Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Szlag.
Nie zbliżaj się!
OCEAN SPOKOJNY, 1987
CZTERDZIESTY ROK ZIMNEJ WOJNY
Banita 1, lot parą, melduję gotowość.
Red Hook 3507, dwa wrogie cele na pierwszej.
Kupiłem córce Andertona lalkę Cabbage Patch na urodziny.
Możecie mi to wyjaśnić?
- Ale co? - Czemu zrobili im takie twarze?
Maleńkie oczka, napuchnięte policzki – jakby były na sterydach.
Moim zdaniem są urocze. Pulchniutkie jak niemowlęta.
Widząc takie niemowlę, darłbym się wniebogłosy.
Banita 2, widzę cel. Urodziły się na polu kapusty.
Mówisz, jakby to było normalne. Komu przeszkadzały szmacianki?
- Zaczynamy te ćwiczenia czy nie? - Ruscy się niecierpliwią.
Atakuję cel z północy. Kamery włączone. Walka!
Banita 2, biorę południe. Gaz do dechy.
I co teraz?
Nie masz dokąd uciec. Poddajesz się?
Może.
Zestrzelony. Po tobie, Nikita.
- Psia mać! - MiG strącony.
- Longshot, jak sytuacja? - Cel zestrzelony.
Chyba wszyscy się zgodzimy, że Sowieci się skompromitowali.
Miałeś fart, poruczniku.
Widzimy się na łodzi.
Assassin, wygląda na to, że mam awarię sterowania.
Co się dzieje?
Prawa lotka się zacięła. Nie mam pełnej kontroli.
Dobra, ustabilizuj lot. Sprawdzę to.
Dobra, widzę.
Nie wyląduję, kiedy się tak trzęsę.
- LSO, słyszysz mnie? - Słyszę.
Sprowadź moich chłopców. Ja zostanę z Boomerem.
Powodzenia.
- Cholera. - Wyluzuj, Boomer.
Wyrównaj wysokość.
Nie da rady. Paliwo 2,1. Lecę na oparach.
Katapultuję się.
Nie. Pomyśl o podatnikach.
Spróbuję czegoś, tylko…
leć tak stabilnie, jak się da.
Co ty wyprawiasz?
- Odblokuję twoją lotkę. - Jak?
Spokojnie. Zrzuć podwozie, leć na przyrządach.
Za bardzo trzęsie.
Wiem, to wariactwo, ale spróbujmy.
Zabijesz nas obu.
O cholera. No ej!
Wszystko gra. Jestem zawodowcem.
Nie ma szans.
382, przejdź na drugi krąg. Uderzysz w wieżę.
Ma rację, wycofaj się.
Skup się na lądowaniu. Ustaw kąt zejścia.
Poczujesz delikatny opór.
No dobra. Jestem twoim dłużnikiem.
Raczej ja twoim. Zostałem pilotem miesiąca.
Pozwolą mi parkować samolot tuż przy wejściu.
Zwracam się do rodzin zakładników: nie poddaliśmy się.
Nigdy się nie poddamy.
Skorzystamy z każdej ścieżki prawnej, aby uwolnić waszych bliskich z niewoli.
- I co powiedział? - Że przeżyję kolejne 75 lat.
No weź. Te nowe leki coś pomagają?
Jestem wyleczony, mówiłem.
Przepraszam.
Na terenie szpitala należy poruszać się na wózku.
- Naprawdę? - Nie no, nie róbmy…
Nie musisz mnie przed tym chronić.
Radzę sobie ze stresem.
O, panie. Spróbują z nowym lekarstwem. Skoro szczurom pomaga, to mnie też.
Chcesz wieczorem wyskoczyć na steki?
- Nie wychodzisz z kumplami? - Ty nimi jesteś.
Bardzo dziękuję.
Jeśli chcesz mi poprawić humor, idź się rozerwać z kolegami.
Chociaż udawaj, że się dla mnie nie poświęcasz.
Poza tym jestem już dziś umówiony z tamtą panną.
Fajnie. Kolacja i pogrzeb.
Wredny jesteś.
Nie wierz w te bajki Gorbaczowa.
Nie wiem, czy to Gorbaczow jest problemem.
- Jak dla mnie próbuje wprowadzić reformy. - Był członkiem politbiura.
- Jest zagorzałym komunistą i tyle. - Odezwał się Kapitan Ameryka.
Nie widzę wielkiej różnicy między kapitalizmem a komunizmem.
Cały system sowiecki jest sprzeczny z ludzką naturą.
Nie można zreformować czegoś, co jest z gruntu wadliwe.
Ja się nie pisałem na wykład, a wy?
- Lenin, Stalin… - Mieliśmy się zabawić.
…udawali, że żyjemy w jakimś… No cześć.
W jakimś wielkim, szczęśliwym kolektywie.
Ale z jakiegoś powodu ten kolektyw funkcjonuje kosztem wolności jednostki.
- Uważaj! - Przepraszam! Szerokiej drogi.
Weźmy na przykład mnie. Jestem najlepszym pilotem trzeciej floty.
Może zaprzeczysz, Boomer?
Co? Facet wstydu nie ma!
- Ratuj mnie, Troy. - A czego mam się wstydzić?
Tutaj cenimy bycie najlepszym.
Nagradzamy świetność. A co tam czeka świetnych?
Co? Powiedz im.
Nic. Jesteś kolejnym towarzyszem.
- To nie społeczeństwo, a więzienie. - Podlizujecie się mu?
Każdy, kto nie walczy, aby się stamtąd wydostać,
- jest częścią problemu. - Każdy? Nawet biedni cywile?
Milczenie to współudział.
- Top Guni! Jak leci? - Cześć.
W takich chwilach doceniam ten film.
- Co tam? - Panowie.
Komandorze.
- Wszystko w porządku? - Możemy pomówić na osobności?
Z porucznikiem Kellym.
Słyszałem o twoim wyczynie.
Mogłem pomóc skrzydłowemu
- i ocalić maszynę… - Spokojnie, to nie ochrzan.
Słyszałeś o Wielkim Ptaku?
Nie tym z Sezamkowej.
Zatem nie.
Operacja Wielki Ptak.
Od 1971 r. Narodowe Biuro Rozpoznania wysyła satelity zwiadowcze,
by śledzić poczynania Rosjan w odległych regionach ZSRR.
Jednak rozdzielczość jest ograniczona,
więc od czasu do czasu wysyłamy kogoś na bliższe zwiady.
Potrzebujecie samolotu szpiegowskiego. Mam polecieć samolotem szpiegowskim.
Jutro o 04.00 wylatujesz do bazy lotniczej Ramstein.
Wdrożę cię na miejscu. To ściśle tajne, więc nikomu ani słowa.
- Dziękuję za tę szansę. - To ja dziękuję, że na nią zapracowałeś.
Zdjęcia z zeszłego tygodnia sugerują,
że Rosjanie budują silosy rakietowe na północny-wschód od Niandomy.
To sytuuje nasz obszar działań 1900 kilometrów od radzieckiej granicy.
Pół godziny w jedną i w drugą stronę.
O ile nam wiadomo, obiekt otaczają cztery systemy SAM.
Najbliższe rosyjskie lądowisko jest w Os’mino, 320 km na wschód.
Wszystko wskazuje na to, że Rosjanie nie robią tam matrioszek.
Polecisz na wysokości 24 km, poza zasięgiem pocisków SAM.
Zrobisz zdjęcia i vámonos.
Nikogo innego tu nie ma.
Powiedział pan 24 kilometry. Czy to nie wykracza poza pułap U-2?
Zgadza się. Ale ty nie polecisz U-2.
SR-71 Blackbird.
Prędkość przelotowa ponad 3 Machy, pułap 26 kilometrów.
Najszybszy i najwyżej latający samolot na świecie.
Piękność.
Bestia.
Szybsza od pocisków.
Włożysz kombinezon PP,
ale przy katapultowaniu powyżej 1 Macha i tak zostaną z ciebie strzępy.
Czy to nie operacja dla sił powietrznych?
To tajna operacja. Lecisz dla CIA.
- Zwalnia mnie pan? - Tymczasowo.
Znajomość kamer używanych w Blackbird daje ci unikalne kwalifikacje.
- Polecisz z pilotem sił powietrznych. - Jako nawigator? Nie steruję?
Nie tym razem.
Major Sanders. Porucznik Kelly.
Major odbył 23 loty Blackbirdem.
Miło poznać.
Znalazłeś się kiedyś pod ostrzałem?
Nie, bo dobrze wykonuję obowiązki.
To nie jest wypad po piwo. Rozpoznanie wymaga pomyślunku.
Właśnie widzę, tak.
Skup się na radarze, a resztę zostaw mnie.
Jasne. Lecę na misję z wielką kupą kości policzkowych i brwi na dwunastej.
Tutaj możecie sobie dogryzać do woli.
Ale tam brak współpracy oznacza śmierć. Pamiętajcie.
Wybacz, że wyśmiałem twoją twarz. Dotąd widziałem takie tylko w koszmarach.
Jezus, tato.
Nic mi nie jest.
Sądziłem, że nie wracasz, bo zaliczyłeś.
Możliwe. Zobaczymy.
Mam się martwić?
Nie, to bułka z masłem.
Jakim masłem? Z Libii?
Iranu?
Tak właściwie to tajne masło.
- Nie wpakuj się w kło… - Nie, coś ty.
Nigdy. Muszę kończyć.
Kocham cię, tato.
Ja ciebie też.
POLEGLI BOHATEROWIE NA ZAWSZE W NASZEJ PAMIĘCI
Lepiej do buta.
- Co? - Może cię udusić podczas katapultowania.
Każdy lotnik to wie.
Tak? Każdy lotnik to wie?
Kontrola ciśnienia.
Ciśnienie 1,3 PSI. Ustawiam blokadę IGV.
Habu 43, procedury wypełnione?
Potwierdzam. IGV w normie.
Kamera OBC sprawna.
Habu 43, wiatr 265 stopni, pięć węzłów. Zezwalam na start, pas 26.
Sanders, masz żonę? Dzieci?
Najpierw awans na pułkownika.
Ze mną jest tak samo. Myślisz, że dlatego nas wybrali?
Brak zobowiązań?
Nie musimy rozmawiać.
Wiesz, kim będziesz, gdy spełnisz swoje marzenie?
Kim?
Pułkownikiem Sandersem.
Nikt tego nie zauważył?
1700 węzłów.
I 11 ziół i przypraw.
Widać stąd tylko wielki kawał lądu.
Pułap lotu 800.
Przyjąłem.
Przekraczacie radziecką przestrzeń powietrzną,
824 kilometry do celu.
Kamera OBC włączona. Gotowa.
Widać coś?
Gęsta zupa nad celem. Wątpię, czy zdjęcia będą wyraźne.
Baza, Habu. Mamy słabą widoczność. Co robić?
Habu, zejdź do pułapu 450.
Musi być ten pierwszy raz.
Przyjąłem. 450.
Mamy to.
Kamera nagrywa. Widzimy cel.
Dobra robota. Wracaj na pułap i do bazy.
Bandyta na 19010.
Cholera.
Jeden MiG na piątej. Zagłuszanie włączone i działa.
Czemu skręcasz? Stracimy prędkość.
- Wiem, co robię. - Nie wiesz. Zaraz nas dogoni.
Widzisz, Kelly? Dlatego ty robisz za bagaż, a ja…
Sanders? Sanders, słyszysz mnie?
Habu 43, obrona. Uciekam na wschód.
160 kilometrów na zachód od Peczory.
Pilot nie reaguje, straciłem kontrolę.
No dalej.
Prawy silnik uszkodzony.
Mayday.
Habu 43, podaję swoją pozycję: 65’18’’ N, 72’10’’ E.
UWAGA
- Muszę się katapultować. - Nie możesz przy tej prędkości.
Wiem.
Tak jest, podleć bliżej.
SKOK DLA LUDZKOŚCI
KOCHAM NOWY JORK
Co jest? Hej!
- Żyjesz, to dobrze. - A ty to kto? Gdzie ja jestem?
Nazywam się Nikołaj Ustinow, ale mów mi Nick.
Jesteś w moim domu.
- Witaj. To dla mnie zaszczyt. - Czemu mnie przywiązałeś?
Żebyś się nie wyrywał w trakcie operacji.
Jakiej operacji?
Ten patyk w nodze. Usunąłem go i zszyłem tętnicę.
Krew lała się ciurkiem.
A ty się darłeś, ale to moja wina, bo nie miałem jak cię znieczulić.
A teraz mnie rozwiążesz?
Oczywiście. Wkrótce, tak.
Ale póki co musisz odpoczywać, żeby wszystko się zagoiło.
Okej. O co chodzi… z tymi amerykańskimi rzeczami?
To może być dla ciebie szok, ale bardzo podziwiam twój kraj.
Waszą demokrację, waszą kulturę i wasze jedzenie.
Z pewnością byłbym zachwycony McDonaldem. Można niemal powiedzieć, że mam obsesję.
Co ty nie powiesz?
Marzę o tym, żeby kiedyś zamieszkać w Ameryce.
Przejechać od morza do lśniącego morza pojazdem rekreacyjnym.
- Klawo. - Nadal nie mam pomysłu,
jak zarobiłbym na życie, ale wiem, że to kraj możliwości.
Tak.
Chcę ci coś pokazać.
To coś bardzo wyjątkowego, ale jednocześnie nielegalnego.
Za coś takiego można pójść do więzienia.
Oglądałem to ponad sto razy,
wyobrażając sobie, że jestem głównym bohaterem.
I robię to, co robi on.
Nie mamy tu dostępu do wielu amerykańskich filmów,
ale w zeszłym roku natrafiłem na piracką kopię…
Top Gun.
Potwierdził wszystko, co sądziłem o waszym narodzie.
A potem nagle ty się tu zjawiłeś.
Spadłeś z nieba jak manna.
- Nikołaj… - Nie!
Nick. Mów mi Nick.
Nick. Ja jestem Troy.
- Miło cię poznać, Troy. - Doceniam, że mnie połatałeś.
Ale muszę się stąd zmywać. Jestem na terenie wroga.
Nie żebyś ty był wrogiem, prawda?
Przeciwnie, jestem największym fanem.
To dobrze. Czyli rozumiesz, czemu muszę dotrzeć za granicę.
Jasne. Najbliższa jest z Finlandią.
Ile do niej jest?
2000 kilometrów.
Niech to szlag.
Minęły dwa lata.
Czemu nie załatwiliście tego po śmierci Czernienki?
Niechętnie wieszam portret człowieka, który niszczy mój kraj.
Gorbaczow uważa, że go ratuje.
Wciąż pamiętam czasy, gdy Rosja była imperium.
Rządziliśmy połową świata, a teraz co?
Przegrywamy bezkrwawą wojnę z bezdusznym supermocarstwem.
A ten łysy głupiec chce nas zbliżyć do wroga.
Co to jest?
Zestrzelono amerykański samolot szpiegowski.
Jeden z pilotów mógł się katapultować.
Zabezpieczono miejsce?
Jeszcze nie. Generał Korżew się tym zajmuje.
Już nie.
Goose! Trzymaj się.
O Boże.
Goose i Maverick nie tylko razem latali.
- Oni się przyjaźnili. - Tak, masz rację.
Teraz nagrywający poszedł do toalety. Pamiętasz, co się wtedy działo?
Niestety nie, przykro mi.
W porządku. Mięso smakuje?
Jest bardzo twarde, ale przynajmniej kwaśne.
Zimą trudno znaleźć świeżego niedźwiedzia.
Jem niedźwiedzia?
Tak, mam 40 kg w piwnicy. Jedz, ile chcesz.
Dziękuję. Co to jest?
Samogon. Pędzę go z buraków.
W beczce.
- Nie smakuje burakami. - Bardzo dziękuję.
Zauważyłem na twoim kombinezonie, że masz ksywkę Assassin.
Opowiesz mi, skąd się wzięła?
Tę historię znają tylko moi kumple.
Rozumiem.
Mam nadzieję, że pewnego dnia my również zostaniemy kumplami.
Z pewnością. Czas już na mnie.
Rozwiąż mnie i będę się zbierał.
Ale wtedy sobie pójdziesz.
Tak. To właśnie powiedziałem.
Chyba nie rozumiesz swojej sytuacji.
Od azylu dzielą cię tysiące kilometrów.
Armia Czerwona już cię szuka.
A kiedy znajdzie, przekaże cię KGB.
A tego losu nie życzę nikomu.
Uwierz mi, jestem twoją bezpieczną przystanią.
Nie mogę tu zostać.
Tylko do końca zimnej wojny.
Zimna wojna trwa od 40 lat.
No właśnie, ileż można?
Dobra. Pewnie masz rację.
Musiałbym oszaleć, żeby w tym stanie tego próbować.
- A ja, żeby cię wypuścić. - Właśnie. Dobra.
Zostanę, póki nie zrobi się bezpiecznie.
- Wspaniale. - Dobra.
Zostawisz mnie tak związanego?
Jasne, że nie. Musiałem się upewnić, że możemy sobie nawzajem zaufać.
Ufam ci w pełni. Dziękuję, Nick.
Żaden problem.
Wspaniale spędzimy czas.
Jak dobrze.
Tak lepiej.
Przepraszam.
Zostań, proszę.
Aleś ty dziarski!
Bardzo skuteczna gilotyna.
Uszkodzisz się. Przestańmy.
Dobra, wygrałeś.
Wspaniale.
Kluczyki.
Wracaj do środka, przyjacielu.
Zaparzę herbatę.
Proszę mnie połączyć z Ambasadą USA w Moskwie.
Amerykaniec.
To dla pana. Ćwiczę angielski.
Nie.
Wychodzę, dobra?
Dobra, słuchajcie. To nic takiego.
Nie…
- No dobra. - Nikołaj!
Coś ty narobił?
To za nich.
Kim ty jesteś? Gdzie się nauczyłeś tak walczyć?
Z pewnością sam byś sobie poradził, gdyby nie uraz.
Amerykańskie szkolenie bojowe przewyższa nasze.
„Nasze”? Byłeś w wojsku?
To nie ma znaczenia.
Dla mnie ma. Chcę wiedzieć, z kim tu siedzę.
Byłem funkcjonariuszem bezpieczeństwa.
Zaraz, jesteś z KGB? Co dla nich robisz?
Teraz już nic.
Kierowałem zespołem, który przeprowadzał tajne operacje.
Kontrwywiad, przesłuchania.
Czyli jesteś potworem.
Wierzyłem, że działam w interesie kraju.
Jasne.
Ale później moja córka zaczęła pytać, co robię w pracy,
a ja wstydziłem się jej powiedzieć.
Gdy robisz coś dostatecznie długo, przestaje być pracą.
Wchodzi w krew.
Mam uwierzyć w to, że po prostu umyłeś ręce
i zostałeś sobie Grizzly Adamsem?
Musiałem uciec jak najdalej od reżimu.
A ja muszę uciec jak najdalej od ciebie.
Gdybym nadal był tym potworem, czy bym cię przygarnął?
Czy bym cię leczył i bronił w barze?
Uratowałem wroga ZSRR.
Za to karze się śmiercią.
Doceniam twoją pomoc.
- Wybacz to podpalenie. - Próbowałeś wrócić.
I co z tego mam? Nawet nie dodzwoniłem się do ambasady.
Nawet gdyby ci się udało, ściągnąłbyś na nas bezpiekę.
Rząd monitoruje telefony do ambasad.
- A jak zadzwonię z tego? - W dobry dzień ma 30 km zasięgu.
Musiałbyś mieć dostęp do Ałtaju.
- Czego? - To przenośny radiotelefon.
Nie można go namierzyć.
Dobra. Jak taki zdobyć?
Nijak. Mają je tylko najwyżsi rządowi oficjele.
- I zgaduję, że tu nie mieszkają? - Nie. Tu nie.
- Nad Jeziorem Woże. - Jeziorem Woże?
Wielu członków Rady Najwyższej ma tam swoje dacze.
To niedaleko?
W połowie drogi stąd do Moskwy.
Idealnie. Ukradniemy Ałtaj,
zadzwonię do ambasady, a oni mnie stąd zabiorą.
Co?
Ciebie uratują, ale mnie…
No tak.
A jeśli zabiorę cię ze sobą?
Sowieci nie mogą emigrować.
Normalnie nie, ale zostałem zestrzelony.
Będę bohaterem narodowym. Pewnie dostanę medal.
Ambasada mi nie odmówi.
To nie takie proste.
Mam córkę w Moskwie. Nie zostawię jej.
To ją weźmiemy.
Nie zgodzi się. Nie wierzy, że się zmieniłem.
Pogadaj z nią, przekonaj.
Rosjanie nie mówią z taką swobodą o swoich uczuciach jak twoi rodacy.
Mówiłeś, że marzysz o zostaniu Amerykaninem.
Zacznij się tak zachowywać.
Pomożesz mi, Nick?
To bardzo kuszące, ale też bardzo niebezpieczne.
Hej. Czy to nie najwyższa pora
„wjechać w Strefę Zagrożenia”?
Kenny Loggins.
Rozumiem ten żart.
Mamy umowę?
Najpierw dopiję, a potem podejmę decyzję.
Oczywiście.
Wypiję za to.
Do dna.
No weź, to najmniejsza szklanka świata!
Mogę pomóc, towarzyszu?
Aleksander Wołkow, KGB. Mogę wejść?
Jak rozumiem, mieszkacie tu sami?
Tak. O co chodzi?
12 kilometrów stąd spadł samolot.
Rozpytujemy mieszkańców, czy widzieli lub słyszeli coś ciekawego.
Nie, nic.
Rozumiem.
Moja córka, Anna.
Służyliście w KGB?
Skąd…
Wasz sygnet.
Który oddział?
Grupa Alfa.
Doceniam waszą służbę. Dlaczego odeszliście?
Umysł już nie ten.
Mnie się wydaje całkiem lotny.
Co jest na dole?
Piwnica.
Pokażcie.
Nic tam nie ma.
Niech będzie.
Przyłapałem was.
Samogon?
Tak…
Wiecie, że pędzenie bimbru jest wbrew prawu?
Wybacz, towarzyszu. Nie wiedziałem…
Bez takich.
Mam propozycję.
Napijecie się ze mną i to będzie nasza tajemnica.
Oczywiście.
Czuć buraki.
Bardzo dziękuję.
Przypomina mi samogon, który piliśmy w Pradze w ’68.
Byłem młodszym lejtnantem.
Dwa miesiące siedzieliśmy w koszarach, mając niewiele do roboty,
więc piliśmy.
Musi wam tego brakować.
Towarzystwa.
Poświęcania się dla naszej ojczyzny.
Myślę o tym każdego dnia.
No,
dziękuję za gościnę.
Muszę wracać do poszukiwań.
Oczywiście.
Ufam, że was tu znajdę, gdybym chciał o coś dopytać.
Gdybyście coś zauważyli,
od razu dzwońcie.
Oby zdrowie dalej dopisywało.
Wam i córce.
Jezu.
Myślałem, że zostanie na obiad.
- Niedobrze. - Jak to? Wyszedł.
Przepyta ludzi z baru. Wydadzą nas. Musimy natychmiast wyjechać.
Powiem ci coś. Ten samogon piecze.
Z obu stron.
- To bezpieczne tak prowadzić? - Nie ma czasu na bezpieczeństwo.
Twoja broda leci mi do ust.
Może chwycisz kierownicę albo odrobinę zwolnisz?
Nie wiemy, czy już się domyślili. Musimy zmienić wygląd.
Walnięcie w drzewo zmieni nasz wygląd.
Jak daleko do tego Jeziora Woże?
Trzy dni.
Ale my dotrzemy w jeden.
Jak?
- Koniec jazdy. - Co ty robisz?
- Będą szukać mojego wozu. - No i?
Lepiej wysiądź.
Co? Czemu?
Dobra.
To jezioro?
Mogłeś mnie uprzedzić.
Wybacz. Założyłem, że wiesz, jak unikać wykrycia.
Pilotów nie uczą takich metod?
Nie, Nick. Nie uczą nas ukrywania samolotów w jeziorach.
Dokąd idziemy?
Na stację kolejową. Tędy.
Jakimś cudem twoja broda nadal leci mi do ust.
Nasze oddziały przeszukują północny i wschodni skraj lasu.
Drugi pilot wylądował tutaj.
A ciało?
Przeżył.
Śnieg zasypał jego ślady.
Jego but.
Czekamy na sprzęt, żeby go ściągnąć.
Potrzymajcie.
Znajdźcie jego zdjęcie.
I przekażcie służbom.
Nie mógł nas zestrzelić bliżej granicy?
„Nas”?
Był też drugi pilot, Sanders.
- Nie przeżył. - Przykro mi.
Był dupkiem, ale nie zasłużył na to.
Bycie pilotem bojowym wymaga wielkiej odwagi.
Na to wychodzi.
Od zawsze o tym marzyłem.
Choć najpierw chciałem budować statki wojenne, jak mój tata.
Ale kiedy miałem osiem lat, zabrał mnie na pokład USS Randolpha,
żebym obejrzał lądowanie myśliwców…
Gdy zobaczyłem, jak piloci przechodzą przez pokład,
z kaskami w dłoniach, a wszyscy, włącznie z moim tatą,
patrzą na nich jak na bogów – było po mnie. Przepadłem.
Czyli chciałeś zostać bogiem.
Chciałem służyć krajowi. Chyba to rozumiesz.
Mnie do służby zmusił strach. Mówiono nam, że Ameryka nas zniszczy.
Że wasza chciwość i bezduszność zaprzepaszczą ludzkość.
A nam, że jesteście trybikami w machinie zagłady.
- Obu nas karmiono kłamstwami. - Mnie nie.
To Chruszczow powiedział: „Pochowamy was”.
A Reagan nazwał nas imperium zła. Wszyscy jesteśmy źli?
Macie wyprane mózgi. Jesteście produktami systemu.
Ale ty nie jesteś produktem swojego systemu?
Odpuść te sztuczki z KGB.
Zdrzemnę się.
Obudź mnie, jak będziemy w Starokonstantynowowsku.
Z pewnością się zorientuję.
Nick. Obudź się.
Musimy znaleźć inny wagon.
I mam opryszczkę.
Nick, musisz się obudzić.
Nie zaglądaj do teczki.
Pięknie, pokazuje kolegom.
Miła drzemka?
Jestem funkcjonariuszem KGB.
Dostarczam tego więźnia moim przełożonym.
- I mam wam uwierzyć? - Miałbym okłamać swoich?
Posłuchaj mnie!
Próbuję ich przekonać, że jesteś moim więźniem.
Ale nie zmylimy ich na długo.
Za 30 sekund wjedziemy w tunel.
Wtedy na chwilę zgasną światła.
Bardzo cię przepraszam.
Ki czort?
Wtedy lecimy pędem na początek pociągu.
Towarzyszu, ta legitymacja straciła ważność dziesięć lat temu.
Naprawdę?
Zatrzymuję was obu.
Czemu?
Tam!
Zatrzymać ich!
Wsadziłeś nas do pociągu wojskowego?
Musimy wyskoczyć.
Dobra. Za trzy, dwa, jeden.
Jezu.
- Pociąg się kończy. - Byle tunel skończył się pierwszy.
Już prawie.
Może trzeba było jednak przeczekać wojnę.
Musimy znaleźć nocleg.
Mają tu Red Roof Inn?
Nie wiem, co to jest.
Dokąd idziesz?
Szukam noclegu.
- Znasz tych ludzi? - A niby skąd?
- Co powiedziałeś? - Że jesteśmy zmarznięci i głodni.
I tak po prostu nas wpuści?
A według ciebie jesteśmy tacy źli.
Wódka.
Powiedziała „smacznego”.
Okej. Nie, dziękuję.
Sprowadzenie tu Amerykanina to na pewno dobry pomysł?
Myślą, żeś mój kuzyn.
A jak zobaczą moje zdjęcie w telewizji? Mogą zadzwonić po służby.
Widzisz tu telewizor?
- Może być w drugim pokoju. - Widzisz tu drugi pokój?
- Nie, nie widzę… - Proszę.
…drugiego pokoju. Dziękuję.
Wygląda pysznie.
A temu młodemu co?
To nie są jego rodzice, prawda? Choć to by wiele wyjaśniało.
Ma na imię Gorgo. Jego rodzice pojechali do Moskwy za pracą.
Dlatego mieszka z dziadkami.
Cześć, Gorgo. Jak leci?
Dobra. To może… ja ją zabiorę.
Rodzice wysyłają pieniądze, ale to za mało.
Czasami muszą wybierać między węglem na opał a jedzeniem.
To dlaczego nas wpuścili?
A gdyby w Ameryce ktoś zapukał do drzwi z prośbą o pomoc,
to nie zostałby wpuszczony?
Nie no, jasne.
Dziękuję.
Ciekawe. Nauczyli was z nami walczyć,
ale wy nic o nas nie wiecie.
Znasz takie ptaki kormorany?
Co? Gadasz dziś jak potłuczony.
Polując na ryby, kormoran nurkuje na głębokość 18 metrów
i pozostaje pod wodą ponad minutę. Poza swoim żywiołem. Całkowicie bezbronny.
Ale ptak zrozumie ryby tylko wtedy,
gdy będzie z nimi pływał.
Ja tylko…
Śpimy wszyscy razem?
Do Jeziora Woże tędy.
To…
To dla pana. Proszę wziąć.
Przynajmniej tyle mogę zrobić. Proszę to przyjąć.
Dziękuję.
To było miłe.
Bo żona będzie zazdrosna.
Zmykaj.
Bardzo miło z twojej strony. Jest wart więcej, niż zarobiłby w rok.
Może wreszcie kupią małemu Gorgowi porządną, zamykaną klatkę.
Tak mi go szkoda.
Gorga?
Tak, Gorga.
- To demon. - Jest specyficzny.
Byłem oko w oko z demonem.
To nie są ochroniarze. To KGB.
Tylko aparatczyków tak chronią.
- Ktokolwiek tam mieszka, ma Ałtaj? - Jest duża szansa.
Nie widzę auta, więc jest w wiosce, ale nie ma go w domu. Trafiliśmy.
Jak ich ominiemy?
Chodzą po standardowej wos’mierkie.
Czekamy, aż zrobi się luka w sieriedinie.
- Czyli idę za tobą? - Tak.
Co ty robisz?
Szukam ich kanału.
Jest.
Leć.
To sztuczka z KGB?
Nie, z harcerstwa. Coś jak wasi skauci.
Mnie skauci nauczyli budować bardzo wolne auto z bloku drewna.
Może się przyda.
Nie.
To też z harcerstwa?
KGB.
Przeszukaj górę. W kontakcie.
Przyjąłem.
Poczekaj. Nie wiem, czego szukać.
Małej walizki, wielkości niemowlaka.
Dobra.
I to trafiło do ramki.
Klawo.
Nick.
Znalazłem telefon.
Dobrze. Zadzwonimy po terapeutę dla tego dziecka.
- Masz. - Dobra.
Zadzwonisz, gdy znajdziemy się w bezpiecznej odległości.
To nie jego żona.
To panienka do towarzystwa.
Zauważyłem. Dzięki.
Skoro nasza relacja się zacieśniła,
powiesz mi, skąd ksywa Assassin?
Serio? Teraz o tym myślisz?
Jestem ciekaw.
- To prywatna sprawa. - Zbliżyliśmy się.
Nie.
Rozbiera go.
Dobra, nie potrzebuję narratora.
Oby to była tylko gra wstępna, a stosunek płciowy odbyli na górze.
Twój gorący oddech parzy mnie w ucho.
Szlag! To moja rodzina.
- Mieli wrócić jutro! - Szybko!
Nie tędy! Zobaczy cię!
Tam.
Idzie tu.
A wy to kto?
Włamywacze.
Nadia! Już wróciłaś?
Chcieliśmy uniknąć korków.
Nie cieszysz się?
Cieszę.
Głowa mi pęka. Muszę się napić wina.
Przyniosę ci.
Usiądź sobie.
A teraz on tu idzie.
Głowa łupie mnie od rana.
Nie marudź jak małe dziecko. Przygotuję ci kąpiel.
Nie popędzaj mnie. Podróż była taka męcząca.
- Tak? - Telefon do pana.
Tak późno?
Jeśli jest tym, za kogo się podaje, będzie pan chciał z nim pomówić.
Tu konsul generalny Hennessy. Z kim rozmawiam?
Mówi porucznik Troy Kelly. Numer identyfikacyjny E02-77-41.
Potrzebuję ewakuacji zza linii wroga.
Chwileczkę. Ktoś może podsłuchiwać.
Dzwonię z rosyjskiego radiotelefonu Ałtaj. Nie da się go namierzyć.
- Skąd go pan wytrzasnął? - To nieistotne.
Jeśli podam przybliżoną lokalizację, jak szybko przyślecie pomoc?
Chwileczkę.
To nie takie proste. Brał pan udział w tajnej operacji.
Rząd oficjalnie o niczym nie wie.
Ewakuacja z terytorium Rosji byłaby przyznaniem się do szpiegostwa.
To co mam zrobić?
Jeśli zdoła pan dotrzeć za granicę lub do ambasady w Moskwie,
wtedy legalnie zabierzemy pana do domu. Ma pan jakiś pojazd?
Tak, mam.
Jeszcze jedno. Jest taki Rosjanin. Pomaga mi.
Ma na imię Nick… Nikołaj Ustinow. Obiecałem jemu i jego córce azyl.
Muszę to omówić z ambasadorem.
Dobrze. Zadzwonimy z Moskwy.
Podali miejsce odbioru?
Tak, ambasada w Moskwie. Mamy przyjechać do nich.
Jesteś amerykańskim bohaterem. Czemu oni nie przyjadą do ciebie?
Mają większe zmartwienia.
Najpierw podjedziemy po moją córkę.
Zapytam przez pager o jej adres.
- Nie znasz go? - Często się przeprowadza.
Ale są i dobre wieści.
Jakie?
Mamy magnetofon.
Dwanaście godzin z jedną kasetą.
- Kim jest ten tatuś z piosenki? - Sam się zawsze zastanawiałem.
Nie zdążymy już do ambasady. Zatrzymamy się u mojej córki.
O ile nas wpuści.
- Moskwa zawsze jest taka wściekła? - Jutro jest parada.
Święto sowieckiej potęgi.
Ulice będą pełne żołnierzy i broni.
W USA mamy balon w kształcie Snoopy’ego.
Święto Dziękczynienia. Nudy.
Lepiej już to wyłączę.
To tutaj skradziono telefon wiceprzewodniczącego Duchowa.
Zaledwie 90 km na południe stąd
biegnie linia kolejowa, gdzie nasi żołnierze starli się z celami.
Kiedy dokonano rabunku?
Około 21.00.
Proszę, telefon do ambasady USA o 22.14, kiedy nasłuch był wyłączony.
To musiał być on.
Zbliża się do nas.
Powiadomię sekretarza generalnego.
Nie.
Chcę osobiście powitać naszego amerykańskiego gościa.
Ładnie tu.
Nie.
- Po co to? - Chodź.
- Na pewno 709? - 809. Idziemy schodami.
No ej.
Pamiętasz, jak wjechałeś na lód i utopiłeś auto bez ostrzeżenia?
To mi pachnie podobnie.
Cześć, Anno.
Użyczysz nam kryjówki?
Tak.
Cześć.
No dobra, co ty robisz?
Budynek obserwowało czterech funkcjonariuszy.
Ale nie złapią nas.
Ósme piętro.
Twoje czy wynajmujesz?
Ty pierwsza.
Tak w ogóle to Troy.
- Anna. - Miło mi.
Jutro z samego rana Troy zadzwoni do ambasady
i wyjedziemy stąd na zawsze.
Jesteś pilotem sił powietrznych?
Nie, marynarki.
Mamy samoloty i okręty. To mylące, wiem.
Wiesz, jak dawno nie rozmawialiśmy?
Skąd pomysł, że z tobą wyjadę?
- To szansa na nowy start. - Nie jestem taka jak ty.
Nie chcę kryć się po lasach.
Wolę naprawić dom, który mam.
Nie jesteś tu bezpieczna.
Nigdy nie byłam.
Leć do Stanów, jeśli możesz.
To, że mnie tutaj zostawisz, nie zdoła pogorszyć twojego poczucia winy.
Piecyk działa?
A co, to też chcesz wysadzić?
- Robię herbatę. - Też się napiję.
Czyli walczysz o wolność?
Działamy na rzecz praw człowieka.
Pozwalają na to?
Mogą zabronić tylko tego, o czym wiedzą. I ukarać tylko tych, których złapią.
Dlatego tropią nas ludzie pokroju ojca.
Sam się zszywałeś?
Nie, twój tata to zrobił.
Uczono go zadawać rany, a nie je leczyć.
Doceniam, że przygarnęłaś nas na noc.
Nie miałam wyboru. Sprowadziliście mi pod drzwi kolegów ojca.
Byłych kolegów.
Jasne.
Nie wiem, co ojciec ci powiedział,
ale za bardzo bym mu nie ufała.
- No tak. - On utrzymuje się z kłamstw.
Z drugiej strony przez ostatnie dni uratował mi życie jakieś 44 razy,
więc udzielę mu kredytu zaufania.
Tak. Mam nadzieję, że wrócisz bezpiecznie do rodziny.
Mam tylko tatę.
Naprawdę? Taki przystojny amerykański pilot?
Założyłam, że masz żonę, dzieci
i dom otoczony białym płotkiem.
Singiel, mieszkanie i płot z siatki.
Skupiam się głównie na pracy.
I świetnie na tym wychodzisz.
Dzięki.
A ty? Spotykasz się z jakimś facetem?
Nie mój typ.
No weź, wszyscy?
Pomyślałam, że skoro cię ukrywam, dochowasz tajemnicy.
Nick wie?
Homoseksualność w ZSRR jest wbrew prawu.
A przestrzegania prawa pilnuje KGB.
No tak.
Anna jest wspaniała.
Dużo delikatniejsza niż ty.
To wyjątkowa dziewczyna.
Żałuję, że tak się między nami ułożyło.
Ona pewnie też.
Nie widzisz, co robisz?
Popełniasz te same błędy co Maverick.
Ten z Top Guna?
- A znasz innego Mavericka? - Nie bardzo.
Po śmierci Goose’a Mav zadręczał się tym, co mógł zrobić inaczej.
Tylu rzeczy mu nie powiedział. Ale było już za późno.
Ty wciąż możesz pogadać z Anną.
I kto wie? Może dowiecie się czegoś, czego o sobie nie wiedzieliście.
Czego?
Czegoś osobistego, wiesz…
Że woli kobiety?
- To ty wiesz? - Zawsze wiedziałem.
Między innymi dlatego odszedłem z KGB.
Miałem wspierać system, który widzi w niej kryminalistkę?
Czemu z nią o tym nie porozmawiasz?
Gdyby chciała o tym pogadać, toby do mnie przyszła.
To tak nie działa. Jesteś jej ojcem.
Masz jej pokazać, że nie musi się przed tobą ukrywać.
Wszyscy piloci są tacy wrażliwi?
Tak.
Możemy porozmawiać?
Dobrze.
TATO, ZADZWOŃ, GDY JUŻ BĘDZIESZ W AMERYCE. I NIE MARTW SIĘ O MNIE.
Ambasada jest obserwowana przez służby,
więc równo o 9.00 proszę iść posto do bramy.
Wyruszy pan do Ramstein przed końcem dnia.
- Hurra. Dziękuję. - To nie wszystko, poruczniku.
Rozmawiałem z ambasadorem.
Niestety nie możemy udzielić azylu pana cywilnej eskorcie.
Zaraz. Nie rozumie pan.
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie Nick. Obiecałem, że zabiorę go do Stanów.
Rozumiem, ale Nikołaj Ustinow nie jest zwykłym obywatelem.
- Wiedział pan, że był w KGB? - Tak, powiedział mi. Ale odszedł.
To bardzo wrażliwy moment w stosunkach amerykańsko-radzieckich.
Udzielając azylu agentowi KGB, obecnemu czy byłemu…
Pan chyba żartuje. Ten facet to cenny zasób.
Wgląd w sowieckie operacje. To okazja.
Mam związane ręce. To rozkaz z samej góry.
Co ja mam mu teraz powiedzieć?
Zaufał mi, Ameryce. Jeśli go zostawię, nie będziemy się różnić od nich.
To popieprzone.
Proszę potwierdzić, czy będzie pan tu o 9.00.
Tak, będę.
Już niedaleko.
Posłuchaj, zanim dojedziemy…
Gadałem z ambasadą i mam kiepskie wieści.
Czy to ślepy zaułek?
Co jest?
Miałem cię za przyjaciela.
Wydałeś mnie?
Rzucasz mnie i moją córkę na pożarcie.
Daj spokój, Nick. Nie.
Coś ty zrobił?
Puszczaj! Hej! Nick!
Nie tak się umawialiśmy!
Zawołajcie Wołkowa. To niedopuszczalne.
Kogo my tu mamy.
- Było dzwonić i donosić? - Ty zdrajco. Obiecałeś mnie zabrać.
Planowałem ich przekonać na miejscu.
Kłamiesz! Czemu ukryłeś, że odmówili mi azylu?
Bobyś mnie nie podwiózł.
- Widzisz? Łajza z ciebie. - Przysięgam, że bym cię nie zostawił.
Ja taki nie jestem.
Nie wiem, jaki jesteś.
Wiesz. Jestem Maverickiem. Ubóstwiasz mnie.
To tylko film. Teraz to zrozumiałem.
Nick…
Panowie.
Mieliście mnie wypuścić.
Wypuścimy. Jednego z was.
- Co to jest? - Zeznania.
Zgodnie z nimi twoim celem
była infiltracja Kremlu i zabójstwo prezydenta Gorbaczowa.
A wy potwierdzacie, że wtajemniczył was w misję.
Ale to nieprawda.
Jeśli wystarczająco dużo ludzi w to uwierzy, to będzie koniec głasnosti.
Otwarcie.
Jedyne, na co się otworzyliśmy, to niezgoda i nieporządek.
Jeśli to podpiszesz, dobrze się tobą zajmiemy.
Nowa tożsamość, a wraz z nią komfort i luksus, jakich nie znasz.
Jesteś pan paskudnym człowiekiem. A to jest paskudna sugestia.
Twój kraj odmówił wydostania cię zza linii wroga,
- zostawiając cię samego. - Wiem, na co się pisałem.
A twój ojciec?
Wiedział, że rząd go zabija i umywa od tego ręce?
Co powiedziałeś?
Mamy swoje źródła.
Harold Kelly.
Zdiagnozowany w 1983 roku złośliwy międzybłoniak opłucnej.
Przez 32 lata pracował w stoczni w San Diego,
gdzie codziennie był narażony na wysokie stężenie włókien azbestu.
I czemu to wina Stanów?
Wiedzieli o ryzyku, ale ukrywali to przez dekady,
żeby zaoszczędzić.
Skąd to wiesz?
To kopia tajnego listu od sekretarza marynarki
z września 1956 roku.
Mówiłem, że mamy swoje źródła.
Narody są jak ludzie.
Robią, co muszą, aby przetrwać.
Pytanie, czy ty również?
Zanim tu trafiłem, sądziłem, że znam ten kraj.
Ale jest coś, czego nie wiedziałem.
Nie wiedziałem, że żyją tu dobrzy ludzie.
Ludzie, którzy zaryzykują życiem, aby pomóc obcemu.
Więc nie, nie podpiszę tego.
Nie dla dobra mojego kraju, ale dla dobra twojego.
A wy, towarzyszu?
Dowiedliście swojej lojalności, wydając go.
Jesteście gotowi wykonać ostatni krok dla swojego kraju?
Dla swojej rodziny?
Czym jest lojalność?
Bajką dla głupców.
Ameryka, Rosja, wsio rawno.
Przed sobą nie uciekniemy.
Jeśli to ochroni mnie i moją rodzinę, podpiszę.
Nick.
Co za różnica?
Bardzo dobrze.
Dobrze was wyszkolono w KGB.
Nauczono mnie również nie dawać więźniom ostrych przedmiotów.
Cholera! Wiedziałem, że grasz.
- Tak? - Nie, ale dzięki Bogu.
- Nadal jestem zły. - Ja też. Po co ci to?
Jeśli przeżyjemy, to dzięki temu on nie.
- Gotowy? - Nie.
Gdzie jesteśmy?
W tajnym więzieniu KGB. Używanym do mniej formalnych przesłuchań.
Wołkow się zbuntował?
Niektórzy działają we własnym interesie. Coś o tym wiesz.
To ty wezwałeś tych katów.
Stać!
- Wracamy do ambasady? - KGB ją obstawi.
Wiejemy z kraju. Najbliższe lotnisko?
Szeremietiewo, jakieś 12 km stąd.
Dobra, potrzebujemy samochodu.
Auto zatrzymają. Coś większego.
- Znaczy czołg? - W czołg strzelą.
We wszystko mogą strzelić.
Nie we wszystko.
Nie.
Raczej nie strzelą w pocisk nuklearny.
- Raczej? - Hej!
- Co mu powiedziałeś? - Że rozjechał mi dziecko.
Akurat to ci wpadło do głowy? Co ty masz z tymi dziećmi?
O Boże.
Wysiadać z samochodu!
Wszystkie jednostki mają ścigać tę mobilną wyrzutnię.
Nikt ma nie strzelać!
- Widzisz to? - Tak, widzę.
Uważaj!
Może to sobie wyjaśnimy?
Co tu jest do wyjaśniania?
Ja cię ratowałem, a ty się na mnie wypiąłeś.
Zabawne, bo ja pamiętam, że to twój zadek wypiął się na mnie.
Poprosiłem o azyl, odmówili, a ty wrzuciłeś mnie do lochu.
Obiecałeś, że twój kraj nas ochroni.
Wychodzi na to, że mój kraj nie jest idealny.
Mają gdzieś mojego tatę i nas tak samo.
Posłuchaj…
jeśli mam być zupełnie szczery, to myślałem tylko o powrocie do domu.
Może jestem samolubny.
Powinienem powiedzieć prawdę, bo jesteś moim kumplem.
A kumple tak robią.
Gdzie mi z tym?
Wiesz, dlaczego mówią na mnie Assassin?
Kiedy jako młodszy porucznik pierwszy raz wylądowałem na lotniskowcu…
byłem z siebie całkiem dumny.
Więc kiedy wysiadłem,
nie patrzyłem pod nogi
i wpadłem dupą do włazu pokładowego.
Ktoś z załogi mnie wyciągnął. Rozejrzałem się, czy nikt nie widział, i…
znowu to zrobiłem.
Wpadłem dupą do tego samego włazu.
Nie rozumiem.
Wpadłem dupą do środka, ass in.
Dwukrotnie. Łapiesz?
Ass, ass, in.
Ale wstyd.
Nikomu spoza jednostki nie opowiadałem tej historii.
Potraktuj to jako gest.
Czego?
Zaufania.
Ufasz, że nie rozpowiem, jak się ośmieszyłeś?
Tak.
Sięgasz po drugi drążek?
Doceniam, że wyjawiłeś mi swój sekret, Ass-ass-in.
Możesz mówić ciągiem.
Ass-ass-in.
Assassin.
Nie zmieścimy się.
- Gdzie są prywatne odrzutowce? - Na Wnukowie.
Gdzie to?
Godzinę stąd.
Czyli lecimy komercyjnymi.
Moje dziecko tam jest!
O Boże!
Za mną!
- Czemu to zrobiłeś? - Jak to?
- Wziąłem kulę na siebie. - Wziąłeś?
Podzieliłeś się nią. Nie zatrzymasz kuli dłonią.
Teraz wiem. Wtedy też wiedziałem.
Podjedź bliżej drzwi!
Bliżej!
Zamkniesz drzwi?
Ile oni mu płacą?
Kiedy zdechniesz,
wytropię twoją córkę i ją też zabiję!
Jesteś zdrajcą i głupcem!
Nie, Wołkow.
To ja zniszczę ciebie.
To powiedział?
To go raczej nie zabiło.
Kto pilotuje samolot?
Włączyłem autopilota.
Coś włączyłem.
Jak daleko do Finlandii?
Za daleko. Wraz z silnikiem straciliśmy prędkość.
Nie dolecimy do Finlandii. Za mało paliwa.
- A dokąd dolecimy? - Gdzieś nad Bałtyk.
Albo znajdziemy Carla Vinsona.
Kim jest ten Vinson? Pomoże nam?
To nie człowiek. Znaczy kiedyś nim był. Teraz jest lotniskowcem.
Zmieścisz się na lotniskowcu?
Teoretycznie nie, ale praktycznie…
raczej nie.
Kapitanie, TAO. Niezidentyfikowany kontakt, kurs 110,
32 km, 1500 m.
- Wojskowy? - Nie.
- Cywilny. - Wywołaj go na alarmowej.
Niezidentyfikowany samolot, kurs 285,
zbliżasz się do amerykańskiego okrętu wojennego.
Zidentyfikuj się i podaj swoje zamiary.
Tu porucznik Troy Kelly z Marynarki Wojennej USA.
Stan niebezpieczeństwa, proszę o pozwolenie na lądowanie.
Natychmiast zmień kurs, inaczej zostaniesz poddany
działaniom obronnym.
- Cholera. - Co?
My ich słyszymy, ale oni nas nie.
Sprawdźmy z bliska. Wyślij Alert Five.
Założą, że jesteśmy wrogo nastawieni i przeprowadzą przechwycenie.
Dam radę to naprawić. Ile czasu nam zostało?
Ile potrzebujesz, aż nas zestrzelą.
Skopa Air, natychmiast zmień kurs i potwierdź.
- Jak ci idzie? - Moje radio jest prostsze.
Kapitanie, to był alarm z Interpolu.
Uzbrojeni napastnicy przejęli ATR-42 na lotnisku Szeremietiewo.
TAO, najwyższy stan gotowości bojowej.
- Odlatują. - To dobrze.
Niedobrze. Usuwają się z drogi.
Oznaczam cel 141 jako wrogi. Czekam na zgodę na otwarcie ognia.
- Wydaję… - Powtarzam. Tu porucznik Troy Kelly…
- Wstrzymać się. - 7741. Byłem zaginiony w akcji. Odbiór?
Witaj z powrotem.
Mayday!
Niski poziom paliwa. Prosimy o lądowanie awaryjne.
Taką maszyną? Bez haka? Zwariował.
Jaką rozpiętość skrzydeł ma ATR-42?
26 metrów.
Będzie na styk, ale to możliwe.
Mówi kapitan.
Załoga pokładowa, awaryjne przesunięcie do przodu.
Cała naprzód.
Skopa Air 1628, możesz lądować.
Gratuluję, Troy.
Wracasz do domu.
Tak, wracam.
- Kapitanie, potrzebuję twojej pomocy. - Słucham.
Potrzebuję statusu azylanta dla obywatela ZSRR, Nikołaja Ustinowa.
Co?
Nie jestem upoważniony, by go udzielić.
To zapytaj kogoś z Departamentu Stanu, bo słyszysz ten alarm?
Zostało nam 20 kilogramów paliwa.
Nie rozumiem. Masz zgodę na lądowanie.
Odmawiam lądowania, dopóki nie otrzymam tego, o co proszę.
Piętnaście kilogramów.
- Facet ma kuku na muniu. - I jest żołnierzem USA.
Połącz mnie z wicedyrektorką Meadows.
Szybko!
Czemu to robisz?
Bo w tym wypadku stanę w obronie kraju, przeciwstawiając się mu.
Dziękuję.
Zabrakło silnika, kapitanie.
Kelly, tu Karen Meadows z Departamentu Stanu.
Konsul generalny Hennessy wdrożył mnie w sytuację.
Nie lubię, gdy ktoś na mnie naciska,
zwłaszcza o 5.00 rano.
Przepraszam za pobudkę.
Biorąc pod uwagę okoliczności,
oficjalnie zatwierdzam wniosek o azyl.
Dziękuję za twoją służbę, poruczniku.
A teraz ląduj, do cholery.
Ryzykowałeś dla mnie życiem.
Tak jakby. Mamy zapasowy bak.
Skrzydła 30 stopni.
Dźwignie sterowania maks. Na pasie i na osi.
Jakbym przeniósł się do ulubionego filmu.
- Hej, Troy. - No?
Możesz być moim skrzydłowym…
Nie. Co to ma być?
Nie bawimy się w to.
Rozumiem.
To wielki zaszczyt służyć temu krajowi
i pielęgnować motto Marynarki Wojennej: non sibi sed patriae.
„Nie dla siebie, a dla kraju”.
Dlatego też jestem głęboko przekonany, że rząd wyda publiczne oświadczenie
w sprawie wykorzystywania w budownictwie wojskowym rakotwórczych materiałów.
Dodatkowo prosiłbym o powołanie komisji odszkodowawczej,
aby wesprzeć ludzi, w tym mojego ojca,
którzy poświęcili własne zdrowie, aby chronić nasze.
Dziękuję, poruczniku.
Ten kraj ma wobec pana dług wdzięczności i poważnie rozważymy pańską prośbę.
Przepraszam.
Nauczyłem się tego od rosyjskich skautów.
Powinienem był wspomnieć, że mam to.
To kopia tajnego listu wysłanego przez Sekretarza Marynarki Wojennej w 1956 r.,
w którym stwierdzono, że azbest stanowi zagrożenie dla zdrowia stoczniowców.
Gdzieś mam oryginał. Nie pamiętam tylko gdzie.
Jest to jednak bardzo obciążające.
Brawo.
I jak Bic Mac? Nie rozczarował cię?
Smakuje jak Ameryka.
Kiedy ruszasz w drogę?
O świcie.
Zjem lunch przy Dzwonie Wolności.
To marzenie każdego.
Piękność.
Tak.
Nie masz czasem zaległego urlopu?
Po moim ostatnim wyczynie może czekać mnie stały urlop.
To może do mnie dołączysz?
Stół składa się w drugie łóżko.
Mam też telefon, więc mogę dzwonić do Anny.
I jest magnetofon.
- Odpadam. - Rozumiem.
Ale czy nie pora poznać kraj, który tak zaciekle chroniłeś?
Sam nie wiem.
Nie daj się prosić, poruczniku.
Jeszcze jedna przygoda.
Dopiję, a potem podejmę decyzję.
Oczywiście.
Nabijasz się ze mnie.
KATASTROFA W DUECIE
Napisy: Daria Okoniewska