önünde
Şef! Açılın bakayım.
Bir tat lan.
Güle güle bile demeyeceğim.
Arkadaşlar, neredesiniz ya? Hani beraber giriyorduk mutfağa?
-Geldim şefim. -Hadi, hadi.
-Ne yapalım? -Tamam, ne yapayım?
Söyle bir.
İnanamıyorum!
Hii! Çok güzel haber!
Ne oluyor ya?
-Leyla? -Ne oldu?
-Bir şey yok ya. -Mutluluktan.
-Dilek hamile! -Yaa…
Ne?
Şşt, sakın kimseye söylemeyin. Daha kimseye söylemedik.
Tamam, tamam. Hadi sarılın.
Kim bilir kaç kere ıslanacak yüzüm
Elimi tut, düşman olma
Ah! Pasta geliyor! Pasta geliyor!
İyi ki doğdun Ali…
Ne olur parça parça olmasın içimiz
Hadi, hadi!
Mutlu ol, iyi bak kendine
Ne olur gözüm arkada kalmasın
Uzun uzun
Seneler var önünde
Gün gelir sevgilim
Acıya alışırsın
Alışırsın
Bu gece son
O zaman…
-Ne yapıyorsun Murat? -Yapamıyorum lan!
-Benim tepemde patlatma! -Kutlarız Ali!
Şuna bak ya!
-Sevmiyorum! Ay, kalbim. -Ne adamsın ya.
-Kalbime bak, nasıl çarpıyor. -Bakayım aşkım.
Murathan'la ilgili suçlamaların ardı arkası kesilmiyor sayın seyirciler.
Ünlü iş insanı Cem Murathan hakkında
şimdi de şok edici cinayet suçlamaları gündemde.
Babasını öldürmekle suçlanan Cem Murathan henüz bir açıklama yapmazken
babasının mezarının açılacağı
ve bugüne kadar intihar olarak bilinen bu vefat hakkında
detaylı araştırma başlatılacağı haber merkezimize gelen bilgiler arasında.
Günaydın.
Sen de mi uyuyamadın?
Geliyorum hemen.
-Bu kadar mı? -Bu kadar.
-Ali nerede? -Orada.
Mayacığım, annenden izin aldık.
Bu hafta Leyla'yla barınağa gideceksiniz, bir arkadaş bulacaksınız sana.
-Gerçekten mi? -Gerçekten.
Çok teşekkür ederim.
-Görüntülü arayacağım seni hep, tamam mı? -Tamam.
-Hadi. -Hadi git.
-Güzelim, Mayacığım. -Tamam, hadi gidin, istemiyorum.
Hadi, gel.
Bizimkiler uyandı herhâlde.
Merhaba dostum. Leyla nerede?
O adam, o adam!
Sakin ol, tamam! Korkma! Seni korkutmak istememiştim.
O adam! O adam geldi! O adam!
Dur, dur. Sakin, tamam.
Sarp?
Defne, sen dur. Bakayım ben.
-Ne işin var lan senin burada? -Leyla'yla son kez konuşmaya geldim.
Bu ne cesaret ya? Sen nasıl çıktın ortaya?
Benimle uğraşmayın demiştim.
Ah, aslanım benim ya. Daha başlamadık, sen bir bekle.
-Leyla! -Bağırma lan, herkes uyuyor.
Leyla!
Kaybettin. Leyla gitti.
Alo? Çok acil, gelmeniz lazım.
-Bundan sen mi sorumlusun? -Hayır.
-Nereye gitti? -Sana ne lan? Nereye gittiyse gitti.
Sen babanın nasıl öldüğünün hesabını ver, kardeşinin kazasının hesabını ver.
Hiç ona bakma ya. Defne'ye gerek bile kalmadı.
Ben kendim kazıdım. Bütün pisliklerini ben kendim buldum.
Babanın sevgilisi sonunda konuşmayı da kabul etti.
Anneciğim, seni arayacağım birazdan, tamam mı?
Ne söyledin lan annene?
Ha? Herkesin kapattığın gibi annenin ağzını da mı kapattın?
Annemi bu işe karıştırma.
Kocasının, evladının ölümünü nasıl anlattın ya ona?
Sarp, hayır.
Annemle uğraşırsan seni öldürürüm. Öldürürüm!
İkisini aynı gün mü öldürdün lan? Hem babanı hem kardeşini? Ha?
Hayır. Sarp.
Cinayetle yargılanacaksın.
-Sarp! -Beni de mi öldüreceksin puşt?
Sarp, bırak! Sarp!
Yardım edin!
-Beni de mi öldüreceksin? -Cem.
-Beni de mi öldüreceksin? -Yardım edin!
Sarp, hayır. O yapmadı! Sarp! Yardım edin!
Ay, bittim.
Sarp, o yapmadı!
Beni de mi öldüreceksin lan? Ha? Ha?
Sarp!
-Ömer! -Sarp! Ne yapıyorsun? Gel buraya.
-Öldüreceğim! -Gel!
Beni de mi öldüreceksin?
-Oğlum, ne yapıyorsun? -Bırak!
Cem!
"Hep gittim annemin işi ya da ayrılık yüzünden" demiştin.
Hatırlıyor musun?
İşte şimdi de kalman gereken yerdesin Leylacığım.
Benim de bir süre daha yolda olmam lazımmış.
Git hadi sen, ben hallederim.
Geldim! Geldim.
Kim o?
Beliz?
Yardımınıza ihtiyacım var.
Gel, gir içeri. Gel hayatım.
İyi misin?
Ne oldu?
Gökmen'le evlendik, bebeğimiz olacak.
Ben hapse girmek istemiyorum. Hepsinden kurtulmak istiyorum, hepsinden.
Tamam, tamam. Merak etme, halledeceğim.
Hiç de pişman değilim, iyi yaptım.
-Katil herif! -Sarp.
Ne oldu, ha? Bırakın, bir daha döveyim ya.
-Sarp! -Ne Sarp?
Leyla? Leylacığım, pardon. Her şeyi sana yaptırdım.
Yo, yo. Hiç sorun değil.
-Ne oldu? -Hiç. Dilek'le Ömer'in selamı var.
Ha, sağ olsunlar. Barbo da gelmiş, check-in yaptırmış.
-Sağ olun. -İyi yolculuklar.
-Şimdiden şu an hiç hoşlanmıyorum. -Ben de.
Yine uçak kokusuyla hatırlayacağım ayrılığı.
Ben senin kokunu hatırlayacağım sadece.
Gelirim…
Söz verme.
İki tarafın da neyi hak ettiğini gerçekten anladığında
sanıldığı kadar acı verici değil ayrılık.
Veya uzaklık.
Asıl zor olan gitmek gerektiğini bildiğin hâlde kalmak.
Geçmişe teşekkür etmek gelecek için en iyi başlangıçtır.
Leyla?
Belki de "Thank you, next" değil…
John?
…"Thank you, ex" demek gerekiyordur bazen.