Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
วันหนึ่งหนูจะทําสิ่งที่น่าทึ่ง โซยา โลว์
หนูจะเปลี่ยนโลก
- แล้วมันหมายความว่ายังไงคะ - ก็คือ... หมายความตามนั้นเลยครับ
เธอมีหลุมดํากําลังก่อตัว อยู่ภายในร่างกายของเธอ
หลุมดําเหรอ
ครับ ขนาดเล็กๆ
ประมาณถั่วลิสง ตรงระหว่างปอดของเธอ
เรามีแผ่นพับนะ ถ้าคุณอยากดู
- แล้วเราต้องทํายังไง ทีนี้จะเป็นยังไงต่อ - ก็...
เสียใจด้วยนะครับ
เราทําอะไรให้เธอไม่ได้มาก ตอนนี้ผมแนะนําว่าให้พาเธอกลับบ้าน
พยายามให้เธอไม่คิดมาก เบี่ยงเบนความสนใจของเธอให้ไปในทางบวก
ทําให้เธอสบายใจก็พอครับ
- สบายใจเหรอ - เธอมีเวลานานแค่ไหนครับ
เป็นเรื่องที่บอกยากครับ จริงๆ เราไม่รู้เลย
และถ้ามันโตขึ้นในอัตราคงที่ ผมคิดว่า...
ผมคิดว่าน่าจะอีกหนึ่งสัปดาห์
ขอโทษนะครับ พวกเขากําลังดูกีฬากันอยู่
แม่คะ เป็นยังไงบ้าง
ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะได้พาแม่กลับบ้านแล้วค่ะ
ดีจังเลย
ใช่
เยี่ยมเลย
ระวังเท้านะ
ในนี้บอกว่าเกิดขึ้นบ่อยกับนักบินอวกาศ
และคนที่สัมผัสรังสีรุนแรงเป็นระยะเวลานาน
ไม่ต้องอ่านตอนนี้ก็ได้มั้ง
แม่ มีอาการอะไรบ้างหรือยังคะ
ในนี้บอกว่าอาจทําให้เกิดลําไส้อุดตัน แต่ก็มีท้องร่วงด้วย
ผมซื้อซีดีมาใหม่นะ โซลเยอร์ส ออฟ เดอ ริดเดิม
ได้แล้ว
ไม่เป็นไร ฉันไม่ต้องนั่งวีลแชร์หรอก
แน่ใจเหรอครับ ผมเอามาแล้ว โธ่ แป๊บนึงนะครับ
ไอ้บ้าเอ๊ย
คุณโอเคไหม
ค่ะ ฉันแค่ไม่อยากไปสํานักพิมพ์ วันพรุ่งนี้เฉยๆ
พวกเขาอยากเจอคุณนะ
พวกเขาอาจตื่นเต้นกับบทสุดท้าย ที่เราส่งไปก็ได้
เจออะไรเหรอ
ไม่มีอะไรเลย
ประวัติศาสตร์ยุคสมัยใหม่
แน่นอน เราไม่อยากเร่งคุณหรอกครับ
ผมรู้ว่าบทสุดท้ายที่คุณส่งมาออกจะ...
เดี๋ยวพวกคุณก็ผ่านมันไปได้ ฉันรู้ว่าพวกคุณทําได้
- ฉันรู้จักโซยาดี เธอเป็นนักสู้นะ - ใช่ ขอบคุณครับ
แน่นอนเลยค่ะ เราจะทําให้สําเร็จ
เรามีตัวอย่างปกและอื่นๆ แล้วด้วย
ฟิสิกส์ยุคใหม่เบื้องต้น
และคุณบอกว่าไม่อยากเปลี่ยนแปลงอะไร ถูกต้องไหมครับ
- ค่ะ - ได้เลยครับ
ถ้าอย่างนั้นช่วยเซ็นตรงนี้กับตรงนี้
และก็ตรงนี้ครับ
ลายมือชื่อผู้ทําพินัยกรรม
- ขอบคุณมากครับ - ไม่เป็นไร เป็นหน้าที่ของเราครับ
สิ่งที่สําคัญก็คือคุณสามารถผ่อนคลาย
และมีความสุขกับเวลาดีๆ กับครอบครัว
ค่ะ
ขอบคุณ
ฉันจะมีแน่
เอาอีกแล้ว
- นั่นแม่ของคุณเหรอ - ใช่
ฉันว่าไม่ต้องคิดมากหรอก เธอก็เป็นของเธอแบบนี้แหละ
ฉันรู้ค่ะ
- ขอนั่งด้วยได้ไหมจ๊ะ - ได้สิคะ
- แต่ระวังนะคะ - หมายความว่ายังไง
พระเจ้าช่วย
ขอบคุณมากเลย
คุณรู้ได้ยังไง
อยากฟังความลับไหมคะ
- อยากสิ - ฉันเคยทําแบบนี้มาก่อน
หมายความว่ายังไง
ฉันจะกินยาเม็ดหนึ่ง คืนวันพรุ่งนี้ ฉันจะกินยาและย้อนเวลากลับไปหนึ่งสัปดาห์
- ย้อนกลับเหรอ - กลับไปที่โรงพยาบาลเลย
ทั้งหมดนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน
- หลายต่อหลายครั้ง - คุณกําลังพูดเรื่องอะไรน่ะ
ฉันกําลังบอกว่า ฉันเคยใช้ชีวิตในสัปดาห์นี้มาก่อน
ฉันรู้ว่าแต่ละวินาทีของแต่ละช่วงเวลา ของแต่ละวันจะเกิดอะไรขึ้น
เพราะฉันเคยเห็นมันมาหมดแล้ว
ตั้งแต่ฟื้น ไปสํานักพิมพ์ ไปคุยกับทนาย ไปชายหาด
เจอแม่ของฉัน วันเกิดของฉัน
ทั้งหมดเลย
- ตั้งแต่ขี้นกไปจนถึงบอชชี่ - บอชชี่เหรอ
มีใครอยากเล่นบอชชี่ไหม
มันเหมือนเดิมตลอด
เรา... เราเคยคุยเรื่องนี้กันมาก่อนเหรอ
ใช่ จริงๆ ไม่หรอก
ปกติเราจะคุยกัน เรื่องที่คุณต้องเจอคนกลุ่มเดิมๆ ทุกวัน
คุยว่าคุณอยู่ที่นี่มาแปดปี ว่าเวลาผ่านไปไวแค่ไหน
คุณเป็นใครน่ะ
เรื่องนั้นไม่สําคัญ ไม่สําคัญหรอก เพราะคุณจะจําไม่ได้
คุณจะจําในสิ่งที่ฉันพูดไม่ได้สักอย่าง
เพราะคืนวันพรุ่งนี้ฉันจะเลือดกําเดาไหล ฉันจะขังตัวเองอยู่ในห้องน้ํา
ฉันจะกินยาอีกเม็ด ฉันจะย้อนกลับมาสัปดาห์หนึ่ง
ฉันจะเห็นคุณอยู่ตรงนั้น และฉันจะพูดว่า...
- "ระวังนะคะ" - พระเจ้าช่วย
ขอบใจจ้ะ
- คุณรู้ได้ยังไง - โชคดีที่เดาถูกค่ะ
- ฉันว่าโชคดีมากเลยแหละ ขอบคุณนะ - ไม่เป็นไรค่ะ
มันยากนะ
ออมนิ ลูป
อยากเห็นสิ่งที่คุณทําจะแย่แล้ว
ว้าว
ขอแสดงความยินดีในวันรับปริญญา
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผมไม่เคยเห็นมาก่อน
- เคยแล้ว คุณแค่จําไม่ได้เฉยๆ - ว้าว นั่นศาสตราจารย์ดัลสเบิร์กเหรอ
- ใช่ ตาเฒ่าใจร้ายดัลสเบิร์ก - พระเจ้าช่วย
เขาแก่กว่าที่ผมจําได้เสียอีก
วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่พวกเขาอยู่ไอจีอี ก่อนที่จะออกไปยุโรป
อ๋อ ดูนั่นสิ มาร์คคนเก่าก็อยู่ด้วย
- หยุดเลย - อะไรเล่า
อย่าทําเหมือนว่าคุณไม่เคยมีแฟน ก่อนจะคบกับฉันสิ
- ก็ไม่นะ ผมเคยเดตมาก่อนก็จริง - อ๋อ
- เคยไปกินข้าว - แหงล่ะ
แล้วก็ดูหนังละมั้ง
- นี่หนังสือเรียนเก่าของคุณเหรอ - ใช่ วิชาเคมี
น่ารักมาก แต่ก่อนคุณชอบเขียนชื่อไว้แบบนี้
คุณมักจะรักษาหนังสือไว้อย่างดีด้วย
ใช่ หนังสือพวกนี้คงล้าสมัยไปแล้วแหละ
สาระสําคัญของเคมี
- เซอร์ไพรส์ - ว้าว ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ย
ใช่ เรารู้ว่ามันอีกสองสัปดาห์
แต่เราคิดว่าถ้าได้เซอร์ไพรส์แม่ก็คงสนุกดี
- สนุกสุดๆ - เรามีของขวัญด้วย
- ใช่ๆ เอามาเลยค่ะ - เดี๋ยวก่อน
- แม่คุณต้องเป่าเทียนก่อน - ใช่ เป่าเทียน
เย่
- ได้อธิษฐานหรือเปล่า - ใช่ๆ ๆ ต้องอธิษฐานด้วยนะ
ฉันหวังว่าเราจะทําอะไรที่ต่างออกไปได้
- หมายความว่ายังไง - เดี๋ยวเลือดกําเดาฉันก็จะไหลแล้ว
- อะไรนะ - โอเคไหม
- ฉันสบายดี - แม่ เกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไร แม่แค่ต้องไปห้องน้ําแป๊บนึง เดี๋ยวแม่มา
อีกแล้วนะตัวเรา
แม่คะ เป็นยังไงบ้าง
- เรามีข่าวดีจะบอกแหละ - อ๋อ
- พวกเขาจะให้แม่กลับบ้านใช่ไหม - ใช่ค่ะ ดีใช่ไหม
ระวังเท้านะ
ในนี้บอกว่าลําไส้อุดตัน แต่ก็มีท้องร่วงด้วย
ดูอะไรอยู่เหรอ
- มันยังไม่ค่อยละเอียด - ช่วงเวลาดีๆ กับครอบครัว
- คุณเคยนวดมาก่อนไหมคะ - สัปดาห์ที่แล้ว
เยี่ยมเลย เป็นยังไงบ้างคะ
ฉันไม่ชอบเพลงที่เปิดและมือของคุณก็เย็น
มันมาถึงไมอามีเมื่อสัปดาห์ก่อน
พวกเขาขังมันไว้ที่นี่ เวลาที่มันไม่ได้โชว์ตัว
หลังจากนั้นมันก็ไปที่แทมปา ซาราโซตา ไปเกือบทุกที่เลย
เพื่อให้ทุกคนมีโอกาสเห็น สิ่งมีชีวิตที่สง่างามนี้เป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนที่มันจะหายไปตลอดกาล ผมได้คุยกับ...
อยากฟังตอนจบไหม
แรดตัวนี้ตายสัปดาห์นี้แหละ
นั่นแม่ของคุณเหรอ
ฉันว่าไม่ต้องคิดหรอก เธอก็เป็นของเธอแบบนั้นแหละ
ขอนั่งด้วยได้ไหมจ๊ะ
ตายแล้ว นกพวกนี้มันชอบขี้อยู่เรื่อย
มันยากนะรู้ไหม
การที่ต้องเจอคนกลุ่มเดิมๆ ทุกวันน่ะ ฉันอยู่ที่นี่มาแปดปีแล้ว
แล้วก็จะลืมมองสิ่งรอบข้าง
ไม่รู้เลยว่า... อะไรนะ
- ฉัน ฉันไม่ไหว ฉันไม่ไหวแล้ว - ทําอะไรไม่ไหว
- ฉันไม่ไหว ไม่ไหวแล้ว - เป็นอะไรหรือเปล่า
- มีอะไรให้ช่วยไหมจ๊ะ - บ้าเอ๊ย
ขอโทษจริงๆ นะคะ ใช่ ขอโทษจริงๆ ค่ะ มัน...
- ไม่ ขอโทษนะ - ไม่
ไม่ ฉันเดินไม่ดูทางเลย ฉันผิดเองค่ะ
ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
- ทําไมเธอถึงมีหนังสือเล่มนี้ได้ - ฉันหยิบมาน่ะ
ฉันไม่เคยเจอเธอที่นี่มาก่อนเลย
หยิบหนังสือมาจากที่ไหน
โซยา และ โดนัลด์ โลว์
ที่นี่แหละค่ะ
ฉันมาที่นี่เมื่อสองสามเดือนก่อน
มาหยิบหนังสือไป ไม่ได้คิดว่าจะมีใครไม่รู้จัก
ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีที่นี่ด้วย
ใช่ ไม่มีใครมาที่นี่หรอกค่ะ
ฉันเคยมาที่นี่กับยายของฉันตลอด ตอนที่ท่านย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ๆ
- ฉันว่าหนังสือพวกนี้เคยเป็นของฉันมาก่อนนะ - ใช่ ก็สมเหตุสมผลดี
ที่นี่มีหลายอย่างที่ผู้อยู่อาศัยบริจาคมา
ชั้นบนนี่มีแต่ขยะค่ะ
- ทําไมถึงเลือกหนังสือเล่มนี้ล่ะ - ไม่รู้สิคะ ฉันพยายามอ่านอยู่
ฉัน... ฉันเรียนที่เอ็มดีซี วิทยาลัยน่ะค่ะ ฉันกําลัง... ทํางานในห้องปฏิบัติการ
- นั่นแหละ - ห้องปฏิบัติการเหรอ
ใช่ ฉันกําลังทํางานให้ศาสตราจารย์ ที่ชื่อว่าแฮนเดล
รู้จักไหมนะ
เขาคือหนึ่งในกลุ่มคนที่ ประดิษฐ์เครื่องที่ย่อผู้ชายคนนั้น
นาโนสโคปแมนน่ะค่ะ
นั่นแหละ
- เธอ... เธอทํางานในห้องปฏิบัติการเหรอ - ใช่ค่ะ
แน่นอนว่าไม่ได้ทําอะไรแบบนั้น ส่วนมากจะเป็นงานเช้าชามเย็นชาม
แต่ก็ใช่ ฉัน... ฉันกําลังศึกษาเรื่องเวลาอยู่ค่ะ
- เวลาเหรอ - ใช่ ว่ามัน... มีกลไกยังไง
ประมาณว่ามันเคลื่อนที่ยังไงน่ะค่ะ
- "พอล่า แคมพอส" เหรอ - ใช่ ชื่อฉันเองค่ะ คุณล่ะคะ
โซยา อยู่นี่เอง ผม... ผมตามหาคุณไปทั่วเลย
พร้อมหรือยัง
กลศาสตร์ควอนตัมเบื้องต้น
- หนูเล่นผิด - พ่อว่าเมื่อกี้เล่นเพราะดีออก
ไม่ ช่วงต้นมันเล่นยากมากเลย
กําลังคิดเรื่องอะไรอยู่
ถ้ามีคําตอบล่ะ
หรือถ้า... ถ้าหากมีทางออกสําหรับฉันล่ะ
- มันก็คุ้มที่จะพยายามไม่ใช่เหรอ - หมายความว่ายังไง
ฉันหมายความว่า ฉันมาคิดถึงงานที่ฉันทําที่พรินซ์ตัน
- และงานวิจัยทั้งหมดของฉัน และ... - โซยา
อะไร
นี่เราจะคุยเรื่องนี้กันอีกแล้วเหรอ
คุณก็ได้ยินหมอแล้ว คุณได้ยินสิ่งที่หมอพูด
- ถ้าเขาคิดผิดล่ะ - หมอน่ะ
ถ้าหากเขาคิดผิดล่ะ ถ้าหากมีอะไรที่เขาไม่รู้ล่ะ
ถ้ามีอะไรที่เราทําได้และจะทําให้
- ฉันไม่ต้องตายล่ะ - งั้นอะไรล่ะ
คุณอยากไปทดสอบงานวิจัยสมัยเรียนทั้งหมด ในห้องปฏิบัติการงั้นเหรอ
ก็อาจจะ ดีกว่าอยู่เฉยๆ ที่นี่ทั้งสัปดาห์
- ที่ใช้เวลากับพวกเราน่ะนะ - ไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันแค่จะบอกว่าฉัน... ฉันเหนื่อยเหลือเกิน กับการที่ต้องทําเรื่องเดิมๆ วันแล้ววันเล่า
นี่ ฟังนะ ผมไม่อยากทําให้เซอร์ไพรส์หมดสนุก
เซอร์ไพรส์!
เรารู้ว่ามันอีกสองสัปดาห์
แต่เราคิดว่าเอามาเซอร์ไพรส์แม่คงจะดี
ดีจริงๆ เซอร์ไพรส์จัง
- เรามีของขวัญด้วย - ใช่ ไปเอาของขวัญมา เอาของขวัญมา
- ไม่ล่ะ - ไม่เหรอ
ต้องเป่าเทียนก่อนไง
- ไม่ แม่คิดว่าแม่... - มีอะไรเหรอ
เปล่า ฉันแค่อยากออกไปข้างนอกแป๊บนึง
- ทําไม มีอะไรเหรอ - นั่นสิ มีอะไรเหรอแม่ แม่โอเคหรือเปล่า
โอเค แม่แค่อยากสูดอากาศสักหน่อย แล้วเราค่อยแกะของขวัญกันทีหลัง
- โอเค ได้เลย - โอเค
- ไม่นะ ไม่ๆ แม่เลือดออกจมูก - แม่... แม่รู้ ไม่... ไม่เป็นไร
เดี๋ยวมานะ
- ฮัลโหล - พอล่าใช่ไหม
- ค่ะ ใครโทรมาคะ - โซยา โลว์
- ที่เจอกันเมื่อวานที่คาร์วิลล์ - อ๋อ สบายดีไหมคะ
- มี... มีอะไรเหรอคะ - เปล่า ฉันสบายดี
ฉันแค่อยากบอกว่าพอฟื้นแล้ว ฉันจะไปหาเธอนะ
อะไรนะคะ
พอฟื้นแล้วฉันจะไปหาเธอและเราจะทําเรื่องนี้
- ทําอะไร - สิ่งที่น่าทึ่ง
- อะไรนะ - แค่อยากบอกให้รู้ไว้เฉยๆ
คุณคะ
- เอาล่ะ ไว้เจอกันเร็วๆ นี้ - อะไรนะ
แม่คะ
- เรามีข่าวดีจะบอกแหละ - แม่รู้จ้ะ ลูกไปเซ็นเอกสารเถอะ
ฉันรู้อยู่แล้ว พวกเขาบอกว่า ฉันกลับบ้านได้ ไม่เป็นไร
โอเค งั้นเดี๋ยวเรามานะ
เล่นได้สนุกมาก
จริงๆ แล้วเรามีบัตรชมการแข่งขัน คืนพรุ่งนี้นะ
- ต้องเป็นการแข่งขันที่สนุกแน่ๆ - จริง
ผมว่าเราไปชายหาดแทนก็ได้มั้ง
อะไรน่ะ
ประตูหนีไฟ คงมีคนเผลอเปิดประตู
- หวัดดี รับผู้โดยสารไหมคะ - อยากไปที่ไหนครับ
- เซาธ์ โฟธ สตรีท - คุณมีเงินหรือเปล่า
- มี ถามทําไม - ทําไมเหรอ ก็คุณใส่ชุดผู้ป่วยอยู่น่ะสิ
เดี๋ยว... เดี๋ยวจ่ายตอนไปถึงแล้วนะ
โอเค ขึ้นมาเลย
มีใครอยู่ไหม
ไม่นะ เอายังไงดีล่ะทีนี้
เมโทรมูเวอร์ สถานีไมอามี อเวนิว
ไปชานชาลาออมนิ ลูป
แป๊บนึง
- หวัดดีค่ะ - หวัดดี พอล่า
โทษทีนะคะ ฉันรู้จักคุณเหรอ
ขอเวลาฉันสักหน่อยได้ไหม
เธอไปเยี่ยมยายที่คาร์วิลล์
และฉันก็บังเอิญเจอเธอในสวน
- เมื่อไหร่คะ - จริงๆ ก็อีกสี่วันข้างหน้า
- อ้อ - เธอชื่อพอล่า แคมพอส
เธอเรียนอยู่ที่เอ็มดีซี
อีกสี่วัน เธอจะไปบ้านพักคนชราคาร์วิลล์
เพื่อไปเยี่ยมยายของเธอ และบังเอิญเจอฉันใน...
โทษนะ ฟังฉันก่อนๆ ได้โปรด
ฉันชื่อโซยา โลว์
อีกสี่วัน เราจะเจอกัน อีกห้าวัน ฉันจะตาย
เลือดจะไหลออกทางจมูกและหูของฉัน แล้วฉันก็จะตาย
คุณดูไม่เหมือนว่ากําลังจะตายนะ
ใช่ เว้นเสียแต่ว่ามีหลุมดําอยู่ในอกของฉัน นอกนั้นฉันค่อนข้างแข็งแรงเลย
อ๋อ โอเค ฉันไม่รู้นะว่าคุณมาที่นี่ทําไม แต่ถ้าคุณ...
เพราะว่า... เพราะว่าเธอพาฉันไปที่ห้องสมุด
เธอพาฉันไปดูที่ที่เธอเคยอ่านหนังสือ กับยายของเธอ
เธอพาไปดูที่ที่เธอเจอหนังสือของฉัน
เธอบอกว่าเธอทํางานในห้องปฏิบัติการ และกําลังศึกษาเรื่องเวลา
และฉันก็บอกว่าฉันจะกลับมาหาเธอ และเราจะทําสิ่งที่ยิ่งใหญ่ด้วยกัน
ที่ฉันรู้ก็เพราะมันเคยเกิดขึ้นแล้ว
เพราะเธออยู่ที่นั่น และตอนนี้ฉันอยู่ที่นี่อย่างที่ฉันเคยบอก
และฉันอยากให้เธอเชื่อฉันจริงๆ เพราะว่ามันเป็นเรื่องจริง
มัน... มัน... มัน... มันคือความจริง
โอเคๆ
คุณรู้ว่ากําลังจะเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ
ในสัปดาห์นี้ ใช่
ฉันกําลังชูกี่นิ้ว
อะไรนะ
เซาธ์ โฟธ สตรีท
เธอชื่อพอล่า แคมพอส ฉันชื่อโซยา โลว์
เธอทํางานในห้องปฏิบัติการ ฉันมีหลุมดําอยู่ในอก
ฉันมาจากอนาคต ฉันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันรู้ว่าตอนนี้เธออยากชูนิ้ว เอาเลย ชูเลย
สอง สาม แล้วก็นิ้วกลาง แล้วแมวเธอก็จะร้อง
และเธอก็จะถามว่า "นี่เป็นเรื่องจริงเหรอ"
และฉันก็จะบอกว่า "ใช่ เรื่องจริง"
คุณกินมันเหมือนยาทั่วไปเหรอคะ
ก็ประมาณนั้น
และคุณคิดว่าคุณจะรู้ได้ว่ามันทํางานยังไง
หวังว่าอย่างนั้น ในห้องปฏิบัติการ กับเธอ
ขอบคุณนะคะ แต่คุณไม่เคยพยายาม ทําแบบนี้มาก่อนหรือแบบว่า...
ฉันเคยพยายามเมื่อ 30 ปีก่อน แต่ไม่เคยทําได้เลย
โอเค แล้วเกิดอะไรขึ้นคะ
ไม่รู้สิ ก็ชีวิตน่ะ
มีไขว้เขว ทําใจและก้าวต่อไป
ไม่แม้แต่จะรู้สึก ว่ากําลังตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต
แค่เพียงพริบตา พอมองย้อนกลับไป ก็รู้ตัวว่าไม่มีหนทางให้ก้าวต่อไปแล้ว
คุณเคยลองกินยาเข้าไปทีละหลายเม็ดไหม
ที่อาจจะทําให้คุณย้อนกลับไปได้ไกลกว่าน่ะ
มันไม่เป็นแบบนั้นน่ะสิ ฉันกินได้แค่ครั้งละเม็ด
ถ้าฉันกินอีกเม็ดตอนนี้ ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันต้องรอจนกว่าเม็ดแรกจะหมดฤทธิ์
แล้วค่อยได้กลับมาใหม่ในทันที
คุณคิดว่าถ้าแจกแจงรายละเอียดของมันได้ คุณจะสามารถปรับแต่งมันได้เหรอคะ
ใช่แล้ว ฉันจะได้ย้อนกลับไปได้จริงๆ
กลับไปตอนที่ฉันอายุเท่ากับเธอ ก่อนที่ฉันจะยอมแพ้และมีครอบครัว
ก่อนที่จะมีหลุมดําก่อตัวอยู่ในอก
ฉันอยากทําทุกอย่างที่ฉันเคยคิดเสมอว่าจะทํา
ฉันอยากรู้ว่าในยามันมีอะไร
ทําไมมันทําแบบนี้ได้
ทํามันขึ้นมาเลย ฉันจะได้ไม่ได้มีอีกแค่ห้าวัน
ฉันจะได้มีอีก 20 30 40 ปี มีชีวิตที่สมบูรณ์
โอเคค่ะ
มาแก้โจทย์การท่องเวลากัน
ฉันรู้สึกว่าควรบอกคุณ ว่าห้องปฏิบัติการมันไม่ค่อย...
คืออุปกรณ์มันค่อนข้างเก่า
- มันไม่ได้ดีมาก - ฉันว่ามันใช้ได้แหละ
ไม่ คุณต้องรู้จักคนที่ ทํางานในที่ที่ดีกว่านี้แน่ๆ
ก็อาจจะ อาจจะ
เมโทรมูเวอร์ สถานีคอลเลจ เบย์ไซด์
คือ...
มันก็ไม่ได้...
- ใช่ - ดีเลิศ แต่ ก็นะ นึกออกไหม
คุณอยากจะ... เริ่มตรงไหนคะ
ยามันทํางานแบบพิเศษมากๆ
มันไม่เผาไหม้หรือหลอมละลาย
มัน... แทบจะเหมือนไม่ได้กินเข้าไป
ฉันไม่ค่อยเข้าใจว่ามันเป็นไปได้ยังไง
เหมือนมันเกิดขึ้นมาใหม่เรื่อยๆ
มันมีอยู่ในแบบ... สภาวะว่างเปล่าไร้การควบคุม
โอเค งั้นเราอาจจะดูที่ การเกิดใหม่ด้วยตัวเอง
ไม่ๆ ๆ ไม่ว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้น
มันเกิดในระดับย่อยของอะตอม เราไม่มีทางมองเห็นหรอก
และถึงทําได้ สุดท้ายเราก็จําเป็นต้องแยกลําดับอยู่ดีใช่ไหม
ฉันถึงคิดว่าเราควรจะแค่ทําซ้ําเฉยๆ
ฉันพยายามทําแบบนั้นที่พรินซ์ตัน
และที่นี่ก็ใช้อุปกรณ์เดียวกัน กับที่ที่นั่นมี
ถึงจะเป็นอุปกรณ์แบบเดียวกัน
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เราต้องทําแบบเดียวกับที่คุณทํานี่ ใช่ไหม
คุณยังเก็บงานวิจัยในตอนนั้นไว้หรือเปล่า
ไม่ แต่...
ดังนั้นสิ่งที่คุณเสนอมันคงใช้เวลานานมาก
และ... และมันบ้าไปหน่อย ไม่ได้ว่านะคะ แค่...
ฉันคิดว่าสิ่งที่เราต้องทําก็คือ... คือย่อยมันออกมา
ฉันรู้ แต่... แต่ไม่มีทางทําได้หรอก
บอกไว้เลย ฉัน... ฉันลองมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว
- เชื่อเถอะ ไม่มี... - ฉันเชื่อคุณ
แต่เป็นไปไม่ได้หรอกว่าจะไม่มีทางอื่น เพราะถ้ามันทําได้จริงๆ
ถึงจะในระดับย่อยก็เถอะ มันก็ทําได้จริงๆ
ฉันว่าสิ่งที่เราต้องการคือทางอื่น
เช่นวิธีอื่นหรือคนอื่น
- ฉันว่าฉันรู้ว่าใครช่วยเราได้ - ใครเหรอ
อยู่นี่นะคะ เดี๋ยวฉันมา แป๊บเดียว
โดนัลด์ เบอร์มือถือ
โซยา โซยา โลว์
ใช่ โซยา โลว์
ศาสตราจารย์ดัลสเบิร์ก
ใช่ คุณมาทําอะไรที่นี่เนี่ย
คือ... คือว่า... ฉันแค่... ฉันมาใช้ห้องปฏิบัติการน่ะค่ะ
- ห้องปฏิบัติการเหรอ ใช้ทําอะไร - ฉันกําลังทดสอบสารประกอบกับเพื่อนคนหนึ่ง
ลองดูว่าทํามันซ้ําได้ไหม
- ทําซ้ํา สารประกอบงั้นเหรอ - ค่ะ ศาสตราจารย์
ไปห้องทํางานของผมดีไหม จะได้คุยกัน
โอเค ฉัน... ฉันไม่คิดมาก่อนเลย ว่าอาจารย์สอนที่นี่
ใช่ เป็นเพราะมาร์ค เพื่อนของคุณแท้ๆ เลย
แฮร์ริสันไง จําได้ไหม
เขาทํางานอยู่ที่ไอเอเอสเอ
- เขา... เขาแนะนํางานนี้ให้อาจารย์เหรอคะ - ใช่แล้ว เหลือเชื่อใช่ไหมล่ะ
การที่ผมต้องให้คนช่วยหางานสอน ที่วิทยาลัยชุมชน
อะไรวะ
ตอนนี้พวกเขาให้ผมอยู่ห้องทํางาน ที่ห่างไกลความเจริญ
อยู่มันตรงลานจอดรถ จะไปไหนต้องใช้เวลาเป็นชาติ
พวกเขาบอกผมว่าเป็นเพราะประกันภัย คุณเชื่ออย่างนั้นไหมล่ะ
บอกว่าผมต้องอยู่ใกล้บริเวณสําหรับคนพิการ หรืออะไรนี่แหละ เพราะผมอายุมากแล้ว
อายุยังดูดีอยู่เลยนะคะ
- ผมอายุ 107 แล้ว - ว้าว
ใช่ ผมอยากรู้จริงๆ เลยนะ
ว่าคุณกําลังทําอะไรอยู่ โซยา โลว์
คุณเป็นใครวะ
มาทําอะไรในห้องทํางานของผม
- ฉันกําลัง... - เธอ... เธอมากับฉันเอง
- อะไรนะ - ใช่แล้ว
คือ สวัสดีค่ะ
เรากําลังทํางาน เรากําลังทํางาน ที่ห้องปฏิบัติการที่อยู่อาคารตรงข้ามค่ะ
เออ แล้วทําไมผมถึงเห็นคุณขุดคุ้ยโต๊ะทํางาน ในห้องทํางานผมล่ะ
- ถูกของคุณ และฉันขอโทษนะคะ - อะไรเนี่ย คุณเรียนที่นี่เหรอ
- ประมาณนั้น - ประมาณนั้นเหรอ
ฉันทํางานกับศาสตราจารย์แฮนเดลอยู่ ในฐานะ... ผู้ช่วยค่ะ
โซยาก็เป็นเสียแบบนี้แหละ ใช่ไหม
คิดว่าอยากทําอะไรก็ทําได้
- เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอนะ - ใช่ แน่นอนอยู่แล้ว ใช่
ผมจําคุณได้นะ โซยา โลว์
ใช่ ผมจําได้ดีเลยแหละ
ผมจําได้ว่าก่อนที่คุณจะไปถึง ผมบอกทุกคน
ว่าคุณปราดเปรื่องแค่ไหน ฉลาดปราดเปรื่องมาก
ผมเอาคะแนนสอบของคุณให้พวกเขาดู เอางานวิจัยของคุณให้พวกเขาดู
และผมก็บอกว่า "พระเจ้าช่วย มีศักยภาพและพรสวรรค์มากเหลือเกิน"
แต่ไม่ ไม่ใช่ มันไม่เป็นอย่างนั้น
ไม่ คุณทั้ง... คุณทั้งอวดดี
คุณเกียจคร้าน คุณไม่มีความอดทน
คุณ... คุณผลาญทุกโอกาสที่ผมหยิบยื่นให้
สี่ปีที่ผมรู้จักคุณมา
ไม่เคย ไม่เคยเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ที่คุณจะทําให้ผมเชื่อว่าคุณ...
พิเศษ
เธอไม่น่าเข้าไปในนั้นเลย
- โอเค ฉันขอโทษ - ทําแบบนั้นไม่ได้
- ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ - เข้าไปหน้าตาเฉยไม่ได้
- โดยที่ไม่บอกฉันก่อน - ฉันบอกว่าขอโทษไง ฉันน่าจะบอกคุณก่อน
- นี่มันเรื่องงี่เง่า โอเคนะ - ใช่ เรื่องทั้งหมดนี้มันงี่เง่า
แค่คนแก่ตวาดใส่คุณเฉยๆ เขาอายุเป็นพันปีได้มั้ง
- เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาก็ตายแล้ว - เมื่อกี้น่ะเหรอ
- ใช่ - ไม่ นั่นเรื่องจริง
นั่นเรื่องจริง เขาพูดถูกแล้ว
อยากรู้ไหมว่าทําไมฉันคือเข้า IGE กับพรินซ์ตันได้
ทําไมคะแนนสอบฉันถึงสูงมาก เพราะฉันรู้คําตอบทั้งหมดไง
พอมีเรื่องอะไรผิดพลาด ฉันก็แค่เริ่มใหม่ ย้อนกลับไปห้าวันก่อน
เขาพูดถูก 100 เปอร์เซ็นต์ ฉันไม่ฉลาดมากพอ
- ไม่ นั่น... นั่นไม่ใช่เรื่องจริงหรอก - เธอไม่รู้จักฉันด้วยซ้ํา
นี่คุณ... อยากรู้บ้างไหม ว่าฉันเข้าไปในนั้นทําไม ว่าฉันไปเอาอะไร
แล้วมันคืออะไรล่ะ
อะไรล่ะที่จะช่วยแยกแยะยาตัวนี้
- กล่อง... กล่องเปล่ากล่องหนึ่ง - นาโนสโคปแมน
พวกเขาคงจะย่อส่วนเขา
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะหยุดยังไง
เขาก็เลยหดตัวลงเรื่อยๆ ตั้งแต่นั้นมา
- ฉันมองไม่เห็นเขาเลยนะ - ไม่มีใครเห็นหรอก
พวกเขาไม่รู้ว่าจะแก้ไขหรือทํายังไงกับเขาดี
ก็เลยทิ้งเขาไว้ในลิ้นชัก
ใช่ โคตรแย่เลย เป็นงานวิจัยที่สูญเปล่าจริงๆ
- เธอก็เลยพาเขามาห้องเย็นเหรอ - ห้องสําหรับดรายเอจค่ะ
ห้ามวางเขาในอุณภูมิห้อง
เพราะจะเกิดแบคทีเรีย และเชื้อรา และอะไรพวกนั้น
เราก็เลยต้องการที่ที่เย็นมากพอ ที่แบบว่า อยู่แล้วไม่เน่าเสีย
แต่ไม่เย็นเกินจนเขาแข็ง ก็เลยเป็นที่นี่ ลูอิซเป็นเพื่อนกันอยู่แล้วด้วย
โชคดีนะ
ช่วยเสียบปลั๊กให้หน่อยได้ไหมคะ ด้านหลัง
ชุดเขามีเครื่องส่งสัญญาณ เพื่อให้เขาสามารถสื่อสารกับเราได้
- และเขาตอบได้ด้วยเหรอ - ใช่ ผ่านหน้าจอนั้นเลย
ว่าไง
- บ้าไปแล้ว - ใช่
แฮนเดลบอกวิธีใช้มันสําหรับงานวิจัย
แต่บางครั้งฉันก็แค่ชอบคุยกับเขา เขาเป็นคนที่ชิลเวอร์ๆ เลย
ฮ่าๆ แน่นอนอยู่แล้ว
- และเขารู้แล้วเหรอว่าเราต้องการอะไร - ฉันกําลังจะบอกค่ะ
อีกอย่างก็คือมีเครื่องตรวจจับอนุภาค อยู่ในชุดของเขา
- ฉันคิดว่า... - มัน... มันเป็น...
- ใช่ - ว้าว!
เขาอาจวิเคราะห์โครงสร้างเซลล์
- และแจกแจงข้อมูลกลับมาได้ - อ๋อ
- หย่อนจากช่องด้านบนเลย - เจ๋ง
ใช่
- อย่างนี้เหรอ - ใช่ เรียบร้อย
เจ๋ง ขอเวลาแป๊บ
- คิดว่าจะใช้เวลานานแค่ไหนเหรอ - เรื่องนั้นฉันไม่รู้
คือสําหรับเขา เวลาผ่านไปเร็วมากๆ เลย
เขา... เขาเป็นเหมือน ฝั่งตรงข้ามของขอบจักรวาล
ที่ทุกๆ อย่างผ่านไปอย่างช้าๆ
ของเขาเร็วมากชนิดที่ว่า 100 ร้อยปี ผ่านไปได้ในหนึ่งวินาที
- จะมีวันที่เขาตายไหม - ไม่รู้สิคะ
ฉันคิดว่าเขาจะหดตัวลงๆ
จนกระทั่งตัวเขาเล็กมาก เสียจนจางหายไปตลอดกาล
อ๋อ
แค่นั้นเหรอ
เกิดอะไรขึ้น
อ๋อ โอเค แป๊บนึงนะ
คุณคิดถูก
มันเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ
มันเหมือน... หมุนเวียน ผ่านโครงสร้างที่แตกต่างกันเหล่านี้
นี่คือ...
- ฉันคิดถูก - ฉัน ถูกยิ่งกว่าถูก
ขอบคุณ
จะว่าไปแล้ว ฉันไม่เคยถามเลย ว่าคุณได้ยามาได้ยังไง คุณจําได้ไหมคะ
จําได้
มันเป็นช่วงเวลาที่ไปเรื่อยมาก
ฉันอายุ 12
ฉันกําลังเดินคนเดียวอยู่ในสนามกอล์ฟ
ที่หลังบ้านและ...
มันวางอยู่ตรงนั้นแหละ
แล้วคุณก็หยิบมาเฉยๆ เลยเหรอ
ก็มีชื่อฉันเขียนอยู่บนนั้นนี่
โซยา โลว์
ฉันจําได้ว่าฉันมองไปรอบๆ คิดว่าถูกแกล้ง
แต่ฉันไม่เห็นใครเลย
จากนั้นฉันก็ได้ยิน... ฉันได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา
อยู่ข้างหลัง
เสียงบอกว่าอะไร
บอกว่าฉันจะได้เปลี่ยนโลก
ใช่
งั้น...
คงถึงเวลาเปลี่ยนโลกแล้วละมั้ง
ใช่
ก็อาจจะ
เราต้องผ่านเข้าไปและสังเคราะห์สารประกอบ
เป็นการทดสอบ
หรือมันอาจเป็นเหมือนเมื่อ 30 ปีก่อน
เริ่มจากโครงสร้างพื้นฐานและไต่ระดับขึ้นไป
ฉันไปเจอตอเดิมๆ ติดกับในที่เดิมๆ
ไม่ ไม่หรอก คุณควรทํากับฉันไง
พร้อมไหม
ฉันว่าใครหน้าไหนก็ไม่สําคัญ เรานี่แหละ
มีแค่เราที่ทําเรื่องนี้ ใช้เวลาทั้งหมดบนโลกใบนี้
ใช่
แบบนั้นทําให้ฉันกลัวเสียยิ่งกว่า
ฉันใช้เวลาทั้งหมดแล้ว แต่ยังทําไม่สําเร็จ
- โอเค งั้นก็เริ่มต้นใหม่ - เราเอาแต่เริ่มต้นใหม่นี่แหละ
แม่คะ
เดี๋ยวเราก็ทําได้แหละ มีชื่อคุณแปะอยู่ที่ขวดยานะ
ต้อง... ต้องมีเหตุผลที่คุณเจอมันเข้า
ใช่ เว้นเสียแต่ว่า เป็นความบังเอิญหรือความผิดพลาด
เว้นเสียแต่ว่าฉันเป็นคนที่ ไม่ได้ถูกกําหนดมาให้ฝากอะไรไว้บนโลก
หนูไม่ได้ไม่พอใจ หนูแค่บอกว่า มีบางคนที่เก่งกว่าหนูอย่างเห็นได้ชัด
- ไม่จริงสักหน่อย - โอเค
ไม่จริงนะรู้ไหม
และพวกเขาก็อาจพูดแบบเดียวกัน
- กับพ่อแม่ของตัวเองก็ได้ - แหงล่ะ
ลูกไปเอาความคิดนี้มาจากไหนเนี่ย
เพราะหนูเห็นไง หนูเรียนห้องเดียวกันกับพวกเขา
หนูดูพวกเขาเล่น อยู่กับพวกเขาทุกวัน!
นี่ไม่เหมือนวิชาของครูบรองกา
เด็กบางคนนี่เก่งที่สุดในประเทศก็ว่าได้
- แล้วลูกไม่เก่งเหรอ - ไม่ หนูไม่เก่ง หนูไม่เก่งจริงๆ
ไม่เก่งเลยถ้าเทียบกับ คนที่เล่นมาตั้งแต่สี่ขวบ
แม่ไม่ชอบที่ได้ยินลูกพูดถึงตัวเองอย่างนั้น
- ไม่ชอบเลย แม่ว่า... - แล้วไง
ให้พูดตามความจริงไหม
หนูว่าไม่เห็นเสียหายตรงไหนเลย ที่จะเป็นครูสอนดนตรี
แทนที่จะเป็นนักประพันธ์
แม่ไม่เคยบอกเสียหน่อยว่ามันเสียหาย แม่เคยพูดเหรอ
- แม่แค่ไม่อยากให้ลูกเลิกเล่น - หนูไม่ได้จะเลิกเล่น
เยี่ยม
สัญญานะ
- ค่ะ - ดี
เพราะลูกเป็นได้ทุกอย่างขอแค่ลูกตั้งใจ
- อย่าลืมล่ะ - หนูรู้ค่ะ
- หนูรู้แล้วว่าหนูอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ - เหรอ
- เหมือนพ่อน่ะเหรอ - ใช่ เหมือนพ่อนั่นแหละ
ดีจัง
แป๊บนึง!
ฉันรู้สึกว่าควรบอกคุณ ว่าห้องปฏบัติการมันไม่ค่อยดี
ฉันรู้ดี
พร้อมไหม
พร้อม
ฮัลโหล หวัดดี อรุณสวัสดิ์ สบายดีไหมคะ
ใช่ คือฉัน... ฉันเพิ่งเห็นอีเมลของคุณ ฉันก็เลยอยากถามว่า...
อ๋อ โอเค
คุณ... คุณพอจะรู้ไหมคะ ว่าคุณจะกลับมาเมื่อไหร่ โอเค ฉันแค่...
ฉันมีเหตุผลที่อยากเป็นผู้ช่วยของคุณ
และถ้าฉันรู้ว่าคุณจะลาสอนเป็นปี
ฉันก็คงไม่... แน่นอนค่ะ ใช่
ไม่ๆ เป็น... เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ค่ะ ฉันเข้าใจ
คุณ... ขอบคุณค่ะ และก็ ใช่ และก็ขอให้โชคดีในทุกเรื่องนะคะ
ใช่ ฉันเข้าใจมากๆ เลยค่ะ แน่นอนๆ ใช่
แม่ง!
โอเค
แป๊บนึง!
ต้องมีใครสักคนที่ช่วยได้ใช่ไหม
ตอนอยู่พรินซ์ตัน ไม่มีใครช่วยคุณบ้างเหรอ
ใครล่ะ แฟนเก่า หรือดัลสเบิร์ก หรือ...
โอเค ถ้าเราเอายาไปที่ห้องปฏิบัติการล่ะ ห้องปฏิบัติการที่ใช้งานได้จริงน่ะ
ต้องมีอะไรที่เราทําได้บ้างสิ
พระเจ้าช่วย เรียกดับเพลิง!
- ฉันว่า... พวกเขาจะเป็นอะไรไหม - พวกเขาไม่เป็นไรหรอก
ฉันไม่ได้จะล้ําเส้นหรืออะไรนะ แต่...
เห็นได้ชัดว่างานนี้มีศักยภาพมากๆ
ทั้งในตัวยา และตัวคุณ และ...
ฉันก็แค่... มันค่อนข้างแย่ใช่ไหม
แบบว่า ไม่มีใครสนใจหรือ... หรือสนับสนุนคุณ
ไม่ มันไม่... มันไม่ใช่อย่างนั้น คือมัน...
ไม่รู้สิ
ฉันจําได้ว่าตอนเรียนจบ
กลุ่มของฉันได้รับเชิญ ให้ไปโครงการพิเศษที่ CERN สองปี
คนมีปัญญาเฉียบแหลมทั้งหมดบนโลกนี้ไปที่นั่น
และฉันจําได้เลยว่าโดนัลด์บอกว่า...
ขอแค่มันเป็นสิ่งที่คุณมีความสุขก็พอ
แค่นั้นเองเหรอ
ใช่ เขาก็พูดถูกนะ ฉันไม่ได้ชอบด้านนี้เท่าไรหรอก
ฉันชอบด้านที่ได้แก้โจทย์บางอย่าง แต่นอกนั้นมัน...
- ไม่รู้สิ - ฉัน... ฉันว่าฉันก็แค่...
เป็นฉัน ฉันคงไปนะ
ใช่ แทนที่จะทําวิจัยอย่างหนัก อยู่หลายปี และโยนมันลงกล่อง
เดี๋ยว... เดี๋ยวนะ คุณยังเก็บวิจัยนั้นไว้อยู่หรือเปล่า
- แบบว่า... - ก็อยากอยู่หรอก
ฉันเห็นมันครั้งสุดท้าย น่าจะเป็นในข้าวของของแม่ แต่...
แม่คุณอยู่ที่ไหนล่ะ
จมูกคุณน่ะ
- ใช่ - หมาย... หมายความว่ามัน...
ใช่
เดี๋ยวก่อน คุณจะมาหาฉันใช่ไหม แบบว่า ตอนคุณ... ตอนคุณฟื้นน่ะ
ใช่ ฉันไปตลอดแหละ
แม่คะ
- มันคือยาที่พาเราย้อนเวลา - เราเคยเจอกันเหรอ
- เราเคยคุยกันแบบนี้เป๊ะ - แล้วฉันพูดว่ายังไง
- ครั้งก่อนน่ะเหรอ - ใช่
เธอถามฉันว่าฉันได้เก็บงานวิจัยเก่าๆ ไว้ไหม
และก็ถามว่าแม่ของฉันอยู่ที่ไหน
โซยา โลว์
คุณคิดว่าเราจะเจออะไรในนี้จริงๆ เหรอคะ
จากการที่เธอเก็บหนังสือเรียนม. ปลาย ที่ฉันเขียนไว้ ก็ใช่
ก็อาจจะ นี่อะไร นี่ไงล่ะ แซนดรา โลว์ โอเค
มันดูเหมือนอะไรไหม หรือว่า...
ส่วนใหญ่เป็นงานวิจัยเรื่องจิตวิทยาของแม่
มีอะไรน่าสนใจบ้างไหมล่ะ หรือ...
มี ถ้าเธอสนใจ ทฤษฎีการพัฒนาวัยเด็กช่วงกลางศตวรรษน่ะนะ
ก็ไม่แน่
- ไหนดูซิ - เจออะไรไหม
กล่องเหม็นๆ เยี่ยมเลย
โห กลิ่นเหมือนขี้จริงๆ โอเค
- เชี่ย - อะไรเหรอ
บทความจากหนังสือพิมพ์ เกี่ยวกับมาร์ค
มาร์ค... มาร์คคือใครเหรอ
ไม่สําคัญหรอก
มาร์ค แฮร์ริสันจะเป็นผู้นํา การวิจัยใหม่ที่ไอเอเอสเอ
ได้เลื่อนขั้นให้ไปทํางานที่ไอเอเอสเอ สําหรับคนไม่สําคัญนี่มันดีโคตรๆ เลยนะ
ใช่ แม่ฉันก็พูดแบบนั้นตลอดแหละ
ว้าว แม่เก็บข่าวนี้ไว้
แต่ไม่เก็บผลงานของฉันไว้เลย
มันมาถึงไมอามีเมื่อสัปดาห์ก่อน
พวกเขาขังมันไว้ที่นี่ เวลาที่มันไม่ได้โชว์ตัว
หลังจากนั้นมันก็ไปที่แทมปา ซาราโซตา ไปเกือบทุกที่เลย
เพื่อให้ผู้คนมีโอกาส
เห็นสิ่งมีชีวิตที่สง่างามนี้ เป็นครั้งสุดท้าย
คุณโลว์คะ
สามีคุณมาตามหาคุณที่นี่ค่ะ
- สามีฉันเหรอ - เขาดูกังวลมาก
- เขาร้องไห้อย่างสิ้นหวังเลย - ที่ไหม
ที่ประตูทางเข้าค่ะ
ขอโทษนะคะ สามีฉันอยู่ที่ไหน
- ผู้ชายคนนั้นเหรอ - ใช่
เขาเพิ่งไปเมื่อกี้เอง
นี่ โซยา โดนัลด์นะ เราอยู่ที่โรงพยาบาล คุณไปไหนน่ะ
โซยา! นี่ ไปไหนน่ะ
ผู้หญิงคนนั้น ผู้ดูแลน่ะ
เธอบอกว่าถ้าหาในคลังเอกสารไม่เจอ ก็คงไม่มี
นี่
เธอบอกว่าสามีฉันมาที่นี่
โอเค
- คุณจะไม่ไปจริงๆ เหรอ - ฉันแค่คิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย
ไหนว่าเป็นโอกาสครั้งใหญ่ไม่ใช่เหรอ
ใช่ แต่เป็นโอกาสครั้งยิ่งใหญ่เพื่ออะไรล่ะ
การไปไหนมาไหนกับดัลสเบิร์กและมาร์คสองปี
พวกเขาจะได้รู้สึกว่าตัวเองหัวก้าวหน้า ที่มีผู้หญิงอยู่ในทีม
ให้ตายเถอะ ฉันไม่เห็นอยากได้เลย ฟังดูแย่ชะมัด
- ผมว่ามันไม่แย่ขนาดนั้นหรอก - แย่สิ คุณก็รู้
คุณจะได้อยู่ยุโรปนะโซยา ได้ทําในสิ่งที่คุณอยากทํามาตลอด
กับกลุ่มคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในโลกเลย
หงุดหงิดใจหน่อยจะเป็นไรไป
เพราะฉันจะคิดถึงคุณไง คนโง่
เพราะตอนนี้ฉันไม่อยากอยู่โดยไม่มีคุณ
เดี๋ยวเราก็หาทางออกได้ ผมแค่อยากแน่ใจว่าไม่ว่าคุณจะทําอะไร
ขอให้เป็นสิ่งที่ทําให้คุณมีความสุขก็พอ
คุณคิดถึงพวกเขา
ใช่ ฉันคงคิดถึงจริงๆ แหละมั้ง
เดี๋ยวคุณก็จะได้เจอพวกเขาเร็วๆ นี้แล้ว
ใช่ไหม เราถึงได้กําลังทําสิ่งนี้
ให้คุณได้อยู่กับพวกเขา
คงงั้นมั้ง
ไม่มั้งหรอก คุณจะได้กลับไป
และมันจะคุ้มค่า ใช่ไหม
การต้องจากพวกเขามาทุกครั้ง มันเป็นเรื่องยากนะ
มันยากที่ต้องกลับไปและทําแบบนี้อีกครั้ง
เพื่อที่จะฟื้นขึ้นมาและได้ยินเธอพูดว่า...
แม่คะ
อย่างกับเวลาไม่ได้ผ่านไปแม้แต่วินาทีเดียว
เรามีข่าวดีด้วยแหละ
คุณเคยคิดบ้างไหม ว่าพอคุณหายไปแล้วจะเป็นยังไง
ไม่รู้สิ
หนูควรไปดูแม่ไหมคะ
ไม่ พ่อ... พ่อว่าแม่โอเคแหละ
แบบว่ามันดําเนินต่อไป หรือ...
ใช่ ฉันว่าฉันก็แค่...
ฉันมักจะจินตนาการว่ามันหายไปพร้อมๆ กับฉัน ฉันไม่เคยเห็นภาพ...
พวกเขาที่ยังอยู่ที่ห้องนั่งเล่น แบบว่า...
รอคอยฉัน
เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าแรดตัวนั้นตายวันนี้
คุณคิดถูก
มัน... มันเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอด แต่เป็นภายในโครงสร้างต่างๆ
ใช่
ฉันคิดถูก
เริ่มตรงไหนดีคะ
ฉัน... ฉันว่าเราแค่ต้องสังเคราะห์สารประกอบ
- แล้วค่อยทดสอบมันดู - ใช่
ฉันคิดว่าควรจะเริ่มที่ การสังเคราะห์สารประกอบ
- แล้วค่อยทดสอบมันดู - ใช่
ฉันว่าสังเคราะห์สารประกอบและ...
คิดว่ายังไงนะ
ฉันไม่รู้ว่าจะทําอีกครั้งได้หรือเปล่า
เราลองมาหมดแล้ว เรามาติดอยู่ที่จุดเดิมเสมอ
โอเค เห็นๆ กันอยู่ว่านี่เป็นเรื่องซับซ้อน
แค่ต้องใช้เวลาเฉยๆ
ไม่ๆ ไม่ เราลองมาทุกอย่างแล้ว
เราได้ลองผสมผสานทุกอย่างที่เป็นไปได้แล้ว
แล้วเราก็พยายามทําทั้งหมดอีกครั้งแล้ว แล้วฉันก็ลืมไป
โอเค เราขอความช่วยเหลือดูก็ได้ อย่างเพื่อนร่วมงานสมัยอยู่พรินซ์ตัน
ใคร
- มาร์ค - อ๋อ
- คุณบอกว่าเขาทํางานที่ไอเอเอสเอใช่ไหม - มาร์คไม่ช่วยเราหรอก
- พอล่า - เรา... เรารู้แน่เหรอ มัน...
ฉัน... ฉันว่าเรายังไม่ได้ ใช้ตัวเลือกทั้งหมดที่มีหรอกมั้ง
ต้องมีอะไรที่เราทําได้หรือ... หรือลองดูได้
ฉัน... ฉันต้องกลับไป
ฉันต้องกลับไปอยู่กับครอบครัวฉัน เธอไม่รู้หรอกว่ามันนานมากแค่ไหนแล้ว
คุณคิดถูกแล้ว ฉัน... ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้จักคุณด้วยซ้ําไป
ฉัน... ฉัน... ฉัน... ฉันก็แค่...
ฉันรู้แค่ว่าคุณคือผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มาหาฉันที่อะพาร์ตเมนต์
เพื่อขอให้ฉันช่วยแก้โจทย์การท่องเวลา
และฉันก็เชื่อคุณ ฉัน...
ฉันเอางานไปเสี่ยงเพื่อคุณ
ฉันขโมยไอ้นาโนสโคปนี่ให้คุณ
- ทําไมล่ะ - คุณคิดจริงๆ เหรอ
ว่าคุณเป็นคนเดียว ที่มีเหตุผลที่ต้องย้อนกลับไป
- ขอโทษนะ - ไม่
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรเลย
คุณคิดถูกแล้ว ขอให้มีช่วงเวลาดีๆ กับครอบครัวคุณนะ
แม่คะ
เมื่อกี้เธอจะกินจริงๆ เหรอ
ไม่รู้สิ
ฉันคิดเรื่องนี้
และฉันก็เห็นแต่ภาพตัวเองถูกหลุมดํากลืนกิน
และฉัน...
ฉันคิดถึงช่วงเวลาที่คุณจากไป
ช่วงเวลาที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ํา
ว่าคุณเคยเสนอยาให้ฉันมาก่อนไหม
ว่าฉันจะรับไหม แล้วฉันก็... ฉันได้แต่คิด... ฉันแค่...
- อือ - ไม่รู้สิ
ฉันไม่เคยถามเลยว่าเธอมาทําเรื่องนี้ทําไม
ฉัน... ฉันคงเห็นแก่ตัวมากพอ ที่จะคิดว่าเธอทําไปเพียงเพราะอยากช่วยฉัน
ฉันอยากช่วยจริงๆ
ฉันรู้
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผล ที่เธอเปิดประตูต้อนรับฉันเสมอ
ฉันไม่ได้อยากให้คุณมาสงสาร
โอเค
มันช่าง...
โง่เง่าจริงๆ
ตอนนั้นฉันอายุ 15 และฉัน...
ฉันเอารถไปขับ
ฉัน... ฉันไม่ควรทําแบบนั้น
แล้วฉันก็ขับเหยียบตะปู
แล้วฉัน... ฉันก็นึกว่า... ฉันก็นึกว่าพวกเขาจะสังเกตเห็น
ฉันนึกว่าพ่อแม่ฉันจะสังเกตเห็น
แต่ก็ไม่
แล้วยางก็ระเบิด
เธอ... ตอนนั้นเธอยังเด็ก
คงงั้นมั้ง
เราจะทํา เราจะไปพรินซ์ตัน ไปหามาร์ค
เราจะพาเธอกลับไปตอนนั้น
ฉันอยากย้อนกลับไปมากๆ
หลังจากที่เสียพ่อของฉันไป
- ตอนนั้นคุณอายุเท่าไรเหรอ - สิบสอง
แต่ฉันเจอยาหลังจากพ่อตายไปได้หนึ่งสัปดาห์
ฉันก็เลยพยายามแล้วพยายามอีก แต่ก็จะไปช้าหนึ่งวันเสมอ
- คุณสนิทกันไหม - สนิท สนิท
เขาเป็นพ่อที่ดีมากๆ เลย
เขาเคยเล่าให้ฉันฟัง
เป็นเทพนิยายแนววิทยาศาสตร์ ที่มีเด็กสาวธรรมดาๆ คนหนึ่ง
กลายเป็นจักรพรรดินีแห่งกาแล็กซีหรือ...
- แจ๋ว - ใช่
ใช่
เขามักจะทําให้ฉันรู้สึก ว่าฉันสามารถทําได้ทุกอย่าง
- แต่คุณก็ทําอะไรมาเยอะนะ - เหรอ
พอฉันมองคนอื่น อย่างมาร์ค หรือ...
ใครก็ตาม ชีวิตฉันมันดูเล็กน้อยจริงๆ
ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ
จริงๆ
อีกอย่าง เราจะย้อนกลับไปใช่ไหม
- คุณกับฉัน เราจะแก้ไขมัน - หวังว่าอย่างนั้น
เธอเป็นคนเดียวที่ทําให้ฉันรู้สึกว่า ฉันทําได้จริงๆ
- จริงเหรอ - จริง จริงสิ
ใช่
มันรู้สึกได้
เธอรู้สึกไหม
เหมือนว่าเราใช้เวลาทั้งชีวิตร่วมกันมา
แล้วจริงไหมคะ
จริง
- จมูกคุณ - ใช่
ได้เวลาแล้ว
คุณจะ... คุณจะกลับมาหาฉันใช่ไหม
- ตอน... ตอนคุณฟื้น หรือ... - ใช่
ฉันไปเสมอแหละ
แม่คะ
ว่าไง
มีอะไร
ฉัน... ฉันต้องการอะไรบางอย่างจากคุณค่ะ
- โซยา โลว์เหรอ - ใช่
ฉันอยากให้คุณช่วย ให้ฉันได้เจอมาร์ค แฮร์ริสัน
มาร์ค แฮร์ริสันเหรอ
ตอนคุยกันคราวที่แล้ว คุณพูดถึงเขา
- และฉันรู้ว่าพวกคุณสนิทกัน - ตอนคุยกันคราวที่แล้วเหรอ
- ผมจําคุณได้นะ โซยา โลว์ - ฉันรู้
- ผม... - ฉันรู้ ฉันรู้!
ฉันรู้
และก็มีช่วงเวลาที่ฉันสนใจจริงๆ ว่าคุณคิดกับฉันยังไง
แต่ฉันไม่สนแล้วล่ะ
และก็ใช่ คุณอาจคิดถูก ฉันน่าจะยังไม่มีความอดทนและขี้เกียจ
และอวดดีหรืออะไรก็ช่าง!
แต่ฉันกําลังพยายามอยู่
และไม่ว่าคุณหรือใครก็ตาม จะเคยคิดยังไงกับฉัน
ฉันก็จะทําอยู่ดี ดังนั้น...
เอาล่ะ...
ใช่ๆ ๆ
โชคดีนะ
มาร์ค แฮร์ริสัน 1209 ยูนิเวอร์ซิตีไดรฟ์ พรินซ์ตัน นิวเจอร์ซีย์ 08541
- ไม่เจอกันนานเลยนะ - สิบปี
รุ่น 1985 ออดรีย์ เวเปิล
- เธอดูดีนะ - โอเค
- อะไร - ก็ไม่มีอะไร ก็แค่... นั่นแหละ
พวกเธอกลับมาไมอามีแล้วใช่ไหม
เป็นยังไงบ้าง
ก็ดี ใช่ ก็ดี
โดนัลด์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยไมอามี และกําลังจะจบปริญญาเอก
- ฉันก็เลยอยู่บ้านกับเจนสองคน - อ๋อ
ใช่ ก็ดีนะ การ... การได้กลับบ้าน
- และอยู่ใกล้แม่อีกครั้งมันก็ดี - ฉันไม่มีวันย้ายกลับไปที่นั่นได้หรอก
ขนาดย้ายจากยุโรปมาที่นี่ยังยากเลย
ใช่ อยู่ไปนานๆ ก็จะเคยชิน
เธอยังทําอะไรเกี่ยวกับ งานวิจัยเก่าๆ ของเธออยู่ไหม
ไม่ล่ะ ก็โดนัลด์ไม่อยู่บ้านทั้งวัน
และเจนก็อยู่บ้าน มันไม่สมเหตุสมผลน่ะ แบบว่า ที่จะ...
เอาจริงๆ มันก็ไม่เคย สมเหตุสมผลอยู่แล้วใช่ไหม
- แต่ก่อนฉันคิดนะ - ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ฉันแค่... ฉันแค่จะบอกว่า...
นึกไม่ออกเลยว่าจะมีอะไรน่าหงุดหงิดกว่า...
การทําอะไรสักอย่างที่เรารู้ว่า อาจเป็นไปไม่ได้
- มันไม่ได้เป็นไปไม่ได้นะ - โอเค
ฉันไม่ได้จะชวนทะเลาะ
แค่จะบอกว่าเธอดูดีนะ ดูมีความสุข
- ฉันรู้มาตลอดว่าเธอต้องเป็นแม่ที่ดีแน่ๆ - ว้าว
พอเป็นนายพูดแล้วมันไร้ค่าโดนสิ้นเชิงเลย
ฉันตั้งใจชื่นชมเธอจากใจจริงนะ
เธอดูมีความสุข
ฉันมีความสุข
ดีใจที่ได้เจอเธอนะ
คราวหน้าถ้ามาในเมืองก็บอกฉันนะ
- เราจะได้อัปเดตความเป็นไปกันจริงๆ จัง - ได้เลย
- หวัดดี มีอะไรให้ช่วยเหรอครับ - หวัดดี
ฉันเป็นเพื่อนเก่า ของมาร์ค แฮร์ริสัน เขา... เขาอยู่...
เขาเป็น... เขาเป็นพ่อของผมเอง แต่ว่า...
เขาอ่อนแอลงเรื่อยๆ ในช่วงสองสามปีหลัง
- ผมไม่ได้เจอเขาบ่อยนัก - ใช่ เขาดู...
ใช่
ผมเจอเขาครั้งล่าสุดน่าจะเมื่อสี่เดือนก่อน
เขาร่างกายซูบผอม เขาไม่กิน เขาไม่นอน
ทําแต่งานลูกเดียว
เราพยายามคุยกับเขาแล้ว แต่ไม่รู้สิ
- ฉันขอโทษนะถ้านี่เป็นการ... - ไม่ๆ ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร
นักบําบัดของผมบอกว่า จริงๆ แล้วผมควรพูดเรื่องนี้มากขึ้น
เพื่อช่วยให้ยอมรับมันได้หรืออะไรเนี่ยแหละ
เธอบอกว่าคงจะดี
ถ้าได้ทํางานไว้อาลัยและรําลึกถึงผู้เสียชีวิต
- ฉันไม่เคย... ถ้าฉันรู้มาก่อนก็คงดี - ไม่ๆ ไม่เป็นไร ใช่
- พวกคุณรู้จักกันตอนอยู่มาวิทยาลัยเหรอ - ที่พรินซ์ตัน
อ๋อ ตอนนั้นเขาเป็นยังไงเหรอครับ
เขาฉลาดเป็นกรด
- ฉลาดมากๆ - ใช่
ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน ฉลาดมากๆ
สุดท้ายก็โยนข้าวของทั้งหมดของเขาไว้ที่นี่ รางวัลและอะไรต่อมิอะไร
ว้าว
- รางวัลฮิงค์ลีย์เหรอ - ใช่
เท่านี้พอไหมครับ
นี่คือ... นี่คือทั้งหมดที่เขาทํามาเหรอ
ใช่ คงงั้น
ใช่
นี่คือ...
งานที่ฉันทํามาทั้งหมด
ใช่ อย่างน้อยก็ดูเหมือน คุณจะรับมือมันได้ดีกว่าแหละนะ
พระเจ้าช่วย นี่มันงานฉันนี่
เขาเก็บงานวิจัยของฉันไว้ ขอโทษนะ ฉันไม่...
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย
คุณรู้ไหมว่าเขาทําเรื่องนี้นานแค่ไหน
ผมไม่... ผมไม่รู้ นานเลยแหละ เป็นปีๆ เลย
ผมก็แค่... ผมโคตรเกลียดการอยู่ข้างล่างนี้
ผมเอาแต่จําที่เขาพูดว่า...
วันหนึ่ง ผมจะภูมิใจในตัวเขาในที่สุด
อย่างกับว่าเรื่องบ้านี้จะทําให้ผมภูมิใจได้
บ้าเอ๊ย!
ฉันเสียใจด้วยจริงๆ
ใช่ ผมก็เหมือนกัน
- คุณมีลูกหรือเปล่า - มีหนึ่งคน อายุไล่เลี่ยกับคุณ
แล้ว... แล้วทํางานอะไรแบบนี้เหมือนกันเหรอ
ไม่ ไม่ๆ เธอเป็นนักเปียโน เพิ่งหมั้นหมายไป
เยี่ยมเลย ยินดีด้วยนะครับ
ขอบคุณ
อาคารหลัก
โดนัลด์
นี่ โซยา เราอยู่ที่โรงพยาบาลนะ คุณไปไหนน่ะ
แม่อยู่ไหนคะ ทําไมไม่รับโทรศัพท์สักที
เราเป็นห่วงมากจริงๆ รับสายเถอะนะคะ
โซยา ที่รัก รับโทรศัพท์เถอะนะ
หนูคิดถึงแม่มากเลย หนูไม่อยากเสียแม่ไปเลย
หนูจะเสียแม่ไปอย่างนี้ไม่ได้นะ เป็นแบบนี้ไม่ได้ ได้โปรดเถอะ
ขอร้องล่ะ ให้หนูได้เจอแม่อีกครั้งนะ
ผมนึกว่าคุณไม่มีวันที่จะ... ได้โปรดเถอะ ได้โปรด ได้โปรด
หนูเอาแต่คิดถึงสิ่งสุดท้ายที่หนูพูดกับแม่
ที่ว่าหนูจะไปเซ็นเอกสาร
ทําไมแม่ไม่พูดอะไรเลย
แม่ หนูไม่อยาก... หนูเสียแม่ไปไม่ได้นะ
หนูไม่รู้ว่าจะเป็นผู้เป็นคนได้ยังไง โดยไม่มีแม่
หนูไม่รู้จะทํายังไง
พระเจ้าช่วย กลับมาเถอะนะคะ
ได้โปรด หนูคิดถึงแม่มากเลย
นี่มันเลวร้ายที่สุดเลย กลับมาเถอะนะคะ
แม่ หนูแค่อยากให้แม่รู้ไว้ ว่าหนูรักแม่มากๆ นะคะ
หนูก็แค่อยากเจอแม่อีกครั้ง ได้ยินเสียงแม่อีกครั้ง อะไรก็ได้
หนูอยากได้ยินเสียงแม่พูดกับหนู ได้โปรด
ได้โปรด หนูอยากให้แม่กลับบ้าน
แม่ แม่อยู่ที่ไหน ทําไมไม่รับสาย
หนูคิดถึงแม่มาก หนูไม่อยากเสียแม่ไป
รับสายเถอะนะคะ หวังว่าแม่จะได้รับข้อความนะ
หนูจะมาเสียแม่ไปแบบนี้ไม่ได้ เป็นแบบนี้ไม่ได้
ได้โปรดเถอะ ได้โปรด หนูอยากเจอแม่อีกครั้ง ได้โปรด ได้โปรดเถอะนะแม่
แม่อยู่ไหน ทําไมถึงไม่รับโทรศัพท์สักที
พวกเราเป็นห่วงมากจริงๆ นะ รับสายเถอะ
หนูคิดถึงแม่มากๆ เลย หนูไม่อยากเสียแม่ไปเลยจริงๆ ได้โปรด...
เป็นแบบนี้ไม่ได้นะแม่
รับโทรศัพท์เถอะนะคะ หนูคิดถึงแม่มากเลย
เจน เจน เจน
แม่
แม่... แม่ขอโทษจริงๆ
ขอโทษทําไมคะ ขอโทษนะคะที่เราทําให้แม่กลัว
ไม่ ลูกไม่ได้ทํา
- ลูกไม่ได้ทําแบบนั้น - หนูแค่... แม่หมดสติไป
แม่คิดถึงลูก
ระวังเท้านะ
- อยากฟังเพลงกันไหม - เอาสิ คุณมีเพลงอะไรเหรอ
ผม... ผมได้แผ่นมาใหม่ ไม่แน่ใจนะ
- โซลเยอร์ส ออฟ เดอ ริดเดิม - ไม่เอา
- ฟังดูดีนี่ เปิดเลย! - ไม่เอา!
ไม่รู้นะว่าเป็นดนตรีแนวไหน
อะไรนะ ไม่เอานะพ่อ แม่แค่รักษามารยาทเฉยๆ แม่ไม่อยากฟังหรอก
เปิดเพลงที่เราอยากฟังสิ
พ่อคิดจริงๆ นะว่าเราจะต้องชอบ
ดูสิว่าพวกเขาดูมีความสุขแค่ไหน
- พวกเขาดุมีความสุขจริงๆ แหละ - เตรียมตัวให้พร้อม พบกับจังหวะเร้าใจ
การเกลียดจังหวะเป็นเรื่องต้องห้าม
- มอร์ริสเข้าใจ - คุณซื้อมาเท่าไรนะครับ
หนึ่งดอลลาร์ 99 เซ็นต์ ฉันต่อราคาจากสองดอลลาร์ 50 เซ็นต์
- คุณคิดว่าฉันได้ใช้ชีวิตที่ดีไหม - ดีสิ แน่นอนอยู่แล้ว
นี่ อย่า...
อย่าพูดแบบนั้นสิ
ได้โปรด นี่คุณ... คุณโอเคหรือเปล่า
ฉันกําลังจะตายนะ มันตรงข้ามกับโอเคเลย
ฉันแค่... ฉันหยุดคิดไม่ได้เลย
ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นน่ะรู้ไหม
แบบว่า... ทุกอย่างที่ฉันน่าจะทํา
ตัวฉันในรูปแบบอื่นๆ ทั้งหมด
และชีวิตของฉัน และคุณ และเจน
คิดว่ามีเส้นเวลาอื่นที่ฉันได้ใช้ชีวิตต่อไป
ที่ฉันไม่ต้องตายเพราะหลุมดําในอกไหม
ก็อาจจะ
แต่นั่นอาจเป็นเส้นเวลา ที่เราไม่เจอกันก็ได้นะ
ที่ที่เราไม่มีเจน
ใครจะไปรู้
เธอโตเร็วมากๆ มันผ่านไปไวเหลือเกิน
ชั่วพริบตาเดียว
ฉันยังจําตอนที่เธอยังแบเบาะได้ดี
เธอตัวเล็กนิดเดียว เราพาเธอไปชายหาดบ่อยๆ
จําได้ไหมว่าไม่ว่าจะเห็นอะไร เธอก็ตื่นเต้นไปหมด
ใช่
ฉันจําวันนั้นได้
วันที่เธอไม่เป็นอย่างนั้น
ฉันพาเธอไปชายหาดและเราก็นอนกันตรงนั้น
จ้องมองไปยังก้อนเมฆบนท้องฟ้า และ...
ยอดต้นปาล์ม ฟังเสียงมหาสมุทร
แค่เธอกับฉัน โดยมี...
นิ้วเล็กจิ๋วของเธอเกี่ยวกับนิ้วของฉัน
ในความเงียบ
ฉันใช้ชีวิตในช่วงเวลานั้นเป็นล้านครั้งแล้ว
ผมอยากย้อนเวลาไปตอนนั้นจัง เดี๋ยวนี้เลย กับคุณและลูก
ถ้าย้อนเวลาได้คุณจะเปลี่ยนอะไรเหรอ
อาจจะซื้ออัลบัมอื่นที่ไม่ใช่ โซลเยอร์ส ออฟ เดอ ริดเดิม
ไม่เอาน่า จะไม่เปลี่ยนอะไรเลยเหรอ
ไม่รู้สิ
คงมีสิ่งที่ผมอยากเปลี่ยนแหละ
ผมไม่รู้ว่าผมจะอยากเสี่ยง ที่จะสูญเสียช่วงเวลากับคุณหรือเปล่า
แล้วคุณล่ะ คุณอยากได้อะไร
มากกว่านี้
เวลามากกว่านี้
*เพิ่มเติม คอลเลกชันหนังสือ ที่จะบริจาคให้กับห้องสมุด
ที่บ้านพักคนชราคาร์วิลล์
นิทรรศการครั้งเดียวในชีวิต... โอกาสของคุณมาถึงแล้ว
แรดอินเดียตัวสุดท้าย
นิทรรศการครั้งเดียวในชีวิต... มาบอกลานะ
แรดอินเดียตัวสุดท้าย
โห แม่ มันสวยจัง
แม่รู้จักเพลงนี้ได้ยังไง
- ไม่รู้สิ เคยได้ยินเฉยๆ - มันไม่เหมือนใครเลย
แม่รู้
มันสมบูรณ์แบบ
เมโทรมูเวอร์ สถานีไมอามี อเวนิว
ไปชานชาลาออมนิ ลูป
แป๊บนึง!
- หวัดดี - หวัดดี
ฉันรู้จักคุณเหรอคะ
ไม่
แต่ฉันรู้จักเธอ
มีชื่อคุณเขียนไว้ที่ข้างขวด
ใช่ ฉันคิดมาตลอดว่านั่นคือเหตุผล
หมายความว่ายานี้มีไว้สําหรับฉัน
อาจเป็นอย่างนั้นหรือเคยเป็นอย่างนั้น
คุณอาจแก้โจทย์ได้และ... และคุณก็ย้อนกลับไป
และคุณก็มอบยานี้ให้ตัวคุณเอง และ...
หรือฉันอาจต้องได้มันมา เพื่อที่จะได้เอามาให้เธอ
นี่
รับไปสิ
- มันคือ... - มันคือผลงานของเรา
ทั้งหมดที่เราทําร่วมกัน
- เดี๋ยวนะ นี่มัน... ฉันทําไม่ได้หรอก - ได้ เธอทําได้และเธอจะทําด้วย
ไม่ต้องคิดมากนักหรอก
พ่อแม่ของเธอจะต้องภูมิใจ
อะไรนะ
นี่ฉัน... ฉัน... ฉันเล่าให้คุณฟังเรื่อง...
ใช่ และฉันก็เล่าเรื่องของตัวเองให้เธอฟัง เรานั่งกันบนพื้น
คุยกันเรื่องอนาคต
ฉันรู้ว่าชีวิตของเธอ ยังไม่เป็นไปอย่างที่เธอต้องการเสียทั้งหมด
แต่เดี๋ยวเธอก็ไปถึงจุดนั้นเอง
ไม่ว่าสุดท้ายแล้วเธอจะทําอะไร เธอจะโอเค ดียิ่งกว่าโอเคอีก
เธอไม่ต้องมีฉันหรอก
แรดอินเดียตัวสุดท้ายของโลกตายแล้ว
ไปหาอดัม แฮร์ริสัน ที่ 1209 ยูนิเวอร์ซิตีไดร์ฟ พรินซ์ตัน นิวเจอร์ซีย์
เย่! บราโว! เย่!
- อธิษฐานหรือเปล่า - อธิษฐานแล้ว
- ว่า - อธิษฐานแล้ว
- เธอบอกไม่ได้ไง - ไม่บอกหรอกย่ะ
- เดี๋ยวไม่เป็นจริง - แค่ความเชื่อของคนเมือง
ไม่ เขาทํากันอย่างนี้ เอาล่ะ ได้เวลามอบของขวัญ
- ไม่! - ใช่!
- ฉันรับของขวัญไม่เก่ง - นี่ นั่งลงก่อน
อันนี้ของหนูกับมอร์ริส แม่ต้องชอบนะ
ต้องชอบนะ คุณหวังว่าจะเป็นอะไรล่ะ
ไม่รู้ ฉันไม่... ฉันไม่รู้ด้วยซ้ํา
ว่าฉันจําได้
ยินดีด้วยนะคุณยาย!!
- นี่แม่... นี่แม่ไม่เคยเปิดมันมาก่อนเหรอ - หมายความว่ายังไง
แม่ไม่เคยมาไกลขนาดนี้ มาก่อนใช่ไหม
เรากําลังคิดว่าจะตั้งชื่อว่าโซยา
- แม่โอเคไหมคะ - คิดเฉยๆ หรือจะตั้งจริงๆ ล่ะ
พระเจ้าช่วย แม่มีความสุขมากเลย
ลูกจะเป็นแม่ที่ดีมากๆ แน่
ไม่นะ แม่ จมูกแม่
- คุณโอเคไหม - แค่นี้แหละ
แค่นี้แหละ
ขอบคุณสําหรับสิ่งนี้นะ
ฉัน... ฉันขอโทษนะที่ฉันไม่ดีขึ้น
และแม่ขอโทษที่ไม่ค่อยได้อยู่เคียงข้าง
- แม่ - ไม่ๆ โซยาๆ คุณดีแล้ว
คุณดีแล้ว ไม่ต้องพูดแบบนั้นหรอก เดี๋ยวคุณ... เดี๋ยวคุณก็จะโอเค
ฉันรู้ค่ะ ฉันจะ...
- ฉันจะคิดถึงคุณสุดใจขาดดิ้นแน่ๆ - นี่เป็นสัปดาห์ที่ดีที่สุดแล้ว
- หนูรักแม่นะคะ - ฉันรักทุกคนมากจริงๆ
แล้วจู่ๆ เธอก็มองเห็นโลกทั้งใบได้
อดีตและปัจจุบัน เธอมองเห็นทั้งหมดเลย
และเธอก็เห็นสาวน้อยคนหนึ่ง
กําลังดําเนินชีวิตบนโลกนี้ตามลําพัง
เธอมองเห็นอนาคตทั้งหมดของเด็กคนนั้น
ช่วงเวลาแสนวิเศษเหล่านั้น ที่มีกับเพื่อนๆ และครอบครัว
แล้วก็ความยากลําบาก ทุลักทุเล และความผิดพลาดทั้งหมดด้วย
เธอมองเห็นทั้งหมดเลย
เธออยากเอื้อมมือออกไปกอดเธอไว้ใจจะขาด
แต่ก็ทําไม่ได้
เธอจึงมองไปที่ชีวิตทั้งหมดของเด็กคนนั้น ที่อยู่ตรงหน้าเธอ
และกระซิบในขณะที่น้ําตาคลอ
วันหนึ่งเธอจะทําสิ่งที่น่าทึ่ง โซยา โลว์
เธอจะเปลี่ยนโลก
ออมนิ ลูป
คําบรรยาย: PLINT แปลโดย: วรัชยา ศิรชาติสกุล