Legowisko Catsicka przedstawia
Nie wierzę w to. Nie mogę w to uwierzyć! Nie mogę w to uwierzyć.
Nie wiem, jak inaczej to powiedzieć. To proste: nie mogę w to uwierzyć. Nie...
Nie wierzę w to. Nie mogę w to uwierzyć!
Nie wierzę w to. Nie mogę w to uwierzyć. Po prostu... Ah.
Nie mam słów. Nie wierzę w to.
Nie mogę w to uwierzyć. Nieważne, daj spokój!
Nie, nie mam słów. Jestem zniechęcony.
Nie, gorzej. Jestem zdruzgotany.
Dosłownie. A teraz przepraszam...
Muszę coś zjeść.
Nieważne, daj spokój...
Ah, nie... Wiesz co?
To zrujnowało mój apetyt. Nie jestem już głodny.
Jestem zniesmaczony. Dziękuję!
Nieważne.
No dalej...
- Trzeba było się tego trochę spodziewać. - Nie. Wcale nie.
Wiem, że zdarza się to przynajmniej raz w życiu.
Nie sądziłem, że doświadczę czegoś takiego. Nie ja. Nie w moim wieku. Nie w ten sposób.
I przepraszam: nie mogłeś mi powiedzieć pod koniec tygodnia?
Cóż, nie. Miałem ochotę powiedzieć ci to dziś wieczorem.
- Ach, miałeś na to ochotę? - Tak.
Kobieta miała na to ochotę.
Masz szczęście robić rzeczy, które rzeczy, które chcesz robić. I...
Teraz mam ochotę na homara. To by mnie zadowoliło.
Ale co mam na talerzu? Och, wyobraź sobie!
Kukurydza z masłem. Dla odmiany! Hmm...
Ach, chcesz mnie zachwycić! Teraz będę się tym cieszyć. Ciesz się!
A potem kukurydza jest żółta, w kolorze kolor rogaczy.
- Czy zrobiłeś to celowo? - Wcale nie.
Chciałem cię uszczęśliwić. Nie wiedziałem. że kukurydza to kolor rogaczy.
Chciałeś mnie uszczęśliwić? Tak, zobaczmy...
Gdzie spotkałeś tego niedorozwoja?
- Możesz powiedzieć? - Przestań!
Ściany są słabo izolowane, wszystko słychać.
Niech pomyślę... czekaj.
Z wyrazem jego twarzy, jestem skłonny założyć, że jest bankierem.
Spotkałeś go przy ladzie, czy się mylę?
Serge, na miłość boską na miłość boską, mów mniej głośno.
Przepraszam. Wciąż jestem w domu, prawda?
Mówię, co chcę. Potem...
Jest w łazience od trzech tygodni. To nie jest normalne!
Daj spokój! Bądź miły, on jest chory.
Czy muszę być miły?
Zabierasz moją żonę Mam być miły?
Tak, bądź miły.
Zaraził się okropną bakterią podczas safari w Kenii.
Jego jelita są całkowicie zdewastowane. To wcale nie jest zabawne.
Oh... Kurwa, Madeleine...
Podsumowując, jest to ważne.
Nie tylko mnie zdradzasz, co jest
raczej trudne do znieść we wtorkową noc.
Overlook.
Ale dodatkowo zdradzasz mnie z
który ma problemy jelitowe!
Chcesz, żebym popełnił samobójstwo, to niemożliwe!
A jaka jest reszta programu?
Powiesz mi, że jesteś w ciąży?
Wcale nie. Ty nic nie rozumiesz.
Nie słuchasz mnie, kiedy mówię. W tym tkwi problem.
Jest to związek platoniczny.
Zobaczmy...
"Cóż, zobaczymy", oczywiście.
Ale ten pomysł nawet nie przychodzi ci do głowy.
A jednak istnieje, myśli.
Tak. Istnieje głównie w twoich głupich powieściach.
Wiedziałem, że nie musiałbyś je przeczytać.
To właśnie na ciebie wpłynęło. Ach, "platoniczny"!
Przestań!
Ostrzegł mnie, Fred. Powiedział mi:
"Bądź ostrożny. Jeśli zaczniesz czytać powieści romantyczne,
to początek twoich kłopotów". Miał rację, Fred.
Nie czytam tylko powieści.
Niedawno zaprenumerowałem to czasopismo naukowe.
No cóż!
Lepiej późno niż wcale! Mam nadzieję, że dobrze się oczyścił.
Nie chcę złapać jego bakterii.
Przestań!
Przepraszam, to było trochę długie.
Nie martw się, skorzystaliśmy skorzystaliśmy z okazji, aby porozmawiać.
Nie martw się o nas.
Mieliśmy sobie wiele do powiedzenia. Nie odchodzimy od siebie każdej nocy.
Przy okazji... Chcesz coś zjeść, prawda?
Niczego ci nie proponowaliśmy. To niezbyt uprzejme.
Nie wiem...
Dlaczego nie? Tak...
Nie, nie sądzę.
Pójdziemy zamiast tego, kochanie. Tak będzie lepiej.
Nie ma pośpiechu, mamy dwie minuty.
Pozwól mi spędzić chwilę z moim zastępcą.
Przypuszczam, że dziś albo nigdy.
Więc otwórz lodówkę i weź co tylko chcesz. To przyjemność.
Nie, Bruno. Bierz kurtkę, idziemy.
Cóż...
Nie wiem...
Wydaje się miły. Możemy zostać pięć minut.
Tak, jest miły. Nie w tym problem.
O co chodzi? Boisz się. że zostaniemy przyjaciółmi?
Nie, nie chcę otwierać tej lodówki.
Cóż, cieszę się.
Chcę spędzić kilka chwil chwil z moim zastępcą.
Śmiało, bierz co chcesz.
Usiądź przede mną i porozmawiajmy przez dwie minuty
między mężczyznami. Mam 2, 3 anegdoty o
nowa poczwarka. Może ci się to przydać
Zobaczysz, hm... Jest pełen niespodzianek.
Bardzo zabawne.
- Co powinienem zrobić? Otworzyć lodówkę czy nie?
No dalej, otwieraj! To przyjemność.
- Bruno, jeśli to otworzysz, dam ci znać... - Co?
Pokaż mu, że jesteś mężczyzną. Otwórz.
Ostrzegam...
- Otwórz to! - Nie otwieraj!
Hej!
Tak!
Przepraszam.
Przepraszam, że przeszkadzam więc, do spalenia.
To niesprawiedliwe, zdaję sobie z tego sprawę.
Będę się streszczał, żeby nie przeszkadzać zbytnio.
Dobry wieczór.
Nazywam się Yannick. Tutaj.
Zabieram głos, ponieważ...
Nie odbierz tego źle, ale dla mnie dla mnie ten serial nie jest zabawny.
Przepraszam, że tak w twarz w ten sposób.
Myślę, że to nie jest przyjemne do słuchania.
Ponieważ zapłaciłem za coś żeby odwrócić moją uwagę...
Powinienem czuć się tu dobrze.
Tutaj zdecydowanie mam wrażenie, że jest odwrotnie.
To potęguje moje problemy zamiast sprawiać, że o nich zapominam.
Nie sądzę, żeby to było normalne, normalne.
Myślę, że w twojej historii jest pewien haczyk.
Co do...
Chyba nie zdaje pan sobie z tego sprawy,
ale tak się tego nie robi.
Wiem,
Jeszcze raz przepraszam.
Po prostu się zorganizowałem
aby być dostępny dziś wieczorem.
Jestem stróżem nocnym. Pracuję 7 dni w tygodniu.
Muszę wziąć dzień wolnego.
Prawdopodobnie nie wie, co się z tym wiąże,
ale to skomplikowane. Nie mogę tego robić często.
Muszę złożyć pisemną prośbę do mojego szefa,
Muszę poprosić kolegę kolegę, by mnie zastąpił.
To wszystko jest organizacją która sprawia, że jeśli wezmę
dzień wolny na zabawę... Muszę się dobrze bawić.
W przeciwnym razie jest to zdecydowanie katastrofalne dla moich parametrów.
Nie mówię, że robisz to celowo. Po prostu...
komików.
To nie twoja wina.
Musi być ktoś odpowiedzialny Wyobrażam sobie, że za tym wszystkim stoi ktoś odpowiedzialny.
- Reżyser, tak? - Tak. W rzeczywistości...
- Autor pracy, nawiasem mówiąc. - Tak.
To z nim powinienem rozmawiać. To miałoby więcej sensu.
Czy możesz go poprosić, żeby przyszedł i wyjaśnił mi szybko mój problem? szybko mój problem?
Ułatwimy to: Dam ci jego telefon,
wyjdziesz, zadzwonisz do niego i powiedzieć mu o swoich bzdurach.
I możemy wracać do pracy. W PORZĄDKU?
Czekaj, czy to żart? To nie tutaj?
- Ale nie. - Facet, który to wszystko organizuje
nie jest tutaj, aby zapewnić, że że dobrze wykonujesz swoją pracę?
Co?
- Chwileczkę. To znaczy... - Nie, czekaj!
To normalne, że wszystko się psuje. Jeśli kapitana tu nie ma...
Czym jest to zarządzanie?
Tak naprawdę to ty wszystko rujnujesz. Dobrze nam szło.
Recytujemy to co najmniej 60 razy.
Reżyser nie może być zawsze obecny przez cały czas. To tak nie działa.
Ale to dom wariatów.
Co to jest, armia Brancaleone?
Czy widziałeś restaurację, w której kucharz nie chodzi co wieczór?
Nie, ale jaka ciężkość...
Nie, to zupełnie nie to samo.
O tak! Klienci płacą za usługę.
Jeśli usługa nie jest satysfakcjonująca, powinieneś
być w stanie złożyć skargę do osoby odpowiedzialnej.
Wyobraź sobie, że w restauracji, dostaję trochę mięsa
i znajduję włosy w naczyniu.
Co mam zrobić, jeśli nie ma kucharza?
- To nie ma sensu. - Wiesz co?
Zrozumieliśmy jego metaforę na temat cateringu.
Ale dla nas to nie to samo.
Występujemy na scenie. To jest sztuka.
- Czy to jest sztuka? - To nie jest kawałek mięsa.
OK?
Piękny, ten. Sztuka, nawet...
Nie zapłaciłem za oglądanie sztuki.
Nie wiem, za kogo mnie bierzesz. Za ministra?
Płacę, żeby się rozproszyć. To nie ma nic wspólnego z tym. To nie jest...
W końcu czym jest sztuka? Nie będę filozofował.
Wszyscy jesteśmy artystami, jeśli nie spieszymy się.
Ja też mogę narysować banana i trzy morele na podkładce
jeśli mogę sobie pozwolić pieprzyć się w domu.
W porządku! Wystarczy, przestańmy.
Ponieważ w tej chwili jest to naprawdę irytujące.
Nie może zepsuć wieczoru wszystkim monologiem.
Tak więc, jeśli gra ci się nie podoba, możesz wyjść
zwracamy koszty, nie ma problemu,
- ale musi odejść. - Tak!
Zwrot kosztów byłby zbyt prosty.
Wziąłem dzień wolnego żeby tu przyjechać, powiedziałem mu.
Bilet za 16 euro to jedno.
Ale dla mnie cały wieczór wieczór jest teraz zrujnowany.
Nie możesz mi za to zwrócić kosztów.
Czy nie zdajesz sobie sprawy, że czas ludzi jest cenny.
Nie mam 50 dni wolnego.
Nie mogę sobie pozwolić na wypalenie kartridża do pomocy...
do tej katastrofy. Zwłaszcza jeśli mnie to irytuje.
- Dobra, do cholery! - Co?
W porządku, rozumiemy. Nie jest zadowolony. Dobrze!
Po co wszystkim zawracać głowę? Ma rację, to ciężkie.
Jak długo zajęło ci żeby tu przyjechać, tak z ciekawości?
- Na czym może ci zależeć? - Już wyjaśniam.
Zajęło mi to 45 minut transportem publicznym.
Ponieważ mieszkam w Melun.
Plus 15-minutowy spacer. Czy to w porządku?
Oszczędzę ci obliczeń. Rachunek jest bardzo wysoki.
Nie licząc zwrotu, więc muszę pomnożyć przez dwa.
To jest twój problem.
I nikogo to nie obchodzi, przepraszam!
Tak, ale ma to wyjaśnić moją frustrację.
Myślę, że wiadomość dotarła.
Ale mówię ci...
Najbardziej problematyczną rzeczą jest...
Czuję się gorzej niż kiedy tu przyszedłem.
Dlatego właśnie pozwalam mi zabrać głos.
Już i tak mam gówniane życie.
Nie jestem w najlepszej formie...
mojego stanu psychicznego w tej chwili.
Nie mogę zaakceptować, że program, który powinien
rozweselić mnie ma odwrotny skutek.
Przykro mi, ale to nie działa.
Dla mnie to niemożliwe. Nie ma mowy, przykro mi.
Tak, ale jest to subiektywne.
- Nic nie możemy na to poradzić. - Subiektywne?
Tak.
Teraz mówi, wypowiadać wielkie słowa?
Hej! "Subiektywny działa w obie strony.
To subiektywne, że uważasz, że program jest dobry.
Cóż...
A jednak...
Zatrzymamy się?
Nie, nie zatrzymujemy się dla faceta. Kontynuujemy.
Kontynuujmy.
Czy masz ochotę zacząć od nowa? Bez rujnowania wszystkiego?
- Tak. - Tak, kontynuujmy.
To jest jak interwał.
- Nie przejmujemy się tym. Nie pozwolimy, by nas to przygnębiło. - Chodź.
- Czekaj! - Wznówmy.
Nie rozumiesz.
- Wystarczy! - Ci artyści mnie wykończą!
Czy ty mnie słuchasz, czy moje to pierdy na wietrze?
Nie możesz kontynuować. Chcesz mnie torturować?
To gówno nie sprawia, że czuję się dobrze. W jakim języku powinienem to powiedzieć?
Sir, co co mamy zrobić?
- Cóż, wyrecytuj coś innego. - Pardon?
Działać w czymś innym. Coś mniej artystycznego.
Poznasz inne teksty.
- To jest twoje pole. - To nie działa w ten sposób.
Nie jesteśmy muzykami. Nie gramy piosenek na żądanie.
Jest sześć miesięcy prób do takiego przedstawienia. Co najmniej!
Skąd to się wzięło? Kim on jest?
- Skąd to się wzięło? - Nie wiem.
Z Melun, mówiłem ci.
- Słuchaj, kiedy ludzie mówią. - Wolałbym powiedzieć
który przybył tu z Moim zdaniem palec w dupie.
Nie. Melun, w 77 departamencie.
Odpowiada...
Myślę, że to naprawdę proste
sędzia, w skrócie. Nawet jeśli ci się to nie podoba,
musi szanować pracę innych.
Nikt nie krytykuje jego sposobu bycia nocnym stróżem, prawda?
To nie jest możliwe.
Jestem sam na parkingu.
Wiem, że moja praca jest wykonywana dobrze.
Brak kradzieży, brak uszkodzeń w ciągu trzech lat.
Praca jest dobrze wykonana. Posiada certyfikat.
Z drugiej strony... przepraszam, nie jestem ekspertem.
Jeśli czuję się chory oglądając program,
to musi być gówno.
Nie sądzisz?
- Nie, ale... - Przynęta.
- Tak, daj spokój. Wyrzuć tego głupka. - Dlaczego?
- Przynęta. - Dlaczego?
To była świetna zabawa, ale przekroczyło granicę.
Nie interesują nas jego historie. On nie jest sam.
- A teraz wynocha. - Nie lubisz krytyki?
- Słucham? - Mamy myśleć, że to genialne?
Mogę przyjąć krytykę, ale nie podczas występu.
To jest sabotaż. To jest nie do przyjęcia.
Odejdź, zanim się naprawdę zły.
- Nie obchodzi cię, co powiedziałem? - Mam to w dupie. Naprawdę mam to w dupie.
Nie jest to ładne, ale tak właśnie jest.
Teraz odsuwa zasłony. W górę!
Niezbyt miłe...
Biorę dzień wolnego
45 minut transportu, 15 minut
Chodzę pieszo odwiedzić cię celowo.
- Wyrzucasz mnie jak włóczęgę. - Cisza!
To jest dla nas druzgocące
- z jego pretensjami. - Wynocha! Przegrany.
Czy mogę przynajmniej odzyskać mój płaszcz?
Odwal się!
- Jezu! - Skończyłeś?
Nigdy mi się to nie zdarzyło.
Przysięgam.
"No cóż... Jechałem 45 minut,
"15 minut pieszo".
Co za koszmar!
Oh!
Czekaj... Gdzie byliśmy?
- Tutaj. - Dziękuję.
Niewiele zostało... Nie podobało ci się?
- Czy oni tam biją brawo?
Tak.
No cóż... poprosiłem o urlop, eh....
Mój szef musi podpisać dokument.
A potem... serial nie poprawia mi humoru.
Gdzie byliśmy? Zacznijmy od początku.
- Byliśmy przy lodówce. - Tak, zgadza się.
Zacznijmy od początku, dla energii...?
Nie, nie powtórzymy tego od początku. Zapomnij o tym.
- Kiedy go otworzyć? - Nieco wcześniej.
Ah, OK.
- No dalej! - Panie i panowie,
Filmowanie nie jest łatwe.
Bądź trochę pobłażliwy. W PORZĄDKU?
Daj spokój.
- Jesteśmy na miejscu? - To jest to.
"A potem wyobraź sobie pójście do restauracji.
"Zamów mięso,
"a potem jest włos na talerzu".
Przestań.
W porządku? Skupmy się na chwilę, inaczej nam się nie uda.
- W porządku... - Na pozycje.
HEJ!
Pomyślałem o tym.
Nie zgadzam się z tym co się stało.
On ma broń! On ma broń.
Nie mogę tego strawić.
Jak mam na imię?
Co?
Mówię do was, aktorów.
Jest co najmniej jeden
kto był na tyle elegancki by zapamiętać moje imię?
Nie?
Tak bardzo ci zależało tak bardzo, że mnie nie słuchałeś.
- Patrick? - Nie.
Próbowałeś. Wcale nie.
To Yannick. Powiedziałem to we wstępie.
Yannick.
W języku hebrajskim oznacza to: 'Bóg jest miłosierny'.
Widziałem to niedawno w Google.
Zabawne, co?! "Bóg jest miłosierny".
Sir? Yannick?
Przepraszam, że na ciebie nakrzyczałem.
Ale w żadnym wypadku nie chciał jej skrzywdzić.
- AH! - Albo inaczej. Po prostu...
Musiałem poradzić sobie z sytuacją trudną sytuacją dla nas i dla społeczeństwa.
Możesz odłożyć broń, nie jest to konieczne.
Przyjacielu, powinieneś był pomyśleć o tym wcześniej.
Pistolet jest w mojej dłoni, za późno. Jest naładowany.
Jesteście świadkami. Mam...
Uprzejmie, próbowałem otworzyć dialog.
Również grzecznie.
Ale dżentelmen wolał wziąć krzesło
i odesłać mnie. Oto rezultat.
To nie moja wina. Nie ruszaj się.
Ostrzegam. Nie jestem snajperem, ale parkingowym.
Nie wiem, jak dobrze tej rzeczy.
Strzał może zostać oddany w dowolnym momencie.
Tutaj.
Ostrzegamy.
Dobrze!
Zagramy w małą grę.
Czy ktoś przyszedł z własnym komputerem?
Z pewnością jest ktoś, kto przyszedł bezpośrednio z biura ze swoim komputerem.
Biurokraci,
Gdzie się dzisiaj zaszyli?
- Mam komputer. - I co?
- PC, laptop.
- Czy to jest komputer? - Tak.
Następnie powiedz "komputer".
Po co wymyślać głupi termin?
I czy jest naładowany?
- Normalnie, tak. - Jesteś kochany. Przynieś mi to.
Wolę złożyć wypowiedzenie natychmiast.
Jeśli ktoś próbuje zadzwonić na policję lub policję lub próbuje
heroiczny wyczyn, aby mnie powstrzymać,
Nie waham się ani sekundy. Zabijam go bezpośrednio.
Ty, jak mam na imię?
Yannick.
Widzisz? Kiedy tylko chcesz...
To szaleństwo. Potrzebujesz broń, by być szanowanym.
W jakim świecie żyjemy?
Bez żartów.
- Zaczyna się. - Tak, odejdź.
Więc...
Co to jest? Pyta mnie o hasło.
To normalne.
- Musisz wpisać swoje hasło. - Kontynuuj, słucham.
"Pochwowy".
Huh?!
Przepraszam. Właściwie wszystko zaczęło się od żartu z kolegą.
Nie sądziłem, że muszę powiedzieć to na głos.
Czy na sali są tylko degeneraci na sali?
Co to za zboczone hasło?
Jak to się pisze?
- "V-A..."
Spokojnie! Nie ekscytuj się. Nie jestem maszynistką.
"V", tak. - "A".
- "V-A", co? - "G".
-G...
"I".
"I". "Vagi", tak.
"N-A-L-E".
"Pochwowy". Nieważne.
Paf! Wysyłanie.
W porządku. Wygląda na to, że działa.
Trochę mu to zajmie, jest stary.
Jestem na urlopie, nie obchodzi mnie to. Mam mnóstwo czasu.
Co robimy?
Przejmuję kontrolę. Pokażę ci zobaczę, co lubię.
Nie powinieneś mnie prowokować.
Kontrolować co?
Brigitte Bardot, stresujesz mnie. Nie nadążaj za mną.
Nie chcę mieć nikogo za sobą. Czy to w porządku?
Bądź spokojny. Jestem spokojny, ale...
Może być źle w każdej chwili.
Czy to w porządku?
W porządku, wygląda na to, że działa.
Nie mogę w to uwierzyć, w tle jest
dziewczyna na czworakach łapy w majtkach.
Masz problem między nogami.
Słuchaj...
Cholera... OK, nieważne.
Więc, czekaj...
Czy masz program do tworzenia tekst tutaj?
W lewym dolnym rogu znajduje się mała ikona,
z napisem "Word". Jest to edytor tekstu.
Wystarczy kliknąć. Otworzy się.
Na dole po lewej... gdzie to jest?
Nie mogę sobie nawet wyobrazić ile razy waliłeś konia na tym zdjęciu.
Założę się, że jest nawet niepełnoletni, prawda?
- Nie. - Tak, niech tak będzie...
Samo wyobrażenie sobie tego napawa mnie obrzydzeniem.
OK... Widzę małą ikonkę w lewym dolnym rogu.
W porządku. Kliknę... To nic nie daje. Nie działa.
Musisz kliknąć dwa razy bardzo szybko.
Irytuje mnie to. Chodź i mi pomóż,
- Pan Subiektywny. - Tak.
Z twarzą eksperta ekspert komputerowy.
Otwórz program.
Spokojnie! Jestem pod wpływem adrenaliny. Nie spiesz się.
- Nie bądź mądry. - Nie, wcale nie jestem przemądrzały.
Um...
Tam. To jest to.
Daj mi pustą stronę pustą stronę, na której mogę pisać.
Hmm.
Następnie "nowy dokument".
I hop!
- W porządku. Gotowe. - Mogę pisać?
Tak. Jeśli wpiszesz, pojawi się na stronie.
- To proste. - OK.
Jest jak maszyna do pisania. Na przykład, aby poprawić, należy nacisnąć tutaj.
Nie rozmawiaj ze mną o swoim życiu. Nie ekscytuj się.
Masz oddech szakala.
Nie do zniesienia.
Zostaw.
Przysięgam... obrzydliwe.
W takim razie OK!
OK. Jesteśmy gotowi. Oto, co się teraz stanie.
Wyjaśnię to.
Więc, Mr. Big aktor, teraźniejszość
po mojej lewej... Jak masz na imię?
Paul Riviere.
Tak więc, wielki aktor którego tu widzicie
nie był dokładnie w świetnej można powiedzieć:
spojrzał na mnie uprzejmie, mówiąc mi, że nic nie rozumiem o sztuce.
Słyszałeś to? Wszystko krzyczało jakbym był jego psem.
Schematyzuję, ale mniej więcej mniej więcej tak się stało.
Więc... Z mojego punktu widzenia
Jestem przekonany, że zachowywał się jak gówno.
Przykro mi, to radykalny osąd. Ale jest szczery.
Wyraziłem to. I to właśnie spowodowało nasze małe nieporozumienie.
Mam rację czy nie?
- Tak. - Mniej więcej tak.
Tam. Więc teraz mój zamiar,
jest naprawienie tego.
Wbrew pozorom, jestem pozytywną osobą.
Nawet jeśli teraz sprawy nie idą dobrze, i powiedziałem to.
Trzymam głowę wysoko i
Wolę wziąć byka
za rogi raczej niż dać się pokonać.
Byk tutaj, w tym przypadku jest ten brzydki
że pozwoliłem sobie pozwoliłem sobie przerwać.
Złapałeś metaforę.
Więc co mam teraz zrobić?
To bardzo proste.
Posiedzę tu przez chwilę chwilę przy tym komputerze,
które tamten zboczeniec uprzejmie mi pożyczył.
Napiszę nowy który zademonstruje
wszystkim, że nawet parkingowy jest również w stanie
wyprodukować coś co jest bardziej zabawne
zupy którą jedliśmy
15 minut temu.
Więc napiszę nowy tekst, który
będą osiągać najlepsze swoich możliwości.
Miejmy nadzieję...
I to nas rozweseli morale i dobrze nam zrobi.
Więc wrócimy do domu z balsamem w naszych sercach.
Ponieważ to jest to, czego wszyscy szukaliśmy.
Balsam dla serca.
Tam. OK, zaczynajmy.
Daj mi papierosa. To pomoże mi myśleć.
Cóż...
Mogę powiedzieć, że palisz. Masz brzydką cerę.
Czy się mylę?
To moja postać pali.
Tak, tak... Zgadza się.
Dobrze obserwuję ludzi.
No dalej, zapal zapal i włóż mi do ust.
Nie chcę cię holować. Nie martw się, nic nie ryzykujesz.
Nie ugryzę cię.
Tutaj.
A więc!
Staram się...
- Yannick? - Czekaj, nie przerywaj mi.
Mam inspirację.
Nie rozpraszaj mnie. Sekundę...
Tak... Czy masz palące pragnienie?
Nie, nie. Po prostu
ponieważ widzę, że masz tendencję do pisania...
Cóż... tak, powoli.
To normalne, nie wiesz...
ani klawiatura, ani...
Piszę bardzo szybko. Bo...
Nie jestem tylko aktorką.
Piszę też różne rzeczy w domu. Piszę...
I tak biję szybko. E...
Chodzi mi o to, że jeśli chcesz...
Powiedz mi, co chcesz napisać
i piszę to dla ciebie. E...
Bierzesz mnie za Mongoła? Próbujesz mnie oszukać.
Cóż, nie. To... ja... nie biorę cię za...
Z łatwością poradzę sobie sam.
Nie potrzebuję nikogo. Sam się tym zajmę.
Zostawcie mnie w spokoju. Wszyscy zostawcie mnie w spokoju!
Jeśli ktoś potrzebuje uwolnić pęcherz,
albo coś innego, nie chcę wiedzieć. nie chcę wiedzieć, przejdzie ci.
Robisz to w kącie, dyskretnie, na podłodze. To żaden problem.
Tutaj.
Przemówienie zamknięte.
I wznawiam.
Sir? Yannick?
Nie zniosę, jeśli będziesz mi przerywać co 30 sekund. Co?
Rozumiem twoje podejście. Uważam je za pozytywne. Nawet odważne.
Naprawdę. Ale to nierealne.
- Co? - Możemy się spotkać innego dnia.
Nawiasem mówiąc, bez tej broni.
Idziemy do baru, wymieniamy się pomysłami.
Możemy mieć wiele rzeczy do udostępnienia.
Tak...
Ale to porwanie jest nieludzkie.
Jasne, zejdź ze swojego wysokiego konia. Myślisz, że zostaniemy przyjaciółmi?
- Nie... - Nonsens!
Nie zobaczymy się więcej. Myślisz, że nie mam nic do roboty?
Na początek.
Branie zakładników jest dokładnie to samo
kiedy wystawiasz swój głupi wodewil
Ludzie muszą pozostać na miejscu,
siedzi z zamkniętymi ustami i bije brawo,
czekać do końca, aby wstać.
To również jest porwanie.
Medytuję nad tym podczas pracy.
Może da ci to trochę do myślenia.
A teraz zostaw mnie w spokoju.
Co tu się dzieje?
Facet ma broń. Jest kompletnie szalony.
- Co? - To porwanie.
Co? Co jest kurwa?
Hej! Co ty tu robisz?
Nic.
Zastanawiałem się, dlaczego... jest już bardzo późno.
Nie męcz mnie...
Już wszystko wyjaśniłem. Po prostu musiałeś tam stać.
Znajdź drukarkę drukarkę w biurze.
Potrzebuję tego.
Ale...
Zdecydowanie są biura!
- Tak. Jest biuro. - Na pewno jest tam drukarka. Przynieś ją.
- W porządku. - I bądź bardzo ostrożny.
Jeśli spróbujesz wezwać policję, zastrzelę przypadkową osobę.
Zgoda.
Szybko! I przynieś papier.
Przepraszam...
Co to za urządzenie?
Nie znalazłeś jeszcze większego?
Przykro mi...
- Gdzie mam to położyć? - Na stole.
Czy w ogóle wiesz, jak się połączyć?
Myślę, że potrzeba kabel, aby go przedłużyć...
Nie zanudzaj mnie problemami problemami technicznymi i martwieniem się o podłączenie.
- Przepraszam. - Jestem skupiony.
Więc...
Podróżuje, co? Jeździ szybko... Wow!
Gdyby Jules Verne miał to w domu, w domu domu, książki rozeszłyby się w dziesięć minut.
Szalony postęp, jeśli się nad tym zastanowić.
- Tak. - Co?
Zależy ci, co?
- Nie. - Tak, widzę to.
Jesteś za młody. Dalej, usiądź ponownie.
Nie jesteś już przydatny. Dziękujemy za pomoc.
Więc chodźcie tu, wy trzej klauni. Podejdźcie bliżej.
Nie zrozum mnie źle. Mówię "klauni
z uczuciem. Jako dziecko chodziłem z rodzicami do cyrku.
Oboje nie żyją, więc przywołuje dobre wspomnienia.
Tak więc.
Każdy ma swój własny tekst.
Jeśli arkusze są mieszane, są liczby,
przywrócić je do porządku, zrobić to.
Więc, obsada: ty jesteś lekarzem.
Ty, pacjent. Ty, pielęgniarka.
- Ale nie... - Co?
Nie dobrze, pielęgniarko? Potrzebujesz chirurga? Co?
- Nie, to nie to, to...
- Jesteśmy w środowisku kuchennym. - To nie ma znaczenia.
Nie myśl o tym: ludzie sprawią, że wyobraźnia zadziała,
będziemy w klinice. To będzie świetnie. Nie ma problemu.
Cóż, czytasz to w kącie, w ciszy. w kącie, w ciszy.
Ćwicz, rozgrzewaj się jak myślisz.
Zadzwoń do mnie, jak tylko będziesz gotowy, Wrócę i udzielę ci wskazówek.
W porządku? Do roboty!
To od ciebie zależy, jak postąpisz.
Czy to się dzieje naprawdę?
- Uh... - Nie mogę w to uwierzyć.
- Nie ma mowy. - Musimy na niego skoczyć.
Słucham?
Musisz na niego skoczyć i rozwalić mu twarz!
- Zwariowałeś czy co? - Nie, robimy to, co nam każe.
Kurwa mać! Oboje jesteście pedałami!
- Jest was dwóch, możecie go obezwładnić. - Zbyt ryzykowne, on ma broń!
Dobra, daj spokój, zapomnij o tym.
HEJ! Koniec z szeptami.
- Nie podoba mi się to. - Nie, nie!
Uczymy się tekstu.
Nie obchodzi mnie to. Nie musisz się tego uczyć na pamięć, nie jesteśmy w przedszkolu.
Działaj z papierami w ręku, Skopałem sobie tyłek.
Świetnie, to znacznie uprości sprawę.
Zróbmy to.
Przepraszamy za niepowodzenie. Mam nadzieję, że nie potrwa to zbyt długo.
Miłego wieczoru?
Cóż...
- Tak, w porządku. - Tak.
Czy jesteście razem?
- Tak. - Tak.
Jest piękny.
Też miałem dobrą kobietę, kiedyś dawno temu, ale hej...
Z pracą nie było...
ideał, co. Widzieć się nawzajem i wszystko.
To było bolesne.
Hmm.
Co robisz w życiu?
Mamy własną szkołę jazdy.
To jest zabawne. Dać lekcje jazdy?
- Nie, my... - Właściwie to my jesteśmy właścicielami.
- Zajmijmy się biznesem. - OK.
Zarabiasz pieniądze. To dobry biznes.
- Tak, nie jest źle. - Tak, jest.
- Nie pływamy w złocie. - Nie, ale nie narzekamy.
Nie należy narzekać.
Jak to mówią, w życiu bierzesz to, co dostajesz.
To wszystko, eh!
- Tak! - Zgadzam się.
Zgaduję, że spędzacie razem dni
- w szkole jazdy? - Tak.
- Hmm.
Czy to nie męczące dla para, która widzi się cały dzień
a także spotykać się wieczorem?
Nie, można się do tego przyzwyczaić.
- To miłe. - Jest.
- A potem wciąż się kochamy. - Tak.
Urocze...
To, co chciałem powiedzieć...
Więc będziesz robić brudne rzeczy,
czasami, na zapleczu na zapleczu, w godzinach ciszy?
- Nie. - Tak naprawdę nie ma zaplecza.
Czy musi się to zdarzyć tylko raz?
Nie, nie sądzę.
Poza tym często nie jesteśmy sami.
- Są pracownicy... - A tak naprawdę to nie my.
Czy to nie tak jak ty?
To sprawa wszystkich, krycie. Jest uniwersalne.
Głaszcz jej uda, by zobaczyć....
- Przepraszam? - Dotknij trochę swojej żony.
Pokaż mi, jak sobie radzisz w intymności, jestem zainteresowany.
Tylko żartowałem!
Uwierzył mi. Oh!
To nie tak, że jestem zboczeńcem! Mówię to, żeby poprawić nastrój.
Ah, OK.
Oczywiście. Zostawię was samych. Cieszę się jednak...
porozmawiać z tobą.
Miłego wieczoru.
- Miłego wieczoru. - Dziękuję.
Bardzo ładnie, zapamiętam.
Bardzo ładnie.
Więc, dzieciaku! Zostań z nami, zacznijmy od nowa.
Przepraszam.
- Jesteś zmęczony? - Nie, nic mi nie jest, po prostu zasnąłem.
To nie jest normalne w twoim wieku. To starsi ludzie zasypiają.
Nawet twoja matka się wstrzymuje. Jest 11:30. Co z tobą?
Nic.
- Zgadłem, że jesteś jego matką? - Tak.
Jestem ostrożny. Trzeba być ostrożnym o tym, co mówisz na te tematy w dzisiejszych czasach.
Widzimy kilka par raczej dziwne pary w naszych czasach...
Wiesz kogo mam na myśli?!
Ał, ał, ał... OK,
Co to za zmęczenie? Co jest nie tak?
- Nic. Wszystko jest w porządku. - Właściwie to bierze tabletki.
- Co? - Nie, to znaczy...
jest zmęczony przyjmowanymi lekami uspokajającymi. Cierpi na chroniczny niepokój.
Co to za historia?
Cóż, nie wiemy. Oni też nie wiedzą.
Myślę, że to paraliżujące dla faceta. To nie musi być...
Trochę tak.
Być może to ona wywołuje u niego niepokój swoimi wielkimi okularami.
- Cóż... - Nie, wcale nie.
Nie, ale żartuję. Nikt nie rozumie mojego humoru
Robię fiasko za fiaskiem. Co się dzieje?
Raczej, czy udało ci się zobaczyć czy spałeś przez cały czas?
Nie, nie, widziałem.
Trochę? Co myślałeś, zanim interweniowałeś? Podobało ci się?
- Nie, nie za dużo... - Oh!
To mnie uspokaja, dziękuję. Nie było dobrze.
- Aktorzy nie są jednak źli. - Nie są źli?
- Tak. - Czekaj...
Czy tabletki są naprawdę silne? Czy zniekształcają postrzeganie rzeczywistości?
Jesteś na haju?
Nie, nie jest to możliwe.
Nie gram tego, to zbyt gówniane.
A błędy ortograficzne?!
Kogo to obchodzi. Robimy to, to nie problem.
Tak, to jest problem! Sprawimy, że wyglądać jak idioci przed wszystkimi!
- Musimy coś zrobić. - Nie chcę umierać.
Ale co zginęło? Nie wiemy, czy to prawdziwa broń.
Przyznaję, że nie wiemy.
Oczywiście, że to fałszywa broń. To frajer!
Spójrz na niego.
On zabawia publiczność.
Nie mogę w to uwierzyć!
To nie do zniesienia.
Paul, posłuchaj mnie. Jeśli nas stąd to się z tobą prześpię.
- Co? Po prostu poczekaj. - Obiecuję.
Jeśli nas stąd wydostaniesz, uprawiaj ze mną seks. ze mną w dowolny sposób:
od przodu, od tyłu, od tyłu... cokolwiek, ale zneutralizuj tego gościa.
- Hej! - Co tam?
- Nie czujesz się dobrze, ty! - Mam to już w dupie.
Czekaj...
Czy to nie do pomyślenia, że przychodzisz przespać się ze mną bez niczego w zamian?
- Ale nie, to ma cię zmotywować. - OK.
Nie mam teraz pieniędzy. Więc mówię do ciebie:
przychodzisz do łóżka, pieprzysz mnie, ale zabierz nas stąd.
Teraz! Leży na plecach. Musisz teraz na niego wskoczyć.
- Dobrze!
Dostaliśmy darmowe bilety od znajomego. Nie zapłaciliśmy.
- Tak. - Czy zgadzasz się z tym, co powiedziałem na początku?
Tak naprawdę nie zadaliśmy pytanie, naprawdę. Nie wiem.
Nie... Nie mamy krytycznego spojrzenia.
Ale rozumiemy cię. Podróżowałeś przez 45 minut.
I 15 minut pieszo.
To dużo...
Nic dziwnego, że jest bardziej wymagający od nas.
- Mieszkamy obok, więc to nie ma znaczenia. - Zgadza się.
Czyżby?
Pozwoliłeś na coś co wbiło mi pchłę w ucho.
Jakby to powiedzieć...
Czy jest możliwość przenocowania, jeśli nie skończymy zbyt późno?
Cóż...
- Nie, ale... nie mieszkamy razem. - Nie.
Nie obchodzi mnie to, ani jedno, ani drugie.
Nie boję się więc, że spóźnię się na pociąg. To prostsze.
Mój dom ma dwa pokoje. Tak naprawdę nie ma...
Ale tak, masz tę rozkładaną sofę.
- Co? - Twoja rozkładana sofa w salonie?
- Masz większe mieszkanie. - To nie tak, nie jestem sam.
- Tam jest mój kot. - W porządku...
- I co z tego? - To skomplikowane.
Nie szukaj wymówek. Nie chcesz mnie, rozumiem, nie ma problemu.
Nawet ja nie mogę się doczekać twoje śmierdzące skarpety!
Uspokójmy się, laski, dobrze?
OK, więc nie ma nikogo tak hojnego kto zgodziłby się mnie ugościć?
Żeby nie martwić się przegapić ostatni pociąg.
- Ja. - Ah!
Jeśli teraz przestanie ze swoimi bzdurami
i jeśli wszystkich wypuści,
Pozwolę ci korzystać z pokoju gościnnego. pokoju gościnnego.
Już się mylisz...
Mówisz o warunkach?
To w mojej dłoni jest klucz
swojego wiejskiego domu wiejskiego domu, jeśli chcę, OK?
- Robię, co chcę. - Więc o nic nie pytaj.
Co?
Nie musisz pytać!
Jeśli wie, że może robić, co co chce i kiedy chce,
z tym pistoletem,
nie ma sensu pytać.
Nie mylisz się. Dlaczego w ogóle zawracam sobie tym głowę?
Będę spał u ciebie, na rozkładanej sofie.
To nie jest problem. Poza tym Jestem pewien, że nie jest zły.
Ale to oczywiste... Widzisz mnie w trudnym dniu,
ale normalnie jestem kremem. Nie martw się.
Po prostu nie lubię kotów.
Gdybym mógł zamknąć go w pokoju, żeby nie przeszkadzał mi podczas snu.
- Ona ma kota. - Tak.
W porządku! Doskonale. W takim razie umowa stoi.
Dalej, chodźmy po click-clac!
Sprawa oddalona! Doskonale.
Pozostaje mi tylko znaleźć kogoś kto poczęstuje mnie dobrym posiłkiem.
To może stać się najlepszą nocą w moim życiu!
Podoba mi się obrót sprawy.
Ty, tam, masz właściwą twarz.
Co?
Dobry wieczór.
Chcesz mnie potem zabrać coś zjeść? coś później? Coś łatwego...
Dlaczego nie. Ale jest już bardzo późno. Wszystko będzie zamknięte.
Jesteśmy w Paryżu. Znajdziemy jakąś tawernę...
- W tej okolicy nie jest to oczywiste. - Prawda?
- Kłusak wieprzowy jest otwarty. - Co?
"Pstrąg wieprzowy, niedaleko Les Halles. Podają przez całą noc.
Ponieważ znamy twoje zwariowane hasło,
nie potrzebujemy porad kulinarnych.
Noga świni pasuje do niego.
Trzecia noga świni, tak!
Nie martw się, znajdziemy coś.
Również arabska kanapka. Jestem dobrej myśli.
- Ah... Kebab? - Tak.
Myślę, że tak.
Zawsze jest jakieś rozwiązanie. Mówisz "nie" bez zastanowienia.
Jest wielu takich ludzi, to wysyła mnie do wariatkowa.
Trzeba natychmiast powiedzieć "tak". Nie nie.
- Nawet jeśli oznacza to popełnienie błędu. - Sir? Yannick?
Możemy porozmawiać?
Byłem tak pochłonięty swoimi sprawami że zapominałem o tym.
Poznajemy się tak dobrze, że zapomniałem o tym wszystkim.
- Czy możemy porozmawiać? - W czym tkwi problem?
Przywróć mnie na właściwe tory. Gotowy?
- Coś jest nie tak. - Co jest nie tak?
Nie podoba ci się mój tekst?
Nie, tekst jest w porządku.
Możesz mi powiedzieć, jeśli ci się to nie podoba. Nie obrażę się.
Nie pójdę z nim na Oscary, nie martw się.
Eh...
Naprawdę nie wiem, jak to powiedzieć.
To niezwykłe, że sympatyzujesz z opinią publiczną
podczas gdy jesteśmy przetrzymywani jako zakładnicy.
- Co? - Tak.
To stawia nas w bardzo nieprzyjemnej sytuacji.
Upokarzające. Rozumiesz?
Albo grozisz wszystkim... Dlaczego nie? Jesteś uzbrojony.
Albo nie grozić nikomu, i to jest kolejna opcja
ale nie można grozić tylko części ludzi.
Coś jest nie tak. To nie działa w ten sposób.
Jaki ty jesteś bystry. Co chcesz mi powiedzieć?
- Komu nie grożę? - Cóż, opinii publicznej.
Dobrze się z nimi bawisz.
Jest to bardzo niejednoznaczne.
- Przestań... - To dwuznaczne.
To ty jesteś dwuznaczny, szepczesz.
Mówię na głos! Co cię to obchodzi?
Żartuję z kim chcę, czy nie?
Tak, oczywiście. Nie, wyjaśnię to inaczej.
- Czy chcesz, abyśmy działali właściwie? - Tak.
- Czy chcesz, aby ludzie dobrze się bawili? - Tak.
Czy chcesz, abyśmy wrócili do domu z "balsamem dla serca"?
Dokładnie takie są ambicje projektu.... Dokładnie.
Jeśli chcesz, aby projekt działał... bardzo ważne:
ludzie muszą być po naszej stronie, nie po jego.
Po naszej stronie. To bardzo ważne.
- Hmm. - Rozumiesz?
Ponieważ w przeciwnym razie to nie zadziała.
Rozumiesz?
OK, rozumiem.
Jesteś zazdrosny, bo mnie lubią?
Paul La Rivière jest zazdrosny!
- Oddaj to. - Och, pieprzyłem cię!
- Nikogo nie wydymałeś. Nie gazuj się, oddaj to. - Tak, przeleciał cię.
Nie jesteś już taki mądry, co?
Eh? Eh, nie jest tak jak wcześniej.
Uwierzyłeś w to, co Uwierzyłeś w to, co ci powiedziałem, biedny głupcze?
To się źle skończy. Oddaj to.
Jasne. Jest załadowany czy nie?
- Czy to prawda? - Zrób zdjęcie i zobacz.
Jest załadowany czy nie?
Nawet nie wiesz jak go trzymać, jesteś śmieszny. Oddaj to, bo się zranisz.
Ty biedny imbecylu!
Nikt nie będzie o tobie myślał bez twojej małej gry. Spójrz.
Nikt. Wszyscy mają cię w dupie.
Wiem, nie ma potrzeby być lekceważącym.
- Daj mi to. - Przestań.
Ty biedny nieszczęśniku. Nie wiesz już, co powiedzieć.
"Oddaj to".
"Oddaj to!" Ile masz lat, osiem i pół?
Co? Co zamierzasz zrobić?
To proste. Uspokój się, oddasz mi broń,
i zagrasz w mojej sztuce. To zostało zaplanowane i tak się stanie.
Oczywiście, że działamy.
Nigdy nie widziałem takiego gówna. To jest napisane stopami!
Jak mówi twój kolega kolego, to jest subiektywne.
Zamknij gębę! Zamknij gębę. Podnieś ręce.
Co to jest, jak w filmach o kowbojach?
Tak, jestem kowbojem. Podnieś ręce.
To jest jak "Klaśnij w dłonie, a potem wpraw je w wibracje!".
Zamknij gębę! Przestań, przestań. Zamknij gębę.
Połóż się na ziemi. Połóż się na ziemi!
- Do czego? - Zrobimy to lepiej
- zadzwonić na policję, tak? - Co?
- Zajmę się tym. OK? Pozwól mi. - Nie, ale...
- To trochę dziwne, co robisz. - On ma rację.
Miałeś jaja, żeby interweniować?!
Nie, nie zrobiłeś tego.
Nie ruszyłeś się. To ten, który podjął ryzyko. Teraz mnie zostaw.
OK?
- Nie, ale... - Wystarczy!
Cholera!
Jesteśmy pod presją od dwóch godzin.
Dokonałem heroicznego czynu, Nie wiem też, jak to zrobiłem!
Nie mogę się wyluzować przez dwie sekundy, dla zabawy?
- Nie? No to się zamknij. - Mój przyjacielu, uspokój się.
Nie krzycz na kolegów. Przyprawisz nas o zawał serca.
Robię to, co lubię, ponieważ to ja teraz decyduję.
Teraz na ziemię. Nie będę tego powtarzał 45 razy. Padnij.
Bądź przynajmniej konkretny. Jak? Kładąc się? Usiąść? Jak?
No dalej!
Na ziemię!
W porządku. Jestem na czworakach. Nie ma sensu się tak złościć.
Ah... Dobrze, w ten sposób.
Co? Spójrz na mnie.
Czy wiesz, co zamierzasz teraz zrobić?
Będziesz szczekał. No dalej, szczekaj. Jak mały piesek. Jesteś małym pieskiem.
Ale nie...
- To żenujące. - Co to jest?
W czym tkwi problem?
Nie mogę go upokorzyć przez dwie sekundy dla zabawy?
Teraz wszystko w jego obronie?
Cholera, ten facet terroryzuje nas od dwóch godzin!
I wszyscy to uwielbiają?
- Nie, nie kochamy tego, ale... - Co to jest?
Miałem rację. Naprawdę jesteś zazdrosny!
Przestań.
Nie zniosę tego dłużej.
Nie widzisz, że jesteś jedyną osobą. która śmieje się z twoich żartów?
"45 minut podróży, 15 minut minut pieszo".
Przerażasz mnie, człowieku! Nie zniosę tego dłużej!
Nie zniosę tego dłużej!
Teraz liże ziemię.
Nie. Teraz się degenerujesz. Pokazujesz teraz swoją ciemną stronę.
To nie jest dobre... uważaj.
- Natychmiast poliż podłogę. - Czekaj na to...
Pomyśl o odbiorcach. Co o tobie pomyślą? Liż podłogę...
Co się z tobą dzieje?
Szczerze mówiąc, gówno mnie obchodzą widzowie.
Gdybyś wiedział, jak bardzo gówno mnie obchodzi opinia publiczna...
On ma rację. To gówno co recytujemy każdej nocy. Prawda?
To nie jest czas na...
To, co robimy, jest do bani.
Zobacz, jacy są znudzeni.
Spójrz na to. Sala jest w połowie pusta. Spójrz na ich twarze.
Co za gówniana atmosfera!
Te wkurzone szczurze twarze. Aż chce mi się umierać!
No tak! O tak, ma rację, jestem zazdrosny.
Nie chciałem tego robić. Chciałem robić filmy!
Lubię Depardieu, lubię Belmondo, lubię Dewaere.
Mam w dupie te nędzne zestawy. Mam to w dupie!
Jak do cholery upadłem tak nisko? Co ja tu robię?
Ah, ty pieprzony...
Daj spokój.
Lizanie po ziemi.
Daj spokój.
Liż podłogę!
Czekaj. Więc...
Powiedz mi, co powinienem sobie wyobrazić. Czy jest tam jedzenie?
Pokieruj mnie trochę.
Nie mogę tego zrobić w ten sposób.
Liżesz wymiociny menela...
ponieważ jesteś tylko śmierdzącym psem bezpańskim psem żyjącym na wysypisku.
Tutaj.
Ja tylko napisałem scenariusz.
No dalej, dalej. Liż, liż.
Zrób to! Zrób to, zanim rozwalić sobie twarz.
Policzę do pięciu. Zrób to.
I don't give gówno mnie to obchodzi, spójrz na mnie.
Już mnie to nie obchodzi. Przekroczyłem granicę.
Policz do 5.
Zrób to! Dalej! Jeden.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
Skąd się tu wziąłeś? Jesteś imbecylem czy co?
Jak idzie?
Nie ruszaj się.
Nie ruszaj się za dużo, nie ruszaj się za dużo.
OK, wszystko jest pod kontrolą.
Zajmę się tym. Możesz się zrelaksować.
Wróciłem na stanowisko dowodzenia.
Mam już dość.
Byłem bardzo cierpliwy ale wazon jest pełny.
Jesteś głupszy od drugiego. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
W takim razie wychodzę.
- Dobra, idź do domu. - Zamknij się, imbecylu.
Cóż...
Zdenerwowało mnie to do tego stopnia. że nie wiem już, co powiedzieć.
Szczerze, hej... Szczerze...
Cofam to, co powiedziałem. Byłeś...
monumentalny. Po prostu... Naprawdę...
Osądziłem trochę pochopnie pochopnie, mea culpa.
Cofam to, co powiedziałem o tobie. Chapeau. Co za artysta.
Chciałbym, żebyśmy mu trochę przyklasnąć, ponieważ...
Szczerze mówiąc, to było magiczne.
Brawo, Paul Riviere!
Dla artysty... Czapki z głów!
Gratulacje... gratulacje!
Wstań.
THE CORNED
Ah! Jest 15:40.
Dr Bertrand nie powinien powinno być długie, ponieważ
wydaje mi się, że mieliśmy spotkanie punktualnie o 15.40.
Dzień dobry, Madeleine.
Więc... słucham, powiedz mi wszystko.
Dzień dobry, doktorze. Zrobiłem wszystkie testy
o co mnie poprosił.
Bardzo dobrze.
Jakie są zatem wnioski?
Cóż... pomimo testów, które o które mnie poprosili i które
nie jestem w stanie postawić szczegółowej diagnozy. w stanie podać szczegółowej diagnozy
ponieważ zgodnie z wynikami badań wydaje się, że ten pacjent
byłby po prostu w śpiączce, doktorze.
W porządku...
Czy chcesz mi powiedzieć, że pomimo testów o które cię poprosiłem
tego pacjenta, czy zauważyłeś coś jeszcze... o tym pacjencie?
Madeleine? Czy to twierdzisz na podstawie testów?
Tak, doktorze, nie zauważyłem nic innego
poza faktem, że ten pacjent jest w głębokiej śpiączce, doktorze.
Całkowicie... zgodnie z testami.
Przepraszam, Yannick, nie chcę się z tego wyśmiewać. wyśmiewać, to nie to, ale...
Czy zachowujemy wszystkie błędy?
Jeśli tak jest napisane, to ty to powiedz.
Zatrzymamy je. Nie ma problemu.
Um...
Według testów.
Czy jesteś pewien tego, co właśnie mi powiedziałeś?
I wreszcie, jest to naprawdę bezpieczne...
że badania zostały przeprowadzone prawidłowo?
Absolutnie, doktorze Bertrand. A potem...
Postępowałem zgodnie z całym "portocollo" co do joty.
Ze swojej strony mogę stwierdzić bez wątpienia, że to
pacjent jest faktycznie w głębokiej śpiączce.
Jestem tego pewien na podstawie testów.
Bardzo dobrze. Więc... nie bierz tego źle, Madeleine.
Coś ci powiem,
ale... on się myli.
- Przepraszam? - Jak najbardziej.
Ona się myli. Udowodnię ci że ten pacjent
nie jest bardziej w śpiączce niż niż ja i ona.
On to zrozumie.
Całujesz go... w usta.
Doktorze...
Dobrze słyszałeś, co co właśnie powiedziałem.
Pocałuj pacjenta w usta, no dalej!
Cóż... daj spokój! Dlaczego, doktorze?
To ostatni test. Zrozumiesz.
W porządku, idę.
Mój Boże, nie! Nie mogę, doktorze.
Ma okropny oddech!
On jest gorszy niż kanały. Nie wiem, czy mogę go pocałować.
Nie bądź śmieszna, Madeleine.
Jest absolutnie zdolny wykonać ten ostatni test.
Proszę cię. To dla nauki!
Cóż, w porządku, dla nauki... Tak zrobię.
O mój Boże, poruszyło się!
I gotowe!
Jak właśnie zauważył,
tego pacjenta, na na którym właśnie wykonał
ten ostatni test nie jest w śpiączce. Nie.
Ten pacjent cierpi na znacznie poważniejszą chorobę
i znacznie bardziej rozpowszechnione w naszym społeczeństwie niż zwykła śpiączka, Madeleine.
- Co to jest? Żywy trup? - Nie, wcale nie.
To cię zaskoczy, ale i tak ci powiem.
I będzie mnie słuchać,
ostrożnie.
I będziesz zdumiony.
Ta pacjentka, Madeleine, jest chora z miłości.
- Chora miłość? - Jak najbardziej.
Niedawno odkryłem, poprzez tajne badania neurologiczne,
że wielu pacjentów uważanych za będących w śpiączce
rzeczywistość nieożywionych ciał z braku miłości.
Niesamowite, prawda?
Natura jest fascynująca.
- W tym samym czasie wybacz mi, doktorze, ale...
z tym oddechem, w tym samym czasie w tym samym czasie, jest to zrozumiałe.
Tłumaczenie catsickblues
Przeszukaj legowisko Catsicka na Facebooku