Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W KOBIETACH WIERZĘ TYLKO W JEDNO:
ŻE NIE ZMARTWYCHWSTANĄ PO ŚMIERCI ANTYFANES
Hedda... Tesman.
Tak? To dom pani męża?
Wystarczy Hedda.
Proszę opowiedzieć,
co się działo, zanim padł strzał.
Pamięć mnie zawodzi.
W końcu trwało przyjęcie.
Ale spróbuję.
Pamiętam zakrwawione ciało
- w holu. - Wcześniej.
- Dużo krzyków... - Wcześniej.
Od czego zacząć?
Od początku.
Hedda?
Dzwoni Eileen Lovborg.
Chce z tobą rozmawiać. Nalega.
Eileen Lovborg. Myślałam, że nie chcesz ze mną rozmawiać.
Hedda Gabler. Urządzasz dziś przyjęcie?
Tak, przedstawię państwa Tesman społeczeństwu.
Pokażę, kim jesteśmy.
Kim nie jesteście.
Wpadniesz?
Będzie jak za dawnych czasów.
Oby nie.
Do zobaczenia.
Eileen...
Uwaga, ziemniaki idą.
Mówiłam rano, John. Siedem całych cytryn.
- Świetna robota. - Dodaj więcej soku.
Nareszcie profesjonalistka.
Silvie, całym ciałem.
Wciśnij się w te ziemniaki.
A teraz prędziutko.
Luźna nitka.
Żadnych kwiatów.
Oczywiście.
Zabierz to.
Przepraszam.
Wybacz.
W porządku?
Wszędzie kwiaty.
Dzień dobry.
Precz.
Dzień dobry.
Sędzia Brack. Nie za wcześnie na przyjęcie?
Kupuję pani ten dom, pani Tesman.
Ukarać pana?
Proszę we mnie nie mierzyć.
Odbiło ci?
Nie. W końcu cię nie trafiłam.
Mąż wie, że tam jesteś?
Sam spytaj.
Sędzia Brack dał nam pożyczkę mimo twoich wybryków.
Spłacę ją dzięki profesurze i stypendium.
Porozmawiasz z profesorem Greenwoodem?
W jakim celu?
On decyduje o zatrudnieniu.
Chcę go do siebie przekonać.
Lubi takich jak ty.
Bohemę. Nie.
Musi się dziś dobrze bawić, inaczej nigdy tego nie doczekam.
Będzie dobrze, Tesman. Rozerwą się.
Poznasz moich przyjaciół,
a ja twoich współpracowników.
Też mam przyjaciół. Nie bądź niemiła.
Kiedy to oni...
Zaufaj mi. Są dobrze wychowani.
Greenwood ich polubi. I ciebie.
Oby.
To musi się udać.
- Musi. - Słyszałam.
I schowaj broń.
Pewnie. Zapnij.
Nie naszyjnik.
Lovborg znów dzwoniła?
Nie.
Dziwne, że została zaproszona.
Zapomniałam wspomnieć.
Hedda.
Tak?
Ty tego chciałaś. Domu, przyjęcia.
To z twojego powodu wydaliśmy mnóstwo pieniędzy.
Jesteś zadowolona?
A nie wyglądam?
Potańczymy?
Możliwe.
Wyglądasz cudownie.
Dziękuję. Ty też.
Profesorze Greenwood.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Brack wciąż tu jest?
To niemal rodzina.
Raczej interesy.
Trzeba znać różnicę.
Kieliszki.
Pani Tesman...
Państwo Dunbar, witajcie.
- Miło was widzieć. - Również.
Wspaniale wyglądacie. I te kwiaty.
Wprowadzi ich sędzia?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Nie w moim guście.
Profesorze,
miło widzieć.
- To moja żona, Tabitha. - Miło mi.
Dzień dobry.
- Miło mi. - I mnie.
Szampana, kochanie?
- Dziękuję. - Tędy.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Co ona taka śniada? - Ciszej.
Masz skręta?
Oczywiście, no co ty.
- Rety. - Kto to?
Dziwny mężczyzna.
Ma przekłute ucho?
To raczej nie jest znajomy George'a.
Nie wiem.
To na pewno znajomi pani Tesman.
Zabawimy się?
Rozmawiałeś z Greenwoodem.
Długo się znacie?
Dość długo, z dziesięć lat pewnie.
Może mnie nie skojarzyć,
ale zanim dostałam etat na uczelni...
Nie byliśmy pewni, czy dobrze trafiliśmy.
Wybacz. Co takiego?
Zaskoczył nas wasz dom.
Jest większy, niż się spodziewaliśmy.
Poznałeś żonę doktora Greenwooda, Tabithę?
Jest malarką.
- Miło mi. - Dziękuję.
Bądź tak miła i weź też dla mnie.
Przepraszam.
To niegrzeczne, mamy od tego służbę.
Ty i te twoje gierki.
Wystraszyłam cię tym wystrzałem?
- Nie przywitałeś się. - Doprawdy?
- Unikasz mnie. - Lubisz pogoń.
- Jesteś... - Jaka?
Zdenerwowana.
Przepiękny dom.
- Aż do przesady. - Daruj.
Pani Ellison przybyła.
Mówi, że się znacie.
- Zaproś ją. - Dobrze.
Proszę.
Dziękuję, słońce.
Jakie obrazy malujesz?
Ładne?
O nie, przyszła pani pieszo?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie wiedziałam, że jest pani w mieście.
Zaprosiłabym panią.
Chciałam porozmawiać o...
Sprawdzić...
Tak?
Eileen Lovborg.
Jest tutaj?
- Zapraszam. - Nie.
Ale nie w tym stroju.
Zaraz panią przebierzemy.
- A goście? - Poradzą sobie.
Słucham uważnie.
Chcę tylko z nią pomówić.
Jak się pani miewa? Od...
Gimnazjum.
Racja.
Jak się miewa mąż?
Jak sprawy w domu?
Pani Ellison...
Nie nazywaj mnie tak.
Wystarczy Thea.
Oczywiście.
Zdejmiemy ci te ciuchy.
Możesz pytać.
Koleżanko ze szkoły.
Nie kolegowałyśmy się.
Ciągnęłaś mnie za włosy.
Tak?
Byłaś wtedy przerażająca.
Nie pamiętam.
Gdy tylko mnie mijałaś.
Raz powiedziałaś, że mi je spalisz.
A jakoś nie spaliłam.
Mówię, że ta się nada.
Na długo wyjechałaś z domu?
Tak.
Co będziesz robić?
Pracować.
- Z Eileen? - Tak.
Nie pasuje.
A pieniądze?
Piszę. Napisałam ostatnią książkę z Eileen,
tę wydaną dwa tygodnie temu.
- Napisałaś książkę? - Pod jej nazwiskiem.
Ale skończyłyśmy szkic następnej i...
To jej najlepsze dzieło.
Jakby nasze...
Dziecko?
Tak, można tak powiedzieć.
Tym razem pod jej nazwiskiem jest moje.
„Thea Ellison”?
Clifton. Nie pod nazwiskiem męża.
Tylko ojca. Ręce.
Jest trochę nieokrzesana.
Raz ją zgarnęli za picie i zakłócanie porządku.
Teraz jest inna. Zmiękła.
Jest ostrożna.
Zmieniła się?
Przestała pić.
Wie, że jej to szkodzi.
Zrobiłaś na niej wrażenie.
- Nie. - Nie wstydź się.
Wyleczyłaś naszego gołąbeczka.
- Tak twierdzi. - Naprawdę?
Chciałaś dopilnować, żeby nie wpadła w tarapaty?
Przyjdzie, prawda?
Tak.
Nie mów jej.
Po prostu się martwię.
I odeszłaś od męża szybciej, niż planowałaś?
- Trzeba dostawić krzesło. - Tak.
- Przesuńcie się. - Co?
Sio.
Doskonale.
Żaden kłopot.
To, moi drodzy, jest Thea Ellison.
Thea.
Tak?
Tak.
Jeszcze jednego.
Przypomnij mi, tłumaczysz starożytną grekę?
- Owszem. - Musisz mi pomóc.
Nie uwierzysz, co znalazłem w bibliotekach.
Dokumenty i notatki, o których nikt nie wiedział.
W podróży poślubnej.
- Nie próżnowałeś. - Fakt.
Pracowałeś w podróży poślubnej?
Całe pół roku?
Tak.
Nie robiliście nic weselszego?
Hedda ma nienasycony apetyt.
Jadaliśmy w wielu wykwintnych restauracjach.
Cóż, lubi mieć coś w ustach.
Jesteś przyjaciółką pani Tesman?
Tak.
Jane.
James? To imię czy nazwisko?
Nazwisko. Profesor John Henry James.
Na kogo patrzysz?
- Na nikogo. - Bzdura.
Jest pewna kobieta, którą Eileen kiedyś... znała.
Chciała zastrzelić Eileen, gdy ta ją zostawiła.
Tu nikt by tak nie zrobił.
Ta kobieta wróciła.
Jeśli Eileen ją zobaczy,
sprawy mogą wymknąć się spod kontroli.
Nie przejmuj się.
Pomartwisz się, jak przyjdzie Eileen.
Nie chcę, żeby straciła szansę.
Jaką szansę?
Na uniwersytecie.
Na profesurę i stypendium.
Nie przyzna, ale potrzebuje tej pracy.
Żeby nie pić i spłacić długi.
Przywiezie rękopis dla Greenwooda.
Oby to coś dało.
Nie mówmy o interesach.
Dostanę tę posadę i zacznę spłacać długi.
Eileen Lovborg ubiega się
o twoje stanowisko.
I o stypendium.
Co takiego?
Złożyła podanie.
Konkuruję z tą kobietą?
Zbliżyła się do Greenwooda.
- Czy do jego żony? - George.
Przy tym wszystkim?
Przy czym?
Znasz plotki.
Ponoć się zmieniła.
- Nie pije. - Tak?
Przestała u Ellisonów.
Co za różnica?
Pobraliśmy się i zadłużyliśmy,
bo stanowisko było praktycznie moje.
A potem pojawiła się Eileen Lovborg.
Nie bój się konkurencji.
To nie zabawa.
Obchodzi cię to?
Oczywiście.
Nie mogę się doczekać rezultatu.
Nie znosi mieć długów.
Mówiłem mu, nie ma pośpiechu.
Choć nieco zaszaleliśmy.
Cicho. Chodź.
Dokąd mnie zabierasz?
Cicho, mówię.
Wspaniały dom.
Znajomi twojej żony to ciekawe postacie.
Wiem.
A to co?
Nie mów, że klucz do serca.
Do futerału na broń.
Był na strychu.
Strzelałaś do mnie z broni generała Gablera.
Nie chcesz jej sprzedać,
skoro ją znalazłaś?
Tylko to mi zostawił.
Słyszałem o bękartach, które skończyły gorzej.
Dziękuję za przypomnienie.
Wiesz, jak nazywał mnie ojciec?
Swoją ślicznotką.
Dał mi najpiękniejsze rzeczy.
Te.
Zawsze byłaś śliczna.
Tęskniłem za tobą każdego dnia.
Ja za tobą też.
Poważnie?
Myślałam, że dobrze się bawisz.
Wspaniale.
Tesman powiedział...
Wspaniale dla niego.
Tępy głupiec.
Twój wybór.
Mój czas się skończył.
No nic.
Co wiesz
- o powrocie Eileen Lovborg? - Co z nią?
Jak się trzyma?
Wyszła na prostą.
Nadal ma parszywych przyjaciół, ale z umiarem nie zaszkodzą.
A co?
- Pragniesz jej? - Nie.
Ma nad tobą władzę.
Nikt nie ma nade mną władzy.
Czyżby?
Ten dom to sprawa między tobą a Tesmanem.
Dom jest twój, potrzebowałaś go.
Tak mówił.
A ty uwierzyłeś?
Myślicie, że ten dom to moje największe marzenie.
- A nie? - Nie.
Tesman odprowadzał mnie zeszłego lata po przyjęciach.
Raz mijaliśmy ten dom, a ja zamilkłam.
Dlatego go kupiliście?
Milczenie zrodziło owoce.
Oby dorodne.
Trząsł się jak osika, wysilając się na coś mądrego,
co mógłby powiedzieć.
Było mi go żal.
Sama nie wiem. Powiedziałam, że chcę mieć ten dom.
- Ot tak? - Tak.
Co dalej?
Potem wyszłam za niego za mąż.
Mój kaprys miał swoje konsekwencje.
Wszyscy to znamy.
Czasami nie mogę się powstrzymać.
Słucham kaprysów i już.
Nie wiem czemu.
No więc...
Eileen.
Naprawdę nic nie słyszałeś?
Nic, co utrudniłoby sprawy George'owi.
Trzymaj się od niej z daleka.
Nadal jesteś córką generała Gablera. A ta kobieta stanowi...
Konkurencję.
Nie dla mnie.
Chodź.
Nie opieraj się.
Nie masz nade mną władzy.
Ja decyduję.
Ja mówię kiedy.
- Poważnie? - Słucham?
Jeśli nieświadomie pogodziłam się z życiem w biedzie,
mogę je zacząć z hukiem.
Nie mogłam złapać tchu.
Będzie dobrze. Mnie też się to zdarzało.
Zaczekaj na górze,
wrócę, gdy przyjdzie lekarz.
Dobrze.
Źle się czuje.
Biedactwo.
Nie rób afery.
Wróćmy do reszty.
Hedda, kochanie. Coś żywszego.
Proszę?
Co się z tobą dzieje?
Miała być impreza.
Jak mnie zapraszałaś, brzmiało to inaczej.
Muzyka. Cholera, Hedda.
Cicho bądź, słyszę.
Niektórzy goście się niecierpliwią, pomożecie?
Oczywiście.
Dwa...
Znacznie lepiej.
Wy dwoje.
- Nie. - To tylko walc.
Jest chętna.
Chodź.
Ty.
Może później.
Trzymam za słowo.
- Skarbie. - Nie mogę.
Chodź.
Wasza kolej.
Georgie, mogę go porwać?
Hedda.
Gabler.
Doktor Lovborg.
Kopę lat.
- Jak miło. - Dziękuję za zaproszenie.
Pani Tesman.
Zapraszam, proszę się napić.
Przyprowadziłam paru przyjaciół.
- Cóż... - Tym weselej.
Proszę.
Przepiękna.
Dziękuję.
Spokojnie. To jej mąż, dr George Tesman.
Gdzie jest barek?
Tam.
Proszę.
Śmiało.
Mieli być grzeczni.
- I są. - Hedda.
To nie moja wina.
No tak.
Pani doktor,
słyszałam, że książka dobrze się sprzedaje.
To wspaniale.
Sam mam egzemplarz.
Choć jeszcze nie czytałem.
Nic nie straciłeś.
Zbytek skromności.
Gdzie tam. To żadne arcydzieło.
Zbiera dobre recenzje.
O to mi chodziło.
Nie ma tam niczego kontrowersyjnego.
Czy książka nie jest o seksie?
W epoce klasycznej.
Nikogo nie gorszy dymanie na tysiącletnich garnkach.
A może się mylę?
No nic.
To jest prawdziwa praca.
Coś jakby sequel.
Co zostało do omówienia?
- Przyszłość. - Czego?
Seksu.
Skąd mielibyśmy wiedzieć, jak będzie wyglądała?
Możemy wskazać trendy.
Nie wpadłbym na coś takiego.
Nie wątpię.
Lovborg.
Profesorze.
Z każdym dniem piękniejesz.
Dziękuję.
Wypijemy drinka?
Kusząca propozycja, ale nie, dziękuję.
Wolę wodę lub sok.
Sok?
George!
Macie labirynt?
Mogę zobaczyć?
To jedyna kopia, więc na pewno ci jej nie dam.
Hedda, skarbie.
- Tak. - Chodź.
Pani Tesman.
Hedda.
Daj im pogadać.
Chodź.
Zaczekaj.
Hedda!
Gdzie jesteś?
Hedda Gabler.
Mężatka.
Żona George'a Tesmana.
Owszem.
Tak to jest.
Jak mogłaś wszystko zmarnować?
Co?
Jest taki...
Jest miły.
Jest badaczem jak ty.
- Jest biały. - Cóż.
- Jest z klasy średniej. - Ma dobrą pracę.
- Albo będzie miał. - Może.
Hedda!
Zrozum, że w życiu wszystko
musimy zapewnić sobie sami.
Co zrobisz, gdy się znudzi?
Jeśli cię zostawi? Gdy cię przejrzy.
Poradzę sobie.
Ciągle mówi, że chce się mną opiekować
i dawać mi, czego chcę.
Jak ten niedorzeczny dom?
Nie stać go na własne ambicje.
Sędzia trochę pomógł.
Obiecał ojcu, że się mną zajmie.
Pomoże tu i tam.
Przedziwny trójkąt.
Hedda!
Nie tęsknisz za mną?
Jak za wyrostkiem.
Nagle stałaś się szczęśliwa?
Dobre towarzystwo pomaga.
- Tylko zerknę. - Nie.
Nie, Hedda.
- Hedda. - Hedda.
Tu jesteś.
A widok z Val d'Ampezzo?
- Niesłychane. - Tak?
Jak nazywały się te góry?
Dolomity.
Dolomity, oczywiście.
- Proszę. - Zabawne.
Podobno wyleczyłaś się z nałogów.
Można im się jedynie opierać.
- A ty się opierasz? - Tak.
Zawsze?
Od trzech miesięcy i trzech dni.
Nie wierzę.
To już nie moja sprawa.
Kiedyś nie mogłabyś przestać.
Dlatego nie zaczynam.
Zepsułaś ślub siostry,
bo byłaś tak pijana i naćpana.
Dlatego nie zaczynam.
Rozmawia już z tobą?
Widujesz jej dzieci?
Zamknij się.
- Czuły punkt. - Nie.
Jestem zła na siebie, że ci się zwierzyłam.
Że oddałam ci władzę.
Miałam nad tobą władzę?
Tak, inteligentne kobiety tak mają, gdy się śmiertelnie nudzą.
Dokąd idziesz?
Gdzie Thea? Dość biegania po głupim żywopłocie.
Jestem tu od kilku dni
i już się mieszam w twoje frywolne życie.
- Frywolne? - Frywolne i tchórzliwe.
Czaisz się jak karaluch,
- kierując jego życiem. - Co?
- Pokieruj własnym. - Daruj.
Pracuj. Napisz coś.
Zrób cokolwiek.
Wyprowadziłam się w wieku 17 lat.
Bo matka znalazła książkę o lesbijskim seksie. Wiem.
Nic nie wiesz.
Wiem.
Trochę się podszkoliłam.
W tajemnicy?
Gdy nikt nie widział.
Dbasz o reputację.
Zawsze.
Możesz być kimś więcej.
Spójrz na mnie. Możesz wszystko.
Na przykład?
Wykładać?
Ile kobiet pracuje na uniwersytecie?
Dwie.
Obie białe, prawda?
Nieważne.
Masz mi za złe odrzucenie.
Miałam. Kiedyś.
Ale to już przeszłość.
Od czasu Thei?
Wiem, że tam jest.
Widziałam jej torebkę.
Wiesz, że karaluch bez głowy żyje tydzień?
Proszę?
Jest na górze.
Hedda.
Niezły z was duet. Ty i Thea.
Jest genialna.
Tylko udręczona.
Zgadzam się.
Zostawiła męża dla obietnicy i uznania.
To bardzo odważne.
Uważaj, bo zrobię się zazdrosna.
No co?
Nadal strzelasz?
Tak.
Czemu mnie wtedy nie zastrzeliłaś?
Gdy odeszłaś?
Zgadza się.
Bo tego chciałaś.
No tak.
Co?
Jesteś tchórzem.
To nie był mój największy akt tchórzostwa.
Nabrałaś odwagi?
Skądże.
Gdzie Thea?
Drugie drzwi po lewej.
Gdzie byłaś?
Dzwoniłam do ciebie, ale powiedzieli, że wyszłaś.
Musiałam.
Jesteś zawiedziona.
Nie.
Tylko...
Myślę o tym, że jak wszyscy wyjdą,
zostanie mi wielki, pusty dom.
I marna ze mnie gospodyni.
Mogłam popchnąć Tesmana ku polityce.
To nie dla niego.
Jak mało co.
Być może. Ale mogę spróbować.
Zmusić go.
- Po co? - Mówiłam ci.
Myślisz, że nie miałby szans
na posadę ministra?
Ministra?
Do tego musiałby mieć pieniądze.
- Dużo pieniędzy. - Pieniądze.
Co w ciebie wstąpiło?
Czyli nie ma szans?
Na profesurę?
Szczerze?
Jestem tak samo zaskoczony nową wersją Lovborg.
Zaliczyła wielki powrót.
Jest odważna, prowokuje, jest kobietą.
W tych czasach to pożądane. Z umiarem.
Poszukaj innych zmartwień.
Na pewno coś znajdziesz.
Coś... pilniejszego.
Nie licz na to.
- Nigdy. - Dlaczego nie?
Byłabym złą matką.
Najgorszą.
Wybrałaś bezpieczeństwo.
Dla ciebie to jedyna opcja.
Nic już nie zrobisz.
Trzymaj się roli i unikaj kłopotów.
Pilnuj, żeby profesor miał co pić.
Tamten.
Oczywiście.
Co podać?
- Poproszę Manhattan. - Robi się.
Drogie panie.
Wiele o pani słyszałem, pani Tesman.
Za mało, skoro mnie tak nazywasz.
Jak mamy się przyjaźnić.
A chcesz?
Co słyszałeś?
Że przed ślubem byłaś jak ogień.
Poeta.
- Widać? - Wszystko po tobie widać.
No to opowiadaj.
Mogłabym.
Ale jesteś zbyt trzeźwy na taką szczerość.
Święte słowa.
W takim razie...
Martini dla pana.
I jedno dla pani Greenwood.
Będziesz skończona.
Jako żona.
Nie jako kobieta.
A kiedy wydamy książkę,
nikt nic nam nie powie.
Powie.
Ale to bez znaczenia.
Już dobrze.
Wszyscy są nawaleni jak szpadle.
Piękny widok.
Mogłabym pożyczyć suknię na wieczór?
Jutro odeślę wypraną.
- Nie zostaniesz? - Oprzyj się pokusie.
Eileen, jesteś silna.
- Chodźmy. - Szkoda.
Bo profesor Greenwood
chce porozmawiać o książce.
Tej nowej.
Pytał o mnie?
No i opuścił nieco gardę.
Heddo, zejdź na dół.
Momencik.
Teraz.
Oczywiście.
Co tam robiłaś?
Rozmawiałaś już z Greenwoodem?
Główna teza opisuje empatię jako zaburzenie.
To bardzo ciekawe.
Doszedłem do podobnych wniosków.
Co dalej?
Empatia nie jest konieczna...
- Proszę. - Nie, dziękuję.
Co cię tak bawi?
Hedda narobi nam kłopotów.
To nic.
Wystarczy jej unikać.
Przepraszam.
Kiedy z nim porozmawiasz?
Gdy skończy z Tesmanem.
Jak szkocka, profesorze?
Wyśmienita.
Dla pana nie zabraknie.
- Chodźmy. - Dziękuję.
Przyszłaś pokazać mu książkę.
Pani też się napije?
Pójdę z panem.
Hedda zaraz przyjdzie.
Zobaczy, jak się zmieniłeś. Wszyscy zobaczą.
Nie ma się czego bać.
Nie boję się.
Chodź.
Nie pij za dużo.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Napije się pani? - Dziękuję.
Co ty knujesz?
Nic takiego.
Mam sobie iść, zanim coś się stanie?
Nie wygłupiaj się.
Najlepiej wyjść po tym, jak to się stanie,
ale przed przyjazdem policji.
Ty to jesteś.
Hedda.
- Co pan na to? - Pani Tesman.
Wspaniałe przyjęcie. Eklektyczne.
Dbam o dobrą zabawę.
Nie samymi grobowcami i książkami człowiek żyje.
Z chęcią przeczytam tę fascynującą książkę.
Prześlę panu egzemplarz.
W zamian za recenzję przed premierą.
Pomyślimy.
Na mnie już pora.
Ktoś widział moją żonę?
Jest w labiryncie.
Dobranoc paniom.
- Doktor Lovborg. - Profesorze.
Do zobaczenia.
Miło mi.
Rolandzie.
- Reginaldzie. - Witaj.
- Przepraszam. - Bardzo dziękuję.
- Słyszałaś? - Tak. Niesamowite.
- To się dzieje. - Mówiłam.
- Martini? - Napij się czegoś.
Nie piję.
Eileen, jeden nie zaszkodzi.
Ona też nie pije.
Myślałam, że ograniczasz.
Nie to powiedziałam.
Nalegam.
Możesz nalegać.
Nie posłuchasz?
Nie w tej kwestii.
A powinnaś.
To niedorzeczne.
- Naprawdę? - Thea może nie pić.
Możesz pisać książki
i wykładać z mężczyznami,
pracować razem z nimi,
ale nie będą cię szanować, jeśli nie będziesz
- taka jak oni. - Dość.
Widziałeś twarz Greenwooda, gdy poprosiłaś o sok.
Jak miękka kobieta.
- Co widziałaś? - Pogardę.
Przywykłam.
Do pogardy wobec zainteresowań.
Ale nie wobec umysłu.
Charakteru.
Niech myśli, co chce.
Kobieta z zasadami.
A nie mówiłam?
- Nie denerwuj się. - Co?
Hedda!
Sama zobacz.
Do tego właśnie prowadzi totalna panika.
Ze względu na mnie?
Spokojnie. Prosiła tylko, żeby Tesman pilnował cię na uczelni.
Pilnował mnie?
- Żebyś unikała kłopotów. - Dość.
Jak niańka?
- Nie. - Tak.
- Nie! - Tak.
- Co robisz? - Proszę?
Tyle przeszłyśmy,
a ty wszystko mówisz moim współpracownikom?
Pomyśli...
Wykładowcy, plotkujące damy.
„Tchórz”.
Twoje zdrowie.
Eileen.
Przy innych wykładowcach mów mi „doktor Lovborg”.
Porozmawiam z twoim mężem.
Czemu taka jesteś?
Już wiesz, jaka jest.
Boże.
Opanuje się, zobaczysz.
Wiem, jaka jesteś ty.
Nie chcesz, żeby się opanowała.
Nie jestem głupia.
Nie jesteś.
Jesteś bardzo mądra.
Bardzo odważna.
Może jednak je spalę.
Puść mnie.
Jeśli to zepsujesz, nie wybaczy ci.
Racja. Może się nie udać.
Niesamowite.
Chcesz popływać?
- Tak! - To co, idziemy?
Tak. Uwaga, idziemy popływać!
- Tak! - Dalej!
- Nie mam kąpielówek. - Po co?
Popływacie?
Pani doktor.
- Chodź. - Nie teraz. Wychodzimy.
Czego się boisz, Theo?
No chodź.
- Eileen. - Thea, chodź.
Dziękuję.
Chodźmy popływać.
Tu mi dobrze, dziękuję.
Czasem warto się ugiąć.
Nie przynudzaj.
Jest zimno.
Jane, każ jej wyjąć kij z tyłka
i wskoczyć do jeziora.
Thea, wyjmij kij z tyłka
- i właź do jeziora. - Nie.
- Daj spokój. - Thea.
- Odwagi. - Thea!
Nie!
Eileen!
Eileen! Pomóż...
Przestań się śmiać!
Eileen, nie!
Boże!
Ojej.
Cholera jasna!
Czy to nie zbyt wiele?
Władza daje nam pewną swobodę.
Korzystaj.
Zaczekaj.
- Przesadzasz. - No weź.
Robisz z igły widły.
Przejdzie jej.
Rano za to zapłacę.
Mogę patrzeć?
I tak zrobisz, co chcesz.
Oczywiście.
Tylko tak ma to sens.
O rety.
Przepraszam.
Tabitha?
Tabitha.
- Zabiję go. - Nie!
Kto to był?
Śmiało.
Jak śmiesz?
Zaczekaj, aż wyjdzie moja książka.
David też tak mówił.
Jest tutaj?
Nie widziałam tego kretyna.
Nie chlapcie.
- Reginaldzie! - Kto to był?
- Zabiję go. - O cholera.
- To nic takiego. - Szlag.
- Wpuśćcie mnie. - Proszę!
- Otwierać! - Cholera!
- Boże, czy to David? - David!
Davidzie, co robisz?
Reginaldzie!
- Dalej. - Kto to?
Z kim on był?
Chodźmy.
Ale drama.
Chodźcie. Nie możemy tego przegapić.
Wybaczcie.
Cześć, poczęstujecie?
Obawiam się, że nie.
Kto chce zatańczyć?
Jednym.
Zatańczymy?
Muzyka.
Gotowi?
Kto pieprzy moją żonę?
Zastrzelę tego, kto sypia z moją żoną.
Zabraknie ci kul.
Co to za broń?
A jakie to ma znaczenie?
To wizytówka właściciela.
Tak mawiał mój ojciec.
To chyba webley.
Też bym go zastrzeliła.
- Hedda! - Poważnie.
Ale...
Jeśli odłożysz broń, o wszystkim zapomnimy.
Prawda, Brack?
Nic się jeszcze nie stało. Jeszcze.
Ty!
Co za ludzie.
Ledwo remont skończyliśmy.
Pierwszy dzień i już demolują.
A taki ładny dom.
Też taki masz?
Nie aż taki. Ale moi rodzice są bogatsi.
Jeśli mają choć grosz, to już są.
Bank zaraz przejmie ten dom.
Może to ostatnie przyjęcie,
zanim zaczną tu przychodzić wycieczki.
Wycieczki? W pani domu?
Będzie otwarty.
Taka umowa.
Dostają dotację na remont.
Dbają o budynek, a czynsz jest niski.
Dla takich jak oni.
Wcześniej to była ruina.
Sensu w tym nie widzę,
ale żonie zależało.
A nie ma nawet służby.
Je zatrudniła na jeden wieczór.
Na stałe mają tylko mnie. Od jego ciotki.
Przemiła dama, ale rozpieszcza pana Tesmana.
Też mam takiego syna. Mola książkowego.
Teraz uczy, nigdy nie był szczęśliwszy.
A pan Tesman tylko by chciał więcej.
I jeszcze się ożenił.
Biedak.
Szukałam cię.
Hedda Gabler.
Niezłe widowisko.
Zadowolona?
Czego chcesz?
Popatrzeć na ciebie.
- Eileen. - Czemu zmusiłaś mnie do picia?
Chciałam z tobą pogadać.
Mogłaś...
Nie byłaś sobą.
Zmieniłam się.
Ludzie się nie zmieniają.
A jednak.
Myślisz, że ty...
Ty i ja...
Gdybym się zgodziła.
Nie zrobiłabyś tego.
Tchórz.
Owszem.
Myślisz, że...
Staram się o tobie nie myśleć.
Gdybym potrafiła,
byłoby inaczej.
Mogłam przy tobie być.
- Nie. - Posłuchać cię.
Stworzyć coś z tobą. Byłybyśmy...
Szczęśliwe.
Tak.
Myślałam, że nigdy nie będę szczęśliwa.
Myślałam...
że zasługuję na smutek.
Że zasłużyłam
moim podłym życiem.
Zrozumiałam, że to nieprawda.
Ale ty nie będziesz szczęśliwa.
Miałaś rację.
Będę.
Ale nie w ten sposób.
- Nie tak. - Masz wszystko.
Nie mam niczego.
Niczego nie czujesz.
Kocham cię.
Byłyśmy wariatkami.
Gdybym nie odeszła,
zginęłabym z twojej albo mojej ręki.
Po co przyszłaś?
Upewnić się, że cię nie kocham.
I co?
Nie kocham.
Thea porzuciła życie.
Uczyniła mnie lepszą.
Nauczyła mnie odwagi.
Kocham ją.
Musiałam mieć pewność, że ma mnie całą.
Wszystko przemyślałaś.
Nie gniewaj się.
W życiu. Idź do niej, ale...
Twoje „ale” tnie jak nóż.
Najpierw dokończ to, co zaczęłaś.
Idź do biblioteki, porozmawiaj.
- Nie. - Pobawiłaś się,
a teraz popracuj.
Jestem zbyt pijana.
Dasz radę.
Chodź.
No dobrze.
Doskonale. Idź.
Nie jesteś zła?
Boże, Eileen.
Ktoś chce drinka?
Old fashioned.
Dla mnie też.
Trzy martini z ginem.
Co to za panna?
Która?
Thea.
Pomogła mi przy książce.
To wszystko?
Nie.
To twoja muza?
Muza.
To takie męskie słowo.
Na kobiety, od których się uczą, które okradają.
Nie przyznają się do tego, choć pragną je zerżnąć.
Albo rżną.
To ze słownika?
A jakże.
Piszesz o tym?
O czym jeszcze?
Jak na to wpadłaś?
Wiedziałem, że muszę napisać tę książkę,
dzięki dość oświecającej rozmowie z młodym mężczyzną w barze.
Byłam tam z przyjaciółką. Dianą, kręci się tu.
Było późno, tuż przed zamknięciem.
Jeden nam nie zaszkodzi.
A że Diana lubi się pokazać,
poszliśmy do Cissy's.
Tej nory nieprawości?
Nie bądźcie tacy cnotliwi.
Weszłyśmy, usiadłyśmy. Ja sobie zapaliłam,
Diana zamówiła whiskey.
Zaczęłyśmy rozmowę z barmanami.
Było ich dwóch.
Wysocy, to dobrze.
Ale szczęki mieli pospolite.
Tak to z nimi jest.
Z kim?
Z zapomnianymi bękartami lordów.
Poflirtowaliśmy.
Ze mną nie mieli na co liczyć.
Gdy zaczęli przynudzać, wróciłyśmy do stolika.
Przejdź do dymania.
No dobrze.
Siedziałyśmy.
Diana narzekała na nudnego męża, Richarda.
Nudnego i podłego.
Słuchałam na tyle uważnie, na ile może słuchać ktoś,
kto poprzysiągł nie zadowalać już facetów.
Wtedy podszedł do mnie barman o pospolitej szczęce,
usiadł obok i powiedział:
„cześć, jesteś piękna.
Mogę powąchać twoje stopy?”.
Co ty na to?
„A po co?”
A on na to:
„kręci mnie to. Nie wstydź się”.
- Kręci go? - Pozwoliłaś?
Oczywiście, że nie, bando zboczeńców.
Odparłam, że wolę, by moje seksualne przygody
były pożądane i prywatne.
Chodziło o seks?
Wtedy to pojęłam.
Może każdy ma coś, co go kręci?
Coś innego, coś nowego?
Pewne niegdyś skrywane rzeczy stały się normalnością.
Dlaczego to, co skrywamy teraz,
stanie się normą w przyszłości?
Za dziesięć lat wszyscy będziemy wąchać stopy.
Kto cię tam wie, sędzio.
Na pewno będzie bardziej skandalicznie.
Co to za nowe rzeczy?
Kupcie moją książkę.
Albo przyjdźcie na jeden z moich wykładów na uczelni.
Obiecuję, że wasze żony dostaną moją książkę za darmo.
Gardzisz zabawą, żałosna istotko?
Jeśli chcesz odejść, idź.
Nie czekaj na nią jak służąca.
To zaszło za daleko.
- Martwię się. - Po co?
Zmarszczek się nabawisz.
Nie odejdę bez niej.
To idź i każ jej odstawić kieliszek.
Kochasz ją...
czy tę książkę?
Udław się.
Jeszcze nie postanowiono.
Jeśli mi się uda, zatrudnią cię
na innym uniwerku. Zobaczysz.
Potrzebuję pieniędzy, Eileen.
Mam żonę.
Heddę Gabler.
Potrzebujesz pieniędzy, fakt.
Heddę Tesman.
Zapominam.
Gdzie twoja żona?
Nigdy nie unikała męskiego towarzystwa.
Nie znasz jej zbyt dobrze.
Znam ją, odkąd jako dziecko
paradowała z ojcem na cennych koniach.
Generał i Hedda.
Co niedzielę galopowali przy moim domu.
Miała ten czarny strój jeździecki.
- Z piórami... - Pióra.
Z piórami.
Moja matka...
Stara wiedźma.
Mówiła mi wtedy:
„zobacz, jak się nosi.
- Bękarcica jedna”. - Eileen.
Nie.
To co robimy, chłopcy?
Noc jeszcze młoda.
A mnie chce się pić.
Ostrożnie.
Dam radę.
Mało wam anegdotek?
Jak się rozbierzesz.
Przeczytaj coś z nowej książki.
Albo ze starej, bez różnicy.
Zdzira.
Wystarczy.
Dość.
- Ty pizdo! - Chodź.
- Że co? - Eileen.
- Co? - Eileen.
Uspokój się. Tylko się ośmieszasz.
Kogo to obchodzi?
I tak dostanę pracę.
Będę miała wszystko,
a tobie zostanie Hedda Gabler
skacząca z kwiatka na kwiatek.
Hedda Tesman mnie kocha.
Hedda Gabler kocha tylko siebie,
a Hedda Tesman nie istnieje.
I jak było?
Jak można
utrzymać taką kobietę w ryzach?
Liną.
Szczęściarz z ciebie.
Trafiła ci się nagroda, ale to nie koń.
Jej nie ułożysz.
Tak.
Czasami chciałbym wziąć szpicrutę.
To w jej stylu.
O tym też piszę.
Pieprzona książka.
Od kiedy przeklinasz?
Pokaż mi ją.
Dobrze.
Gdzie moja torba?
Gdzie torba?
Może...
Przy czym jestem nudny jak...
Eileen!
Co za wejście. Proszę.
Dziękuję.
Gdzie jest?
- Ale co? - Znowu ją czytałeś?
- Nie... - Książka, kretynie!
- Gdzie jest? - Eileen!
Co robisz?
- Nie wiem. - Nie.
- Puść ją. - Dość.
Oszalałeś?
Przestań.
Eileen! Co robisz?
Przestań. Zostaw ją!
Zostaw!
O Boże.
- Wybacz. - Żyjesz?
- Co ty wyprawiasz? - Gdzie on jest?
- Co? - Rękopis!
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Ty chuju zasrany.
Wiem, że go wziąłeś.
Boże. Oczywiście, że wziąłem.
Sprzedałem temu, kto dał najwięcej.
Nie wyjdziemy stąd, póki go nie znajdziemy.
Przepraszam.
Proszę o pomoc.
Poszukajmy rękopisu doktor Lovborg.
Tak, zabolało.
Znajdźmy ten pieprzony rękopis.
Co za cholerstwo.
Mam złe przeczucia.
Nie wytrzymam.
To nie rękopis, kochanie.
Częstuj się.
To czego szukamy?
Nie mam pojęcia.
Pod poduszkami.
I jak?
A może...
Proszę. Kolejna strona.
I kolejna.
Nic nie rozumiem.
Pewnie wiatr...
Rękopis...
Eileen.
Tak mi przykro.
- O Boże. - Nie. Stój.
- Zostawcie mnie. - Eileen!
Muszę!
- O nie! - Eileen.
- Już po nim. - Nie!
- O nie. - Zostawcie.
O nie.
Nie.
- Zamknij drzwi. - Thea.
Wszędzie cię szukam.
Nie patrz tak. Wiem, co robię.
Zakończę to.
Potrzebuję tylko broni.
Cóż.
Nie zabijesz jej. Próbowałam.
Potrzebuję czegoś, co ją obciąży.
Czegoś...
Co się stało?
Udawaj, że się nie znamy. Nie byłoby lepiej?
Nie mogę.
Wiesz, że nie mogę.
Musisz.
Nie.
Straciłam go.
Thea.
Co?
Rękopis.
Już go nie ma.
Nie.
Musi gdzieś być.
Szukałam wszędzie.
- Nie. - Wszędzie.
Nie, na pewno...
Pewnie jest...
Już po nim.
Nie ma go.
Jest na dnie jeziora.
Jezioro.
Eileen?
Nieważne, co zrobię,
nie ściągnę cię z tej ścieżki.
To za trudne.
Dlaczego taka jesteś?
Kochasz mnie?
Tak, jak ty kochasz mnie.
To ci wystarczy?
Nie, Eileen.
Nie wystarczy.
Nie mówisz poważnie.
Theo.
Prosisz o więcej, niż mogę dać.
Theo.
Nie można o to prosić.
- Proszę. - Ty...
- Proszę! - Rób, co chcesz.
To już mnie nie dotyczy.
Thea! Proszę.
Mówię poważnie!
Dobrze.
Idź, nie potrzebuję cię.
Śmiało.
Pieprzona, żałosna kura domowa.
Jest i stara Eileen. Żałosna i omamiona.
- Zaznałaś szczęścia. - Wykorzystałaś mnie.
Nigdy cię nie potrzebowała!
Jesteś chora.
- Bierzesz... - Wykorzystałaś mnie,
- żeby coś osiągnąć! - Znam swoją wartość!
Niczego nie osiągnęłaś.
Znajdę moją książkę.
Wydam ją pod własnym nazwiskiem
tuż obok twojego.
A o tym zapomnimy.
Tak mi przykro, Eileen.
Nie widziałam go.
Wcale nie jest ci przykro.
Tego chciałaś.
Chciałam, żebyś była wierna sobie.
Miała odwagę.
W ten sposób?
Nie.
Thea odeszła.
Po co to zrobiłaś?
Bo się pogubiłaś.
Musisz być sobą. Mieć siłę.
Nie mam już siły.
Zbłaźniłam się przed innymi wykładowcami.
Odeszła jedyna osoba, na której mi zależało.
Nie wytrzymam kolejnej hańby.
Nie dam rady.
Istnieją pewne granice
robienia tego, na co się ma ochotę.
I konsekwencje.
Staniesz na nogi.
Skąd czerpiesz siłę, Heddo?
Skąd?
- Cóż... - Wiem.
Ale ja...
Wszystko, czym jestem i co mam, zawdzięczam swojemu geniuszowi.
Bo potrafię pisać
i myśleć.
Bo przekonałam machających fiutami troglodytów,
że muszą mnie słuchać.
Ta książka...
nie dałoby się jej podważyć.
Ani zignorować.
Nawet po tym... bałaganie.
Nie mogliby już ze mnie kpić, bo...
Miałbym rację.
Zostałam sama. I z niczym.
Teraz jestem tylko kobietą.
Co teraz zrobisz?
Jak najszybciej to zakończę.
Rób, co do ciebie należy.
Zaczekaj.
Zostań tutaj.
Eileen.
Weź to.
Powinnaś była to zrobić.
Sama to zrób.
Żegnaj...
Heddo Gabler.
Eileen?
Eileen!
Heddo.
Jesteś tam?
Heddo.
Co za bajzel.
Musimy znaleźć rękopis.
Eileen jest w rozsypce.
Co robisz?
Nie.
Heddo.
Wciąż można go ocalić.
Po co?
Heddo,
to dzieło jej życia.
Co z twoim?
- I moim? - Heddo.
Oszalałaś?
Nie. Zaczekaj.
Śmiało, ocal to.
Jeśli tego chcesz.
Ale jeśli to znajdzie, odbierze ci pracę.
Pani Ellison.
Wychodzi pani?
Szukam rękopisu.
Raczej nie ma na to szans.
- Tak pan myśli? - Szukaliśmy wszędzie.
Zasłużyłaś.
Coś ty zrobiła?
To, co było konieczne.
A jak Brack się dowie?
Lepiej o tym nie wspominaj.
Co ci odbiło?
- Dlaczego... - To dla ciebie.
Dla mnie?
Przyćmiewała cię.
Nie mogłem znieść tej myśli.
Chciałaś tylko pieniędzy.
- Chciałaś... - Dać ci, czego chcesz.
Chciałam, żebyś był szczęśliwy.
- Szczęśliwy. Silny. - Naprawdę?
Poważnie?
To też...
dla nas.
Dla mnie i...
To prawda?
- Naprawdę? - Cicho.
Spójrz na mnie.
Patrzę, Heddo.
Nikomu nie mów.
Kochasz mnie...
Heddo Tesman.
Zrób mi to ustami.
Nie.
- Heddo. - Ty to zrób.
Humor się poprawił?
Przestań.
Nie bądź taki!
Zostaw!
- Na Boga. - Nie przeprosi.
Wciąż oddycha. Jak to zatamować?
Tutaj.
Połóżmy ją.
Połóżcie ją delikatnie. Uwaga na głowę.
Ostrożnie, oddycha.
Bardzo krwawi.
Eileen.
Nie mogę.
- Co robić? - Boże.
- Co teraz? - Nie wiem.
Uwaga na głowę.
- Eileen. - Sprawdź puls.
Eileen.
Kurwa.
Co się stało?
- Co się stało? - Nie wiem!
- Boże. - Postrzeliła się.
Wezwij karetkę.
Hedda.
Wezwij karetkę.
Hedda!
Hedda, natychmiast!
O Boże.
Nie chciałam.
Nie chciałam, Eileen.
Chryste.
Widział pan później broń?
Nie, raczej nie.
To dom pani męża?
Proszę nam opowiedzieć.
Chronologicznie czy sekcjami?
Sekcjami, bo tyle tego...
- Znam tę metodę. - Wszystko gra?
Poza tym, co oczywiste.
O czym rozmawiacie?
- Odtworzymy książkę. - Naprawdę?
Skończymy przed nowym semestrem.
A jeśli umrze, zgarniesz wszystko.
Jeśli nie zdążymy, dr Lovborg nic nie zostanie.
Jeśli przeżyje.
Skup się na własnych badaniach, bo...
Kupimy mniejszy dom.
Co do tych sekcji...
Mogę jakoś pomóc?
- Nie. - Nie.
Wybacz.
Martwisz się czymś?
To bardzo niepokojące, prawda?
Jak się wtedy czuła Eileen?
Byłyście przez chwilę same.
Pośród tego szaleństwa.
Przez chwilę.
W sypialni?
Przez chwilę.
Pytali cię o broń?
Jaką broń?
Tę najważniejszą.
Tę, z której się postrzeliła.
Nigdzie jej nie ma.
Greenwood myśli, że to jego, bo ją gdzieś zgubił.
Przesłuchają go.
Na razie wzywają ciebie.
Co im powiem?
Nie drażnij mnie.
Wczoraj oddano dwa strzały.
Jeden z broni Greenwooda,
drugi – z twojej.
Tak powiesz?
Powiem, że mam broń, której użyła Eileen.
A masz?
- Owszem. - Czyja jest?
Dobrze wiesz.
Ale co powiesz?
No więc,
to zależy.
Od mojego kaprysu.
To był dobry pomysł, Heddo.
Niedbale wykonany, ale...
Nie sądziłam, że zrobi to tutaj.
Liczyłam, że wyjedzie.
Moja droga.
To będzie skandal.
Broń należała do wielkiego generała Gablera.
Jego córeczka z nieprawego łoża dała go
w za drogim domu lesbijce, która chciała kogoś zabić.
Co pomyślą ludzie?
Nie zastanawiałam się nad tym.
Na szczęście to się nie wyda.
O ile nic nie powiem.
Nie opieraj się.
Nie. Nie!
Nie.
Z czasem przywykniesz do nieuniknionego.
Dość tego.
Nie! Hedda!
- Nie! - Hedda!
Jak śmiesz?
Po tym, co dla ciebie zrobiłem?
Należysz do mnie.
Ja mam kontrolę.
Gdzie ona jest?
Chodzi o Eileen!
Obudziła się!
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski