Miał dość czasu.
Wiem, że na to nie zasługujesz.
Mój ojciec też nie zasłużył.
Wybacz mi.
Przekroczyłeś zbyt wiele granic.
Zemściłeś się.
Co ci to dało?
- Jacob, czekaj! - Nie!
Odłóż broń i odsuń się od niej!
Vuyo, co ty tu robisz?
Tylko tak ukarzemy Vilakaziego!
Jest inny sposób. Rozmawiałem z mamą Precious.
- Gówno to da, jeśli on się nie przyzna! - A Zinhle?
Co, jeśli Vilakazi ją zabije?
Mam nagranie! W końcu poznaliśmy prawdę!
Proszę cię.
Strzelaj, Vuyo! Zrób to dla Zinhle!
Nie!
Wystarczy! Proszę.
Błagam.
Wypuść ją.
Jest niewinna.
Wiem, że walczyłeś.
Masz dobre serce.
A ja znam je lepiej niż ktokolwiek inny.
Zastrzel drania!
Stul pysk!
Proszę.
Puść ją.
Zrób to dla mnie.
I dla siebie.
Puść ją.
Dobrze?
Już dobrze.
Wszystko w porządku.
Jesteś diabłem wcielonym!
Jak twój ojciec!
Niech Bóg ocali twoją duszę!
Podły chłopak!
To twój mąż jest zwyrodnialcem.
Nie wiecie, o czym mówicie.
Zabieraliśmy Precious ze sobą do pracy.
Vilakazi poczuł do niej pociąg.
Nie!
Kiedyś ich przyłapałam.
Zadzwoniłam do męża.
Wpadł w szał.
Do jego obowiązków należało odbieranie Busi ze szkoły,
ale tym razem nie zawiózł jej do domu.
Porwał ją, żeby zranić Vilakaziego,
tak jak Vilakazi zranił nas.
Gdy później znaleziono ciało Busi,
Vilakazi oszalał.
Busi!
Zabił mojego męża.
W końcu go mamy, Jacob.
Mama Precious powie nam prawdę.
Wrobili Jibę w morderstwo Busi,
żeby śledztwo się zakończyło,
a prawda o nim i Precious nie wyszła na jaw.
Nawet jego żona nie wiedziała.
Boże, nie!
Na twoim miejscu bym z tym uważał.
Dlaczego? Bo też trafisz za kratki?
Leonard nie ma amnezji.
Cały czas kłamał i udawał!
Tak.
Pierdolcie się.
Pieprzę was!
Jacob!
Deli, nie.
Nie rób tego.
Boże.
To jakiś pojebany żart.
Kurwa!
ŚMIERTELNE POŻĄDANIE
Nandi!
Zinhle.
Mówi Nandi Mahlati.
Zostaw swoje nazwisko i numer, oddzwonię.
Vuyo.
Co robisz?
Oddaj nagranie.
Co się dzieje?
Koleś, który nas zaprosił, chce ze mną pogadać.
Poradzisz sobie?
Myślę, że tak.
Gdzie oni są?
Chodźmy.
Musimy ratować Zinhle.
Telefon, Vuyo.
- Daj mi go. - Albo co?
Zastrzelisz mnie?
To dla ciebie ważniejsze niż Zinhle?
Clinton.
Chłopcze.
W porządku?
Tak.
Dziękuję… za to.
Wiesz co?
Coś ci dam.
Jako podziękowanie za to, co zrobiłeś.
Ta kokaina
jest tak czysta, że wzbudza zazdrość Kolumbijczyków.
To twój szczęśliwy dzień.
Bardzo dziękuję.
Baw się dobrze.
Będę.
- Czemu dałeś im kokę? - To nie koka.
To heroina.
Jeśli ją wciągną, przedawkują.
W ten sposób chronię rodzinę.
Pieprzenie!
Zawarłeś pakt z diabłem!
Tak!
Zrobiłem to!
Bo gdy sam diabeł do ciebie przychodzi, grożąc twojej rodzinie,
robisz, co tylko, kurwa, chce.
Vilakazi dał ci ten sam wybór.
Niech twoi kumple z policji dadzą spokój. Sprawa Jiby jest zamknięta.
Zinhle do twarzy w tych drogich okularach.
Rozumiesz?
Zostawmy martwych w spokoju.
Wybrałem Zinhle!
Ty nie!
To czyni mnie lepszym ojcem.
Więc zrób to, do kurwy nędzy! Zabij mnie!
Co robisz?
Mahlati.
Co się dzieje?
Zastrzeliłem Vuya.
Mam to w dupie.
Gdzie moja żona?
Nadal w rękach Jacoba?
Gdzie moja żona?!
Nie żyje.
Przykro mi.
Boże.
Musi ci być ciężko i nudno.
Jest Sylwester, ludzie się bawią, a ty sterczysz na zewnątrz.
Może później cię odwiedzę?
Co ty na to?
Wybierz coś.
Musimy znaleźć Zinhle. Szybko!
Idziemy.
Ale będzie odlot.
Nie.
Co jest?
Gdzie moje dziecko?
Pozwoliłaś Jacobowi zabić Deli. Jak mogłaś? Nie miała z tym nic wspólnego!
Sama się zastrzeliła.
Jacob ją uwolnił.
To bez sensu! Deli by tego nie zrobiła.
Dowiedziała się, że romansujesz z Vilakazim,
odkąd miałaś 16 lat.
- Nie. - Tak.
Vuyo znalazł twoją matkę. Powiedziała mu o wszystkim.
Nie mogła znieść prawdy.
Nikt więcej nie musi ucierpieć.
- Gdzie Zinhle? - Kłamiesz.
- Błagam cię. - Puszczaj!
- Gadaj! - Zostaw mnie!
Ochrona!
Miałaś 16 lat.
Byłaś dzieckiem.
Nie miał prawa tego robić.
Spójrz, co ten potwór ci zrobił.
Proszę cię, Precious!
Gdzie moje dziecko?
Zostaw mnie!
Puszczaj!
Gdzie Zinhle?
Towar pierwsza klasa. Nigdzie indziej takiego nie dostaniesz.
Musisz spróbować.
Zostanę przy drinkach.
No weź, będzie fajnie.
To nasza ostatnia wspólna noc.
To ci pomoże zapomnieć o traumach i całym tym bajzlu.
Zaufaj mi.
O tak. Chodź, spróbuj tego.
Jeden, dwa, trzy!
No nie?
Musisz mnie ukarać, Pani.
- Ukarz mnie za Deli. - Ocaliłbyś ją, gdybyś zwołał konferencję.
Ukarz mnie za to, że tego nie zrobiłem.
Potrzebuję tego.
Jest tu Nandi. Szuka córki.
Moja matka wszystko jej wyznała.
Już dawno powinienem pozbyć się świadków.
- Zwłaszcza mojej matki. - Tak.
Nie trzymała gęby na kłódkę.
Ukarz mnie. Na litość boską, Pani!
Puść mnie!
Koleś,
o której jest północ?
Musi być w prywatnych pokojach.
Tędy.
Teraz mamy tylko siebie.
Zniszczymy ich za to, co zrobili Deli.
Kto naprawdę zabił Deli?
Oni czy my?
Gdyby nie my, nawet Busi by żyła.
Moją córkę zabił twój ojciec.
Uratowałem cię przed nim.
Czyli niczego nie żałujesz?
Żałowałeś kiedyś tego, co mi zrobiłeś?
Miałam 16 lat.
Żałujesz tego?
Mówiłaś, że chcesz życia, jakiego twoi rodzice nie mogli ci dać.
- Przyszłaś do mnie… - Byłam dzieckiem!
Które wiedziało, czego chce.
Nie jestem idealny.
Kochałem cię.
Nawet gdy nie powinienem.
Kiedyś myślałam, że też cię kocham.
Ale to było poczucie winy.
Próbowałam wynagrodzić to, co stało się Busi.
To, co ją spotkało, to nie twoja wina.
A jednak moja.
Busi, chodź. Szybko.
Tędy.
Precious!
Stój, moje dziecko!
Precious!
Precious.
Nie uciekniesz!
Precious!
Busi?
Busi.
O mój…
Zabiłam twoją córkę.
Przepraszam.
Ale to się musi skończyć.
Żegnaj!
Cześć.
- Pamiętasz mnie? - Tak.
Twój szef dzwonił. Chciałby mnie zobaczyć.
- Nic nie mówił. - Dzwonił.
Zaprosił mnie, więc mnie przepuść.
Dobra.
Dziękuję.
Chcesz mnie zabić?
Po tym, jak zabiłaś moją córkę?
Próbujesz mnie zajebać?
Za kogo ty się, kurwa, masz?
Gdzie Zinhle?
Gdzie moje dziecko?
Gdzie moja córka? Proszę.
Proszę.
Dzięki.
Zee, ocknij się.
No dalej.
Zinhle!
Proszę, obudź się.
Proszę, skarbie. Obudź się.
Dobrze.
Nie!
- Już dobrze. - Zostaw mnie!
Nie ruszaj się!
Ani drgnij!
Już dobrze, skarbie.
Kurwa mać.
Dzięki, Jezu.
Już w porządku.
Znamy nowe szczegóły dotyczące zabójstwa ministra Vilakaziego
w Sylwestra w Kapsztadzie.
Według doniesień asystentka ministra współpracuje z policją.
Opisuje skomplikowaną historię morderstwa, nadużyć i tuszowania,
sięgającą wstecz do śmierci Busi Vilakazi,
za morderstwo której niesłusznie skazano Benjamina Jibę.
To małe pocieszenie dla rodziny Jiby,
która przeżyła lata udręki
po wyroku skazującym i samobójstwie pana Jiby.
- Co znowu? - Vuyo Mahlati?
Aresztujemy cię za zabicie Yusufa Fayada.
- Nie… - Zabrać go.
- Nikogo nie zabiłem! - Idziemy!
Zostaw mnie! Dokąd mnie zabierasz?
- Brać go. - Puszczaj!
- Idziemy! - Zostaw mnie!
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
Co jest grane, Nandi? Mówią, że zabiłem Yusufa.
Ktoś dał cynk glinom.
Znaleźli ciało.
W całym domu są twoje odciski.
Na nagraniu widać, jak się włamujesz i uciekasz.
Yusuf!
Yusuf… Kurwa.
Nie żył, gdy tam dotarłem.
To robota Precious.
Wrabia mnie.
Vilakazi nie żyje.
Czemu to robi?
Bo ją poprosiłam.
Co?
Przekonałam ją, że Vilakazi to nie jedyny problem.
Zrobiła swoje, zabijając Vilakaziego,
a teraz moja kolej, by pozbyć się z życia potworów.
To nie są żarty.
Chodzi o morderstwo.
- Mogę dostać… - Dożywocie.
Tak, Vuyo.
I o to chodzi.
Nandi, wiem, że w przeszłości się krzywdziliśmy.
Ale taka kara to przesada.
Ty nie miałeś z tym problemu, robiąc mi to samo, co?
Więc to koniec?
Nie tak dawno temu
też siedziałeś naprzeciwko mnie
i powiedziałeś, że wygrałeś.
Tym razem to Zinhle wygrała.
Tak.
Czekaj!
Nandi, zaczekaj!
Co się stało z nagraniem Ivy?
Policja mówi, że znów odmawia współpracy.
Zrozumiała, że Vilakazi trzymał mi broń przy skroni.
I że postąpiłem tak, a nie inaczej, żeby chronić rodzinę.
Leonardzie.
Sprzedajesz tę opowiastkę każdemu, kto chce słuchać.
Ale to nieprawda.
Vilakazi nie żyje.
Damy sobie radę, Nandi.
Podpisz.
Zakończ to małżeństwo.
A potem zrezygnuj z funkcji sędziego.
Powiedz, że nie możesz jej pełnić w zgodzie z własnym sumieniem.
Co takiego?
Nie zasługujesz, by stać na straży prawa ani żeby cię szanowano.
A jeśli odmówię?
Kojarzysz dziennikarza Yusufa.
Precious wszystko mi o nim powiedziała.
Podpisz dokumenty.
Bo inaczej to nie Vuyo może odpowiadać za morderstwo.
ROZWÓD ZA POROZUMIENIEM STRON
PODPIS
Muszę wiedzieć.
Spałaś z Clintonem?
To ty.
ZAKŁAD KARNY W BOSKOP
Większość życia spędzamy na pogoni za przyjemnością
i unikaniu bólu.
Ale bywa, że ból nie jest czymś złym.
Czasem poprzez ból życie uczy nas,
by nie popełniać tych samych błędów.
Chcę zaakceptować ból,
aby pomógł mi się rozwijać.
Ale to oznacza, że muszę cię opuścić.
Spędziliśmy razem magiczną noc,
ale Zinhle nigdy cię nie zaakceptuje.
Muszę ją chronić.
Żegnaj, Jacobie.
Liczę, że w końcu zaznasz spokoju.
Napisy: Karol Radomski