‫قوی‌تر از همیشه باشید ‫به امید ایرانی آزاد
‫«یانیک»
‫ارائه شده توسط سینما دریمینگ ‫@CineDreaming
‫باورم نمی‌شه.
‫اصلا تو تکم نمی‌ره!
‫حتی زبانم از بیانش قاصره.
‫باورم نمی‌شه.
‫هیچ باورم نمی‌شه.
‫اصلا توی کتم نمی‌ره!
‫باور نمی‌کنم.
‫اصلا زبانم قاصره.
‫باور نمی‌کنم.
‫- باور نمی‌کنم. ‫- بسه دیگه.
‫باور کن زبانم قاصره.
‫داغون شدم.
‫نه، داغون هم نشدم.
‫ویران شدم.
‫الان هم اگه اجازه بدی...
‫می‌خوام غذام رو بخورم.
‫جون عزیزت بس کن دیگه.
‫متوجه مسئله نیستی؟
‫اشتهام رو کور کرد.
‫دیگه گرسنه‌ام نیست. ‫حالم به هم خورده.
‫مرسی!
‫ای بابا، اذیت نکن دیگه.
‫مطمئنم خودت می‌دونستی اینطوری می‌شه.
‫نه، اصلا هم خبر نداشتم.
‫صرفا شنیده بودم حداقل یک بار...
‫این اتفاق برای هر مردی میفته.
‫فکر نمی‌کردم برای من هم رخ بده.
‫تازه توی این سن!
‫نمی‌شد حداقل آخر این هفته...
‫چنین مسئله‌ای رو باز نکنی؟
‫نه خیر، دلم خواست امشب بهت بگم.
‫آها، که دلت خواست؟
‫آره.
‫خانم دلشون خواسته.
‫باز خوبه تا وقتی دلت نخواد...
‫کاری رو انجام نمی‌دی.
‫پس من هم ترجیحاتم رو بگم.
‫دلم می‌خواد شام خرچنگ بخورم.
‫دلم می‌خواد غذام این باشه. ‫الان کجاست؟!
‫وای، خاک عالم! واسه تنوع...
‫قراره ذرت مکزیکی بخورم!
‫عجب شانسی دارم!
‫قراره حسابی کیف کنم!
‫ذرت هم زرده، ‫رنگ مخصوص زن‌قحبه‌هاست.
‫نکنه منظوری داشتی؟
‫نه خیر!
‫فکر می‌کردم خوشت بیاد!
‫از کجا باید می‌دونستم ‫زرد رنگ زن‌قحبه‌هاست؟!
‫پس فکر کردی خوشم میاد؟ ‫پس بچرخ تا بچرخیم.
‫کجا با اون مردک عقب‌مونده آشنا شدی؟
‫بسه دیگه!
‫تو که می‌دونی دیوارهای اینجا نازکه!
‫بذار خودم حدس بزنم...
‫با اون ریخت زشتش حتما کارمند بانکه!
‫توی بانک باهاش آشنا شدی!
‫سرژ، تو رو خدا صدات رو بالا نبر.
‫ببخشیدها، اینجا خونه خودمه!
‫چهاردیواری اختیاریه!
‫آخه چرا این همه مدت ‫توی مستراح بود؟!
‫این چه وضعیه؟!
‫وای، مراعات کن دیگه! ‫مریض‌احواله!
‫مراعات کنم؟!
‫مراعات حال کسی رو کنم...
‫که می‌خواد زنم رو بدزده؟
‫آره، مراعات کن.
‫از سفری که به کنیا داشت...
‫میکروب ناجوری به جونش افتاده.
‫کل سیستم بدنش درگیر شده.
‫اصلا کارت درست نیست!
‫باشه مدلین جان! ‫بذار جمع‌بندی نهایی بکنم.
‫هضم اینکه در شب سه‌شنبه‌ای...
‫بهم خیانت کردی، برام خیلی سخته.
‫این به درک.
‫ولی اوضاع اونجا بدتر می‌شه...
‫که مردک مشکل روده هم داره!
‫می‌خوای بزنم خودم رو بکشم؟!
‫بعدش چی؟
‫نکنه می‌خوای بگی ازش بارداری؟!
‫اصلا نمی‌فهمی.
‫مشکلت اینه گوشت بدهکار نیست.
‫عشقمون خالصانه و افلاطونیه.
‫- باید هم باشه! ‫- معلومه که هست!
‫حالا درسته از این بابت اذیت می‌شی.
‫ولی کاریش هم نمی‌شه کرد.
‫آره، توی اون رمان‌های مسخره‌ات ‫این داستان‌ها رو خوندی.
‫من که از همون اول گفتم...
‫نمی‌خواد کله‌ات رو ‫توی این خزعبلات کنی.
‫روت تأثیر منفی گذاشته.
‫عشق افلاطونی چه مزخرفیه؟!
‫فرد هشدار داده بود. ‫بهم گفته بود:
‫«داداش، حواست شیش‌دنگ جمع باشه.»
‫«اگه خودش رو غرق رمان کنه،»
‫«خودت توی دردسر میفتی.»
‫حق هم داشت.
‫من که فقط رمان نمی‌خونم.
‫عضویت اون مجله علمیه هم گرفتم.
‫عجب، تازه می‌خواستیم براش سند بذاریم!
‫کاش حداقل مستراح رو تمیز کرده باشه.
‫دلم نمی‌خواد میکروب کثافتش ‫به من هم سرایت کنه.
‫بس کن دیگه!
‫ببخشید انقدر طول کشید.
‫ما هم فرصت کردیم صحبت کنیم.
‫اصلا غصه ما رو نخور.
‫کلی حرف ناگفته داشتیم.
‫هر شب که از هم جدا نمی‌شیم!
‫ضمنا...
‫چیزی می‌خورین براتون بیارم؟
‫یادمون رفت بپرسیم. ‫خاک عالم بر سرمون شد.
‫راستش نمی‌دونم...
‫آره، چرا که نه؟
‫نه، فکر نکنم بشه.
‫بیا بریم عزیز دلم.
‫عجله واسه چیه؟! ‫وقت که داریم، نداریم؟!
‫بذار کمی با جایگزینم وقت بگذرونم.
‫الان تنها فرصت آشناییمونه، مگه نه؟ ‫بفرما بشین.
‫خودت هر چی خواستی از یخچال بردار.
‫نکن برونو، ژاکتت رو بردار. ‫باید بریم.
‫آخه به نظر آدم محترمی میاد.
‫کلا پنج دقیقه بمونیم.
‫محترم که هست. ‫مشکل اون نیست.
‫نکنه می‌ترسی با هم رفیق جون‌جونی بشیم؟
‫نه، نمی‌خوام در یخچالت رو باز کنه.
‫ولی من خودم اجازه دادم.
‫گفتم می‌خوام با جایگزینم...
‫کمی وقت بگذرونم.
‫شما هم هر چی دلت خواست، بردار.
‫بفرما بشین تا دو کلوم ‫مردونه صحبت کنیم.
‫در مورد دوست‌دختر جدیدت...
‫اطلاعاتی بهت می‌دم.
‫بعدش می‌فهمی که ای وای،
‫چقدر ویژگی‌های پنهان داشته.
‫واقعا بامزه‌ای!
‫حالا در یخچال رو باز کنم یا نکنم؟
‫گفتم باز کن! دلم می‌خواد باز کنی.
‫برونو، این خط و این نشون. ‫اگه در رو باز کنی...
‫چی می‌شه؟
‫دیگه واسه مردانگیت هم که شده...
‫باید سماجت کنی. باز کن!
‫این خط و این نشون...
‫- بازش کن! ‫- باز نکن.
‫معذرت می‌خوام.
‫ببخشید مزاحم می‌شم. ‫می‌دونم کارم درست نیست.
‫واسه همین زود عرض می‌کنم...
‫که خیلی وقتتون رو نگیرم.
‫اولا که شبتون به خیر.
‫بنده یانیکم.
‫می‌خواستم نظرم رو بگم.
‫از انتقادم ناراحت نشین‌ها،
‫ولی به نظرم نمایشتون ‫سرگرم‌کننده نیست.
‫ببخشید که انقدر رک می‌گم.
‫می‌دونم حرف اذیت‌کننده‌ایه،
‫ولی من برای نمایش ‫سرگرم‌کننده‌ای بلیت گرفتم،
‫و قرار بوده ارزش پولم رو داشته باشه.
‫این نمایش تقریبا حسی ‫برعکس چیزی که خواستم رو بهم می‌ده.
‫اجراتون داره به مشکلاتم اضافه می‌کنه،
‫نه اینکه کاری کنه فراموششون کنم.
‫پس به نظرم درست نیست، مگه نه؟
‫مشکلم همین بود.
‫این چی می‌گه؟
‫فکر نکنم کامل متوجه شده باشین.
‫نمایش همچنان ادامه داره.
‫درسته. باز هم معذرت می‌خوام.
‫ولی بنده برای تماشای این نمایش...
‫کلی برنامه‌ریزی کردم.
‫من نگهبان شبم،
‫هفت روز هفته کار می‌کنم.
‫مجبور بودم از کارفرمام مرخصی بگیرم.
‫البته احتمالا شما درک نکنین،
‫روندش پیچیده است.
‫ولی زیاد مرخصی گیرم نمیاد.
‫باید از رئیسم درخواست کنم،
‫و یکی از همکارانم رو جای خودم بذارم.
‫بنابراین، وقتی از کارم مرخصی می‌گیرم...
‫تا خودم رو سرگرم کنم، ‫دوست دارم که سرگرم بشم.
‫در غیر این صورت که همه‌چی خراب می‌شه.
‫نمی‌گم شما تعمدا ناامیدم کردین.
‫می‌دونم که صرفا بازیگرین.
‫تقصیر خودتون که نیست.
‫من کسی که مسئوله رو مقصر می‌دونم.
‫مثلا کارگردانتون، نه؟
‫آره، از قضا نمایش‌نامه‌نویسمون هم هست.
‫باید با خودشون صحبت کنم.
‫گمونم عاقلانه‌تر باشه.
‫می‌شه ایشون رو بیارین...
‫که مشکلم رو براشون توضیح بدم؟
‫ببین، بذار جریان رو ساده کنیم.
‫شماره‌اش رو بهت می‌دم، ‫تو بهش زنگ بزن،
‫بعدا خصوصی صحبت کنین...
‫تا ما هم به کارمون برسیم، خب؟
‫شوخی می‌کنین؟ ‫مگه ایشون اینجا نیست؟
‫نه.
‫مسئول این نمایش...
‫اینجا نیست که به کارتون نظارت کنه؟
‫جان؟
‫وایستین ببینم...
‫وایستین...
‫آخه اگه رئیس پای کار نباشه،
‫طبیعیه که اشتباه پیش بیاد.
‫مگه ما رو مسخره کردین؟
‫نه، شما دارین اشتباه برداشت می‌کنین.
‫آره، ما حداقل شصت باری...
‫این نمایش رو اجرا کردیم.
‫نمی‌شه که هر شب...
‫کارگردان رو اینجا نگه داریم.
‫پس همه ما رو مسخره کردین.
‫این چه وضعشه؟
‫مگه می‌شه سرآشپز رستورانی ‫حضور نداشته باشه؟
‫اصلا دیگه برنمی‌تابم!
‫کار ما فرق داره.
‫کجا فرق داره؟ ‫شما بابت مزدی به مشتریان خدمات می‌دین.
‫اگه مشتری شما راضی نباشه،
‫باید به رئیستون شکایت کنین.
‫اگه من توی رستورانی برم ‫و گوشت سفارش بدم،
‫و توی غذام مویی پیدا کنم،
‫چه خاکی به سرم بریزم اگه بگن...
‫سرآشپز اونجا حضور نداره؟
‫ما که متوجه استعاره رستوران شما شدیم،
‫ولی گفتم کار ما فرق داره.
‫اینجا صحنه نمایشه. نمایش هنریه، خب؟
‫هنری یعنی چی؟
‫گوشت که عرضه نمی‌کنیم، فهمیدین؟
‫واقعا خنده‌دار بود که گفتی هنریه.
‫من که واسه هنر پول ندادم!
‫خیال کردین وزیر فرهنگ و هنرم؟
‫واسه تنوع و سرگرمی اومدم.
‫نیازم کلا فرق داره.
‫اصلا هنر چیه؟
‫حالا بحث رو پیچیده نمی‌کنم‌ها...
‫ولی مگه همه هنرمند نیستن؟
‫من هم اگه کار و زندگی نداشتم،
‫وقتم رو می‌ذاشتم تا...
‫یه موز و سه تا زردآلو روی میز غذاخوری بکشم.
‫خواهشا بس کنین.
‫دارین همه رو اذیت می‌کنین.
‫خودخواهانه است که با تک‌گویی خودتون...
‫وقت همه رو بگیرین.
‫اگه از نمایش خوشتون نیومده،
‫می‌تونین سالن رو ترک کنین.
‫پول بلیتتون هم بهتون پس می‌دیم.
‫- می‌تونین راحت برین. ‫- آره!
‫اینطوری گفتنش که راحته.
‫ولی من واسه این ‫نمایش مرخصی گرفتم.
‫بحث هزینه‌اش جداست،
‫کل وقت مرخصیم رو خراب کردم.
‫اون رو که نمی‌تونین پس بدین. ‫متوجه حرفم می‌شین؟
‫وقت هم خودش نوعی هزینه است.
‫من که تعطیلات پنجاه روزه ندارم.
‫نمی‌تونم روزم رو وقف...
‫چنین نمایش مسخره‌ای کنم.
‫مخصوصا اگه ناامیدم کنه.
‫- باشه، بسه دیگه! ‫- چی شد؟
‫می‌گم باشه، فهمیدیم. ‫خوشت نیومده.
‫انقدر رو مخ بقیه نرو. ‫ما هم آدمیم.
‫خودت چقدر طول کشید تا اینجا بیای؟
‫- به تو چه ربطی داره؟ ‫- گوش کنین چی می‌گم.
‫من با قطار از ملون تا اینجا اومدم،
‫و مجموعا چهل و پنج دقیقه وقت گذاشتم،
‫به اضافه پونزده دقیقه‌ای ‫که پیاده‌روی کردم، خب؟
‫خودتون محسابه کنین دیگه. ‫رفت و آمدم طولانیه.
‫تازه بعدش هم باید برگردم.
‫پس همون میزان رو دوبرابر کنین.
‫مشکل خودته رفیق جان.
‫ببخشید، ولی برای کسی مهم نیست.
‫من دارم نارضایتیم رو ابراز می‌کنم.
‫برو جای دیگه‌ای شکایت کن.
‫دارم بهتون می‌گم...
‫مشکلم اینه وقتی اینجا اومدم،
‫حتی ذره‌ای آرامش نگرفتم.
‫برای همین خواستم اظهار نظر کنم.
‫زندگیم به اندازه کافی کثافته.
‫حتی از لحاظ جسمی بخوام بگم،
‫چندان وضعیت خوبی ندارم.
‫خیر سرم اومدم نمایشی ببینم...
‫که حالم بهتر بشه،
‫ولی دقیقا برعکسش شد.
‫ببخشین‌ها، ولی واقعا زشته.
‫من که نمی‌پذیرم.
‫نظرتون بر اساس ‫به تفکرات درونیتونه.
‫کاریش نمی‌شه کرد.
‫تفکرات درونی؟
‫چرا یکهو کلماتتون قلمبه‌سلمبه شد؟
‫ببین، نگاه درونی از جانب ‫شما هم ممکنه باشه.
‫شاید شما متکی بر تفکرات درونیتون ‫فکر کردین این نمایش ارزشمنده.
‫بیا جمعش کنیم.
‫نمی‌شه. با حرف یک نفر که نمی‌شه.
‫باید ادامه بدیم.
‫بعد این بلبشو ادامه بدیم؟ واقعا می‌گی؟
‫آره، مگه چیه؟
‫وانمود کنیم میان‌برنامه بود.
‫- نمی‌شه که اجرا رو جمع کنیم. ‫- باشه.
‫وایستین ببینم، متوجه حرفم نشدین.
‫بسه دیگه...
‫شما جماعت هنرمند واقعا رو مخ آدم می‌رین!
‫متوجه حرفم شدین یا دارم...
‫با دیوار صحبت می‌کنم؟
‫نمی‌شه که ادامه بدین.
‫نکنه می‌خواین شکنجه‌ام کنین؟
‫این خزعبل به کار من نمیاد.
‫بفهمین دیگه!
‫الان می‌خوای ما چیکار کنیم؟
‫- نمایش دیگه‌ای اجرا کنین. ‫- جان؟
‫نمایش دیگه‌ای اجرا کنین.
‫نمایشی که ترجیحا هنری نباشه.
‫لابد اجرای دیگه هم بلدین. ‫کارتون همینه دیگه.
‫ببین، ما که نوازنده نیستیم.
‫نمی‌تونیم عین آب خوردن ‫درخواستی اجرا کنیم!
‫واسه هر اجرایی که می‌کنیم...
‫حداقل شش ماه تمرین لازمه.
‫این دیگه چه نفهمیه؟
‫از کجا پیداش شده؟
‫من که گفتم از ملون اومدم.
‫اگه گوش می‌دادی الان سوال نمی‌کردی.
‫فکر کنم شما اهل بالباسترویل باشین.
‫نه، از ملونم. ‫شرق پاریس می‌شه.
‫جواب هم می‌ده...
‫به نظرم قضیه خیلی ساده است.
‫اگه از اجرا خوشتون نیومده،
‫باید به زحماتشون احترام بذارین.
‫همونطور که کسی عملکرد شما...
‫به عنوان نگهبان رو کسی نقد نمی‌کنه.
‫آخه نقدی هم وارد نیست.
‫خودم تنها پارکینگ رو اداره می‌کنم.
‫کارم رو درست انجام می‌دم.
‫سه ساله نذاشتم هیچ ماشینی ‫مورد صدمه یا دزدی قرار بگیره.
‫یعنی کارم به صورت تضمینی ‫درست انجام شده.
‫ولی این جماعت...
‫ببخشین‌ها، من متخصص نیستم...
‫ولی اگه از تماشای نمایشی ‫احساس خوبی نمی‌گیرم،
‫پس لابد کثافتی بیش نیست.
‫بیا بیرون ببینم.
‫- این بی‌شعور رو بیرون کنین. ‫- جان؟
‫- برو بیرون. ‫- چرا؟
‫خوب سرگممون کردی،
‫ولی دیگه پات رو از گلیمت درازتر کردی.
‫فقط تو که اینجا آدم نیستی.
‫حالا هم بفرما برو.
‫تحمل انتقاد شنیدن ندارین.
‫حتما همه باید به‌به و چه‌چه کنن؟
‫تحمل انتقاد شنیدن دارم،
‫ولی نه اینکه وسط نمایشم باشه.
‫بلبشویی که راه انداختین قابل پذیرش نیست.
‫حالا قبل اینکه کفرم در بیاد ‫از اینجا برو.
‫پس نظر شخصیم رو به کی بدم؟
‫نظرت به تخمم نیست.
‫حرفم زننده است‌ها، ‫ولی همینه که هست.
‫حالا هم زود از اینجا گم شو بیرون!
‫چقدر بی‌تربیتی.
‫با هزار بدبختی مرخصی گرفتم.
‫چهل و پنج دقیقه با قطار...
‫و پونزده دقیقه پیاده تا اینجا اومدم.
‫بعد بیرونم می‌کنین...
‫خفه شو دیگه! ‫رو مخ همه رفتی!
‫بزن به چاک دیگه! ‫بدبخت!
‫اجازه دارم کتم رو بگیرم؟ ‫یا بابتش می‌خواین کتکم بزنین؟
‫مشکل خودته عزیز جان!
‫ای بابا.
‫خوبی؟
‫اصلا جا خوردم.
‫به خدا قسم!
‫«چهل و پنج دقیقه با قطار...»
‫«و پونزده دقیقه پیاده‌روی کردم.»
‫عجب گیری کردیم‌ها. قبول داری؟
‫مردک بی‌شعور.
‫خب، کجا بودیم؟
‫- خدمت شما. ‫- مرسی.
‫چقدر زود رفتین.
‫خوشتون نیومد؟
‫دارن کف می‌زنن؟
‫آره.
‫از کارم مرخصی گرفتم.
‫از رئیسم اجازه گرفتم.
‫نمایشتون شادم نکرده!
‫کجای نمایش بودیم؟
‫- یخچال بودیم. ‫- آره.
‫از اول باانرژی شروع کنیم؟
‫- نه. ‫- ولش کن.
‫- بازش کنم؟ ‫- باز کن دیگه.
‫آها، باشه.
‫بریم!
‫دوباره وارد نقش شدن کمی سخته.
‫لطفا کمی صبر کنین.
‫خب، بریم.
‫بزن بریم.
‫شما فرض کن به رستورانی بری،
‫غذا سفارش بدی و توی ظرفت...
‫تار مویی پیدا کنی!
‫بسه دیگه. باید تمرکز کنیم،
‫وگرنه اجرا خراب می‌شه. بریم.
‫بی‌خیال بابا.
‫سر جاهاتون قرار بگیرین.
‫فکرهام رو کردی.
‫قراری که گذاشتین رو قبول ندارم.
‫تفنگ داره!
‫برام قابل هضم نیست.
‫اسمم چی بود؟
‫با شما جماعت بازیگر بودم.
‫حتی اونقدر براتون مهم بود...
‫که اسمم یادتون بمونه؟
‫یادتون نیست؟
‫خودم می‌دونستم. ‫حتی به حرفم گوش هم نکردین.
‫- پاتریک بودی؟ ‫- نه.
‫حدست خوب بود، ولی نیستم. ‫اسمم یانیکه.
‫همون اول بهتون گفتم. ‫اسمم یانیکه!
‫به عبری یعنی «خداوند بخشنده است».
‫اخیرا توی گوگل معنیش رو فهمیدم.
‫ولی بامزه است‌ها. ‫«خداوند بخشنده است».
‫جناب... ‫یانیک...
‫ببخشید سرت داد زدم،
‫ولی قصد اهانت نداشتم یا...
‫صرفا از روی احترام...
‫به وقت تماشاچی‌هامون...
‫مجبور شدم شرایط رو درست کنم.
‫پس می‌تونی تفگت رو کنار بذاری.
‫واسه این کارها دیر شده داداشم.
‫تفنگم رو دست گرفتم.
‫شما هم شاهدان من هستین.
‫دیدین که محترمانه...
‫سعی در گفت‌گو داشتم.
‫ولی ایشون ترجیح دادن...
‫از موضع قدرت وارد بشن...
‫و من رو از سالن بیرون کنن. ‫تموم شد و رفت.
‫تقریبا من که نیست. ‫سر جات باش.
‫من که تک‌تیرانداز نیستم.
‫صرفا جزو خدمه پارکینگم.
‫پس قطعا بلد نیستم ‫از تفنگ استفاده کنم.
‫هر لحظه ممکنه تیرش از دستم در بره.
‫صرفا...
‫خواستم خبر داشته باشین.
‫بسیارخب.
‫بیاین بازی دیگه‌ای کنیم.
‫احیانا کسی بین شما...
‫کامپیوتری همراهش آورده؟
‫لابد یکیتون مستقیما ‫از محل کارش...
‫با کامپیوتر تا اینجا اومده.
‫ای جماعت بروکرات...
‫واسه چی امشب انقدر موش شدین؟
‫من یه پی‌سی دارم.
‫چی‌چی داری؟
‫پی‌سی. منظورم لپ‌تاپه.
‫- همون کامپیوتره؟ ‫- آره.
‫پس چرا همون کامپیوتر نگفتی؟
‫این کلمه مسخره یعنی چی؟
‫شارژ داره؟
‫لابد داره دیگه.
‫خب، بیارش اینجا ببینم.
‫این خط و این نشون:
‫اگه کسی بخواد پلیس خبر کنه،
‫یا حرکت ناگهانی‌ای ازش سر بزنه،
‫لحظه‌ای تردید نمی‌کنم. ‫در جا شلیک می‌کنم.
‫حالا فهمیدین اسمم چیه؟
‫یانیکی.
‫آسون بود، نه؟
‫ببینین به چه روزی افتادیم...
‫که با تفنگ باید احترام کسب کنیم.
‫کار روزگار رو ببین!
‫به خدا قسم!
‫- داره روشن می‌شه. ‫- باشه، گم شو.
‫بسیارخب...
‫این چه وضعشه؟ رمز عبور می‌خواد.
‫باید رمز عبور وارد کنی.
‫بگو ببینم چیه.
‫«مهبلی».
‫شرمنده، شوخی یکی از همکارانم بود.
‫فکر نمی‌کردم لازم باشه بلند بگمش.
‫شما هم بد آدم‌های ناکسی هستین‌ها!
‫این چه رمز قبیحیه؟
‫چطوری بنویسم؟
‫میم، هـ دو‌چشم...
‫آروم بابا!
‫تایپیست که نیستم!
‫میم...
‫هـ دوچشم...
‫- میم، هـ دو چشم، خب؟ ‫- ب.
‫ل...
‫ی... همین.
‫تهش «بلی» می‌شه.
‫«مهبلی». خاک عالم تو سرت.
‫وارد شد.
‫انگار درست بود.
‫صفحه‌اش دیر بالا میاد.
‫من که گفتم مرخصی گرفتم.
‫کلی وقت دارم.
‫حالا چی؟
‫دارم کنترل اوضاع رو دست می‌گیرم. ‫نشونتون می‌دم.
‫عجله نکنین.
‫کنترل چی رو؟
‫انقدر بهم استرس نده بریژیت باردو!
‫برو اونجا وایستا.
‫نمی‌خوام کسی پشتم باشه، فهمیدین؟
‫جم نخورین. من آرومم، ولی...
‫هر لحظه ممکنه اوضاع خراب بشه.
‫فهمیدین؟
‫خب، انگار کار می‌کنه.
‫ولم کن تو رو خدا.
‫عکس پس‌زمینه‌اش هم دختریه...
‫که با شورت و سوتین کف زمینه.
‫تو هم بد مشکل‌داری‌ها!
‫نگاه کنین.
‫خاک تو سرت!
‫بگذریم، چی داشتم می‌گفتم؟
‫برنامه‌ای داری که متن بنویسه؟
‫پایین سمت چپ آیکان برنامه‌ای دارم.
‫اسمش ورده، توش می‌شه نوشت.
‫روش کلیک کنی باز می‌شه.
‫پایین سمت چپ کجا می‌شه؟
‫اصلا نمی‌خوام فکر کنم...
‫چقدر روی این کامپیوترت جلق زدی!
‫این دختره زیر سن قانونیه؟
‫نه.
‫ولش کن بابا.
‫حتی فکر کردن بهش حالم رو بد می‌کنه.
‫خب، آیکان پایین سمت چپ...
‫پیداش کردم.
‫کلیک کردم...
‫جواب نداد.
‫باید دو بار کلیک کنی.
‫بابا چرا گیجم می‌کنی؟
‫جناب تفکرات درونی خان، ‫بیا اینجا ببینم.
‫بهت می‌خوره اهل کامپیوتر باشی.
‫این رو برام باز کن.
‫ولی آروم باشی‌ها! ‫آدرنالین بدم زیاده.
‫یکهو ممکنه دستم در بره.
‫نه، کار دیگه‌ای نمی‌کنم.
‫بفرما.
‫ورق سفیدی برام بیار که بنویسم.
‫خب، این از صفحه‌ی جدید...
‫بفرما.
‫- آماده است. ‫- اینجا می‌تونم بنویسم؟
‫روی دکمه‌ها که بزنی متنش ظاهر می‌شه.
‫ساده است.
‫عین ماشین تایپ می‌مونه.
‫ولی می‌شه متن رو اصلاح کرد.
‫حالا نمی‌خواد کلاس درس بذاری.
‫دهنت بو کثافت می‌ده.
‫سرگیجه گرفتم.
‫بفرما برو!
‫به خدا خیلی بوش بد بود!
‫خب...
‫آماده شد. بفرما.
‫بذارین براتون توضیح بدم.
‫خب، این بازیگر بزرگی که اینجا می‌بینین...
‫اسمت چی بود؟
‫پال ریویره‌ام.
‫همون که تو گفتی.
‫خب، این بازیگر بزرگی که امشب...
‫چندان خوب اجرا نمی‌کرد...
‫با لحن تحقیرآمیزی بهم گفت...
‫که از هنر سر در نمیارم.
‫شما هم شاهد بودین.
‫جوری سرم داد می‌زد ‫انگار من سگشم.
‫تقریبا منظورت همین بود دیگه.
‫خب، از نظر بنده...
‫عمیقا باور دارم که نمایششون کثافت محضه.
‫شرمنده، خیلی لحنم افراطیه،
‫ولی خالصانه نظرم رو گفتم.
‫واسه همین بینمون درگیری پیش اومد.
‫درسته؟
‫- آره. ‫- تقریبا همین بود.
‫خب، برای همین قصد دارم...
‫نمایشتون رو درست کنم.
‫بر خلاف اونچه که تصور می‌کنین،
‫من به شدت آدم مثبت‌اندیشی‌ام.
‫با این وجود که بهتون گفتم،
‫چندان حال خوشی ندارم.
‫حسابی به خودم افتخار می‌کنم...
‫و ترجیح می‌دم به جای سرخورده شدن،
‫با مشکلاتم شاخ به شاخ بشم.
‫الان هم منظورم از مشکل...
‫این نمایش افتضاحیه که مختل کردم.
‫متوجه منظورم که می‌شین.
‫خب، براتون سواله الان می‌خوام چیکار کنم؟
‫خیلی ساده است.
‫قصد دارم مدتی پشت این کامپیوتر...
‫که اون آقای منحرف لطف کردن ‫در اختیارم گذاشتن، بشینم.
‫تا براتون نمایش تازه‌ای بنویسم،
‫و بهتون اثبات کنم...
‫که حتی نگهبان پارکینگی چون من،
‫می‌تونه نمایش سرگرم‌کننده‌ای بنویسه،
‫که از اون خزعبلی که تا الان تحمل کردیم،
‫یک سر و گردن بهتره.
‫این نمایشی که قراره بنویسم رو...
‫بازیگرانمون با جون و دل اجرا می‌کنن.
‫بعد حال همگی جا میاد،
‫و می‌تونیم با آرامش...
‫به خونه‌هامون برگردیم...
‫چون همگی برای گرفتن چنین حسی...
‫از اول به اینجا اومدیم.
‫خب، شروع می‌کنیم.
‫بهم نخی سیگار بدین. ‫کمکم می‌کنه ذهنم باز بشه.
‫از بوی پوستت مشخصه سیگاری هستی.
‫می‌خوای بگی نیستی؟
‫خب، شخصیت من که سیگار می‌کشه.
‫آره، بده.
‫من خودم آدم‌شناسم.
‫برام روشنش کن و...
‫روی لب‌هام بذارش.
‫قصد لاس‌زدن ندارم.
‫چیزی نمی‌شه، نگران نباش.
‫گازت که نمی‌گیرم!
‫خب...
‫اینطوری شروع می‌شه.
‫فهمیدم، اینطوریه.
‫- یانیک... ‫- مزاحم نشو.
‫فکر کنم ایده خوبی به ذهنم رسیده.
‫الان نباید مزاحمم بشی.
‫می‌خوای مستراح بری؟
‫نه، آخه دیدم خیلی داری...
‫با کامپیوتر کند تایپ می‌کنی...
‫که کاملا طبیعیه،
‫چون آشنایی چندانی...
‫با دکمه‌های کیبورد نداری و...
‫می‌خواستم بگم من سریع تایپ می‌کنم...
‫صرفا بازیگر که نیستم.
‫شغل دورکاری تایپیست هم دارم...
‫واسه همین سرعت تایپم بالاست.
‫خلاصه خواستم بگم...
‫اگه دوست داشتی...
‫هر ایده‌ای که داری رو بهم بگو...
‫تا خودم برات تایپ کنم.
‫روی سر من شاخ می‌بینی؟
‫می‌خوای گولم بزنی.
‫نه، من که فرض نکردم...
‫خودم تنها می‌نویسم.
‫کمک کسی رو نمی‌خوام.
‫مزاحمم نشین. با همه‌تون بودم.
‫اگر هم کسی خواست قضای حاجت کنه...
‫به خودش مربوطه.
‫آروم بره گوشه‌ای کارش رو بکنه.
‫هیچ مشکلی نیست!
‫ختم کلام.
‫ادامه می‌دم.
‫آقای یانیک...
‫انقدر مزاحم نشو دیگه.
‫چی می‌خوای؟
‫متوجه هدفتون شدم.
‫خیلی شجاعانه است.
‫ولی چندان واقع‌گرایانه نیست.
‫چی رو می‌گی؟
‫بهتره روز دیگه‌ای همدیگه رو ملاقات کنیم.
‫بدون اینکه تفنگ بیاریم.
‫با همدیگه به بار می‌ریم ‫و تبادل ایده می‌کنیم.
‫- شاید به نتیجه ارزشمندی رسیدیم. ‫- آره.
‫نمی‌شه که ملت رو گروگان بگیرین.
‫کار انسانی‌ای نیست.
‫پیاده شو با هم بریم بابا.
‫نکنه خیال کردی پسرخاله شدیم؟
‫- نه... ‫- پس چه مرگته؟
‫فقط همین الان وقتش رو داریم. ‫همینطوریش سرم شلوغه.
‫اولا...
‫شما هم این جماعت رو با اون...
‫اجرای آشغالتون گروگان گرفته بودین.
‫نمی‌تونن تکون بخورن.
‫فقط باید ساکت باشن و کف بزنن و...
‫آخر نمایش براتون دولا راست بشن.
‫شما هم گروگان گرفته بودینشون.
‫تا من مشغولم روش فکر کن.
‫شاید سر عقل اومدی.
‫الان هم مزاحمم نشو.
‫داستان چیه؟
‫یارو تفنگ داره. دیوانه است.
‫- تفنگ داره؟ ‫- ما رو گروگان گرفته.
‫جان؟! یعنی که چی؟!
‫چیکار دارین می‌کنین؟
‫هیچی.
‫صرفا اومدم ببینم...
‫چرا انقدر طول کشید...
‫همون اول برای همه توضیح دادم.
‫دیر اومدی مشکل خودته.
‫الان هم کار مفیدی بکن.
‫برو دستگاه چاپگر بیار، لازم دارم.
‫مگه اینجا دفتر کاری ندارین؟
‫چرا، داریم.
‫پس لابد توش چاپگر دارین. برام بیارش.
‫باشه.
‫حواست رو جمع کن.
‫اگه پلیس خبر کنی ‫یکی رو با تیر می‌زنم.
‫باشه.
‫چند تا کاغذ هم بیار.
‫ببخشید.
‫این دیگه چه کثافتیه؟
‫بزرگتر از این نداشتین؟!
‫ببخشین.
‫کجا بذارمش؟
‫روی میز بذار.
‫بلدی چطور وصلش کنی؟
‫گمونم باید به درگاه ورودی وصل کرد.
‫واسه من بحث تنکیکی نکن.
‫وصلش کن ببینم.
‫- شرمنده. ‫- دارم تمرکز می‌کنم.
‫بسیارخب...
‫دستگاهتون خیلی خوب کار می‌کنه.
‫عجب سرعتی داره.
‫اگه ژول ورن چنین دستگاهی داشت...
‫عین برق کتاب می‌نوشت.
‫فرآیند خارق‌العاده‌ای داره. قبول داری؟
‫بله...
‫حوصله‌ات رو سر بردم؟
‫نه.
‫خودم فهمیدم حال نداری بچه جان. ‫برو سر جات بشین.
‫دیگه باهات کار ندارم. ‫دستت درد نکنه.
‫خب جماعت دلقک، بیاین جلو ببینم.
‫از الفاظم ناراحت نشین‌ها،
‫از روی علاقه «دلقک» خطابتون کردم.
‫قدیم‌ها زیاد با پدر و مادرم...
‫به سیرک می‌رفتم.
‫الان هم فوت شدن. ‫دلقک‌ها برام یادآور خاطرات خوشی‌ان.
‫بسیارخب...
‫دیالوگ‌هاتون رو بگیرین.
‫اگه ترتیبشون به هم خورد،
‫شماره‌ها رو نگاه کنین.
‫بعد بر همون اساس مرتب کنین.
‫نقش‌هاتون رو می‌گم: ‫تو آقای دکتری.
‫تو بیماری. تو هم پرستاری.
‫نه...
‫نکنه پرستار در شأن و اندازه‌ات نیست؟
‫می‌خوای جراح باشی؟
‫نه، آخه می‌گم...
‫اینجا صحنه آشپزخونه است.
‫مگه مهمه؟
‫نادیده بگیر.
‫فکر کن درمانگاه پزشکیه.
‫هیچ کاری نداره. ‫الکی غصه نخور.
‫خب، برین اون گوشه وایستین...
‫دیالوگ‌هاتون رو تمرین کنین.
‫تمرین کنین، گرم کنین،
‫هر کاری که باید بکنین.
‫وقتی آماده شدین خبرم کنین...
‫که بیام جاهاتون رو مشخص کنم.
‫خب؟
‫برین دیگه. به کارتون برسین.
‫شوخیش گرفته؟
‫باورم نمی‌شه!
‫- مسخره... ‫- بپر روش.
‫جان؟
‫بپر روش صورتش رو له کن!
‫یعنی که چی؟!
‫نه، باید به حرفش گوش کنیم.
‫چقدر تیتیش‌مامانی هستین!
‫تو که زورت بهش می‌رسه.
‫طرف تفنگ داره.
‫نه، ولش کن.
‫چرا...
‫انقدر پچ‌پچ نکنین ببینم.
‫از این کارتون خوشم نمیاد.
‫داریم دورخوانی می‌کنیم.
‫لازم نیست از این کارها بکنین.
‫مگه اینجا مدرسه است؟
‫برگه‌هاتون رو دست بگیرین.
‫باشه. اینطوری آسون‌تر می‌شه.
‫باشه.
‫شرمنده معطلتون کردم‌ها.
‫کاش زیاد طول نکشه.
‫هنوز از شبتون راضی هستین؟
‫آخه...
‫آره، خیلی خوبه.
‫با همدیگه‌این؟
‫آره.
‫بله.
‫چه خوب.
‫من هم قبلا با خانمی بودم.
‫البته با این شغلی که دارم...
‫زیاد فرصت نمی‌شد هم رو ببینیم.
‫چقدر هم رومخ بود.
‫شما شغلتون چیه؟
‫آموزشگاه رانندگی داریم.
‫چه باحال. شغلتون چیه؟
‫درس رانندگی می‌دین؟
‫نه، یعنی...
‫ما صرفا مدیر اونجاییم.
‫آها، فهمیدم.
‫حالا پول مولش خوبه؟
‫بد نیست.
‫پولدار که نیستیم.
‫نه، ولی خرجمون درمیاد.
‫باید هم خرجتون دربیاد.
‫به قول گفتنی: ‫آدم باید از فرصت‌ها حداکثر استفاده رو ببره.
‫مگه نه؟
‫گل گفتین.
‫خب، شما دو تا...
‫هر روز خدا کنار همدیگه‌این؟
‫- توی آموزشگاهین؟ ‫- آره.
‫خسته نمی‌شین هر روز ‫همدیگه رو می‌بینین،
‫توی خونه هم باید کنار هم باشین؟
‫نه، آخه عادت می‌شه.
‫خیلی هم همدیگه رو دوست داریم.
‫آره.
‫چه قشنگ.
‫چی می‌خواستم بگم؟
‫آها، پس لابد پشت دفتر...
‫کارهای خاک‌برسری هم می‌کنین.
‫وقتی دفترتون خلوته.
‫نه...
‫پشت دفترمون جایی نیست.
‫حتما یه بار که کردین.
‫نه، فکر نکنم.
‫کم پیش میاد دورمون خلوت باشه.
‫باقی کارکنان...
‫زیاد هم اهلش نیستیم.
‫اهلش نیستین؟
‫همه اهل جفت‌گیری‌ان خانم.
‫پدیده‌ای جهان‌شموله.
‫الان رانش رو نوازش کن.
‫جان؟
‫به خانمت دست بزن. ‫ببینم چطوری دست می‌زنی.
‫کنجکاو شدم.
‫شوخی کردم بابا!
‫جدی‌جدی باور کرد!
‫شوخی کردم. منحرف که نیستم.
‫محض مزاح بود.
‫آها، فهمیدم.
‫دیگه تنهاتون می‌ذارم.
‫از هم‌صحبتیتون...
‫واقعا خوشحال شدم.
‫شبتون به خیر باشه.
‫مرسی.
‫شما خیلی مهربونین. یادتون نره.
‫به هم میاین.
‫بچه جان، انقدر زود خوابت نره.
‫الانه که نمایش دوباره شروع بشه.
‫شرمنده.
‫خسته‌ای؟
‫نه، صرفا چرتم برد.
‫واسه سن تو طبیعی نیست.
‫معمولا افراد مسن اینطوری می‌شن.
‫حتی مامانت تا الان بیدار مونده.
‫تازه ساعت یازده و نیمه. ‫چرا انقدر خسته‌ای؟
‫چیزیم نیست.
‫- شما که مادرشی، درسته؟ ‫- بله.
‫امروزه آدم باید حتما بپرسه...
‫تا اطمینان حاصل کنه.
‫انقدر که زوج‌های عجیب...
‫با اختلاف سنی وجود داره.
‫می‌گیرین چی می‌گم؟
‫امان، امان، امان...
‫حالا تو چرا خسته‌ای رفیق؟ چی شده؟
‫- خوبم. ‫- دارو مصرف می‌کنه.
‫به خاطر مسکن‌هاش خسته است.
‫اضطراب مزمن داره.
‫جدی؟ چطوری درگیرش شده؟
‫نمی‌دونم.
‫دکترها هم تشخیص ندادن.
‫لابد توی این سن خیلی اذیتش می‌کنه.
‫بله، اذیت می‌شه.
‫لابد این عینک گنده‌ات...
‫بهش اضطراب مزمن می‌ده.
‫نه بابا.
‫شوخی کردم بابا!
‫چرا همه انقدر جدی شدن؟
‫همه حرف‌هام رو جدی می‌گیرن.
‫اصلا حواست به نمایش بود؟
‫یا کلش رو خواب بودی؟
‫نه، داشتم می‌دیدم.
‫قبل اینکه من بیام بیدار بودی؟
‫خوشت اومده بود؟
‫راستش نه.
‫خیالم راحت شد. ‫اصلا نمایش خوبی نبود.
‫کار بازیگرها بد نبود.
‫بد نبود؟
‫آره دیگه.
‫لابد عوارض جانبی داروهاته.
‫باعث شده نفهمی چقدر افتضاح بود.
‫نشئه‌ای.
‫اصلا ممکن نیست!
‫نمی‌شه همه‌اش رو اجرا کرد.
‫اصلا دستور ادبیش اشتباهه.
‫بیاین بازی کنیم. مهم نیست.
‫مهمه بابا.
‫عین احمق‌ها جلوه می‌کنیم.
‫- یه کاری بکن. ‫- من که نمی‌خوام بمیرم.
‫چرا بمیری؟ اصلا مگه مطمئنیم...
‫تفنگش واقعیه یا نه؟
‫نه، مطمئن که نیستیم.
‫معلومه الکیه.
‫آدم بدبختیه که تفنگ تقلبی دستشه.
‫آخه نگاهش کن.
‫داره بیننده‌ها رو توی جناح خودش می‌بره.
‫باورم نمی‌شه.
‫اصلا نمی‌تونم.
‫پال، اگه نجاتمون بدی...
‫حاضرم باهات بخوابم.
‫جان؟
‫قول می‌دم. ‫اگه از این مخمصه بیرون بزنیم،
‫توی هر حالتی بخوای ‫باهات سکس می‌کنم.
‫از پشت، وارونه...
‫ولی به شرطی که دخلش رو بیاری.
‫- جان؟ ‫- دیوانه شدی؟
‫دیگه برام مهم نیست.
‫یعنی اگه چنین کاری نکنم
‫حاضر نیستی باهام بخوابی؟!
‫صرفا واسه انگیزه‌دادن گفتم.
‫پول که همراهم ندارم،
‫باید از خودم مایه بذارم.
‫ولی جون عزیزت نجاتمون بده.
‫برو دیگه. حواسش نیست. ‫دخلش رو بیار.
‫راستش ما بلیت‌ها رو...
‫مجانی از دوستمون گرفتیم.
‫آره.
‫شما با حرفی که می‌زدم موفق بودین؟
‫راستش زیاد بهش فکر نکردیم.
‫نه، چندان بینش انتقادی‌ای نداریم.
‫ولی درک می‌کنیم.
‫چهل و پنج دقیقه راه اومدین.
‫پونزده دقیقه هم پیاده‌روی کردین.
‫- خیلیه‌ها. ‫- آره.
‫طبیعیه انتظارتون بیشتر از ما باشه.
‫- آخه خونه ما همین بغله. ‫- آره.
‫جدی؟
‫واقعا جالب شد.
‫حالا مجبورم پیشنهادی بهتون بدم!
‫چطور بگم زشت نباشه؟
‫اگه دیروقت شده بود ‫می‌تونم پیش شما بخوابم؟
‫خب، ما که با هم زندگی نمی‌کنیم.
‫آره.
‫حالا فرق نداره. ‫صرفا می‌گم اگه...
‫از قطار جا موندم پیشتون بخوابم.
‫اینطوری راحت‌تره...
‫خونه من که تک‌خوابه، ‫واسه همین...
‫مبل تخت‌شو که داری.
‫- چی؟ ‫- مبل تخت‌شو داری.
‫ولی خونه تو که بزرگتره.
‫خونه من شرایطش فرق داره. ‫گربه دارم.
‫- خب؟ ‫- اذیت می‌کنه.
‫نمی‌خواد الکی بهونه بتراشین.
‫نمی‌خواین پیشتون باشم.
‫من هم کشته‌مرده‌ی دیدن ‫لباس چرک‌هاتون نیستم.
‫نمی‌خواد بترسین، خب؟
‫ببینین، امشب کسی اینجا هست...
‫که تا فردا هم جا بده؟
‫واسه اینکه نگران جا موندن ‫از قطار نشم می‌پرسم.
‫من جا دارم!
‫اگه این وضع کثافت رو تموم کنی...
‫و بذاری همه به خونه‌هاشون برگردن...
‫می‌ذارم توی اتاق مهمانم بمونی.
‫قبلا هم باهام بی‌ادبانه حرف زدی.
‫لازم نکرده بهم اجازه بدی.
‫این تفنگی که دستمه خودش کلید آپارتمان و...
‫خونه ییلاقیه که داری، شنفتی؟
‫- هر کاری دلم بخواد می‌کنم. ‫- پس درخواست نکن.
‫- چی؟ ‫- پس همون اول درخواست نکن.
‫اگه با اون تفنگی که دستته...
‫هر کاری دلت بخواد می‌کنی...
‫مودبانه درخواست نکن.
‫راست می‌گی. ‫اصلا چرا درخواست کنم؟
‫روی مبل تخت‌شوی تو می‌خوابم.
‫باشه، من که مشکلی ندارم.
‫مطمئنم آدم بدی نیستی.
‫آدم بدی که نیستم.
‫الان یه خرده از کوره در رفتم...
‫ولی خیلی مهربونم. نمی‌خواد بترسی.
‫ولی از گربه خوشم نمیاد.
‫حتما توی اتاق بذارش...
‫که موقع خوابیدن اذیتم نکنه.
‫- گربه رو ایشون داره. ‫- آره.
‫آها، پس مشکلی نیست.
‫خونه تو می‌مونم.
‫روی مبل تخت‌شو می‌خوابم.
‫پس ردیف شد. عالیه.
‫اگه یکی هم پیدا کنم ‫برام غذای خفن بگیره،
‫دیگه امشبم...
‫از هر جهت تکمیل می‌شه.
‫واقعا خوشم اومد.
‫تو قیافه‌ات بامزه است. ‫سلام عرض شد!
‫سلام از بنده است.
‫دوست داری بعد اتمام نمایش...
‫برام غذای توپ بگیری؟
‫چرا که نه؟ ولی دیروقت می‌شه.
‫همه‌جا می‌بندن.
‫ناسلامتی اینجا پاریسه‌ها.
‫لابد یه جایی رو می‌شه پیدا کرد.
‫این اطراف که نمی‌شه.
‫جدی؟
‫رستوران تروتر خوک بازه.
‫نزدیک له‌هالزه. جای قشنگیه.
‫تا دیروقت هم پخت دارن.
‫حالا که رمز عجیبت رو بهم گفتی...
‫لازم نیست بهم پیشنهاد آشپزی بدی.
‫تروتر خوک لیاقت خودته!
‫از اونجا که خودت هم خوک کثیفی هستی!
‫حالا جایی رو پیدا می‌کنیم.
‫غذای عربی هم باشه مشکلی نیست. ‫بدغذا نیستم.
‫کباب‌خوری؟
‫پس می‌شه جایی رو پیدا کرد.
‫همیشه راه حل وجود داره.
‫نباید همون اول «نه» آورد.
‫خیلی‌ها چنین عادتی دارن‌ها.
‫همیشه «بله» بگین.
‫حتی اگه به نظرتون غیرممکن باشه.
‫آقای یانیک...؟
‫وقت دارین صحبت کنیم؟
‫یه لحظه کلا این یارو یادم رفته بود.
‫انقدر گرم حرف‌زدن شده بودیم...
‫یادم رفت اصلا چیکار داشتیم!
‫صحبت کنیم؟
‫چیه؟ آماده شدین؟
‫حرف حسابت چیه؟
‫مشکلی پیش اومده.
‫در مورد دیالوگ‌هاییه که نوشتم؟
‫نه، اون که اصلا مشکل نداره.
‫اگه می‌خوای انتقاد کن. ‫من متعصب نیستم.
‫من که نمی‌خوام با داستانم اسکار بگیرم.
‫چطوری خدمتتون عرض کنم؟
‫عجیبه که وقتی همگی هنوز گروگانیم...
‫با تماشاچی‌ها گرم می‌گیرین.
‫آره، شرایط ناخوشایندیه.
‫تحقیرکننده است، قبول دارین؟
‫به نظرم یا همه رو گروگان بگیرین...
‫البته تصمیمش با خودتونه‌ها. ‫تفنگ دست شماست.
‫...یا کسی رو گروگان نگیرین.
‫این انتخاب هم دارین.
‫ولی نمی‌شه از بینشون ‫عده‌ای رو گروگان بگیرین.
‫اینجاش اشکال نداره. ‫روالش اینطوری نیست.
‫الان حرف حسابت چیه عقل کل؟
‫مگه کی رو دیگه گروگان نگرفتم؟
‫تماشاچی‌ها رو می‌گم.
‫دارین باهاشون بگو بخند می‌کنین.
‫رفتارتون مبهمه.
‫مبهم... مبهم رفتار توئه...
‫که انقدر پچ‌پچ می‌کنی.
‫من بلند صحبت می‌کنم، خب؟
‫به تو چه ربطی داره ‫با کی بگو بخند می‌کنم؟
‫فهمیدم. بذارین...
‫بذارین جور دیگه توضیح بدم.
‫- می‌خواین براتون درست اجرا کنیم؟ ‫- آره.
‫می‌خواین تماشاچی‌ها لذت ببرن؟
‫آره.
‫می‌خواین این جماعت...
‫با احساس رضایت به خونه برگردن؟
‫هدفم همینه، آره.
‫اگه می‌خواین این اجرا رو براتون دربیارم...
‫خیلی مهمه که تماشاچی‌ها...
‫حتما طرف ما باشن.
‫نه طرف شما، باید طرف ما باشن.
‫خیلی مهمه.
‫فهمیدین؟ در غیر این صورت جواب نمی‌ده.
‫متوجه شدین؟
‫باشه، فهمیدم.
‫حسودیت شده که از من خوششون اومده.
‫طرف حسودیش شده!
‫- پسش بده. ‫- گرفتم!
‫نه خیر. پسش بده ببینم.
‫خوب گولت زد!
‫دیگه قلدر نیستی؟!
‫رفتارت عوض شد؟!
‫حالا موش شدی خل و چل؟!
‫این کارت آخر و عاقبت نداره. ‫تفنگم رو بده.
‫باشه. این پره؟
‫- واقعیه؟ ‫- شلیک کن ببین.
‫تیر داره؟
‫حتی بلد نیستی نگهش داری.
‫- بده من ببینم. ‫- بدبخت نفهم! نگاه کن.
‫کسی بدون این ماسماسک ‫بهت محل سگ هم نمی‌ذاره.
‫هیچ‌کس برات تره هم خرد نمی‌کنه.
‫خودم می‌دونم. لازم نیست انقدر رک بگی.
‫پسش بده ببینم.
‫خفه شو مردک نفهم.
‫خوب بلدی موش بشی. ‫«پسش بده ببینم».
‫«پسش بده».
‫مگه بچه‌ای؟ مگه هشت سالته؟!
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫سعی کن از کوره در نری.
‫تفنگم رو پس بده.
‫بعد نمایشی که نوشتم رو اجرا کن.
‫حتما می‌کنیم!
‫با این کثافتی که نوشتی!
‫افتضاح نوشتی!
‫اون رفیقت که گفت نظر آدم‌ها ‫بر اساس تفکرات درونیه.
‫خفه‌خون بگیر! خفه شو!
‫دست‌هات رو بالا ببر.
‫- دست‌ها بالا! ‫- مگه فیلم وسترنه؟
‫آره، من هم گاوچرونم! ‫دست‌ها بالا!
‫♪ دست‌هاتون رو بالا بگیرین! ♪
‫♪ دست‌ها بالا! ♪
‫خفه شو!
‫نه، زر زر زیادی نکن!
‫روی زمین بخواب. ‫گفتم روی زمین بخواب!
‫واسه چی؟
‫پلیس خبر کن.
‫- چی؟ ‫- پلیس خبر کن.
‫دارم ردیفش می‌کنم، خب؟ ‫بذار ردیفش کنم.
‫آخه یه خرده شرایط عجیب شد.
‫راست می‌گه.
‫خودت تخم داشتی پا پیش بذاری؟
‫نداشتی.
‫از جات جم نخوردی.
‫من خطر کردم، حالا شرایط دست منه.
‫- نه... ‫- بسه!
‫کثافت!
‫نمی‌فهمین الان تحت فشارم؟
‫خیر سرم کار قهرمانانه کردم!
‫نمی‌شه یه دقیقه بهم وقت بدین...
‫که بفهمم چه غلطی بکنم؟!
‫خب، پس خفه‌خون مرگ بگیرین!
‫چرا سرشون داد می‌زنی؟
‫سکته‌مکته می‌کنی‌ها.
‫چی شد یکهو؟
‫اگه دلم بخواد سکته هم می‌کنم!
‫حالا روی زمین دراز بکش.
‫دیگه تکرار نمی‌کنم. بدو.
‫آخه دقیق بگو. چطوری باشم؟
‫بشینم یا دراز بکشم؟
‫گفتم روی زمین بتمرگ!
‫باشه، چهار دست و پا شدم.
‫حالا چرا عصبانی می‌شی؟
‫احسنت.
‫حالا نگاهم کن.
‫حالا می‌دونی باید چیکار کنی؟
‫باید واق‌واق کنی.
‫زود باش، عین سگ واق‌واق کن.
‫آبروی خودت رو نبر.
‫مگه چیه؟
‫ها؟
‫اجازه ندارم واسه لذت‌بردن خودم ‫تحقیرش کنم؟
‫انقدر ازش دفاع نکن!
‫این یارو دو ساعت تمام...
‫ما رو گروگان گرفته بود!
‫نکنه عاشقش شدی؟!
‫- نه... ‫- پس چیه؟
‫یه خرده حسودیت شده‌ها.
‫زر مفت نزن. خسته‌ام کردی.
‫فقط خودت داری به این شرایط می‌خندی!
‫«پونزده دقیقه پیاده‌روی کردم»!
‫خسته‌مون کردی بابا!
‫کاسه صبرم لبریز شد!
‫دیگه طاقت ندارم!
‫زمین رو لیس بزن.
‫دیگه داری تند می‌ری.
‫داری شیطان درونت رو نشون می‌دی.
‫این کارت درست نیست.
‫زود باش لیس بزن.
‫از تماشاچی‌ها خجالت بکش.
‫چه فکری در موردت می‌کنن؟
‫تماشاچی‌ها به هیچ‌جام نیستن.
‫هیچ برام مهم نیستن.
‫راست می‌گه. ‫نمایشی که اجرا می‌کردیم کثافته.
‫مگه نه؟
‫الان وقتش نیست که بخوایم...
‫مفت نمی‌ارزه.
‫نگاه کن، حوصله همه‌شون سر رفته.
‫نصف جایگاه‌ها پر شده. ‫قیافه تماشاچی‌هامون عین...
‫فضاسازیمون هم کثافته!
‫انقدر حوصله‌شون سر رفته...
‫که دعا می‌کنن بمیرن!
‫آره، راست می‌گه!
‫من حسودیم شده!
‫خیر سرم جای بازیگری تئاتر...
‫می‌خواستم فیلمساز بشم!
‫عاشق آثار دوپاردیو، بلموندو و دوورم!
‫حالم از این صحنه‌ها به هم می‌خوره!
‫به تخمم هم نیست!
‫چقدر افول کردم!
‫این چه زندگی‌ایه؟!
‫آخ، کثافت بی‌همه‌چیز...
‫زود باش دیگه.
‫زمین رو لیس بزن.
‫بزن ببینم.
‫گفتم لیس بزن!
‫اولا باید بپرسم...
‫چی رو تصور کنم؟
‫مثلا روی زمین غذا ریخته؟
‫کارگردانی کن دیگه.
‫نمی‌شه همینطوری لیس بزنم.
‫قراره استفراغ آدم ولگردی رو لیس بزنی،
‫چون سگ خیابونی‌ای بیش نیستی...
‫که توی آشغال‌ها زندگی می‌کنه.
‫همین الان این سناریو رو نوشتم.
‫زود باش، لیس بزن ببینم.
‫بزن، بزن، بزن!
‫تا صورتت رو نترکوندم لیس بزن.
‫تا پنج می‌شمارم. زود باش.
‫دیگه برام مهم نیست. من رو ببین.
‫دیگه آب از سرم گذشته.
‫زود باش، لیس بزن!
‫زود باش. یک...
‫دو...
‫سه...
‫چهار...
‫تو از کجا پیدات شد مردک احمق؟
‫خوبی؟ وایستا...
‫تکون نخور.
‫همه‌چی تحت کنترلمه.
‫الان درستش می‌کنم. ‫شما راحت باشین.
‫دوباره خودم همه‌کاره شدم.
‫دیگه طاقتم سر اومده.
‫سعی کردم صبوری کنم،
‫ولی دیگه به اینجام رسوندین.
‫همه‌تون مشتی کودن‌این.
‫تا حالا چنین جماعتی ندیده بودم.
‫من که دیگه می‌رم.
‫باشه، بفرما برو!
‫تو خفه شو بی‌شعور!
‫خب...
‫یکهو حمله کرد که جا خوردم.
‫اصلا انتظارش رو نداشتم.
‫دروغ نگم...
‫صادقانه حرفم رو پس می‌گیرم.
‫واقعا...
‫عالی بودی. جدی می‌گم.
‫در موردت زود قضاوت کردم. ‫معذرت می‌خوام.
‫هر حرفی زدم رو پس می‌گیرم.
‫به افتخارت کلاهم ‫رو بالا می‌ندازم.
‫می‌شه براش کف مرتب بزنین؟
‫واقعا عجب جادویی کرد!
‫آفرین پال ریویره‌!
‫به افتخارش کف مرتب بزنین!
‫[زن‌قحبه]
‫بیست دقیقه به چهار عصر شده. ‫الانه که دکتر برتراند برسه.
‫چون راستش، بیست دقیقه به چهار...
‫با هم قرار داشتیم... راستش.
‫سلام مدلین.
‫سراپا گوشم. تعریف کن ببینم.
‫سلام دکتر.
‫آزمایش‌هایی که گفته بودین رو گرفتم.
‫همون آزمایش‌هایی که باید می‌دادم.
‫بسیارخب.
‫خب، نتیجه‌اش چی شد؟
‫خب، جدای آزمایش‌هایی...
‫که خواسته بودین انجام بدم...
‫و من هم روی بیمارمون انجام دادم...
‫بنده هیچ بیماری‌ای تشخیص ندادم...
‫که جزئیاتش رو بهتون بگم...
‫چون بنا بر نتایج آزمایش‌ها...
‫به نظر می‌رسه که بیمارمون...
‫صرفا توی کمای معمولی باشه.
‫که اینطور.
‫یعنی مدلین جان، ‫جدای آزمایش‌هایی...
‫که ازت خواستم روی بیمار انجام بدی...
‫متوجه هیچ مورد دیگه‌ای...
‫روی بیمارمون نشدی؟
‫نتیجه آزمایش‌ها همین بود؟
‫بله دکتر. متوجه هیچ مورد دیگه‌ای...
‫جز اینکه ایشون عمیقا...
‫توی کما هستن، نشدم.
‫نتایج آزمایش‌ها که گفتن ‫کاملا در کما هستن.
‫ببخشید یانیک،
‫متنت رو مسخره نمی‌کنم‌ها، آخه...
‫همینطوری با غلط بخونیم؟
‫همونطوری که نوشته بخونین.
‫پس غلط بخونیم. باشه.
‫...کاملا در کما هستن.
‫از این بابت اطمینان حاصل کردی؟
‫ضمنا، کاملا مطمئنی...
‫که تمام آزمایش‌ها رو...
‫درست گرفتی؟
‫کاملا مطمئنم دکتر برتراند.
‫بنده مو به موی...
‫پروتکل رو انجام دادم.
‫به ضرس قاطع خدمتتون می‌رسونم...
‫که بیمارمون...
‫در کمای عمیقی فرو رفته.
‫بنا به نتایج آزمایش، ‫از این بابت مطمئنم.
‫بسیارخب.
‫به فال نیک بگیر مدلین جان...
‫بذار مسئله‌ای رو برات توضیح بدم.
‫اشتباه فهمیدی.
‫- چی فرمودین؟ ‫- درست شنیدی...
‫اشتباه فهمیدی.
‫بهت ثابت می‌کنم ‫سطح هوشیاری بیمار...
‫به اندازه‌ایه که من و تو هوشیاریم.
‫علتش هم می‌فهمی.
‫لب‌هاش رو ببوس.
‫دکتر...
‫خودت که شنیدی چی گفتم.
‫لب‌های بیمار رو ببوس. ‫زود باش!
‫آخه دکتر! چه لزومی داره؟!
‫آخرین آزمایشه.
‫خودت علتش رو می‌فهمی.
‫باشه، انجام می‌دم.
‫وای خدا، نمی‌تونم دکتر جان!
‫آخه دهنش بدجور بو می‌ده.
‫از بوی فاضلاب هم بدتره.
‫نمی‌تونم بوسش کنم.
‫مسخره‌بازی رو کنار بذار مدلین.
‫باید بتونی آخرین آزمایش رو انجام بدی.
‫برای پیشرفت علمی...
‫ازت چنین درخواستی دارم.
‫باشه، اگه به خاطر ‫پیشرفت علمیه...
‫حاضرم قبول کنم.
‫وای خدا، تکون خورد!
‫بفرما!
‫همونطور که دیدی...
‫ببیماری که روش آخرین ‫آزمایش رو انجام دادی...
‫توی کما نبود.
‫از بیماری به شدت بدتری رنج می‌بره...
‫که توی آزمایش‌ها باعث می‌شه...
‫عین کما به نظر برسه مدلین جان.
‫پس چیه؟ نکنه زامبیه؟
‫اصلا و ابدا.
‫شک ندارم تعجب خواهی کرد.
‫ولی بهت می‌گم چیه.
‫باید هم خوب به توضیحاتم گوش کنی.
‫چون قراره شگفت‌زده بشی.
‫مدلین جان، این بیمارمون...
‫تب عاشقی داره.
‫تب عاشقی داره؟!
‫بله.
‫من در تحقیقات مخفیانه‌ای که اخیرا...
‫در خصوص علوم عصب‌شناسی داشتم...
‫متوجه شدم خیلی از بیمارانی...
‫که ظاهرا در کما هستن...
‫فی‌الواقع آنچه که ازش رنج می‌برند...
‫صرفا کمبود عشقه.
‫خارق‌العاده است، قبول داری؟
‫طبیعت آدمی بس شگفت‌انگیزه.
‫البته دکتر جان، خدمتتون بگم که...
‫البته با این بوی بد دهنش...
‫طبیعیه کسی دوستش نداشته باشه.
‫«زن، زندگی، آزادی»
‫ارائه شده توسط سینما دریمینگ ‫@CineDreaming