{an8}KUNCHON, POŁOWA LAT 70.
Czy mogę uwierzyć w twoje serce?
W to, że nie przeminie jak obłok?
Czy mogę uwierzyć w twoje oczy?
Że to nie słońce ukryte za chmurami?
Słowa „Kocham cię” brzmią tak czule…
Oby łódź się nie rozwaliła
i nikomu nie stała się krzywda.
I obyśmy mieli udany połów!
- Płastuga? - Tak!
Wciągać!
Jin-gu, pomóż jej!
- Ja pomogę! - Szybko! Pośpiesz się!
Zaczep ją! Dobrze!
Płastuga!
Ty matole! Co z tobą?
Trzeba było dobrze zaczepić, to by nie spadła.
Z czego się cieszysz?
Wracaj, już po niej!
Ruszamy!
SROGI SMOK
PRZEMYTNICY
Wszystkie zgniłe…
Ale strata…
To jest do niczego.
Martwe.
- Co my z tym zrobimy? - Nie zarobimy ani grosza.
Cholerne fabryki. Ktoś powinien je spalić!
Może ty?
Nie marnujcie czasu.
Chodźmy się napić.
Otwieram oczy rano
I czuję się dziwnie
Jest 11.30
Jestem taki zmęczony
Całe morze wokół tej fabryki chemicznej
jest pokryte śniętymi rybami,
a nawet nie dostali żadnej kary.
A my jeździmy do Seulu pustymi ciężarówkami.
Nie stać nas nawet na paliwo.
A może zajmiesz się tym, o czym wspominałem?
- Czym? - No wiesz…
Wyławianiem skrzyń wrzuconych do morza.
Wielu naszych klientów się tak bogaci.
Nie wiedzą, co wyławiają.
I co z tego? Potrzeba jest ponad prawem.
To zakazane przez rząd.
A skąd się tu wzięło to japońskie radio? I ta wazelina?
Musimy zarabiać na życie.
„Zarabiać”…
Jak daleko trzeba się posunąć?
Szybko, za burtę!
Na trzy!
Urząd celny! Inspekcja importu!
Wszystko, co niezadeklarowane, to kontrabanda!
DEKLARACJA
To wszystko.
Słuchajcie! To proste: zamiast uchowców, wyciągacie skrzynie!
Zawsze są takie fale?
Ile na tym zarobisz?
My się napracujemy, a ty zgarniesz całą forsę?
Sam nie mogę przez hemoroidy!
Bylica pomaga.
Dopłynęliśmy. Szykujcie się.
Do dzieła.
Płyną!
Płyną już!
To one!
Choonja! Są wszystkie?
- Wciągać! - Robi się!
Wciągamy!
Młot, ostrożnie!
Nie rozwal jej!
- Do góry! - Szybko!
Tylko ostrożnie! Nie rozwalcie niczego.
- Szybko! - Dawaj!
- Ile jest tych skrzyń? - Szesnaście!
- Szesnaście? - Tak!
Jeszcze cztery! Dobra robota!
Chodź. Dobra robota.
Wszystkie na pokładzie?
Całe 20!
Ruszamy!
TARGOWISKO NAMDAEMUN
TOWARY Z PRZEMYTU NA SALONACH
Ta łódź, która czasem przypływa
Jakie historie ze sobą niesie?
Ludzie przychodzą
Ludzie odchodzą
Do serc wkrada się zamieszanie
Na łodzi porzucasz marzenia
Znasz smutek krzyczącej mewy
Powiedz mi
Na łodzi odpływającej z przystani Yeonan
FIRMA TRANSPORTOWA „SROGI SMOK”
Będziemy tonąć w gotówce.
Nie gadaj bzdur.
Myślałeś o tym zleceniu?
To okropny pomysł. Nie ma co ryzykować.
Przez pazerność można zginąć.
Kończ i się zmywaj!
Czekaj, brachu! Postaw się na moim miejscu!
Rety.
HERBACIARNIA
- Cześć. - Gdzie wujek?
Przyszedł wcześniej.
Boon…
Złoto? Sztabki?
Wiecie, jaki jestem sfrustrowany?
Błagam waszego ojca od miesięcy, ale się nie zgadza.
Jeśli znowu odmówimy, moi sponsorzy z Seulu przestaną od nas kupować.
Jestem w kropce…
Potrzebujemy zgody taty…
Bądźmy szczerzy, to ja zapewniłem ludziom z Kunchon nowe życie.
Nikt mnie nie docenia.
Ile dostaniemy, jeśli się tego podejmiemy?
Przemyt złota to nie żarty. Jak wyjaśnisz to ojcu?
Nie panikuj.
Jak nikt nie wypaple, to się nie dowie.
Na razie ani słowa tacie.
Nie ufasz mi? Wzbogacimy się i wyjedziemy do Seulu.
Słyszałem, że na złocie można dużo zarobić.
Złocie? Jakim złocie?
- Co? - Jakim złocie?
No tym…
- Chcesz oberwać sztabką? - Co jest?
Nie wtrącaj się w naszą robotę.
Jeszcze nie zdecydowałyśmy, więc siedź cicho.
- Hej! - Tak?
Musisz wiedzieć, kiedy się przymknąć!
Mówiłeś, że chcesz zostać marynarzem.
No to wskakuj na statek wycieczkowy,
zamiast marnować czas!
- Nie strasz go. - Bo co?
Łamaga z ciebie!
- Widziałam te zagraniczne papierosy. - Jakie papierosy?
- Nie zabrałem ich… - Przestań mamrotać.
Lepiej kup sobie jakieś ubrania.
- Nie trzeba. - Bierz.
- Nie mogę! - Przynosisz nam wstyd!
Choonja, czekaj!
Czemu go bronisz? Masz już brata.
Jin-gu ma ojca, a ten dzieciak został sam.
Nicpoń z niego, bo traktujesz go ulgowo. Przestań przygarniać sieroty.
- A ty co robisz? - Nic!
- Co? - Tata…
Nie obchodzi mnie, co myślą inni,
ale odkąd to robimy, nie przespałem spokojnie ani jednej nocy.
Nawet jeśli będzie ciężko, wolę łowić ryby.
Ale wujek zamówił już kolejny transport.
Jeśli się wycofamy, będzie miał kłopoty.
Czemu powiedział tobie, a nie mnie?
Słyszałam, jak mówił o tym Jin-sook.
Zaprosił nas do miasta na makaron.
Zajmę się tym. Na razie koniec z przemytem.
Co w niego wstąpiło?
Ciągle powtarzał, że chce to zostawić.
Co zrobimy z transportem?
Trzeba szybko zadzwonić do wujka.
Jeśli wrzucą skrzynie do morza, twój tata ich nie zostawi.
Nie powinnyśmy tego robić.
Musimy posuwać się tak daleko?
Masz ojca i łódź, a ja w dzieciństwie sprzątałam domy i zrozumiałam,
że ubóstwo jest jak grzech.
Człowiek ubogi zawsze czuje się winny...
Pogadam z wujkiem, a ty nie mów ojcu o złocie.
I weź się w garść.
Hej!
Powiem mu, że to ostatni raz!
Czemu są takie ciężkie? Wypełnione złotem czy co?
- Opuść linę! - Zaczepiona?
Gotowe? Wyciągaj!
To już wszystkie!
Rzućcie sznur!
- Linę? - Nie, sznur! Szybko!
- Tutaj! - Czemu jest rozerwana?
Wyciągaj!
Jeszcze! Ciągnij!
- Jeszcze? - Wyżej?
Za wysoko!
Jasna cholera!
Czy to złoto…?
- Co narobiliście? - Ty idioto!
- Choonja! - Wracajcie!
Nie ruszać się, urząd celny!
Wyciągnąć Jin-sook i Choonję na powierzchnię!
Nie widzę ich!
Niech to zostawią!
Szybko, na pokład!
Nie ruszajcie się z miejsca.
- Wszystko za burtę! - Siostro!
Podnieś kotwicę! Szybko!
Jin-sook, najpierw te!
Przestańcie wyrzucać dowody!
Kotwica!
Tato, kotwica utknęła! Trzeba odciąć!
- Uniesiemy ją razem! - Ciągnąć!
Ciągnijcie!
Jin-gu!
Tato!
„Srogi Smok”, wyłącz silnik!
Nie, Jin-gu!
Tato! Jak to się mogło stać?
Szybko!
Jin-sook, nie! Zrobisz sobie krzywdę!
- Tato! - Nie możesz!
A Jin-gu? Nie!
Nie!
Też chcesz zginąć?
Jak żyjesz? Masz taką wychudłą twarz.
Wszyscy sobie radzą?
Po sześciu miesiącach w więzieniu jesteśmy w rozsypce.
Nawet nie wiem, czy Choonja żyje.
Podobno to ona sprzedała nas celnikom.
Skąd mogli wiedzieć, gdzie i kiedy się pojawić?
Choonja żyje.
Ludzie widzieli ją na przystanku i w urzędzie celnym.
Krążą plotki, że dostała za nas nagrodę i uciekła do Seulu.
Jasne…
Nie podobała mi się, odkąd pojawiła się w mieście.
Tak nam odpłaciła za pomoc w ułożeniu sobie życia?
Wszyscy wiedzą, że ty i kapitan traktowaliście ją jak rodzinę.
Niewdzięczna zdzira…
Co ci się stało?
Jeśli chodzi o kapitana i Jin-gu…
Zająłem się nimi. Postawiłem im nagrobki.
Dzięki.
Potrzebujesz czegoś? Może jedzenia na wymianę?
Znajdź tę sukę Choonję.
{an8}DWA LATA PÓŹNIEJ
{an8}MYEONGDONG, SEUL
W końcu!
- Szefowo! - Tak?
Przyjechała!
Co tu taki bałagan?
Już tu jest! Spójrzcie!
To wszystko zza oceanu!
Tego nie kupicie nawet w Japonii! Chcecie dotknąć?
Włoszki zakładają to zimą na samą bieliznę!
Nie pokazuj im tego! Odmówiłam nawet Patti Kim!
Przecież i tak to sprzedasz.
Tak, ale wiesz, ile to kosztuje?
Pani Cho! Mówi pani, jakby nie było nas stać na ładne ubrania!
Nie chciałam. Możecie zobaczyć…
Tylko nie norkę, bo będę miała kłopoty!
To trzeba było jej nie przynosić! Obrażasz klientki.
Dla kogo to jest? Ktoś już za to zapłacił?
Dla żony dyrektora Chunga. Nie płaciła jeszcze.
To pani jedyna klientka? Czuję się odtrącona!
No dobrze, ale same jej to wytłumaczycie!
Szefowo, gliny!
Gliny!
Choonja, uciekaj! Udawajcie, że szyjecie!
Ile razy ci mówiłam, żebyś nie wchodziła na nasz teren?
Ci weterani pracują w pocie czoła, a ty podkradasz nam klientów.
Pracuję na mniejszą skalę. Jak mogliście mnie związać?
Wytnijmy jej pamiątki na twarzy i rozwalmy nadgarstki,
by nie mogła pracować.
Dopasowałam garnitur dla syna komendanta policji!
Poderżnijcie mi gardło albo mnie puśćcie!
Chodźcie tu!
Przyszedł sierżant Kwon, mamy ją zostawić.
Szlag…
Wiesz, kim jestem?
Nawet nowi pana poznają, panie Kwon.
Słyszałaś, co się dzieje z ludźmi, których spotykam w więzieniu?
Umierają, zostają kalekami…
albo do pana dołączają.
Nie dość, że zabierasz im klientów,
to jeszcze nie płacisz za sprzedawane towary.
W sumie nazbierało się 18 tysięcy długu.
Ale oppa, 18 tysięcy?
Nie lubię, jak mi się przerywa. Poza tym…
jesteś za stara na „oppa”.
Zapłać mi 18 tysięcy dolarów odszkodowania i będziesz wolna.
W przeciwnym razie odetnę ci dłonie i stopy. Rozumiesz?
Największy przemytnik w Korei przejmuje się taką płotką jak ja?
Czyli nie zapłacisz.
Panie Kwon, proszę!
Oczekiwanie takiej kwoty od kogoś takiego jak ja jest niesprawiedliwe!
Nie wiem, co pan o mnie słyszał, ale proszę mi pozwolić się wytłumaczyć!
Codziennie narażam swoją godność!
Przecież jest pan biznesmenem!
Panie Kwon, jesteśmy handlarzami, a nie gangsterami!
Zapłacę odszkodowanie!
Wiele osób tak mówi, a potem tracą głowę…
Zablokowali pana w Pusanie!
Dręczy pan płotki, bo nie może pan sprowadzić żadnych towarów.
Wszyscy wiedzą, że zaczęli dobierać się do przemytników.
Celnicy płacą donosicielom, więc ciągle ma pan kłopoty.
Uciszyć ją?
Nie. Mów dalej.
Mam na to sposób.
Gdy łapałem komunistów w Wietnamie, nie znałem ich języka,
ale zawsze wiedziałem, kiedy kłamali.
Amerykanie byli pod wrażeniem i korzystali z moich usług.
Istnieje miejsce, w którym można rozładować statek bez obaw.
Tak? A co to za miejsce?
Kunchon.
Kunchon?
Odławiałam tam z morza skrzynie przemytników.
W porządku.
- Idź. - Stać.
Co ci mówiłem o łapówkach?
Co za cyrk…
- Ile masz tych spodni? - Szefie.
Gdybyś wpadł do morza, byłoby po tobie.
- Su-bok! - Tak?
Jak idzie?
Chyba trzeba operować…
Hej!
- Właśnie tak! - Wychodzi!
- Cicho! - Wyszło.
Nic tu nie ma, tracicie czas.
Pójdziemy sobie, jak skończymy.
Wymieniliście płytę.
Wszystko przez te szczury.
Sama zgnilizna. Zamykaj.
Szybciej!
- Zaczepione! - Wciągajcie!
Ostrożnie!
Powoli, tu są ludzie!
Doksun!
Cholera. Co z towarem?
Trzeba było łapać!
Mamy tu ranną, sukinsynu!
Ludzie są ważniejsi nawet od złotego cielaka!
Dobra. Tylko uprzątnijcie to, zanim ktoś zobaczy!
Nie zostawiać śladów!
Czemu taka ciemna? Mniej kawy.
A ty nie śpij. Żadnych śladów!
Ci młodzi…
Witamy!
A to kto?
Boże, ty żyjesz!
Ile to już lat?
Choonja, co u ciebie?
„Nowe Jongro”?
Kupiłaś herbaciarnię i odniosłaś sukces!
Żebyś wiedziała, ile mnie to kosztowało…
Żony wszystkich facetów, których tu uwiodłam,
próbowały powyrywać mi włosy.
Patrz, aż mam łyse placki!
Zawsze miałaś rzadkie włosy.
Kręciły się i tyle. Nie były rzadkie.
Co cię tu sprowadza?
Skąd wiesz, że coś mnie sprowadza?
Wyglądasz na Seulkę...
Szefowej herbaciarni nie oszukasz.
Pewnie przyjechałaś z powodu okropnych plotek na swój temat?
Ja też mam uszy.
Ludzie nadal odławiają skrzynie z morza?
Nie przejmujesz się grą wstępną.
Dostałam niezłe zlecenie,
ale, ze względu na plotki, nie mogę ufać byle komu.
Od razu pomyślałam o tobie, Boon.
W takim razie… zostanie coś dla mnie?
W końcu rozmawiasz z Choonją.
Kto przejął interes po ojcu Jin-sook?
To wszystko? Przecież nawet wciągamy skrzynie na ląd.
- Nic nie poradzę. - Zapłaćcie nam za wysiłek!
My tylko przekazujemy informacje.
A pieniądze na leczenie?
Towary zostały uszkodzone. Mamy was obciążyć kosztami?
Hej!
Cholera… Co to za rozróba?
Co mówiłem? Macie traktować te panie jak należy.
- Nie mówiłem, jełopie? - Przepraszam.
Chcesz kopa?
Siostra, czekaj.
Miałaś dać znać, gdyby źle was traktowali.
Tak.
Zaczekaj chwilę. Porozmawiam z nimi.
Nie gniewaj się.
Wyskocz sobie na grilla. Dobrze?
Masz taką wychudzoną twarz.
Niczego się nie nauczyłeś od mojego ojca? Trzeba być hojnym wobec wszystkich.
Na co się gapicie?
{an8}HOTEL KUNCHON KLUB NOCNY
Wyglądasz bajecznie. Już nie jesteś wieśniakiem.
Wracasz do przeszłości…
Podobno rządzisz w Kunchon. Wybiłeś się.
Skąd się tu wzięłaś po 3 latach?
Nikt nie chce cię tu widzieć, więc znikaj.
Słyszałeś o Kwonie?
Po Wietnamie został królem przemytników.
Chce ustanowić szlak wodny przez Kunchon.
Otworzymy mu szlak…
a on nas wchłonie?
Jest największym przemytnikiem w Korei. Co go obchodzi taka dziura jak Kunchon?
Co chcesz powiedzieć?
Twierdzisz, że mieszkamy w mieścinie tak małej jak ten gil?
Skoro tak, to czemu miałbym ci zaufać?
Nie musisz ufać mnie ani Kwonowi.
Ale jeśli się uda, tutejsza operacja będzie większa od tej w Pusanie.
Zadzwonię do ciebie.
A to za stare czasy, zabaw się.
Zachowaj forsę. Masz zagraniczne papierosy?
ARMIA USA
Zobaczmy.
Szefie! Telefon z Kunchon!
Rozmawiałam z szychą. To dzieciak, który się przede mną płaszczył.
Jakie warunki?
Dwadzieścia procent za dobra trafiające do portu, 50 za dystrybucję
i możliwość dorzucenia własnych towarów.
Czyli nie chce współpracy?
W zamian nie trzeba będzie opłacać celników. Masz lepsze opcje?
Może tu wpadniesz i sam się przekonasz?
Jedziemy do Kunchon.
Mój ulubiony klient!
Tęskniłam. Gdzie się podziewałeś?
- Czemu mnie nie odwiedzałeś? - Tak mnie lubisz?
- Spójrz na mnie! Tęskniłeś? - Pewnie.
- Tak? - Skąd ten pośpiech?
- Chcę to usłyszeć. Patrz na mnie. - Okej.
Przynosisz obsrane gacie i jeszcze chcesz zniżkę?
- Mamy je zabrać? - Już mnie nie wkurzaj!
Zostawcie ubrania.
Dajemy żebrakom zarobić, a ci jeszcze marudzą.
Co powiedziałeś?
- Co? - Jin-sook!
Daj spokój…
O Boże, nie wierzę!
Ta szmata, Choonja, wróciła do Kunchon!
Co ona tu robi?
Widziałam, jak rozmawiała z Młotem!
Po co się spotkali?
Co znowu?
Nie możecie tam wejść!
Przeklęte baby!
Hej!
Co to za przywitanie?
- Zrobiłaś to? - Nie znasz mnie?
Tak odpowiadasz komuś, kto trafił do więzienia i nie wiedział, czy żyjesz?
Zapytaj, co u mnie.
Ładnie wyglądasz. Ufarbowałaś włosy.
MAPA PORTU
Dotychczas cię znosiłam,
ale jeśli ona tu wróci, będzie po tobie.
Nikt nie pracuje dla nich bez mojej zgody.
Bez nich nic z tego nie będzie.
Musicie się pogodzić.
Jin-sook zrobiła się twardsza.
Gdziekolwiek zostanę
Nie będę się czuć samotna
Dzień, kiedy muszę odejść
Nadszedł wcześniej…
Myślałem, że to wiocha,
ale macie tu kino, klub.
W latach świetności nocnego targu wszystko sprzedawaliśmy na miejscu.
To już przeszłość.
Bo nie mamy kogoś takiego jak ty.
Szczegóły jutrzejszej dostawy i zdjęcia okolic portu.
Rzuć okiem przed jutrzejszym spotkaniem.
Przyjechaliście tylko we dwóch?
Jeszcze nie zdecydowaliśmy, więc nie ściągałem tu wszystkich.
Jak wieśniak.
Tu wszyscy są wieśniakami, więc pewnie mają spore oczekiwania.
W Wietnamie zabijaliśmy komunistów tylko we dwóch.
To miasteczko powinno być wdzięczne, że tu przyjechaliśmy.
To wszystko wyjaśnia! Jesteście tacy przez wojnę.
To dlatego on nie ma oka?
Gdyby nie ja, byłby ślepy.
Dlatego ludzie cię wychwalają.
Wiesz co…
w trakcie jutrzejszego spotkania z Jangiem,
mógłbyś mi trochę pomóc.
Jak?
W toku rozmowy stanie się jasne, co mam na myśli.
Kiedy poczujesz, że pora stanąć po mojej stronie,
pomóż mi.
Pani Choonjo, może i siedzimy twarzą w twarz,
ale ta relacja nie ma charakteru poziomego, jest pionowa.
Rozumiesz?
Oczywiście, ale poziom jest płaski,
a pion – głęboki.
Łączy nas głęboka więź.
Nawet jeśli ze sobą nie sypiam.
Czy mogę uwierzyć w twoje serce?
W to…
że nie przeminie jak obłok?
Czy mogę uwierzyć
w twoje oczy?
Że to nie słońce
ukryte za chmurami?
Słowa „Kocham cię”
brzmią tak czule…
Cholera…
- Posiłek gotowy! - Usiądźcie!
- Sierżancie! - Tak.
Siadajcie!
Naleję sierżantowi!
Pan z miasta nie przywykł do tego!
Proszę.
- Jeszcze dla ciebie. - Okej.
Na zdrowie!
Pyszna.
Proszę skosztować okonia morskiego.
To pęcherz pławny, najsmaczniejsza część.
Dodaje wigoru. Śmiało.
O nie…
- Co, do cholery? - O nie.
Co za pech. Jak mogło do tego dojść?
Tak mi przykro. Jak to się stało?
Nie wiedziałem, że jesteście sobie tacy bliscy.
Mamy rozmawiać o interesach. Proszę zachowywać się taktownie.
Mógł sobie tak pomyśleć…
Dopłynęliśmy na miejsce, wyłącz silnik!
Tutaj statki mogą wyrzucać przemycane towary.
Nie ma tu ryb, odkąd niedaleko powstały fabryki,
dlatego kutry płyną dalej.
Nikt nie będzie przeszkadzał nurkom w odławianiu skrzyń.
A woda jest przejrzysta, więc łatwo je znaleźć.
A rozwiązałeś swój problem?
- Jaki problem? - Nurków.
- Co z nimi? - Kto będzie wyciągał skrzynie?
Te kobiety nie chcą z tobą pracować! Zwróciły się przeciw tobie!
Nurkowie nie chcą pracować?
Nie, to nie tak. Trzy lata temu Choonja…
Nie o to chodzi!
Mówię o tym, że przyszły do ciebie kilka dni temu
i powiedziały, że nie będą z tobą pracować!
- To mam na myśli! - Ja też!
Szczegóły się nie liczą. Czy jest jakiś problem?
- Tak, ale nie mój… - Co z tobą?
Pan Kwon przejechał kawał drogi.
- Dlaczego nie mówisz szczerze? - Przecież mówię!
Tak bardzo je wykorzystujesz, że przestały ci ufać!
Nie wierzę…
Trzeba jakoś rozwiązać ten problem!
A wy co? Guza szukacie?
Wycofać się! Siadać!
Mówiłem: siadać!
- Kazał wam siadać, idioci! - Jak się zachowujecie?
Nie wiedziałam,
że relacje między panem Jangiem i nurkami są aż tak złe.
Co?
Sam mówiłeś, że bez nich nic z tego nie będzie!
- Mam rację? - Chyba zwariuję.
Panie Kwon, problem z nurkami…
Musi zostać rozwiązany, zanim przyślę jakiekolwiek towary.
Zgadzam się!
Ja mogłabym się tym zająć,
jeśli zgodzi się pan na warunki, które z nimi uzgodnię.
Co to za przekręt?
Spokojnie. Trzeba załatwić tę sprawę, nim cokolwiek ruszy.
- Proszę posłuchać… - Jeśli Choonja twierdzi,
że się tym zajmie, powinien pan przystać na jej warunki.
Cholera…
Czy mogę uwierzyć w twoje serce?
SZLAK 1997
W to, że nie przeminie jak obłok?
Czy mogę uwierzyć
w twoje oczy?
Że to nie słońce ukryte za chmurami?
Słowa „Kocham cię”…
- Co? - Daj to jelito.
Czekaj! Nie wyrzucaj tego.
To na zupę dla dzieci Twardej.
- Nakarmi tym dzieci? - Tak.
Już idzie.
Zbieramy się. I tak już nic nie widać.
Chodźmy.
Mam tego dość.
Wiem, co czujesz, Jin-sook, ale znasz moją sytuację.
W zeszłym roku mąż stracił rękę. Niełatwo mi wykarmić dzieci.
Nie będę pracowała dla Młota,
ale pozwól mi nurkować dla kapitana Kima.
Przestań płakać!
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Naprawdę wierzysz w te plotki o mnie?
Plotki?
Tylko ty zdołałaś uciec. Kto powiadomił celników?
Zanim przyjechałam do Kunchon, włóczyłam się po łaźniach.
Kiedy miałam 17 lat, pewien facet próbował mnie zgwałcić.
Dźgnęłam go nożem kuchennym i uciekłam.
Gdyby mnie złapali na łodzi, byłoby już po mnie.
Ćwiczyłaś tę mowę trzy lata?
Gdybyś wiedziała, że jestem uciekinierką, czy w ogóle byś się do mnie odezwała?
Odwiedziłaś chociaż groby taty i Jin-gu?
Młot przejął łódź twojego ojca!
Nie odzyskasz jej? Jak długo zamierzasz tak żyć?
- Pracuj ze mną! - Idź do diabła!
Mam ochotę cię rozpruć, ale nie chcę skończyć jak ty.
Wciąż czuję zapach krwi ojca i brata. Co ja ci zrobiłam?
Przestań mnie dręczyć i się wynoś,
bo trafię przez ciebie do pudła.
Czekam w herbaciarni!
Gdzie ona jest? Twarda! Jak to się stało?
O nie, Twarda!
Dlaczego wypłynęliście tak daleko?
Twarda!
Co się stało?
Rekin ją zaatakował!
Jak mogła nurkować wśród rekinów?
Wezwałyście karetkę?
Karetka!
Twarda! Pomóżcie mi!
O nie…
PRZYCHODNIA
Nawet jeśli przeżyje, zostanie bez nogi.
Większym problemem są pieniądze.
Operacja jest droga, a ona i tak ma długi.
Najpierw jej mąż stracił rękę, a teraz ona nogę…
Morze bywa okrutne.
Jeśli wykonamy to zlecenie,
poproszę pana Kwona o pokrycie kosztów leczenia Twardej.
- Nie będę pracować na warunkach Młota. - Oczywiście.
Chcę wypłatę uzależnioną od towarów. Sprawdzimy skrzynie.
Gwarantuję, że zarobisz więcej niż ostatnim razem.
Zaczniemy dopiero po opłaceniu kosztów leczenia…
I chcę być obecna przy waszych spotkaniach z panem Kwonem.
Nie dam się oszukać.
Śmiejesz się…?
Nie myśl, że ci ufam.
O rety…
To ona? Ta w białych spodniach?
Tak, wydała mi się podejrzana.
To Choonja. Uciekła mi trzy lata temu.
A więc miałem rację?
Tak, ale nie skupiłeś się na tym, co najważniejsze.
- Widzisz tego faceta? - Tak.
Który przemytnik ma pomocnika z opaską na oku?
Sierżant Kwon wrócił z Wietnamu
i wylądował u nas!
Nic tam nie ma!
Przynieś to tu.
- Ostrożnie, niczego nie zniszcz. - Dużo tu rzeczy.
Uważaj.
Niełatwo złamać tyle przepisów na raz.
- Su-bok. - Tak?
- Czy prokurator Ko jest w biurze? - Tak.
Proszę tego nie robić! Skąd ten nagły nalot?
Nagły? To moja praca.
Po co łamałaś prawo?
A co ja tam wiem o prawie!
Kupujemy od ludzi różne rzeczy i tyle.
Kupno przemyconych towarów to unikanie podatków.
Poważne przestępstwo.
Nie wiedziałam o przemycie. Myślałam, że pochodzą z importu.
Jasne.
Błagam!
Niech pan mi odpuści, a zrobię, co pan zechce!
Wiem, że Choonja tu przychodzi.
Co?
Su-bok ją tu widział.
Tak ciężko pracowałaś na tę herbaciarnię.
Byłoby przykro, gdybyś poszła siedzieć i ją straciła.
Słyszałam o czymś…
To będzie chyba siódmego…
Nurkowie mają wyławiać towary przy Wyspie Żółwia.
Siódmego przy Wyspie Żółwia?
O której?
7 SIERPNIA, ŚWIT
Skoro mają nurkować o 12.00,
to czemu płyniemy tam dwie godziny wcześniej?
Żeby się przygotować na wypadek zmiany planów.
Ruszają na miejsce.
Nasi ludzie płyną po towary?
GODZINA 12.00, POCZĄTEK OPERACJI
Szefie, przypłynęli!
Szykować się!
Zaczynamy.
Nie ruszać się, tu urząd celny!
Zostawcie te towary! Ręce do góry!
Ręce do góry!
Dowiedzieli się o nas.
CZTERY DNI PRZED OPERACJĄ
Śledził mnie celnik, który zalecał się do pani Ko.
W trakcie wczorajszego spotkania z panem Kwonem
siedział w samochodzie ze swoim szefem.
Jeśli te łajzy zaczną ścigać handlarzy współpracujących z nurkami,
pomyślą, że przerwaliśmy działalność i zaczną dręczyć ciebie.
Kiedy tu przyjdą, przekaż im to, co ci powiem.
Słyszałam o czymś…
To będzie chyba siódmego.
Nurkowie mają wyławiać towary przy Wyspie Żółwia.
Siódmego przy Wyspie Żółwia?
O której?
W porze lunchu! Może o 12.00?
Spróbują nas dopaść,
ale my przypłyniemy po towary trzy godziny wcześniej.
7 SIERPNIA, GODZINA 9.00
GODZINA 10.00
Skoro mają nurkować o 12.00,
to czemu płyniemy tam dwie godziny wcześniej?
Żeby się przygotować na wypadek zmiany planów.
A więc oszukamy celników?
Trzeba powiedzieć panu Kwonowi albo Młotowi.
Tylko my będziemy wiedziały.
KSIĄŻECZKA OSZCZĘDNOŚCIOWA CHO CHOONJA
To wszystko, co mam.
Trzymasz całe moje życie, więc nie zdołam cię oszukać.
Jakieś 50 metrów od punktu odbioru wrzucą do wody dodatkowy przedmiot,
o którym nie będzie wiedziała załoga Janga.
Zapłaciłem już za to,
więc nie podzielę się tym z ekipą z Kunchon.
Nie wpisałem go do wykazu.
Do torby będzie przywiązana taka chusta.
Schowasz tę paczkę i przekażesz ją tylko mnie.
Pośpieszcie się.
Ile zostało?
To już ostatnia.
Opuść linę.
- Macie wszystkie? - Tak.
Ruszamy!
Zostawcie te towary! Ręce do góry!
Pusto?
{an8}WIELKI SUKCES
Opróżnić te kosze!
Nie ten, kolejny!
{an8}DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Siódmego?
O dwunastej. Wyspa Żółwi.
Nic tu nie ma.
{an8}SROGI SMOK
Dwa telewizory!
Już podaję!
Najpierw forsa!
Dawaj resztę!
Czemu zmieniliśmy godzinę?
Mieliśmy tu być o 12.00.
Nie wiem. Choonja zmieniła zdanie.
Jesteś bystrzejsza, niż sądziłem.
Kiedy znów będę czegoś potrzebował…
pomóż mi.
Panie Kwon.
Czy to znaczy, że należę do rodziny?
Kiedyś spotkamy się znów
Rozstaniemy się, a potem spotkamy znów
Łódź odpływa coraz dalej
To rozumiem! Wypijmy za kolejne sukcesy!
Naleję wam.
To za mojego ojca.
Za Jin-gu…
I za to, że siedzę jak idiotka, podczas gdy wy pijecie.
Dokąd idziesz?
Nie bądź taka.
Ale zadufana w sobie.
Nieważne, napijmy się.
Ona nigdy nie przepadała za towarzystwem.
Byłeś kiedyś w wojsku?
Na polu bitwy najstraszniejsza jest własna broń wymierzona w siebie.
Trzeba dbać o towarzyszy.
Zdrada jest okropna.
Nie wierzę, że słyszę to z twoich ust.
Nie można po prostu zignorować nagłej zmiany godziny.
Prawda, sierżancie?
- Krzyżujesz przede mną nogi? - Szlag!
Wyciągnij dłoń z kieszeni.
Nie była w kieszeni.
Następnym razem musimy zwiększyć skalę operacji.
Nie pozwól swoim ludziom zwracać na siebie uwagi.
Pilnuj ich.
I nie ośmieszaj się.
Nie kąpiesz się?
Ile wiesz o Młocie?
To znaczy?
Wiesz, kim jest facet ze zdjęcia?
To jest…
Myślałaś, że celnicy zjawili się z twojego powodu?
Młot jest kapusiem.
Czy zmieniłaś godzinę i tak go nakręciłaś, dlatego że o czymś wiedziałaś?
Panie Kwon…
Podejrzewa mnie pan o coś?
Podejrzenia nie mają sensu.
Zamiast tego…
nastąpi zmiana planów.
Nie zawiedź mnie
i po prostu rób swoje.
A co z Młotem?
Zginie przed kolejną dostawą.
Za kogo on się ma? Traktuje mnie jak popychadło.
Kwon załatwia transporty, ale to my wykonujemy całą robotę.
Zgarnia znacznie więcej od nas
i traktuje nas jak sługusów.
A może go odetniemy i zgarniemy całość dla siebie?
Na pewno ma potężnych przyjaciół.
A ja nie mam?
Nie pokonasz sierżanta? Nie wygląda na zbyt silnego.
Mógłbym go zlać nawet z jedną ręką przywiązaną za plecami.
Naprawdę muszę to tłumaczyć?
Lepiej upiecz nam ośmiornicę.
Dupek.
- Z drogi! - Sama wszystkie zjadła.
Słuchajcie.
Jedźcie do sąsiednich miasteczek
i zbierzcie najgorszych zbirów, jakich znacie.
Cholera jasna!
Dłużej tego nie zniosę!
- Su-bok. - Tak?
Odłóż te akta i idź sobie.
Dobrze.
ZGŁOSZENIA PRZEMYTU
Co to za cenne informacje?
Wie pan, że Choonja wróciła do Kunchon?
Oczywiście. Upokorzyła mnie.
Wygląda na to, że z nią pracujesz.
Nie powinnaś. Choćby ze względu na swojego ojca.
Komendancie…
czy to ona wsypała nas trzy lata temu?
Ile razy mam powtarzać? Nie mogę ci tego zdradzić.
Poza tym co za różnica?
Wkrótce kolejne, duże zlecenie.
Informujesz czy się poddajesz?
Hej!
- Właściciele tego złota chcą mojej krwi! - Ale celnicy…
Kto ich poinformował?
Jak właściwie uciekłaś?
Podejrzewasz mnie? Ledwie mi się upiekło!
Kto wiedział o złocie?
Nie powiedziałam staremu, więc ja, ty, Jin-sook…
i Młot.
Młot?
Wtedy widziałam wujka ostatni raz,
powiedział, że spotka się z Młotem.
Ty gnoju! Jak śmiesz?
Puść mnie, śmieciu!
- Dlaczego mówisz teraz? - Uwierzyłabyś mi bez zdjęcia?
Tak, oszukał mnie, ale sama pamiętasz, jaki był trzy lata temu.
Wstrzymywał przy mnie oddech.
W tym rzecz. Skoro wstrzymywał oddech…
to dlaczego aż tak się zmienił?
Widzisz, kto mu towarzyszy?
Nie było żadnego donosu o złocie.
A zniknęły nawet sztabki, które wpadły do morza.
Ktoś oszukał celników i zgarnął cały towar.
Jak myślisz kto?
- Szybko, wchodź. Ktoś cię widział? - Nie.
- Patrz! - Jaka droga.
Napracowałam się, żeby ją zdobyć.
Nie mogę pić na służbie.
- Opanuj się! - Niby jak?
Skarbie!
Kocham cię.
- Skarbie, co to? - Co?
- Spójrz! Coś tu jedzie? - Co?
Czekaj. Jakiś pożar?
Nie, nic się nie pali. Nie widziałem dymu…
ZGŁOSZENIA PRZEMYTU
Tutaj.
Młot naprawdę nazywa się Jang Man-seok.
To dowodzi, że on i komendant Lee działali razem.
Celnicy twierdzą,
że komendant kupił w zeszłym roku dom w Seulu na żonę.
Trzeba zapić te wieści. Na pewno znajdę jakąś whisky.
Przepraszam.
Nie ma sprawy.
Wiem, że łatwo mnie podejrzewać…
ale jak mogłaś?
Kiedy usłyszałaś, że uciekłam, pomyślałaś, że to moja sprawka?
Nawet cię nie obchodziło, czy żyję?
Pytam szczerze:
nie znasz mnie?
Przepraszam.
Jin-sook…
Wiesz, dlaczego wróciłam?
Spotkałam się z komendantem.
Po co? Żeby mnie wydać?
Na litość boską…
Hej.
Nie myśl tylko o sobie.
A co ze mną?
No to postanowione:
zniszczymy Młota i komendanta Lee.
To twój jedyny cel.
Boon!
Najpierw skłócimy Kwona z Młotem.
Ja zajmę się Kwonem.
Boon, przekazuj komendantowi kolejne informacje na temat zlecenia.
Jin-sook, zajmij się Młotem.
Podpowiadaj mu, że ja i Kwon mamy inne plany.
Jeśli sprawimy, że zaczną siebie o coś podejrzewać,
nie przegramy.
Nikt nie może się dowiedzieć o tym, co odkryłyśmy,
więc utrzymujcie dystans.
Jeśli za bardzo się nakręcimy, cały plan się posypie.
Ale to może się udać.
Statek z moim towarem już wypłynął z Hongkongu.
Jutro o północy wyrzucą ładunek w tym miejscu.
Moi ludzie z Pusanu i Seulu już tu jadą.
Pozbędę się gangu Młota.
Panie Kwon, mamy pewien problem.
Nie można tu nurkować z powodu rekinów.
Niedawno zaatakowały jedną z kobiet.
Najważniejsze, żebyś ty nie nurkowała.
Szefie!
Przepraszam.
Wiesz, czym jest kradzież dokumentów urzędowych, suko?
Choonja ci kazała?
Chcesz spędzić resztę życia w pudle?
A mogłaś wieść życie cichej ladacznicy.
Dzwoń do wszystkich.
Brać jednookiego!
Otwieraj, bydlaku! Przestań się chować jak baba!
Kwon, ty sukinsynu!
Boisz się?
Wykończyć go!
Zabić go!
Gdzie leziesz? Wracaj tu!
Ty dupku…
Z sercem owiniętym w jedwab Stoję na twojej drodze
Przywitam cię ze świecą
Idąc kwiecistą ścieżką Staję się motylem
Lecę i ląduję na twoim sercu
Cholera!
Słowo staje się piosenką albo wierszem
Z sercem w jedwabiu
Brać go!
Śpiewam dla ciebie piosenkę
Czy rozumiesz, jak się czuję?
Proszę postępuj ostrożnie
Z moim sercem owiniętym w jedwab
Rozumiesz, jak się czuję?
Zdychaj!
Z sercem owiniętym w jedwab Stoję na twojej drodze
Przywitam cię ze świecą
Idąc kwiecistą ścieżką Staję się motylem
Lecę i ląduję na twoim sercu
Słowo staje się piosenką albo wierszem
Niech cię szlag…
- Czekaj! - Na co, suko?
Trzysta tysięcy dolarów!
Tyle są warte diamenty.
Za mną, szmato.
To niesprawiedliwe.
Nie miałam wyjścia, Młot mi groził!
- To twoja sprawka? - Proszę poczekać.
Gdzie jest Choonja?
- Trzeba ją znaleźć. - Co?
Młot dowiedział się o przemycie diamentów.
Zabije wszystkich.
Diamentów?
Zabije Kwona, Choonję i pana, żeby zachować je dla siebie.
Skąd o tym wiesz?
Powiedział, że jeśli mu pomogę, odda mi łódź ojca.
Miałam zadbać o to, by kobiety milczały.
Trzysta tysięcy zapewni nam nowe życie.
Trzysta tysięcy?
Zebrał gangsterów z okolicy i zaatakował Kwona.
On może już nie żyć.
Nie wiem, co miał na myśli,
ale powiedział też, że uwolni mnie od pana.
Mówi komendant Lee. Czy zastałem prokuratora Ko?
- Hej! - Tak?
Zawołaj kobiety.
Wystarczy. Zostaw go, nie umrze.
Chodźcie tu.
Szybko. Ruchy!
Odeślij je. Sama wyłowię te diamenty.
To nie wszystko. Trzeba wyłowić cały transport.
Nie zanurkują wśród rekinów!
- Nie pyskuj. - Ty gnoju!
Ty cholerna…
Czekać w gotowości.
Zbliżcie się.
- Dobry wieczór. - Dobrze, że przyjechaliście.
Wyrabiasz nadgodziny?
Zaczekaj tutaj.
Jesteście otoczeni!
Jang Man-seok i towarzystwo,
aresztuję was za morderstwa Kwon Pil-sama i Choi Gap-sika!
- Wyjdźcie powoli. - Kto tam sprzątał?
Czemu patrzysz na mnie? Sprząta ten, kto zaprasza!
Byłem zajęty tymi sukami! Dowódca wychodzi pierwszy!
Wyglądamy na zdrowych? Wszyscy oberwaliśmy!
Ale mogliście…
Kto wychodził ostatni?
No kto?
Walczyć!
Nie wpuśćcie ich!
Zatrzymać ich!
Odwal się!
Puszczaj! Wiesz, kim jestem, szmaciarzu?
Jesteśmy zakładniczkami!
Nie ruszać się!
Zgarnijcie ich i jedziemy.
Puszczaj!
Wyprowadzić ich i skuć!
- Puszczaj! - Chodź tu.
Przesuńcie ten wóz.
- To niesprawiedliwe! Zaprosili nas… - Stul pysk.
Ruszać się!
- Prokurator dzwonił? - Tak.
Muszę ich przesłuchać. Przyślę ich, jak z nimi skończę.
To Rolex.
Zbieramy się!
Dzięki.
Podaj kombinację do sejfu.
Co ci się stało?
- Gadaj! - Stary, co z tobą?
„Stary”?
Dawaj kombinację do sejfu, ty niewdzięczny chamie!
DZIEŃ WCZEŚNIEJ
Młot ustawił jako kombinację datę moich urodzin.
Faceci zrobią wszystko, żeby się z kimś przespać.
A to co?
Skąd to masz?
Nie wiem, co to tu robi!
Ukochany, zasłużyłam na śmierć!
Nie miałam wyboru!
Komendant groził mi więzieniem!
Tak się bałam, że mu powiedziałam!
O czym?
Że kazałeś jej ukraść te dokumenty!
Stary, to nieprawda!
Nazwij mnie jeszcze raz „stary”,
a rozerwę cię na strzępy.
Opowiadaj o diamentach.
To koniec! Powiedz mu o wszystkim!
Co wstąpiło w te szmaty?
Stul wreszcie pysk.
Musiałeś mieć dobry powód, żeby kogoś zabić.
Dopiero się dowiedziałem o tych diamentach.
Dzwoniłem do komendanta,
zanim ruszyłem na Kwona, ale nie było pana.
Choonja, znasz prawdę. Powiedz mu!
Stary…
Już rozumiem.
Te suki dowiedziały się o nas
i zwróciły nas przeciw sobie!
Miałeś mnie tak nie nazywać.
Skrzynie już są w morzu.
- Jesteś pewna tych diamentów? - Tak. Są warte 300 tysięcy dolarów.
Ale Kwon wyrzucił je w niebezpiecznym miejscu.
- Gdzie? - Tam, gdzie rekin zaatakował Twardą!
Cholerni przemytnicy boją się rekinów?
Wszyscy tam popłyniemy!
Su-bok, chodź tu.
- Słuchaj. - Tak?
Ty też pojedziesz ze mną.
Nie możemy pozwolić, żeby nas upokorzyli, więc nie zgłaszaj tego,
- dopóki nie przechwycimy towarów. - Dobrze.
Zachowałeś strzelbę z ostatniego transportu.
Gdzie ją masz?
Szlag.
Wiecie, jak tego używać?
Nurkowaliśmy razem w zeszłym miesiącu.
Wiesz, po co to zabrałem?
Zapewniłem ci szacunek.
Czas się odwdzięczyć.
Jesteśmy na miejscu. Do roboty!
Rety, wystarczy lekko wcisnąć spust.
Choonja!
- Rozkuj ich. - Słucham?
A co, sam chcesz ich pilnować?
Robi się. Wstawać.
Chodźcie tu. Nieźle się trzymacie.
Idź tam.
Dobra robota.
Su-bok, zaczekaj tu. A wy idźcie.
Podejdźcie.
Skoczycie za nimi, a gdy skończą odławianie towarów,
wykończycie je pod wodą.
Wiecie, ile to jest 300 tysięcy dolarów?
Wystarczy na 50 domów w Seulu.
Możecie wracać i trafić do więzienia,
albo zostać tu i zarobić na domy.
Zakładajcie sprzęt i do wody.
- Ruchy! - A ty dokąd?
Rób swoje.
Pośpiesz się.
Pani Ko, pora na odrobinę wysiłku.
Faceci muszą się napracować, żebyś mogła zgarnąć ich forsę.
To jak unikanie podatków.
Do roboty.
Łap za kostki!
Podnieś!
Jeden, dwa…
Nie mamy czasu, więc zabierzcie tylko diamenty.
I nie pozwólcie im się wynurzyć.
Cholera!
Czemu się wynurzają?
Niech to szlag.
Naprawdę je zabijesz?
Nie wydzieraj się, bo nie trafię.
- Przez ciebie znowu spudłowałem… - Mnie też zabijesz?
Idź zaparzyć mi kawę.
Zdychaj, sukinsynu!
- Wynurzyły się! - Tam!
Choonja! Jin-sook!
Szybko, na łódź!
A torba?
Zostaw ją! Tam jest rekin!
Zostałyśmy tylko my. Szybko!
- Rekin płynie! - Szybko!
Jin-sook, Choonja!
- Idź! - Ty pierwsza!
- Odpłynął. - Dasz wiarę?
Co z nią?
Rzuciła się na komendanta i wpadła z nim do wody!
Uparta dziewczyna. Nawet nie potrafi pływać.
Ty draniu!
Masz diamenty, więc wracajmy!
Oszalałaś?
Przez ciebie prawie pożarł mnie rekin.
Wracać do wody.
Już!
Tam jest rekin!
To rozkaz, suko!
Co znowu z tą durną kotwicą?
Cholera!
Siostra, przepraszam! Popełniłem błąd!
Znasz mnie! To wszystko wina komendanta!
Jest wrednym bydlakiem! A ty jesteś dobra!
Nie zrobisz tego!
Zamknij ryj, na litość boską!
Dzięki mnie zarabiałyście na życie!
Nie powinniśmy sobie pomagać?
Spójrzcie na mnie! Jak możecie?
Łap za ster.
Gdzie idziecie?
Wracajcie!
Ratunku!
Pani kapitan! Naprzód!
Przeklęte zdziry!
Pozabijam was!
Bez jaj…
Fale, nie smućcie się
Diamenty!
Fale, tańczcie dla mnie
W bezkresnej walce
Fale, fale
Nie smućcie się
Niech słońce wstanie
Rozgoni mrok
Zaśpiewa o wspaniałej samotności
Świećcie gwiazdy W najciemniejszą noc
Rozświetlcie wieczną ciszę
Wiej wietrze
Fale, wznoście się
KARTA PACJENTA: KWON PIL-SAM
Napisy: Krzysztof Ciunel, Agnieszka Otawska