GRASSO, ANTHONY, DOCHODZENIE
BRAK DOWODÓW
SZEF DORSEY
- Grasso? - Tak.
Skargę złożono,
gdy był członkiem innej grupy.
- To wzór. - Ale nie dowód.
Nawet jeśli zwabił tam Cliffa,
a według mnie tak,
korespondencji przez Snapchat nie odzyskasz.
Pieprzę to.
- Przykro mi... - To sprawi,
- że mu się upiecze. - Ale śledztwo
- przejął operacyjny. - Już raz ich wykiwał,
albo i więcej razy.
Pojedźmy do parku Wissahickon, rozejrzyjmy się.
Jesteśmy to winni Lizzie.
Tom?
Posiedzisz przy mnie, dopóki nie zasnę?
Jasne.
To tymczasowe rozwiązanie.
Po nocy nic nie zdziałamy.
Rano pojedziemy się rozejrzeć.
Dobra?
GRUPA ZADANIOWA
Spóźniłeś się.
Rano spotkał się klub. Zginęła agentka federalna.
Musimy się odciąć od każdego,
kto łączy nas z tą katastrofą.
Federalni pytali mnie o Grasso.
Powiedziałem, że ostatnio dziwnie się zachowuje.
Nie zdziwi ich taki obrót sprawy.
Jeszcze jedno.
Lee Whitehead. Diler z Reading.
Dostarczył wczoraj Kolumbijczykom 11 kilo prochów.
Mówią,
- że sprzedała mu je kobieta. - Zapomnij o forsie.
Ona się nie liczy.
- Trzeba robić porządek. - Za dużo tej forsy, żeby zapomnieć.
Mówię tylko, że masz źródła w Reading.
Możesz zadzwonić i popytać o kobietę.
Dobrze. Zrobię to.
Cześć.
Dobrze się domyślam?
Na czym stoję, Vincent?
- Jayson jest z tobą? - Tak.
Oto moja oferta.
Zajmij się nim dla dobra braci,
zanim nas pogrąży.
Jeśli do rana umrze, nie pojadę cię szukać.
Per?
Perry?
Prysznic się zepsuł.
Musiałem się myć w umywalce.
- A tobie co? - Nic.
Naprawię prysznic.
Dobra. To jak?
Skarpetki w tej szufladzie czy...?
Nie wiem.
Mamy bieliznę, skarpetki, piżamy, koszulki...
- Czego brakuje? - Szczoteczki do zębów.
Kąpielówek, gdybyśmy chcieli popływać.
Niech sobie wybierze rzeczy do pokoju.
Jakie?
Plakaty, naklejki... Co chce.
Kiedy trafili do nas Ethan i Em,
pracownicy opieki mówili, żebyśmy pozwolili im ozdobić pokoje.
Żeby czuli się jak u siebie.
Jak długo planujesz go trzymać?
Koordynator powiedział,
że zadzwonią, jak znajdą dla niego stały dom.
To mogą być trzy tygodnie albo i pół roku.
Muszę spytać, bo o tym myślę,
a nie lubię jątrzyć.
- Wiem. Nie cierpisz. - Sprowadziłeś Sama,
żeby naprawić sytuację z Ethanem?
- Co? Nie. - Próbujesz zrównoważyć szale?
To nie ma związku z twoim bratem.
- Żadnego. - Dobrze.
- To znowu ja. - Jesteśmy w kuchni.
Dzień dobry.
Domyślam się, że nie jedziecie na dni kariery?
Tego akurat nie tykam.
Żadnych dni kariery, żadnej grupy.
Domykamy wątki.
Daj znać, jeśli w trakcie
spadnie ze schodów albo zapomni, jak się nazywa.
Zrobi się.
Miłego dnia.
- Eagles - Cowboys, po 20. - Na górę.
- Elliot na zwycięstwo! - Bo się spóźnimy!
- To remis. - Mamo!
Ojciec odstawia was,
kiedy chce, ale gdy ja się spóźnię, robi piekło.
- Cześć, wujku. - Cześć.
Cześć.
- Uważaj na włosy. - Co tu robisz?
Byłem w okolicy i wpadłem.
Chłopcy, pakować się.
Nie, nie, nie!
- Wszystko gra? Unikasz kłopotów? - Staram się.
Chodź. Pokaż się.
Co słychać?
Odliczam kolejne sekundy.
Gdzie byłeś? Dzwoniłam w środę.
Przepraszam. Miałem na głowie grupę.
Spotykasz się z kimś? Na siłowni poznałam taką Chloe...
- Ona... - Nigdy więcej.
Pamiętasz, jak mnie umówiłaś? Z kociarą.
- Jaką kociarą? - Dobrze wiesz.
Chloe nienawidzi kotów.
To pierwsze, o co spytałam.
Po co robisz ten dźwięk? Do śmierci chcesz być sam?
Mam ciebie, chłopców...
Jesteś jedynym facetem, który robi, co może, żeby nie zaliczyć.
Wiem.
Co jest grane?
Posłuchaj,
wyjdą na jaw pewne sprawy.
O mnie.
Po tylu latach odkryli,
że to ty podbierałeś datki w kościele?
Nie.
Jezu, co jest?
Pamiętasz, jak mama zachorowała
i chcieliśmy ją zabrać
z tego gównianego domu w Crum Lynne?
Znaleźliśmy coś w Radnor, z widokiem.
- Twój kumpel znał kogoś... - Nie miałem kumpla.
Sam zapłaciłem.
Jak wtedy, kiedy pojawił się ten dom,
a wy uciekaliście od Chrisa.
Kolega nie dał nam zniżki,
to ja zapłaciłem.
Forsą za pomaganie ludziom, z którymi nie powinienem się wiązać.
A teraz przeze mnie...
zabili dziewczynę.
Boże!
Czyli...
Twierdzisz, że policja wie...
Nie wie. Sam im powiem.
Ale...
- Zaczekaj choć chwilę. - Nie mogę.
Nie mogę już z tym żyć.
Duszę się, wiesz?
Mamo, gotowa?
Wsiadajcie. Idę.
- Mówiłaś, że się spóźnimy. - Wsiadajcie!
Chryste!
Idź do chłopców.
Później cię złapię.
Wiem, kim jesteś. Nieważne, co będą mówić.
Po godzinach ktoś bywa?
Nie. Kończymy koło 20:00 lub 21:00.
Po waszym telefonie wysłałam chłopców na poszukiwania.
Casey znalazł to.
Dlaczego akurat teraz?
80 kilometrów szlaków.
Jeśli nie szukasz, nie znajdziesz.
A rejestracja?
Auto skradziono tamtej nocy.
Dobra.
Tom?
Nie działa. Raczej nic nie ściągniemy.
Ile to kilometrów kwadratowych?
Czternaście.
Akurat tamtej nocy...
ile telefonów mogło się tu logować?
Niewiele.
Ściągnijmy dane i zobaczmy.
Musicie coś zobaczyć.
Jaki jest plan, Per?
Chyba nie możemy tu dłużej siedzieć.
Sporo myślałem o tej torbie.
Robbie sprzedał narkotyki, zanim pojechał.
Logiczne.
Żebyśmy nie szukali, skoro przepadły.
To gdzie pieniądze?
Tylko w jednym miejscu. U Maeve.
Dzwoń do Breakera. Niech się z nami spotka na wjeździe do Allentown.
Odwiedzimy ją.
Gdzie znaleźliście torbę?
Jak to pustą?
A co jest u Maeve? Wezmę auto Donny.
- Jasna cholera! - Wiem, boję się.
Czyli ta kobieta przyszła i powiedziała:
"Masz milion dolarów"?
Tak. W życiu jej nie widziałam.
I co zrobisz?
Nie wiem.
Z jednej strony chcę to oddać glinom i mieć spokój.
Z drugiej wiem, że Robbie umarł, żebyśmy to mieli.
I nie powinnam tego spieprzyć.
To zatrzymaj.
Ale ktoś na pewno wie o tej forsie.
- Na pewno jej szuka. - To ją schowaj.
Gdzieś blisko domu.
Żebyś mogła pilnować.
Ukryj ją.
I poczekaj.
Pół roku, rok.
Jeśli forsę znajdą gliny,
nic nie wiesz.
To Robbie chował.
A jeśli nikt się nie zjawi,
zaczniesz z dzieciakami nowe życie.
Zobacz.
Po co mi dane z nadajnika?
Stoi w parku Wissahickon.
Ten numer logował się o 23:03.
- To telefon Lymana. - Raya Lymana?
Jak tam trafił?
Używaliśmy go, żeby komunikować się z Cliffem w Bailey.
Tak myśleliśmy.
Boże!
Do czegokolwiek zmierzacie,
pospieszcie się, do cholery.
Grasso podmienił telefony.
Dlatego Cliff nie przyjechał.
Udowodnimy to, jeśli dostaniemy dostęp do szafki z dowodami,
który odebrano nam w związku ze śledztwem operacyjnego.
Wiesz, jak idą takie sprawy.
Bez tego Grasso się wywinie.
Wiem. I wkurza mnie, że muszę ruszyć dupę z kanapy
i wskoczyć w spodnie.
Cholera!
Jedna na osiem godzin. Kiedy brałaś?
Nie wyliczaj, tylko daj.
- Jeszcze jedno. - Co tym razem?
Musimy odzyskać broń.
Dobra.
Musisz mi pomóc włożyć spodnie. Na górze.
Chodź, najwyżej zamkniesz oczy.
Dlaczego zadzwoniłaś?
Breaker się tu ukrywa.
Słyszałam, jak rano rozmawiał z Jaysonem.
O Maeve.
Maeve? Kto to?
Córka Billy’ego Prendergrasta.
Młoda dziewczyna, która nie ma z tym nic wspólnego.
Dobra.
Powiedział, że do niej pojadą.
Gdzie oni są?
Donna, nie pogrywaj ze mną.
Gdzie oni są?
Stary dom mojej mamy.
Gdzie?
Stroudsburg.
Bishop Hollow Road.
- Dlaczego chcą dopaść Maeve? - Mam pewne podejrzenia,
ale tam nie dotrą.
Tak?
To ja.
Masz wieści?
J...
Co jest?
Znaleźli ciało Eryn.
W kamieniołomie.
I coś jeszcze.
J?
Jesteś tam?
J, musimy wiać!
Wiem, co zrobiłeś.
Wiem!
Jadą.
Jadą!
Jeszcze jeden i koniec.
- I co? - Jeszcze.
Dobrze. Będziesz spał w zoo.
Wasz brat lubi zwierzęta?
- Ethan? - Tak.
Wyprowadzał okoliczne psy.
Pewnego razu zaginął psiak pani Heimrich.
- Pamiętasz? - Tak.
Wszyscy przestaliśmy szukać, ale nie Ethan.
Całą noc chodził z plecakiem i czołówką.
Znalazł psa w Chatham Park.
Konam z głodu.
- Lunch? - Tak.
Mamy masło orzechowe z dżemem.
- A może Dairy Queen? - Boże!
Co?
Od lat tam nie jadłam.
Dlaczego?
Urodziłam dziecko.
Kiedy rodzisz dziecko,
z twoim ciałem dzieją się dziwne rzeczy,
a ty chcesz, żeby było takie, jak przed porodem.
Żeby do tego doprowadzić, nie je się deserów lodowych...
Czemu o tym mówię?
Jedziemy do Dairy Queen!
A ja pochłonę deser z masłem orzechowym!
Nie powiedziałeś mi o Samie.
Moja żona i ja, zanim...
Byliśmy zarejestrowani jako rodzice zastępczy.
Uznałem, że lepiej mu ze mną niż z innymi.
To dobrze. Cieszę się, że jest z tobą.
Dobra. Komórka Lymana. Spróbuj.
Nic.
Cholera.
Podmieniona.
Musimy znaleźć prawdziwą.
Co wymaga nakazu.
Wydanego przez agenta nadzorującego i aprobaty...
Albo bystrego młodzika,
który chce awansować, zanim szefowa odejdzie na emeryturę.
Cindy...
Cholera!
Musisz dla mnie zrobić coś, czego nie wolno robić,
- ale i tak to zrobisz. - Dobrze.
Super.
- Cześć. - Telefon Lymana
logował się w sobotni wieczór o 00:58
- na Fountain w Roxborough. - Gdzie to?
- Fountain jest tutaj. - Tak?
Grasso mieszka dwie ulice dalej.
Jedziemy do Grasso.
Monitoruj jego komórkę. Jeśli się ruszy, daj znać.
Zdążę jeszcze powiedzieć, że to zły pomysł?
Dobre pomysły dawno mi się skończyły.
- Gdzie jesteś? - Przed domem Grasso.
- Co z forsą z Reading? - Miałeś rację.
- Jest trop. Działamy. - Widzisz?
Nie cieszysz się, że chciałem to sprawdzić?
Myśl o tym przy podziale forsy.
Najpierw porządki, potem forsa.
Ant?
Anthony?
Siadaj. Już.
Chcesz colę? Śmiało.
Pij.
Jaki jest plan? Upozorować moje samobójstwo?
A ty masz mnie znaleźć?
Jak możesz tyle lat to robić?
Ja po dwóch czuję się jak wrak. Nie śpię.
- Nie mogę jeść. - Też tak miałem,
ale to sobie wytłumaczyłem. Trzem synom opłaciłem college.
Wiem.
Rozmawiałem z operacyjnym. Rano idę do nich bez adwokata.
- Czekaj. - Mam dość.
Słuchaj. Możemy się wykręcić.
Jayson i Perry nie żyją.
- Wiem, gdzie jest forsa. - Skąd wiesz, że nie żyją?
- Robbie Prendergrast sprzedał prochy. - Jaka forsa?
Dał forsę Maeve.
Vincent wysłał do niej ludzi.
- Do Maeve? - Nie musisz tego robić.
Kto jedzie do Maeve?
Jezu! Kurwa!
Grasso się przemieszcza.
- Cholera! - Telefon porusza się
- na wschód 4-22. - Gdzie to jest?
Elverson. Robbie Prendergrast.
- Po co tam jedzie? - Przekonamy się.
Zostańcie tu.
Maeve?
Musisz uciekać. Jadą po ciebie.
- Co? - To gliniarz.
Każe nam uciekać. Już!
Maeve, dokąd jedziemy?
- Kurwa! - Co?
Kluczyki. Czekajcie.
Kurwa!
Gdzie pieniądze?
Jakie pieniądze?
Nie rób tego.
Wiem, że tu są.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Dobra, powiem ci,
tylko ją puść.
Harp, do samochodu.
Zamknij.
Gdzie?
To samochód Grasso?
Tak wygląda.
Otwórz.
Otwórz torbę!
Zamknij drzwi. Zamykaj.
Zamknij się, kurwa.
Jayson tu jest.
Ranny policjant na Melville Lane 16 w Elverson.
Przyślijcie wsparcie.
Dobra.
Idź.
Schodami.
Aleah!
W porządku?
- Boże! - Żyjesz?
Zostaw mnie!
Nie!
Pomocy!
- Dokąd idziesz? - Schowaj się.
Powiem policji, że Maeve ma kłopoty.
Pomocy!
Nie!
Pomocy!
Nie!
Kurwa!
Pomocy!
Broń!
Idź od przodu.
Zamknij się!
Cofnij się!
Ale już!
- Mogę go zdjąć. - Nie. Za duże ryzyko.
Cofnij się, kurwa!
To koniec. Puść ją.
Cofnijcie się, bo ją zabiję!
Nic ci nie jest, Maeve?
Już dobrze.
Masz szczęście, że chłopiec jest cały,
bo oprócz ręki bandażowałabyś dupę.
- Nie weszłaby w temblak. - Nie wymądrzaj się,
tylko pisz raport
i kończmy ten cyrk,
- zanim zrobi się jeszcze większy smród. - Jasne.
I jak poszło?
Pochwalić nie pochwalił,
ale co zrobi, zwolni mnie?
Koniec końców wszyscy się cieszą, że można zamknąć sprawę.
I w związku z tym pytają o pieniądze.
Agenci znaleźli to w domu, w którym ukrywali się Perry i Jayson.
Myślę, że Jayson szukał ich u Maeve.
Niewiarygodne.
Zauważyłeś coś, kiedy tam byłeś?
Nie.
Wiesz, czym jest mądrość?
Nie.
Umiejętnością odwrócenia wzroku.
Dzięki, Kath. Za wszystko.
Twoja siostra już jedzie.
Za kilka minut będzie.
Przyniesiesz scrubsy?
Może zdążę stąd zwiać.
- Szefie? - Tak?
Nie dasz mi pokuty?
Nigdy nie dawałem.
Ludzie wystarczająco zadręczają się sami.
Omówimy pytania, które zadałam.
- Cześć. - Cześć.
Jak młody?
Dobrze.
Zabrałyśmy go do sklepu i nakupował sobie rzeczy.
Graliśmy w parku w kosza.
Dziękuję, że się nim opiekujesz.
I mną.
Mogę wejść?
Pogadamy o oświadczeniu?
Tato, nie wiem...
Nie wiem, co tam powiem.
- Ja... - Em,
musimy mówić prawdę.
Nawet jeśli boimy się, że sprawimy komuś przykrość.
Nie byłem ostatnio dobrym ojcem.
- To nic. - Wcale nie.
Mam cię chronić, byś czuła się bezpieczna,
i to...
i to właśnie będę robić.
- Jak pociąg? - Dobrze.
- Jak się czujesz? - W porządku.
Wrócimy za kilka godzin.
Dobrze.
Gotowi?
Czy obrona chce wygłosić oświadczenie?
Tak, wysoki sądzie.
W imieniu rodziny oświadczenie złoży Tom Brandis.
Tato.
Dzień dobry, wysoki sądzie.
W 2009 moja żona Susan i ja zostaliśmy zastępczymi rodzicami
Ethana i jego siostry, Emily.
Dwa lata później oficjalnie złożyliśmy papiery adopcyjne.
Ethan był pełny energii,
zawsze w ruchu.
Nauczyciel stwierdził, że przy biurku powinien mieć zamontowany pas.
To były pierwsze ostrzeżenia.
Zaburzenia funkcji wzrokowych, dysleksja, deficyty ruchowe.
Nie czekaliśmy.
Przyjaciele powtarzali, że trzeba reagować szybko.
Susan nie ociągała się,
zawsze wolała działać.
Wprowadziliśmy terapię zajęciową i Ritalin.
Gdy Ethan miał 12 lat, przywiózł go policjant.
Znalazł go rzucającego kamieniami w samochody na Ridge Pike.
Pediatra zalecił terapię.
Wykryto dysregulację nastroju z napadami złości.
Rzucał krzesłami w nauczycieli,
obcinał sąsiadom huśtawki ogrodowe.
Atakował Susan, mnie i swoje siostry.
Dlaczego?
Mówił, że głosy kazały mu to robić.
Nauczyciele pisali opinie,
a ja wstydziłem się nosić w szkole plakietkę z nazwiskiem,
żeby nie wyszło, że jestem ojcem Ethana.
Weekendy były najgorsze.
Dwa pełne dni, gdy był tylko dla nas.
Łamaliśmy sobie głowy, desperacko próbując go zrozumieć.
Ale Susan, niestrudzona adwokatka Ethana, znalazła nowych lekarzy,
cierpliwych, miłych.
Risperdal dał mu spokój.
Uciszył głosy w jego głowie.
Ethan znalazł pracę w YMCA, poznał przyjaciół,
Kenny’ego, Doyle’a, Evansa.
Na chwilę
pozwoliliśmy sobie spojrzeć w przyszłość.
Ale pandemia uderzyła mocno.
Zabrakło Rispedalu.
Głosy powróciły, jeszcze bardziej rozwścieczone,
i 15 maja te głosy kazały Ethanowi zabić Susan.
Teraz to zdarzenie ma przesądzić o jego życiu.
Była też radość.
Tyle radości.
Kiedy pierwszy raz nazwał mnie tatą.
W Nowym Jorku, kiedy kupił 25 hamburgerów
i nakarmił nimi bezdomnych.
I kiedy pani O’Keefe, kochana, wyrozumiała nauczycielka plastyki
wzięła mnie na bok
i powiedziała, jak pełnym światła...
pełnym światła dzieckiem jest Ethan.
Ethan,
nie chcę, żebyś żył z tym wstydem.
Ethan, spójrz na mnie.
Proszę.
Synu, spójrz na mnie.
Wybaczam ci.
Kocham cię.
Nie przyszedłem tu mówić sędziemu, kiedy mój syn ma wyjść na wolność,
bo to nie moja rola.
Przyszedłem ci powiedzieć, Ethan, że gdy ten dzień nadejdzie,
będę gotowy.
Wracaj prosto do domu,
a ja będę na ciebie czekać.
Dziękuję, wysoki sądzie.
Boże, patrz, jaki jest ten!
- Skąd wiesz, że są gotowe? - Cóż,
widzisz ten?
Widzisz wystające korzenie?
Tego właśnie wypatrujemy.
- Zaciśnij pięść. - Tak?
To odpowiednia wielkość buraka.
Przyłóż. Jak myślisz?
- Dobry. - Tak.
Teraz potrząśnij łodygą.
I wyciągnij. Proszę bardzo.
- Ładny? - Ludzie to jedzą?
To samo mówiłeś o ogórkach i co?
Zanieś do domu.
Wezmę jeszcze kilka
i będzie pyszna kolacja.
- Dobrze. - W porządku?
Witam ponownie.
Pukałem, ale nikogo nie było. Mogę?
Pewnie. Chwileczkę.
Dobra wiadomość. Wreszcie znaleźliśmy chłopcu rodzinę.
Nie wiem, co robić.
Chcesz wiedzieć, co myślę?
Jeśli odmówię, i tak powiesz?
Skoro nie chcesz, to nie.
Nie. Mów, jeśli chcesz.
Nie wiem, czy potrafisz być osobą, której potrzebuje młody chłopak.
Który dorasta.
Zwłaszcza gdy Ethan wróci do domu.
On będzie cię potrzebował.
Co?
A myślałem, że postąpiłem dobrze.
Bo postąpiłeś,
ale czy zrobiłeś to dla chłopca czy dla siebie?
Wiem, że jesteście sobie bliscy,
i wiem, że to, o co proszę, jest trudne.
Nawet nie wiem, co to takiego.
Nie bądź samolubny w miłości.
To, co najlepsze dla ciebie, nie musi być najlepsze dla chłopca.
Skąd mam wiedzieć, co jest dla niego najlepsze?
- Gotowa? - Tak.
To do dzieła.
Jak długo będziemy jechać?
Sześć godzin i siedem minut.
Sześć godzin?! Kurzy zad!
Dorośnij wreszcie.
- Po co to zrobiłaś? - Żeby pamiętać.
Ja chyba zapomnę.
Też tak myślałam.
O tacie.
Ale to nieprawda.
Wszyscy gotowi?
Tekst polski: Wojtek Stybliński