Chcecie zasłużyć na miano Diabelskich Psów?
Oto finałowe wyzwanie,
54-godzinny test, który zweryfikuje to, czego was nauczyliśmy.
Będziecie przeprowadzać symulacje taktyczne
przy minimalnej ilości snu i jedzenia, na ponad 65 kilometrach.
Ruchy! Szybciej!
Jeśli zaliczycie test, zostaniecie żołnierzami marines.
Jeśli nie, na tym etapie się pożegnamy.
Jeden z was zostanie
prymusem tego plutonu.
Finałowe wyzwanie to wasz oczyszczający ogień.
Ruszać się!
Pokażcie mi, na co was stać!
REKRUCI
FINAŁOWE WYZWANIE
Pomóżcie kolegom. Każdy gram się liczy. Dobrze się spakujcie!
Mamy to. Finałowe ukrzyżowanie.
- Finałowe wyzwanie. - Jedno licho.
- Jak kolano? - W administracji publicznej styknie.
Dasz radę, stary.
Bułka z masłem. Masz to w małym palcu.
Kiedy zaliczymy, opierdolę kubeł skrzydełek z kurczaka.
Kurczaka? Jebać to.
- Ja po wszystkim zamoczę kija. - Chyba że oderwą ci go aligatory.
Zginęło tam sześciu rekrutów.
Gdzie?
Do zobaczenia na bagnach.
Ogarnijcie swój syf.
Kończymy, fajfusy.
Wszystko okej?
Nie jest złamana.
Nie mówię o twojej dłoni.
W porządku.
Jest okej.
Pluton! Baczność!
Cope.
Od przodu do tyłu. Odlicz.
Raz, dwa…
Bierzesz frajera na siebie.
Jones nie odstępuje cię na krok.
Cokolwiek zjebie, idzie na twoje konto.
Nie zawiedź mnie.
Sir, tak jest, sir.
W lewo zwrot!
Naprzód!
Przejście!
Sami chcieliście!
Znów jesteś pupilkiem Sullivana?
Naprzód!
Marsz!
Ruszać się! Nie jesteście na urlopie!
Dawać, skurwysyny! Chcecie żyć wiecznie?
Nie ma deszczu, nie ma treningu! Szybciej, do cholery!
Z cukru nie jesteście, księżniczki! Ruchy, panienki!
Szybciej! Dawać!
Jones, kryj się!
Jones, wracaj!
Cope! Twój ziomek Jones właśnie cię wysadził! Ruchy, do cholery!
Zabić!
- Zabić! - Ruszać się!
Chcę to usłyszeć!
Zabić!
Czołgajcie się szybciej! Od tego zależy wasze życie!
Głowa niżej, kretynie!
Naprzód!
Ruchy!
Wykrzyczcie to, skurwiele!
Jones, ogarnij się! Cope, zabieraj swojego frajera!
- Kurwa! - Jeszcze raz!
Wstawaj!
Szybciej!
Przełazić przez tę ścianę!
Wiem, nie jest tak duża jak twoja mamuśka! Ruchy!
Kurwa, to nie koniec! Jeszcze raz!
Dawać! W górę!
Wściekasz się?
Zabawne, Trey nie myślał o tobie, kiedy był wczoraj u mnie.
Przyjdź tu natychmiast! Jaki masz problem, suko?
Dobra. Ściągnijmy tu głównego zainteresowanego.
Panie i panowie, oto Trey.
Widzę, że się pakujesz.
Tak.
Czas iść naprzód.
Pomóc ci?
Mam swój system.
Wiem, że z Matkami Marines trochę się…
nie ułożyło, ale Matką Marine jest się na zawsze.
Nie okłamałam tych kobiet.
Nie mówiłam, że Cameron zginął.
Ale równie dobrze mógłby nie żyć. Skazał się na zagładę.
Barbaro.
Nic mu nie będzie.
Cameron to rozsądny chłopak, a Ray jest tam z nim.
Na pewno sobie poradzi.
Jest osobą homoseksualną, June.
Wiedziałaś o tym?
Nie byłam pewna.
Ale wiesz, co marines robią osobom homoseksualnym, prawda?
To wiesz na pewno.
Ciągle myślę o czymś, co wydarzyło się,
kiedy Cameron miał sześć lat.
Był przed domem
i rysował coś kredą na chodniku.
Kilku chłopaków z sąsiedztwa przejeżdżało na rowerach.
Celowo wjechali na chodnik, żeby go nastraszyć.
A wiesz, co on zrobił, zamiast zejść im z drogi?
Spojrzał im prosto w oczy, wziął się pod boki
i powiedział: „Chodnik jest dla pieszych”.
Dla pieszych.
Sześciolatek.
Miał w sobie wtedy…
Miał w sobie taką iskrę.
Był nieustraszony.
Jeden z tych chłopaków zsiadł z roweru
i popchnął Camerona na ziemię.
Roześmiali się i odjechali.
Siedziałam tam
i patrzyłam, jak płakał.
Pomyślałam:
„Nie idź do niego”.
„Musi się tego nauczyć”.
„To go zahartuje”.
Musi się nauczyć, jacy są chłopacy na rowerach.
Świat jest pełen chłopaków na rowerach.
Ciągle myślę o tym, że do niego nie poszłam.
Wiesz?
Zostawiłam go z tym samego.
Nigdy nie jest za późno, by stać się taką matką, jaką chcesz być.
Idziemy. Dawać, rekruci.
Przed nami nocny tor przeszkód.
Dawać, panienki!
Przygotujcie się na noc. Zostało 12 godzin, racjonujcie żywność.
To kapelan?
- Na chuj nam ksiądz? - To czyjeś ostatnie namaszczenie.
Bowman!
Sir, obecny, sir!
O cholera, to John?
- Cholera. - Niech to, Bowman.
Bowman, pięknie!
Świetnie wyglądasz!
Dobra robota.
Kiedy do nas wracasz?
Cope!
Ty i frajer. Po dwa kanistry z cysterny z wodą. Już.
Tak jest, sir!
Wiem, że to straszne wieści.
Macie 72-godzinny urlop żałobny.
Zabierzemy was teraz do rodziny.
Bardzo mi przykro.
Tak jest, sir.
Co ty robisz?
Musimy jechać.
Zostaję tutaj.
John, tata nie żyje.
Wracamy do domu.
Jeśli tego potrzebujesz,
to jedź.
Ja jestem tam, gdzie powinienem.
Synu.
Nikt nie będzie cię winił,
jeśli wyjedziesz i skończysz szkolenie z innym plutonem.
Ale mamy plan szkoleniowy.
- Tak jest. - Musisz podjąć decyzję.
Każdy ma swoje problemy.
Stary, właśnie zmarł mu tata.
Życie zdrowo kopie w dupę. Co ja na to poradzę?
Pogadaj z nim. Wesprzyj go.
Dlaczego?
Dlatego, że to twój kumpel i tak postępują marines.
I dlatego, że o to proszę.
Gdyby nie ja, siedziałbyś teraz w Rikers.
Po tym będziemy kwita.
Bierz to, zanim zmienię zdanie.
- Nie jestem głodny. - Głowa do góry.
Musisz coś jeść.
Pogadaj z nim.
Powiedz coś.
Czemu nie wracacie do domu, żeby się pożegnać?
Mój tata to… żałosny kutafon.
Ale kiedy się przekręci,
zasiądę tuż przy dziurze, do której go wsadzą.
Zjawię się w eleganckim mundurze
i powiem mu:
„I kto teraz jest frajerem, gnoju?”.
Na twoim miejscu wróciłbym do domu.
Przestań gadać.
A co ja jestem, Oprah Winfrey?
Nie ruszaj się.
Powiesz komuś o tym, a skopię ci dupę.
Musiałbyś mnie dogonić.
Co to jest?
- Pociąłem materac, zrobiłem ci szynę. - A ty co, Doogie Howser?
Mówię poważnie.
Dowiedzą się, że znów uszkodziłem kolano, i koniec.
Jeśli teraz zjebię, wykopią mnie na dobre.
Skończyły mi się życia.
Dobra. I jak?
W porządku, Doogie.
Styknie.
Jebać to. Umieram z głodu.
Ty też.
Naprawdę chcesz do tego wracać?
No weź.
Pięć minut.
Fasola i parówki?
Mam gulasz wołowy.
Wymiana?
Lubię fasolę i parówki.
Serio? Nie widzisz, co się dzieje?
Sullivan nas obu wydymał.
Wykorzystuje mnie, żeby zrobić z ciebie swoją pojebaną kopię.
Tylko dlatego wciąż tu jestem.
Obiecał mi zwolnienie lekarskie, jeśli namącę ci we łbie.
Przed rozmową w lesie?
Kłamałeś, kiedy mówiłeś, że jesteśmy ty i ja.
Kłamstwa nagle ci przeszkadzają?
- Łżesz jak z nut. - Nigdy cię nie okłamałem.
Proszę cię, Cameron.
Codziennie kłamiesz, żeby tu być.
Wiemy, że wyjebaliby nas stąd, gdyby znali prawdę.
Różni nas tylko to,
że twoim zdaniem mieliby rację.
Wstawaj. Idziemy.
Przepraszam.
No już, wstawaj.
Przepraszam, okej?
Przepraszam.
Nie rozumiem, jak taki koleś jak ty patrzy na Sullivana i myśli:
„Chcę taki być. Wchodzę w to”.
Nie jest prawdziwy.
Wiem, jak wygląda, ale to nie bohater.
- To dręczyciel. Nienawidzi siebie. - Wiem o dręczycielach więcej niż ty.
Sullivan nie jest słaby.
A ja nie będę już więcej słaby.
Co się, kurwa, gapisz?
Dowódca kompanii.
- Dzień dobry. - Starszy instruktorze musztry.
Proszę za mną.
Jest mi pan winien wyjaśnienie.
Szeryf w bazie szuka żołnierza marine,
który prawie zabił cywila podczas bójki w barze.
Gnój trafił na intensywną terapię.
Jest w śpiączce.
Wie pan coś na ten temat?
Mają dość dokładny opis.
Proszę pokazać dłonie, sierżancie.
Przyjmę to, co się wydarzy.
Oto, co się wydarzy.
Jego rodzina wnosi oskarżenie.
To przestępstwo. Rozumie pan?
Kariera, reputacja… Wszystko przekreślić przez byle gnojka?
Mówiłam, że pana wesprę, jeśli sprawa z Guamu…
Nic nie może pani zrobić.
Lepsze zwolnienie dyscyplinarne za to, że prawie zabił pan człowieka?
Jebać ich.
I pana, bo pozwala im wygrać.
Ściągnęłabym pana w tej chwili,
ale nie mam zastępstwa.
Nie narażę bezpieczeństwa rekrutów.
Dokończy pan misję.
Każdy z rekrutów ma zostać żołnierzem marine.
Na tym koniec. Czy to jasne, sierżancie?
Tak jest.
Tutaj?
Tak jest.
- Piechota morska - Będę marine aż do śmierci
Piechota morska
- Nie. - Jones!
Sir!
Zrobiłem to, co pan chciał. Cameron jest pod pańską opieką.
Proszę podpisać mi zwolnienie, zgodnie z obietnicą.
Proszę, sir.
Sytuacja się zmieniła, rekrucie. Jesteś zdany na siebie.
Wygrywałem.
Pakuj się.
Boże.
A niech mnie.
John.
Co, Cody?
Masz coś do powiedzenia? To mów.
Nie pojadę bez ciebie.
Gówno prawda.
Gówno prawda, Cody.
Nie przychodź teraz do mnie,
bo wreszcie zrozumiałeś, że sam nie dasz rady.
Przez całe nasze życie
powtarzałeś z tatą, że jestem tym słabym,
że jestem tchórzem, nieudacznikiem.
Wiesz, co zrozumiałem?
To nie ja potrzebuję brata.
Pobudka, panienki! Wyłazić z namiotów!
Wstawać, rekruci! Ruszać się!
Wstawać, gnidy! Budzić się!
Dzień dobry, panienki! Pora brać się do pracy!
Jones?
Zwijać namioty! Pakować sprzęt!
Ruszamy za cztery minuty!
Co się stało… z Jonesem?
Obudziłem się i go nie było.
Przyjąłem. Bez odbioru.
Zespół poszukiwawczy w drodze.
Miał nierówno pod sufitem, ale nie myślałem, że się zawinie.
Jest impulsywny. Ale nie głupi.
W Pokrakach był pod obserwacją, bo lunatykował.
Na bagnach może wpaść w tarapaty.
Proszę mnie puścić. Liczy się każda minuta.
Na pewno go znajdą. Skup się na zadaniu.
Zrób coś dla mnie. Powiedz im, że nie uciekłem.
Co? Cam.
Co robisz, Cope? Do mnie, już.
Ty też, McAffey.
Flip i Flap.
Powiecie mi, co wy tu, kurwa, robicie?
Instruktor mówił, że Jones jest w stadzie tego rekruta.
Sir, Cope jest w stadzie tego rekruta.
- Sir. - Tu Foxtrot Actual, 32 Charlie. Odbiór.
Tu 32 Charlie. Dwóch pasażerów na gapę, Cope i McAffey.
Odsyłam ich do obozu. Odbiór.
Nie. Proszę ich odeskortować, wycofuję pana.
Z całym szacunkiem,
miałem zabezpieczyć wszystkich rekrutów i tak zrobię. Bez odbioru.
To bezpośredni rozkaz…
Droga jest dwa kilometry na wschód.
Dołączycie tam do plutonu. Migiem.
Tak jest, sir.
Cam.
Sullivan właśnie zignorował bezpośredni rozkaz.
Jest w dupie. Jeśli nie wrócimy, też będziemy w dupie.
Właśnie. Nie ryzykuj dla mnie. Wracaj.
- Nie zostawię cię tutaj. - Ray, poradzę sobie.
Już nie musisz się mną opiekować.
Będzie dobrze.
Poradzę sobie.
Zaufaj mi.
Widzimy się w bazie.
Wyjaśnij mi to, rekrucie.
Chcę zrozumieć, dlaczego uznałeś,
że jesteś na tyle wyjątkowy, by zignorować rozkaz i opuścić pluton!
- Sir… - Kurwa, zamknij się!
Myślałem, że będzie z ciebie prymus.
Pożegnaj się z tym marzeniem.
- Zejdź mi z oczu! - Tak jest!
Pluton, naprzód. Marsz!
Dwie dychy, że Jones leży ryjem w błocie.
Pięć dych, że zeżarły go aligatory.
Jest w drodze na Florydę. Tylko on jest zdrowy na umyśle.
Jebać to.
Podpisałeś pierdolony kontrakt.
Spierdolenie to frajerski ruch. Prawda, Bam Bam?
Kurwa, nie opuszcza się braci.
Co to za gówno?
Jebana cipa.
Najebałbym mu.
Kurwa, to jakieś jaja?
Cody, wracaj tu!
John!
Próbuję ci pomóc, gnoju.
Cholera.
Tata nie żyje!
Spierdalaj!
- Kurwa. - Stać!
- Wracamy do domu! - Stać!
- Hej! Spokój, do cholery! - John!
Spokój.
Uspokój się.
Spokój.
Wsadź go do wozu i zabierz do kapelana.
Kazałem ci wracać.
Ignoruje pan rozkaz, to ja też.
Słyszałem, co mówiła pani kapitan.
Wyrzucają pana?
Więc to tyle?
A „marine jest się na zawsze”?
- Koniec gadania. - Nie.
Zrobiłem wszystko, co pan kazał.
Zdałem te głupie testy, dowiodłem, że jestem dość dobry dla pana
i dla marines, a pan to odrzuca?
To bez sensu.
Robi pan głupotę.
Jones miał co do pana rację.
- Chcesz być jak Jones? - Chciałem być taki jak pan.
Ile masz lat, Cope?
Osiemnaście.
Sir.
W tym samym wieku się zaciągnąłem.
Kiedy poszedłem do biura rekrutacji, powiedzieli, że mam niedowagę.
Byłem chudszy od ciebie.
Powiedziałem, że wrócę.
Przytyłem, ale…
musiał mieć za mało rekrutów,
bo nie chciał tak łatwo odpuścić.
Zabrał mnie na badanie lekarskie.
Zanim stanąłem na wadze,
przyczepił mi kawałek metalu do nogi, żebym się załapał.
Spytałem potem: „Czy to nie oszustwo?
Marines nie patrzą na to krzywo?”.
Odpowiedział, że to nic złego, o ile wszystko naprawisz.
To nie zawsze prawda.
Nie wszystko da się naprawić.
Nie jestem gościem z plakatu, Cope.
Ale też tego pragnąłem.
O czym mówiła pani kapitan?
„Lepsze zwolnienie za to, że prawie zabił pan człowieka niż…”.
Nie jesteś głupi, Cope.
Pomocy.
Vernon, Rubin, idziemy!
Złap mnie za rękę.
Nie. To koniec.
Chodź.
Rekruci muszą ukończyć wyzwanie o własnych siłach, McAffey.
Twoja pomoc nie pomaga.
Odpuścisz tuż przed metą?
- Potrzebujesz lekarza? - Nie.
To ruszaj!
Tylko tyle trzeba zrobić.
- Co robisz? - Idź dalej.
Połączmy siły.
- Niech nosi własny syf. - Włącz się.
Dość dziś zrobiłem.
Nieźle, Oprah.
Podaj dalej.
Hej. To masz nosić.
Będzie dobrze.
Mam apteczkę w plecaku.
Trzy wiwaty za nielegalne wstąpienie, co, chłopaki?
Oszczędzaj siły.
Potrzebuje szyny.
- Foxtrot Actual, tu Charlie 32. - Mów.
Mam rekruta Jonesa. Złamanie otwarte, rozcięcie.
Stan stabilny. Proszę o pomoc medyczną i sanitariuszy. Odbiór.
Wysyłam. Odbiór.
Gotowe, sir. Co teraz?
Dawajcie, głąby kapuściane!
Ruszać girami!
Zabić!
Do zobaczenia w piekle, Diabelski Psie.
Zajmij mi miejsce.
W pierwszym rzędzie.
- Ranny? - Nie, proszę pani.
Gdzie sierżant Sullivan?
Rekrut nie wie.
Gratulacje, marine.
Zasłużyłeś na to… marine.
Gratulacje, marine.
Semper fi, marine.
Rekrut chciałby ukończyć finałowe wyzwanie.
Semper fi.
Gratulacje, marine.
Rusz dupę, Cam!
Dawaj, Cope!
- Zgoda na przyspieszenie? - Zgoda, rekrucie!
Dawaj!
Pot wysycha.
Krew krzepnie.
Kości się goją.
Ale to, czego dokonaliście,
nigdy nie przeminie.
A teraz idźcie tam i wyruchajcie ich na amen.
- Wiwat! - Wiwat!
Prowadź nas, prymusie.
Naprzód!
Marsz!
Spojrzeć w prawo!
Jak się nazywasz, rekrucie?
Chcesz być marine?
Tak, sir!
Wiwat!
Gotowe, sir.
Co teraz?
Zajmij się nim.
Sir?
Miałem cię wyszkolić.
Może traktowałem cię zbyt surowo.
Chciałem cię jak najlepiej przygotować.
Wybacz, jeśli cię zawiodłem.
Ale już mnie nie potrzebujesz.
Jesteś gotów.
Jesteś teraz marine.
Gotowi! Naprzód!
Dobra, głąby, jeszcze jedno. Wszyscy razem: „Zielona Pała!”
Zielona Pała!
A teraz jedno z tatą.
Dobra robota, synu.
Przedstawisz mnie?
To są siekruci…
Sierżancie sztabowy.
To moi rodzice.
Państwo Nashowie. Sierżant sztabowy McKinnon.
Na pewno są państwo dumni z tego marine.
Muszę przyznać, że dobrze się prezentuje.
Zaraz wracam.
Dobrze.
- Zapomniałem spytać cię o imię. - Owszem.
Ale i tak mam dla ciebie prezent.
Miłego dnia, marine.
Wzajemnie, marine.
To jak masz na imię?
Musisz zadzwonić i się przekonać.
Szeregowy Cope?
- Sierżancie. - Pani kapitan prosi na słówko.
No proszę.
Twoja matka zwróciła mi uwagę na coś,
czego nie ujawniłeś w zgłoszeniu.
Czyżbyś zataił coś na swój temat?
To nie jego wina.
To moja wina. Nie powiedziałam mu.
Kiedy miałeś cztery lata, mieszkaliśmy w Minneapolis.
Pamiętasz ten żółty domek ze skrzypiącym gankiem?
W przedszkolu mieli dolną granicę wieku.
Brakowało ci ośmiu miesięcy, co było dość… niefortunne.
Więc… lekko poprawiłam twój akt urodzenia.
Nie masz 18 lat. Masz 17.
Nie rozumiem.
Jesteś nieletni, kochanie.
Nieletni nie może uciec i dołączyć do marines.
To nieprawda. Kłamie.
Kłamiesz. Zawsze kłamiesz.
Nie tym razem, skarbie.
AKT URODZENIA
To dobre wieści.
Muszą cię teraz wypuścić. Jesteś wolny.
Bez zgody matki twoje wstąpienie do wojska jest nieważne.
Czyli miałbym odejść?
Nie byłbym marine?
Tak jakby to się nie wydarzyło.
Ale to się wydarzyło.
Bardzo mi z tego powodu przykro.
Zgoda na skorzystanie z toalety?
Czego więcej potrzebujesz,
by dostrzec to, co masz przed sobą?
Daje nam drogę wyjścia.
A jeśli jej nie chcę?
Kazałeś mi o siebie walczyć.
Być silnym. Zmienić się. I tak zrobiłem.
Tutaj. Z nimi.
Z moimi braćmi.
Nikt mi tego nie dał.
Zasłużyłem na to.
Wiesz już, na co cię stać.
Ale czas wracać.
Nie może przychodzić i wszystko mi znów odbierać…
Cameron, tu nie chodzi o nią.
Wiesz, co będzie, jeśli zostaniesz.
Zostaniesz pokonany jak Jones albo złamany jak Sullivan.
- Tego nie wiesz. - Owszem, wiesz.
A jeśli to nie takie proste?
- Jeśli znajdę własną drogę? - Obudź się!
Chcesz się uczyć od Sullivana? Śmiało.
Życie w kłamstwie to zbyt wysoka cena.
Im dłużej tu będziesz, tym bardziej zdradzisz prawdziwego siebie.
Aż pewnego dnia
nie będziesz pamiętał, kim jesteś,
a mnie nie będzie.
Co ze mną będzie?
Mówiłaś, że żałujesz, że tu przyjechałem.
Żałuję.
Jeśli naprawdę tak jest, udowodnij mi to.
- Podpisz tę zgodę. - Cameron.
- Zrób dla mnie tę jedną rzecz. - Przemyśl to.
To nie jesteś ty.
Teraz już jestem.
ZGODA RODZICA
Dziękuję.
Kimkolwiek innym zechcesz być…
zawsze będziesz moim synem.
Ogarnij to, szeregowy.
Ogarnięte, proszę pani.
Dołącz do swoich braci.
Zmiany
Odwróć się i zmierz z nieznanym
Zmiany
Nie każ im dojrzeć i z tego wyrosnąć
Zmiany
Chciałem ci to powiedzieć. Dziękuję za to trzecie podciągnięcie.
To twoja zasługa.
Czas może mnie zmienić
Ale nie można śledzić czasu…
Zrobiliśmy to!
- Tak. - Jesteśmy marines!
- Chodź. - Dziękuję.
Hicks, kocham cię!
Zmiany wpływają
Na tempo, w jakim działam…
- Co? - Chodzi o Nasha.
Galowy mundur. Prymus.
To mogłeś być ty.
To przeze mnie.
Nigdy nie wybrałbym tytułu ponad ciebie.
To niehonorowe.
Odwróć się i zmierz z nieznanym
Zmiany…
Poza tym… Prymus to stan umysłu.
Ale do końca życia płacisz w barach.
Umowa stoi.
Mówiłem, czas może mnie zmienić
Ale nie mogę śledzić czasu…
Słyszałem, co zrobiłeś dla Jonesa.
Słyszałem, co zrobiłeś dla Cody’ego.
No cóż…
tak robią marines.
A teraz się najebmy!
Wiwat!
Sensacyjne wydarzenia w pobliżu Zatoki Perskiej.
Irak dokonał inwazji na sąsiadujący z nim Kuwejt.
Trwają obecnie walki wzdłuż granicy.
Waszyngton potwierdza, że wojska Kuwejtu i Iraku
rozpoczęły walki przed świtem.
Mieszkańców obudziły strzały karabinów maszynowych i artylerii.
Od tygodni sto tysięcy irackich żołnierzy gromadziło się w pobliżu granicy.
Kraje arabskie starały się w tym miesiącu zażegnać narastający kryzys.
Sekretarz obrony, Dick Cheney,
ma omówić kroki, które możemy podjąć.
Rząd saudyjski poprosił nas o pomoc.
Odpowiedziałem na tę prośbę
i skierowałem amerykańskie siły powietrzne i lądowe do Arabii Saudyjskiej.
Inwazja Iraku zagraża stabilności całego regionu Zatoki Perskiej.
Pytanie brzmi: „Czy wojska amerykańskie
położą kres agresji Saddama Husajna,
czy ta nowa eskalacja pogrąży świat w jeszcze szerzej zakrojonej wojnie?”.
Jak obóz letni.
KU PAMIĘCI
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek