Gonzalo to podręcznikowy perwersyjny narcyz.
Może powołać się na mój stan psychiczny, aby zabrać dziewczynki?
Cześć, Roberto.
- Albo Edu. Jak tam masz na imię. - Przepraszam, znamy się?
Nikt nie dałby mu pozwolenia na otwarcie.
Jedna iskra i cały budynek spłonie.
Przekupienie urzędnika miejskiego musi być drogie.
Te pieniądze to dowód winy.
Jakoś je wyprał.
Faktura z 23 października. Z dnia, w którym mnie przyjęli.
- Na 30 000 euro. - Na 30 000?
Mamo!
Po co te krzyki?
Gdzie on jest?
- Twój kolega? - Żaden kolega.
No, podpłyń tu! Proszę!
- Róber. - Gonzalo.
„Idealne alibi”.
„Eduardo Silva”.
I jak?
Zajmujące, nic szczególnego.
Jasne.
Jesteś małomówny.
- Mam gorszy okres. - O nie.
Straciłeś miliony na giełdzie?
Spokojnie. Widać, że forsy masz jak lodu.
Forsy.
Na co komu pieniądze?
Jeśli cię zniszczą? Jeśli stracisz reputację?
Ejże. Jesteś małomówny,
ale jak już coś powiesz, walisz bez ogródek.
Co zrobiłeś?
Żona robi mi koło dupy.
Nic nie mów. Doniosła na ciebie, a ty jej nie tknąłeś.
- Nigdy. - Cholera.
Wręcz przeciwnie.
Moja żona…
jest niestabilna psychicznie.
Całe życie staram się jej pomóc… I tak mi się odpłaca.
Jasne.
Czyli typowa histeryczka.
Wmawia mi, że to nie była ona.
Suka.
Na twoim miejscu jak najszybciej bym się rozwiódł.
Aby stracić wszystko?
Odebrałaby mi córki.
Dom, pieniądze. Wysiłek życia zmarnowany, a reputacja bezpowrotnie zszargana.
Na twoim miejscu przemyślałbym to. Może znów na ciebie donieść.
Przemyśl to.
Masz duży problem.
Mnie się poszczęściło.
Wygrałem na loterii, jeśli chodzi o miłość.
- Szczęściarz. - Tak, zostaniemy rodzicami.
Jesteśmy szczęśliwi, choć moment chyba nie najlepszy.
Wręcz do dupy. Ale co zrobić?
- Naprawdę? - No.
W zeszłym roku kupiłem bar przy plaży. Niesamowite miejsce. Szło świetnie.
Komplet ludzi od czwartku do soboty aż do rana.
Ni z gruszki, ni z pietruszki ratusz dał znać, że odbierają mi pozwolenie.
- Bar nie spełniał wymogów… - Jestem architektem, znam się na tym.
No i oszczędności życia…
zniknęły ot tak.
Hej.
Znam kogoś w ratuszu. Może ci pomóc odzyskać licencję.
Ale jak? Tak po prostu?
- Nikt tego nie zrobi z dobrego serca. - Mówiłem, że nie mam ani grosza.
Nic mu nie dam.
Coś wymyślę.
Za rodzinę.
Proszę. Widać go doskonale.
- Czego ci brakuje? - Jasne.
Pokażę to sędziemu,
ale to nie jest niezbity dowód.
- Czemu nie? - Jest daleko.
Za daleko. Róber ma czapkę. To mógłbym być ja.
Na pewno nie ty.
Proszę, skupmy się.
Dobrze?
Nagranie jest z 14 września. Dwa dni po donosie.
Miesiąc później hospitalizują Ángelę,
a Roberto otwiera bar po przerwie.
Nie ma ocieplonego dachu, oznakowania awaryjnego,
nie spełnia podstawowych wymogów ochrony przeciwpożarowej.
Nigdy nie przeszedłby inspekcji.
Kto przyjaźni się z pracownikiem ratuszu, który zaklepał pozwolenie?
Gonzalo?
- Palsajes del Alma? - Firma ogrodnicza.
Gonzalo ich zatrudnił do renowacji podwórka.
I czyja to firma?
Męża pracownika ratusza.
Twierdzisz, że prac nie wykonano?
Uważam, że Gonzalo pomógł Robertowi uzyskać pozwolenie,
a w zamian Roberto zniszczył mi życie.
- Boże. - Właśnie.
A widziałaś to pozwolenie?
Praca w toku.
Muszę się przespać.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
- Można prosić kierownika? - Jest na zapleczu.
Może go pan zawołać? To ważne.
Róber!
- Róber! - Idę!
Co tam?
Dobry wieczór.
Sąsiad skarżył się na hałas.
- Dziwne. Na tym odludziu? - Pewnie ma czuły słuch.
Bez jaj.
Pana pozwolenie.
Co to ma z tym wspólnego?
Nic. Chcę je tylko zobaczyć.
Rozumiem.
Zapraszam.
Ángelo.
Tak?
- Mamy je. - Co takiego?
Pozwolenie. Iñaki wysłał mi skan.
Podpisane przez Gorkę. Ma piękny podpis.
Przyłapaliśmy go?
Na to wygląda.
- Wygram? - Bez wątpienia.
- Iñaki jest miły, prawda? - Tak, jest uroczy.
Ależ zrzędzą na tym szkolnym czacie.
Spotkanie będzie online. Mogłabyś dołączyć.
Tak sądzisz?
Dostaniesz opiekę nad dziećmi. Nie uciekniesz od tych spraw.
Mówiłam, że Iñaki jest miły.
Na razie.
Maribel, to ja.
- Dzień dob… - Droga pani, dostawa zakupów.
Cudownie.
Chyba wszystko mam. Daj znać. Jakby co, cofnę się.
- Wydajesz się szczęśliwa. - Bo jestem.
Jutro sąd rozstrzygnie prawo do opieki nad dziećmi.
- Nie wiedziałam. - Tak, o 12.00.
Lepiej nie mów mojej mamie.
Chcę zeznawać.
Nie. Grozi ci deportacja.
Wyjadę, jeśli będzie trzeba, ale chcę ujawnić to, co widziałam.
Co masz na myśli?
Nie. Po prostu nie.
Idę.
Robię to dla ciebie.
I dla siebie.
Mamy masę dowodów przeciwko Gonzalowi. Ktoś musi zostać z mamą.
O wilku mowa.
A ty nie spałaś?
Był tu ostatnio. Przemiły człowiek.
Gonzalo ostatnio wpadł? Tutaj?
Tak.
- Naprawdę? - Tak.
- Czego chciał? - Nie wiem.
Zabrał klucze i poszedł do szopy. Tyle wiem.
Może coś ukradł.
Kiedy przyszedł?
Kiedy?
Nie wiem…
Przez was mam mętlik w głowie. Jakiś czas temu. Przed dwoma miesiącami?
Spokojnie. Jesteś pewna?
Tak mi się zdaje.
W końcu zasnął.
Wciąż o tym myślisz?
Gonzalo nie chciał odwiedzać domu matki.
Nigdy.
Nie wiem, co tam robił. Nie rozumiem, ale to nie przypadek.
Na pewno nie.
Ale przesłuchanie jest jutro.
Weź prysznic. Naszykuję kolację.
Gonzalo zwykł mnie poniżać i obrażać.
Co mówił?
Głupia, bezużyteczna. To główne obelgi.
Miał ich jednak wiele
Według niego nic nie byłam w stanie zrobić dobrze.
Było to wręcz niemożliwe.
A kiedy się wściekł, cóż…
Krzyczał na mnie, obrażał…
A potem bił.
Bił panią?
Gdzie panią bił?
Popychał mnie.
Uderzał w brzuch.
Dusił, dopóki nie mogłam już oddychać.
Czy może pani udowodnić te poważne oskarżenia
wobec mojego klienta?
Wychodzi na to, że nie.
Dziękuję, pani Recarte.
Byłem bezgranicznie zakochany w żonie.
Poznaliśmy się na studiach.
Bystra dziewczyna, niezwykle inteligentna.
Śliczna.
Czułem się szczęściarzem, bo mnie wybrała.
Ale z czasem
zaczęło mnie niepokoić, że za tą idealną fasadą
kryje się osoba zakompleksiona i emocjonalnie niestabilna.
Pomyślałem, że może to przejściowe, gdy postanowiła rzucić studia.
Pomagałem jej za wszelką cenę
i przekonywałem ją, aby nie rezygnowała z planów.
Trudno było ją przekonać.
Co stało się potem?
Jej kompleksy zdominowały jej życie.
Znikała, gdy była gdzieś potrzebna.
Żyła w wiecznym lęku.
Potrzebowała mnie do wszystkiego.
Zawsze chciała być ze mną lub z mamą.
Lub ze swoimi książkami.
A kiedy urodziły się córki?
To był najcięższy okres.
No cóż…
Wyrażała żal,
że w ogóle się urodziły.
Miała siniaki na rękach.
Mnóstwo siniaków.
Tego dnia jej mama źle się czuła. Ángela pomogła mi ją wykąpać.
Podciągnęła rękawy, żeby ich nie zmoczyć…
Załóżmy nawet, że mówi pani prawdę.
Skąd pewność, że to mój klient stoi za tymi śladami?
Przez pięć lat byłam maltretowana.
Przez mojego byłego męża.
Wiem, jak to jest żyć w strachu.
Ángela się bała.
Wyobraźcie sobie, gdy była u mamy
i Gonzalo do niej dzwonił,
zaczynała się trząść i spinać.
- Wymyślała byle wymówkę… - Czyli kłamała?
Nie. Nie kłamała.
Nie kłamała. Ona…
Ona była…
przerażona.
Ona…
nigdy nie kłamała…
On nie chciał, aby odwiedzała matkę.
- Dlatego… - Dlatego pani Ángela kłamała.
Dlatego też musimy uściślić, kto złożył donos na policję.
Jest bez wątpienia nieprawdziwy.
Dziękuję.
Zawieszam rozprawę.
Wznowimy ją jutro o 10.00.
Co tam ci chodzi po główce?
- Gonzalo. - Nie rozumiesz?
Nie możesz mieć wszystkiego.
Mama ci tego nie powiedziała?
Powinienem jej to uświadomić. Jest taka jak ty.
Nie mogę oddychać.
- Dusisz się? - Tak.
Co zrobimy, jeśli to się powtórzy?
Co zrobimy, jeśli to się powtórzy? Mów.
- Błagam. - Powiedz.
Ángelo, jesteś gotowa?
Tak.
Wznowiono sesję.
Dobrze.
O ile wiem donos złożono 12 września.
Rzeczywiście, Wysoki Sądzie.
Ale jak Wysoki Sąd widzi, pani Ángela od razu mu zaprzeczyła.
Sądzimy, że to był akt w złej wierze tych samych ludzi,
którzy kilka dni później zaatakowali mojego klienta w Barrice.
Mścili się za jego pracę.
Jeśli chodzi o raporty psychologiczne drugiej strony,
zgadzamy się, że na panią Ángelę
ciągle wpływała trauma.
Ale pamiętajmy, że pani Ángela pół życia mieszkała z matką.
Ma ona zdiagnozowaną dziedziczną chorobę psychiczną.
Sprzeciw. Lekarze wykluczyli, że moja klientka ma chorobę psychotyczną.
Istnieją jednak dowody,
że za jej sprawą córkom groziło śmiertelne niebezpieczeństwo
i to co najmniej dwukrotnie.
Coś ty zrobiła?
- Przepraszam. - Oszalałaś?
Sprawdzimy, czy są na to dowody.
Adwokat powoda ma głos. Proszę mówić.
Gaslighting.
„Przemoc psychiczna,
przez którą ofiara zaczyna kwestionować swoje zmysły i myśli”.
To właśnie pan Gonzalo Ochoa
próbował robić z panią Ángelą Recarte.
Chciałbym przedstawić dowody, które pokazują, że pan Gonzalo
stworzył szczegółowy plan,
aby ukazać moją klientkę jako chorą psychicznie.
Na początek muszę przedstawić kluczową osobę w tej układance.
Chodzi o Roberta Irigoyena,
właściciela baru El Pez Rojo w Meñakozie.
- Dlaczego nie został wezwany? - Dopiero zdobyliśmy niezbite dowody.
Proszę kontynuować.
Pan Gonzalo zatrudnił Roberta Irigoyena.
Miał udawać dawnego kolegę ze szkoły pani Ángeli.
Eduarda Silvę.
Ángela go nie pamiętała, bo ta osoba nigdy nie istniała.
Pan Gonzalo dostarczył mu jednak wiele informacji.
Ángela mu uwierzyła.
Gdy zdobył jej zaufanie,
Eduardo Silva przyznał się do kłamstwa.
Nie spotkali się przypadkiem.
Twierdził, że jej mąż wynajął go, aby ją zabił.
Pani Ángela wierzyła w to zagrożenie, jak każdy zdrowy na umyśle,
więc uciekła i starła się z mężem.
Przybyła policja, aresztowała panią Ángelę,
a Silva przepadł jak kamień w wodę.
Eduardo Silva jest autorem powieści,
na podstawie których odtworzono przeżycia pani Ángeli.
Pan Gonzalo chyba chciał, abyśmy myśleli, że Ángela za dużo czyta.
- I, jak Don Kichot, postradała zmysły. - Sprzeciw.
Będziemy wysłuchiwać bajeczek?
Panie mecenasie, to ja decyduję, co jest bajką.
Czy mogą państwo udowodnić tę opowieść?
Oczywiście. Jako obrona nie ufam przypadkowi, tylko dowodom.
Te wykażą, że pan Gonzalo poznał pana Roberta dwa dni
po donosie o przemoc domową.
Roberto Irigoyen uzyskał pozwolenie, aby otworzyć bar El Pez Rojo
dzień po tym, jak pani Ángela trafiła do kliniki.
Pan Gonzalo zapłacił za pracę, która nie została wykonana,
firmie Paisajes del Alma,
powiązaną z kierownikiem urbanistyki,
który wydał pozwolenie El Pez Rojo, barowi pana Irigoyena.
To dowody rzeczowe numer cztery, pięć i sześć.
Za pozwoleniem, Wysoki Sądzie.
Paisajes del Alma wczoraj zaczęła pracę w ogrodzie klienta.
Nie martw się.
Złożymy apelację.
Cholera.
- Nie, wciąż jest postępowanie karne. - Tak.
- Oskarżymy Roberta i urzędnika. - Oczywiście.
Śledztwo obejmie wszystkich. Któryś zacznie gadać.
Jak długo to potrwa?
Kiedy zobaczę córki? Muszę…
- Ángelo. - Jesteś chory.
- Chory! - Ángelo.
Skarbie. Źle z tobą, to widać.
Zapewne przy wsparciu z czasem ci się polepszy.
Nie pozwolę, by dziewczynki wychowywała taka bestia.
Umiesz mnie tylko obrażać.
Pogódź się z tym, że masz chorobę po matce…
- Zabierz ją stąd. - Ángelo, błagam.
Przykro mi, panowie.
- Właśnie tego ci nie wolno. - Wiem, przepraszam.
Rozumiem. Sama bym go rozniosła, ale musimy uniknąć pozwu.
Zawsze przegrywam z Gonzalem.
Muszę pobyć sama. Przepraszam.
Potem zadzwonię.
Podaj mi piłkę! Tutaj!
Jak się trzymasz?
Nie odpuszczę.
Ja też nie.
Czego nie wiesz?
- To trudne. - Wcale nie.
To rzeczy, które robimy w ciągu dnia.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Zrobiłam śniadanie. - Dziękuję.
Mycie zębów, branie prysznica, jedzenie kolacji. Musisz je uporządkować.
Co najpierw? Śniadanie? Kolacja?
- Śniadanie. - Idealnie. Łączysz więc te kropki.
Idealnie. Brawo.
To jak pamiętnik.
Co to pamiętnik?
Twoja kuzynka Ane taki ma. Zapisuje tam swoje myśli i sekrety.
Pisałam swój w twoim wieku.
- Naprawdę? To do ciebie niepodobne. - Prawda?
Z religijnym wręcz oddaniem pisałam w nim do 20 roku życia.
Trzymam go u mamy. Byłoby mi wstyd, gdyby córki odkryły…
O co chodzi?
Roberto wiedział rzeczy, których nikomu nie mówiłam.
Już wiem, co Gonzalo wziął z domu mojej matki.
- Cześć, skarbie. - Cześć.
Potrzebuję kluczy.
- Do szopy? - Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
Sukinsyn.
Skrupulatnie je przeczytał.
Lata od 1998 do 2001.
- Lata licealne? - Tak.
Tylko tych nie ma u mojej mamy. Skoro tak, ma je Roberto.
- Albo je wyrzucił. Ja bym tak zrobiła. - Ale to nieistotne.
Gonzalo tego nie wie.
Nie rozumiem.
Czego się nauczyłyśmy?
Prawda nie ma znaczenia. Liczą się pozory prawdy.
A co tu jest pozorną prawdą? Że Roberto wciąż ma pamiętniki.
Mam plan.
Potrzebuję twojej pomocy.
SALON STYLIZACJI PAZNOKCI
Cześć, mamo.
Już mi mówiłaś.
Dwie godziny opóźnienia to nic.
Ważne, że nic im nie jest.
Muszę iść. Tak, oddzwonię.
Tak, później.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Znam cię. - Brylanciki i french dla przyjaciółki.
- Co tu robisz? - Chcę pomówić z twoim facetem.
Z Róberem? Dlaczego?
Niech on ci wyjaśni.
- Róber. - Tak?
Chodź.
O co chodzi?
Zostawisz nas na chwilę, skarbie?
Kim ona jest?
Opowiem ci później.
Za dwie minuty jedziemy do szpitala.
Co tu robisz?
Chcę prosić o przysługę. A nawet dwie.
- Jesteś mi coś winien. - Gówno prawda. Wybacz.
- Jeśli wolisz, mogę na ciebie donieść. - Niby jak?
Twój bar nie spełnia wymogów przeciwpożarowych.
- Mam pozwolenie. - Jeśli cię wydam, to nic nie da.
A może liczysz na stałą ochronę Gonzala?
Zrobiłeś swoje. Jesteś mu zbędny.
Mów.
Wystarczy, że wykonasz jeden telefon i udostępnisz mi bar na kilka godzin.
I dasz mi hasło do komputera.
A skąd mam wiedzieć, czy i tak na mnie nie doniesiesz?
Wiesz, że tego nie zrobię.
Zgoda, o ile nie odbije mi się to czkawką.
Begoño, proszę! Telewizor chodzi za głośno. Ściszysz?
- Już. - Dziękuję.
Uważaj. To może być pułapka.
Dobra.
- Co tym razem? - Córka mi się rodzi.
No i? Wszystko dobrze?
Tak. Dzwonię,
bo Ángela zaskoczyła mnie w drodze do szpitala.
Wie, że dałeś mi pamiętniki.
Niby jak? Spaliłeś je, prawda?
- Tak, ale zeskanowałem kilka kartek… - Mówiłem: żadnych kopii.
- Skasuj wszystko. - Nie mogę.
Kopie są na komputerze baru. Właśnie włączył się alarm.
Dlaczego cię tam nie ma?
- Już mówiłem. Żona rodzi. - To nie mój problem.
Jedź i skasuj wszystko. Już.
Ciesz się, że ci mówię.
Nie, choler…
Sukinsyn.
- Co z tym robisz? - Bronię się.
- Przed czym? - Przed tobą.
Nie wygłupiaj się. Daj.
Wiem, że zabrałeś moje pamiętniki. Mam dowód.
Zamkną cię za to.
Mam w dupie pamiętniki. Kto ci uwierzy?
Najbardziej mnie smuci,
że córki odwiedzą cię w wariatkowie. Jak ty swoją matkę.
Mógłbym cię teraz zniszczyć i uszłoby mi to na sucho.
Bo kto ci uwierzy?
Nie tylko się znęcasz, ty draniu. Jesteś też złym ojcem.
Córki mnie kochają.
Uwielbiają.
Ty suko.
Jesteś niezdarna.
Nic nie umiesz zrobić dobrze.
Jaki adres?
- El Pez Rojo, koło plaży. - Już jadą.
Gonzalo.
Zapomniałeś o jednym.
Naprawdę?
O czym?
Dziś było szkolne spotkanie.
Odbiło ci. Gadasz od rzeczy.
Tak? Ja o nim nie zapomniałam.
Właśnie na nim jesteś.
Przywitaj się.
Ángelo?
Stać.
Nie ruszaj się.
Ángelo, jesteś cała?
Powiedz coś, proszę.
Nie martw się. To koniec.
Jestem tutaj.
Pomocy!
TAWERNA EL PEZ ROJO
Wyjdziesz z tego.
Zobaczysz. Jestem tutaj.
POLICJA
Proszę wsiadać.
- Mogę tu zostać? - Tak.
- Przepraszam. - Pewnie.
Kto je przysłał?
Już patrzę.
„Droga Ángelo, przykro nam z powodu tego, co się stało.
Wracaj do zdrowia, możesz na nas liczyć.
Laura i Fernando”.
Wyrzuć je.
Dlaczego? Są śliczne.
- To proszę je sobie zatrzymać. - Naprawdę?
Bardzo dziękuję.
- Przepraszam. - Hej.
Cholera.
Powinienem był pojechać z tobą do baru. Przepraszam.
Jasne.
Ángelo.
Pewnie mi nie uwierzysz, ale…
nigdy nie chciałem cię skrzywdzić. Nigdy.
Przechodziłem przez trudny okres i nie miałem wyboru.
Chciałbym móc to wszystko cofnąć.
Nie możesz.
Wiem.
Ogarnij bar.
Stwarza zagrożenie. Ludzie mogą zginąć.
Zmiana ubrań, czysta pościel…
- Buty w rozmiarze 43. - Prosiłem o 44.
Innych nie mam. Proszę o telefon, pierścionek, zegarek.
Proszę tu podpisać.
Jak cudownie, że Panchito jest z wami.
- Tak. - Prawda?
Uwielbia być głaskany.
Jaki szczęśliwy. Jest taki milutki.
Bardzo dobrze, Mayu.
- Pamiętasz, jak się bałaś? - Tak.
Już się nie boisz?
- Nie. - Już nie.
Wiadomo, Panchito jest taki kochany.
Bardzo dobrze.
Mamo.
- Zobaczcie, kto przyszedł! - Mamo!
Mamo!
- Mamusiu. - Mamo.
Skarbie.
To dla ciebie.
A to dla ciebie.
Też chcę.
- Ostrożnie, jest delikatne. - Dobrze.
Jak się trzymasz?
Świetnie.
Rety, jaka siłaczka.
Dalej! Bardzo dobrze!
- Tak! - Dobrze!
- Tak! - Znowu!
- Rowery! - Chodźmy po nie.
- Super. Jazda! - Hurra!
- Masz? - Tak.
No chodź.
Śmiało!
- Dalej! - Znakomicie!
Proszę.
Jazda.
Tak!
Tak.
Teraz zrób tak.
Gotowe.
Zadomowiłaś się?
Co robisz?
Pracuję nad przetargiem.
Chyba mam szansę wygrać. Niezły projekt.
Fajnie cię taką widzieć.
Gotowa?
Na pewno tego chcesz?
Tak.
Wiesz, ile ludzi tam codziennie chodzi? Ilu młodych?
Ryzykują życiem.
Jasne. Ale wszystko gra. Masz prawo do opieki.
Muszę to zrobić.
- Mayu! Daj piłkę. - Mamo.
Niedługo wrócę.
- Na razie. - Pa.
- Halo? - Cześć, Roberto.
Czego chcesz?
Chciałam wiedzieć, czy zadbałeś o ochronę przeciwpożarową.
Tak, jakiś czas temu.
Nie przestajesz kłamać.
Nie kłamię. O co ci chodzi?
Gdzie jesteś?
Ángelo!
Zajmę się panelem elektrycznym.
- Zadzwoń po straż. - Jasne.
Chodźmy.
Pod swoim dachem przechowuje
Zrobiłyśmy to.
Wszystkie uzasadnienia faktów
Ona chowa walizkę na wypadek wyjazdu
W głowie rozbrzmiewa echo Które ją powstrzymuje
Powtarzalność historii zawsze ją wycieńcza
Ma dość usprawiedliwiania tego, jak żyje
I odkryła
Że po tysiącu stoczonych bitwach Życie przemija
O wojowniczko
Poniosę cię w duszy do końca swych dni
Napisy: Przemysław Stępień