Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[głos kobiety] Dlaczego tak bardzo kochamy skarby?
Bo napędza nas stojąca za nimi tajemnica?
Skryte w mroku sekrety?
Czy czyhające na każdym kroku niebezpieczeństwa?
[muzyka budująca napięcie]
[silnik gaśnie]
Stal toledańska. Piękna rzecz.
[dyszy]
Co, Petersen? Potrzebujesz pomocy?
Nie.
[mężczyzna] To lecę! Tym razem skarb będzie mój!
Pierwsze promienie słońca
pojawiają się w Lipawie na godzinie drugiej.
Piątej.
[skrzypienie metalu]
Siódmej.
I gdyby teraz zatrzymać słońce na drugiej?
Krzyż.
A myślałem, że wspólnie będziemy podziwiać wschód słońca.
[zbir] W takim razie adiós, señor Tomasz.
Tomek!
No i kto teraz potrzebuje pomocy?
- [Tomasz] Uważaj! - [jęczy]
[Tomasz] Dobra, wygrałeś.
Armia Czerwona wywoziła z całej Europy skarby.
Te, których nie udało jej się wywieźć, ukrywali.
Trafiłem na korespondencję żołnierza z jednym paserem.
Pisał w niej o latarni morskiej w Lipawie.
Że światło zatrzymuje się tutaj o drugiej rano.
- [po hiszpańsku] Co? - Sam zobacz.
[zbir krzyczy]
[stęka z wysiłku]
Ta…
[dynamiczna muzyka]
[śmieje się]
Chcesz się bawić, Petersen?
Pa!
[muzyka cichnie]
[śmieje się]
[skrzeczenie mew]
[warkot silnika]
[silnik gaśnie]
[skrzeczenie mew]
[śmieje się]
[warkot silnika]
[Tomasz] Krzyż prowadzi do skarbu, a skarbem są prawdopodobnie
niesamowite bogactwa przywiezione z wypraw krzyżowych.
[pomruk podziwu w sali]
Autentyczność krzyża potwierdza podpis de Molaya znajdujący się w rubinie.
- Niesamowity. - To o mnie czy o krzyżu?
[śmiechy w sali]
[nie słychać]
[kobieta] Do jakich skarbów prowadzi ten krzyż?
[Tomasz] Ziemia Święta była tyglem religijnym i kulturowym.
W jej podziemiach znajdowały się tysiącletnie zabytki,
drogocenne przedmioty i relikwie o niezwykłej mocy.
Cokolwiek de Molay tam znalazł, ma niezwykłą wartość.
- Proszę. - De Molay wrócił ze skarbem do Europy?
Po powrocie do Europy de Molay został oskarżony o herezję
przez króla Francji Filipa Pięknego, następnie uwięziony i spalony.
[mężczyzna] Co się stało ze skarbem?
Legenda głosi,
że de Molay zdążył ukryć skarb, a krzyż do niego prowadzi.
Front krzyża zdobią litery łacińskie,
a pod poprzecznym ramieniem znajduje się sentencja:
Ubi thesaurus tuus, ibi cor.
Czyli?
Czyli „tam skarb twój, gdzie serce”.
W tym miejscu tekst się urywa.
Krzyż jest w tym miejscu złamany.
Państwo wybaczą, ale… skarb nie znajdzie się sam.
- [śmiechy] - Dziękuję za liczne przybycie.
Przepraszam!
Pan nie wie, jak rozszyfrować krzyż i zdobyć skarb, prawda?
Oczywiście, że wiem.
Skarb wkrótce będziecie państwo mogli podziwiać w tym muzeum. Dziękuję.
[mężczyzna] Szybko, szefowa nie ma czasu.
Spokojnie, Pieniążek. Gierymska może poczekać.
- Jak żona, dzieci? - [śmiech] Dziękuję bardzo. Wciąż nie mam.
Ale samotność mi nie doskwiera i panu też nie będzie.
Przepraszam. Czemu pan szuka skarbów?
Pan musi je znajdować, prawda? Chodzi o ego?
Konferencja prasowa się skończyła.
Ja wolę kontakt bezpośredni.
Piszę o skarbach. Co nas w nich pociąga. Zgodzi się pan na rozmowę?
Chce pani rozmawiać z narcyzem ogrzewającym się w blasku zabytków?
Widzę, że pan czyta moje artykuły. Jak się podobały?
Podobno jestem zdolny kochać tylko eksponaty.
No to może warto udzielić wywiadu i dać się poznać ludziom z innej strony?
I napić się kawy w miłym towarzystwie.
[śmieje się]
To ja już wolę eksponaty.
A.
Wie pani, dlaczego szukam skarbów? Bo nie lubię odpuszczać.
A z tego, co kojarzę, to pani wręcz przeciwnie.
[Tomasz] Pieniążek!
[wyłącza dyktafon]
[gwizdek]
[wesoły gwar]
Hej! A ty co robisz? Kartofle miałeś obierać. Już!
[kobieta wzdycha] Jezu, nawet obierać nie potrafi.
Ja cię kręcę! Zaginiony krzyż de Molaya!
Ty, sierota!
Co tutaj robisz?
Rano powiedziałeś, żebym zszedł ci z oczu, bo się porzygasz.
Sobie czytasz, kiedy jesteśmy z Czerwonymi w stanie piertnamentnego konfliktu?
Permanentnego?
Nie przerywaj mi. Takiego też.
Chcesz być dzieckiem i czytać gazetę do końca życia?
Czy mężczyzną i należeć do klubu mężczyzn? Czyli mojego.
A jak będę mężczyzną, to przypadkiem nie zacznę łysieć?
Nie.
My tu nie łysiejemy.
- To chcę należeć do klubu. - Baczność!
[grzmot]
[harcerz 1] Fuj. Co tak śmierdzi?
[harcerz 2] Ludzkość.
[harcerka] Dawaj mi to. Albo wczorajsza grochówka.
Dobra, im szybciej skończymy,
tym szybciej dostaniemy się do klubu mężczyzn.
Cudownie, już lecę.
[harcerz 2] Muszę cię zmartwić, compadre, ale nie dołączysz.
Ha! Już dołączyłeś, tylko że do klubu frajera.
- Was tu zrzucili za frajerstwo? - A ciebie niby za co?
Za bycie kobietą. W tym kraju nigdy nie było nam lekko.
- Ciii! - [indiańskie okrzyki]
[harcerz 1] Raz, dwa…
Pięciu Czerwonych od wschodu.
- Trzeba ostrzec naszych. - Naszych?
Gości, którzy kazali nam babrać się w kupie?
To też nasza kupa i żaden Czerwony nie będzie pluł jej w twarz.
Może w końcu nas polubią.
[harcerz] Znów przegraliśmy z Czerwonymi. Wszystko przez tych frajerów.
Ej, wafle!
Śmierdząco widzę wasze kolejne dwa tygodnie.
Śmierdząco.
Mam tego dość!
Ja tam nie mam złudzeń, kolego. Dopiero czwarta fala feminizmu coś zmieni.
Spokojnie, mon ami.
- Wystarczy zmienić nazwę klubu. - Nie! Musimy znaleźć skarb.
Patrzcie.
Krzyż wielkiego mistrza templariuszy Jakuba de Molaya.
To podobno klucz do odkrycia ich skarbu.
Znajdować się tam mają niesamowite bogactwa
znalezione podczas wypraw krzyżowych.
[harcerka] Wow.
[harcerz 1] Pan Tomasz jest ekstra. Znalazł mnóstwo skarbów.
Ostatnio nad Bałtykiem.
[Pieniążek] Ach, ci dziennikarze, co? Nie dają spokoju?
Ty mi lepiej powiedz, co szefowa dla mnie planuje.
Może sama panu powie.
Mów.
Partnera.
Z ostatniej misji ledwo pan do domu wrócił.
Szefowa się o pana martwi.
Wakacje!
[Tomasz] Ta ostatnia misja to były istne wakacje.
Musi mi szefowa zlecić trudniejsze zadanie, bo wyjdę z formy.
[muzyka budująca napięcie]
- Jakieś pomysły, gdzie jest skarb? - Sentencja jest kluczem.
Muszę tylko odkryć, o czyje serce chodzi.
[Gierymska] Znasz ją?
- Była podczas prezentacji krzyża. - Każe na siebie mówić Łajma.
Bałtyjska bogini losu pod postacią staruszki, urocze.
Ma ośrodek wypoczynkowy w Miłkokuku na Podlasiu.
Twierdzi, że jest potomkinią Jaćwingów i kolekcjonuje związane z nimi zabytki.
Jeżeli rozmawiamy, bo ma ośrodek,
a pani uważa, że ja potrzebuję odpoczynku, to dziękuję.
- Ostatnia misja była odpoczynkiem. - Chce zdobyć skarb.
I twierdzi, że krzyż de Molaya nie jest jedynym.
Sprawdź ją. Po cichu. Zatrzymała się w Bristolu.
Dotarłam do twojego człowieka.
[Tomasz] Gaspar Felippe.
Urodzony w Buenos Aires złodziej kosztowności.
Jest tak dobry, że przylgnął do niego pseudonim „Adiós”.
- Bo wszystkich zostawiał w tyle. - [śmieje się]
- No to będzie musiał zmienić pseudonim. - Parę lat temu ślad po nim zaginął.
Ale jak widać żyje i chyba lubi odbierać życie innym.
Dohnal z praskiego muzeum.
Eveline z Belgijskiego Towarzystwa Archeologów.
Metz z Danii.
Wycina konkurencję.
Nie jest sam.
[muzyka cichnie]
Przyda ci się pomoc.
Mam panią. Samochód.
Wystarczy. Miłej podróży.
- Trzymaj się, Pieniążek. - [potakuje]
[spokojna muzyka]
[gwar]
Ja cię kręcę!
To jest jakby taki symbol danego namiotu.
Hej.
- Chodź! - Nie, tylko…
[muzyka cichnie]
[harcerka] Co mu się stało?
[gwar w głębi]
[świst powietrza]
[dynamiczna muzyka]
[dzwoni telefon]
[Tomasz stęka]
Huta szkła Niemen, dwudziestolecie międzywojenne.
Projekt Morawskiego. Piękne.
[Tomasz] Podróbka. Idealnie!
[Tomasz stęka]
[odgłos spłukiwania wody]
[stłumiony krzyk]
[muzyka cichnie]
Tomek, ja naprawdę mam różne rzeczy do roboty
oprócz ciągłego ratowania ci życia.
- Dałbym sobie z nimi radę. - [śmieje się]
[Tomasz dyszy]
Byłem pierwszy.
„Zapraszam na lunch w restauracji hotelowej.
- Jutro”. - 12.12.
[wzdycha gniewnie]
Masz rodzinę?
Jeszcze nie zostaliśmy partnerami, a już proponujesz mi związek?
Bo ja mam córkę.
Pierwszy raz w życiu żałuję, że nie spędzałem z nią więcej czasu.
A z drugiej strony czuję, że teraz mógłbym jej coś naprawdę dać.
Ty się boisz. I coś wiesz.
- Kim są ci ludzie? - Tajna organizacja.
Agenci wywiadu. Nie wiem.
Wiem jedno. Wiem o zamachach na poszukiwaczy.
Tomek…
Zabawa w skarby się skończyła.
To krzyż nie prowadzi do skarbu?
[Petersen] De Molay odkrył w Ziemi Świętej coś o ogromnej sile.
Coś, co może zmienić bieg historii.
Wszyscy tego chcieli. Królowie, papieże – wszyscy!
Filip Piękny aresztował de Molaya. Chciał skarbu.
I jakąś część go zdobył.
Dlaczego wojna stuletnia wybuchła dopiero po śmierci Filipa?
Bo Europa się go bała.
Ta część skarbu mogła unicestwić armie.
Pomyśl, co mógłby zrobić cały skarb!
Skarb jest bronią?
Broń, zaraza, czary.
Nie wiem.
Wiem jedno.
To potężna siła, która może zniszczyć Europę.
Tomek…
- Odpuść. - Petersen, starzejesz się.
No to może połączymy siły? Nieźle nam idzie.
[śmiech] Dobrze wiesz, że zawsze pracuję sam.
Widzimy się jutro. 12.12.
[niepokojąca muzyka]
Petersen…
- [Adiós po hiszp.] Daj mu pokój wieczny. - [szeptem] Idziecie?
[rozkazująco] Już.
- [Adiós] Oby po śmierci… - Już!
…dostąpił światłości w gronie świętych.
Jak obiecałeś Abrahamowi i jego potomkom.
[Adiós] Amen.
[całuje różaniec]
[Adiós po polsku] Uderz go.
Uderz go.
A teraz przeproś.
Mojego synka przeproś.
Przepraszam.
Wybaczył ci.
Od teraz żadnych pomyłek.
Unicestwicie każdego, kto wejdzie nam w drogę.
[po hiszpańsku] Jasne?
[cykanie świerszczy]
[nerwowy oddech]
[gwałtownie łapie powietrze, dyszy]
O.
Będzie jedzone?
Co?
- A nie, to środek ostrożności. - [harcerka] Słusznie.
Obóz pełen chłopców w czasie rozkwitania to nie jest zbyt bezpieczne miejsce.
- Co tu robicie? - Siedzisz tu od rana. Sam.
No bo tak sobie myślałem nad skarbem…
Bez nas?
Byliście zajęci z rodzicami. Nie chciałem przeszkadzać.
A co? Twoi nie przyjechali?
Ta. Jakieś siedem lat temu.
[wzdycha]
[pohukiwanie sowy]
Słuchaj.
Nie ma, że „zajęci” i że nie chciałeś przeszkadzać.
Jesteśmy drużyną, więc jesteśmy we wszystkim razem.
[gwar]
[tajemnicza muzyka]
- [klient] Proszę mi dolać. - [kelner] Tak jest. Oczywiście.
[Łajma] 12.12.
[muzyka cichnie]
[Łajma] Szanuję punktualnych ludzi.
A ja nie szanuję tych, którzy wysadzają samochody.
Z moimi przyjaciółmi w środku.
Brzydzę się przemocą.
Ale włamania do pokojów czasami wybaczam.
Szanowałam Petersena.
Liczyłam, że porozmawiamy tutaj we trójkę.
Dlaczego miałbym pani ufać?
Zamówiłam dla pana kakao. Podobno pan gustuje.
Od kakao wolę krzyż templariuszy.
Twierdzi pani, że istnieje jeszcze jeden oprócz krzyża de Molaya.
Brzmi jak blef.
[tajemnicza muzyka]
Z pokolenia na pokolenie w mojej rodzinie przekazywana jest legenda.
O Krzyżaku, który zostawił na ziemi moich przodków krzyż.
[muzyka cichnie]
Taki sam jak ten, który pan znalazł.
Dalej pachnie blefem.
Krzyżacy i Jaćwingowie nie bardzo za sobą przepadali.
[Łajma] No właśnie, ten Krzyżak bał się o swoje życie i wiedział,
że Filip Piękny nie będzie szukał wśród Jaćwingów.
Nie tylko pan wie, że Filip Piękny chciał zdobyć skarb.
Ale moi przodkowie ukryli krzyż.
A potomkom… dali wskazówkę.
Muzeum ma środki. Zapłaci za krzyż.
A ja nawet nie wiem, gdzie on jest.
Ale pomogę, jeżeli pan zaprowadzi mnie do skarbu.
I się nim podzielimy.
[wzdycha]
[Tomasz się śmieje]
Konkurs?
Błagam.
Jako bogini przeznaczenia powinna pani wiedzieć, że to ja sam znajdę skarb.
Czymkolwiek on jest.
Dziękuję za kakao. Do widzenia.
[wzdycha]
[wesoła muzyka z radia]
[spiker] W wakacje szukamy odpoczynku, niesamowitych przygód albo miłości.
Ale w tym roku wszyscy będziemy szukali skarbów.
To ciepłe lato – termometry od paru dni pokazują prawie 30 stopni,
ale odkąd pan Tomasz znalazł krzyż templariuszy,
zrobiło się o wiele goręcej.
[śmiechy]
- Finkę se załatw. - Scyzorykiem chciał grać.
[harcerz] Znowu! Grucha, teraz ty.
[spiker] W naszym studio temperaturę jeszcze o parę stopni
podniesie dziennikarka Anka Modzelewska,
która ma dla nas rewelację dotyczącą skarbu templariuszy.
Cicho. Słyszeliście to?
Proszę nie trzymać nas w niepewności.
- [Anka] Krzyż templariuszy… - W końcu los się do nas uśmiechnął.
Jako człowiek nauki nie wierzę w los.
Jako feministka nie wierzę w nic rodzaju męskiego.
[Anka] Tajemnicza Łajma zaprasza wszystkich chętnych na konkurs,
aby znaleźć kolejny krzyż prowadzący do skarbu.
Wystarczy przed zachodem słońca dotrzeć do ośrodka Jaćwingi w Miłkokuku.
Teraz każdy może zdobyć skarb.
Nie tylko przereklamowany pan Tomasz…
[radio gaśnie]
Słuchałem.
Wuju.
Czy one w ogóle myślą? Przecież ten cały Adiós na pewno tam już jedzie.
Uspokój się.
Pięć godzin i możesz być w Miłkokuku.
Lepiej się napij.
Już wsypałem.
Dziękuję.
[w głębi gwar, odgłosy z warsztatu]
[wuj] Karolu…
Wyklepałem, co mogłem. Jak były jakieś dziury, to zaspawałem.
Wstawiłem nowy akumulator.
No i dałem parę nowinek technicznych.
- [wuj] Pokazać ci, jak to działa? - Nie, nie jestem dzieckiem, ale to…
Da się to jakoś łatwo złożyć?
Nigdy nie wiadomo, kiedy się przydadzą.
Wiadomo. Nigdy.
[wuj się śmieje]
Pani Gierymska martwi się o ciebie.
Powiedz jej, żeby się nie martwiła, bo mam dodatkową kanapę.
[wzdycha]
[wuj] Zdaje się, że ona ma inny pomysł.
[wesoła muzyka]
Trener personalny? Ja nie mam czasu na takie rzeczy.
Wiele o panu słyszałem.
To zaszczyt i wielka odpowiedzialność zostać pana partnerem.
Franz.
Odpowiedzialność jest stresująca.
- Zwalniam z niej pana. - Pani dyrektor nalegała.
Ja bym jej słuchał.
[Franz] Ale dziwadło nam dali, co? Jeździ to w ogóle?
[udawany śmiech] No właśnie nie wiadomo.
Na początek trzeba go popchnąć.
[Tomasz stęka]
No, już.
[śmieją się obaj]
- [Tomasz] Szybciej, panie Franz! - [burczenie silnika]
[głośny warkot]
Na pewno chce tylko rozgrzać silnik. Prawda?
Tego „dziwadła” nie trzeba rozgrzewać.
[Tomasz] Dzięki, wuju!
[gwałtowne dodawanie gazu]
[warkot silnika się oddala]
[pogodna muzyka]
Nie będą nas szukać?
[harcerz] Jeżeli życie mnie czegoś nauczyło, to frajerów nie szukają.
Ale nie możemy rzucać się w oczy. I musimy mieć kryptonimy operacyjne.
- Świetny pomysł. - [harcerka] Hm.
Na podwórku wołali na mnie Wiewióra. I w sumie mi się podoba.
- Wiewióra? No spoko. - A na ciebie jak wołali?
Głupek, idiota, śmieć i smród.
„Smród” jest najciekawsze.
[pisk sprężyny]
[muzyka cichnie]
[stęka]
[gasi silnik]
[warkot motocykla]
[Tomasz] I nie waż mi się tego otwierać, druhu.
Pani wie, że kluczowa w śledzeniu jest dyskrecja?
[kobieta] Rzeczywiście: spostrzegawczy i dowcipny.
Mam nadzieję, że nie czerpie pani informacji z Kuriera Popołudniowego?
Pani…?
Mam inne źródła.
To dobrze. Bo media kłamią.
Które bardzo pana przeceniły i niesłusznie panu zaufały.
Wypraszam sobie. Zawsze robię jajecznicę na drugi dzień.
Tym razem drugiego dnia może nie być, panie Tomaszu.
[warkot się oddala]
[syk powietrza]
WX0001. Ten się zatrzyma.
Tego nie, to dziesiąty.
Według amerykańskich naukowców
co dziesiąty kierowca jest seryjnym mordercą.
Na mnie możecie mówić Mentorek.
[Wiewióra] Jak on to wszystko widzi? Hm.
Sokole Oko.
Ty będziesz Sokole Oko.
[pogodna muzyka]
[warkot motocykla]
To Mata Hari.
[głos Anki] Co tak bardzo ekscytuje nas w poszukiwaniu skarbów?
Żeby poznać odpowiedź, postanowiłam wyruszyć w nieznane.
Nie wiedziałam, co mnie czeka na końcu drogi,
ale czułam, że powinnam zaufać losowi.
Kierowało mną silne poczucie, że przeznaczenie mnie poprowadzi.
[muzyka cichnie]
[gasi silnik]
- [szeptem] Zatrzymuje się? - Tak.
[Mentorek] Cicho.
Proszę pani! Tutaj potrzebujemy szybko pomocy dla kolegi.
- [Mentorek] Idzie. - Bardzo.
Kolega cierpi na trichotillomanię
i trzeba go natychmiast zawieźć do specjalnej kliniki w Miłkokuku.
W Miłkokuku? To daleko. A co to jest ta choroba, trichotillomania?
[Mentorek] Już mówię.
To choroba polegająca na przymusie wyrywania sobie włosów z głowy.
Ciekawe.
[głośno przełyka ślinę]
- Proszę zobaczyć. - Porozmawiajmy jak kobieta z kobietą.
Będę szczera, bo szczerość bywa lepsza niż kłamstwo.
Harcmistrz wysłał nas do Miłkokuku na tajną misję.
[Anka] To brzmi bardziej autentycznie.
Domyślam się, że chodzi o skarb templariuszy.
[wciąga powietrze] Skąd ona wie?
Też tam jadę.
Czyli jesteśmy konkurencją?
A może drużyną?
Kim jesteś?
Jestem dziennikarką, piszę artykuł o tym, czemu ludzie szukają skarbów.
W sensie…
Zaraz, to ty mówiłaś w radio o konkursie.
Anka Modzelewska!
Pierwsza kobieta dziennikarka Kuriera Popołudniowego!
A wcześniej genialna szpadzistka.
- Na dziennikarce poprzestańmy. - Drużyna.
[Mentorek wzdycha]
[muzyka budująca napięcie]
[gasi silnik]
[gdakanie kur]
Ja biorę trefnisia.
Mam tu więcej takich zabawek. Zostawcie panią!
[krzyczy]
Ostrzegałem.
[jęk]
[odgłos kół kręcących się w piachu]
[muzyka cichnie]
[syk powietrza]
[oddalający się warkot motocykla]
To byłaś ty.
[Tomasz] No co?! Ona was zaatakowała! Ją goń!
[wesoły gwar]
[relaksująca muzyka]
[meczenie kozy]
[gasi silnik]
[głos Anki] A może to moja podróż jest odpowiedzią na pytanie:
po co nam skarby?
Nie chodzi o jej koniec, tylko o samą drogę.
Czuję to, docierając do niesamowitych miejsc,
poznając niezwykłych ludzi, odkrywając siebie.
Hej! No co!
[głos Anki] Może nie sam skarb,
ale przygoda, która do niego prowadzi, jest magiczna.
[muzyka cichnie]
[Wiewióra wzdycha]
[niepokojąca muzyka]
[Anka] Wszystko w porządku?
Pan Tomasz.
[mężczyzna] Jeszcze minuta i 20 sekund. Potem nikt nie wejdzie.
[Tomasz] Przepraszam.
Przepraszam, że musieliście czekać.
Korki były.
Zetrę ci ten uśmieszek, señor.
Tak samo mówili twoi chłopcy.
Teraz leżą w rowie. Odpuść sobie.
[mężczyzna] Kto dopuści się przemocy, odejdzie.
[muzyka cichnie]
[dźwięk rogu]
[spokojna muzyka]
[dźwięk bębna]
[tajemnicza muzyka]
[dźwięk bębna staje się intensywniejszy]
[muzyka cichnie]
Kurhany, tak ważne dla moich przodków i tych,
którzy byli tu przed nimi, dawno nie widziały tak zacnego grona.
Witam was wszystkich.
Historyka sztuki – pana Tomasza.
[pomruk uznania]
Międzynarodowy Związek Historyków.
Poszukiwaczy skarbów ze Szwecji.
A także Ankę Modzelewską,
mistrzynię dziennikarstwa.
I w końcu…
córkę legendarnego poszukiwacza skarbów…
Karen Petersen.
Jesteście tutaj, bo chcecie zdobyć krzyż,
który doprowadzi was do skarbu templariuszy.
Do poszukiwań może przystąpić grupa złożona z sześciu osób.
[Tomasz wzdycha]
Trzeba było poprosić Gierymską o pięciu partnerów.
[Łajma] Kto nie stworzy grupy, odpadnie.
[rozmowy w tłumie]
Dzień dobry. Jestem Sokole Oko i zapraszam pana do naszej drużyny.
Mam różne przemyślenia na temat krzyża, które…
[śmiech] Trójka dzieci, pożal się Boże dziennikarka?
Nie, dziękuję.
[rozmowy w tłumie]
Czas się kończy!
Dobra. [wzdycha]
Ale ja dowodzę. I macie mi się nie plątać pod nogami.
- Zrozumiano? - Ależ oczywiście.
[Karen] Wiem, że…
chcieliście zapytać, ale już nie musicie.
- Tak, dołączę do was. - Ale my się nie znamy.
O, widzę typ „całujemy się dopiero na trzeciej randce”?
W co ty grasz?
- W ping-ponga lubię. - Nie wystarczy ci, że twój ojciec zginął?
Drugiego nie potrzebuję.
[Łajma] Cieszę się, że większość z was zdołała się połączyć.
I pierwsza wskazówka.
[Łajma mówi po jaćwińsku]
Niech los wam sprzyja.
[spokojna muzyka]
[pohukiwanie sowy]
[muzyka cichnie]
[Anka] „Pan Tomasz, bezwzględny poszukiwacz skarbów.
Nawet dla dzieci”. Tak nazwę nowy artykuł.
Czyli mamy coś ze sobą wspólnego, bo nie widzę ich tutaj z tobą.
Padły ze zmęczenia.
[Karen powtarza słowa Łajmy po jaćwińsku]
[Karen] Czyli po jaćwińsku: „Tam skarb twój, gdzie serce Jaćwinga”.
[Anka] Gdzie może być serce Jaćwinga, jak nie w miejscu czci?
Jedynym świętym miejscem tutaj jest ten kurhan.
Łajma nas zwodzi. Tutaj nic nie ma.
No nie wiem, czy można ci wierzyć. Mój ojciec słabo na tym wyszedł.
Petersen był moim przyjacielem.
Obym nigdy nim nie została.
Masz to jak w banku.
- Co? - Nic.
Zapomnij.
Twoją psiapsiółą też nie będę.
[tajemnicza muzyka]
[plusk wody, rechot żab]
Co pan sądzi o gwiazdach?
Lennona lubię. McCartneya nie bardzo.
Każda z osobna doskonała.
Ale razem też tworzą piękne konstelacje.
Nie przekona mnie pani do swojej wizji. Nie potrzebuję partnerów.
I dlatego brak panu perspektywy, żeby dostrzec rzeczy oczywiste.
Oczywiste? Oczywiste jest to, że przez pani lekkomyślność
i głupotę tej dziennikarki pojawił się Adiós, czyli śmierć.
Petersen nie żyje. Ma zginąć jego córka?
[dyszy]
- Dobrze się pani czuje? - Tak, tak, dobrze.
Ale musi się pan śpieszyć, bo nie wiem, jak długo zdołam jeszcze panu pomagać.
Pomagać?
Przez panią zło może zwyciężyć.
Bo pan jest tym dobrym, tak?
Bo pan zawsze dokonuje wyborów, które czynią świat lepszym,
które dają ludziom szczęście, ratują życia?
Czasem zło musi wziąć górę.
Żeby dobro odkryło, jak być dobrym.
No.
[wycie wilka]
[Adiós] Ciii.
[po hiszpańsku] Dobranoc, kolego.
Dobranoc.
[szczekanie psów w oddali]
[szczekanie psów w pobliżu]
[wzdycha]
Tylko na ciebie mogę liczyć, druhu.
[niepokojąca muzyka]
[szczekanie psów w oddali]
[krzyk Sokolego Oka]
[dyszy]
Co się stało?
Adiós! Był tu!
- Nikogo nie ma. To tylko zły sen. - Ale mówię prawdę!
Śpij.
Ale wróci pan, jak znowu przyjdzie?
[muzyka cichnie]
[Tomasz] Hej.
Ach.
[wzdycha]
Wujek Gromiłło, jak miałem koszmary,
robił mi gorące kakao, dosypywał kurkumy.
Wypijałem jednym haustem i od razu mogłem spać.
Też się pan bał być sam?
Albo chłopaków, co krzyczą,
że nikt mnie nie zechce, bo jestem frajerem?
I dorosłych, co mówią, że zaraz wrócą i na zawsze znikają?
[melancholijna muzyka]
- [ziewa] - O, widzisz? Od razu działa.
Dopijaj kakao i zmykaj do środka.
A mógłbym spać tutaj?
Nie będę miał koszmarów. Słowo harcerza.
[pełna napięcia muzyka]
Proszę spojrzeć. Ten krzyż de Molaya…
Tak sobie myślałem, że to może drogowskaz. W końcu „N”…
To północ. No ale jak to się ma do reszty liter?
- X, L? - Racja.
Chodźmy spać.
Ja cię kręcę! Z tej perspektywy doskonale widać gwiazdy.
Perspektywa.
[Sokole Oko] A reszta? To nasza drużyna.
[Tomasz] Dobry poszukiwacz skarbów musi brać sprawy we własne ręce.
„Brak mi perspektywy, żeby zobaczyć rzeczy oczywiste”.
[Oko] Słucham?
[Tomasz] Kamienie kurhanu ułożono w kształt słonecznego krzyża.
- Symbol bogini Saule. - [Oko] Ale co to może znaczyć?
Bałtyjska bogini Saule była patronką sierot.
Często przedstawiano ją w złocie i czerwieni,
tańczącą lub na białym koniu.
Chwila! Tarcza w namiocie Łajmy. Na niej był biały koń.
[z podziwem] Dobrze.
Idziemy.
[oklaski]
[po hiszpańsku] Dobra robota, koledzy.
- Znowu chcesz dostać bęcki? - Dobra rada, señor Tomasz.
Jeżeli chcesz się kogoś pozbyć, zrób to tak, żeby nie mógł wrócić.
[krzyk jastrzębia]
Uciekaj. Ja się nimi zajmę.
Hej. Chodź, chłopcze. Nie bój się.
Biegnij ostrzec resztę!
- I dajcie znać Łajmie. - Chodź.
[uderzenie, jęk]
- Wiem, gdzie jest krzyż. - Tak?
- To prowadź. - Dobrze.
[wycie wilka]
[jęk]
Anka!
- Gdzie jest Sokole Oko? - [Anka] Myślałam, że jest z tobą.
O nie…
[spanikowane głosy na zewnątrz]
[kobieta] Pali się!
[przejmująca muzyka]
[kaszle] Chłopiec! Tam został chłopiec!
Nie dałam rady go wyciągnąć!
[Tomasz] Sokole Oko!
[Tomasz kaszle]
Sokole Oko!
[Tomasz kaszle]
[odgłosy paniki]
[Tomasz kaszle]
Sokole Oko.
[kaszle]
[Sokole Oko kaszle]
Chciałem… Chciałem wziąć sprawy w swoje ręce.
[ratownik] A.
[ratownik chrząka]
To pana syn?
Dostaliśmy informacje, że z obozu harcerskiego…
Tak, to nasze dziecko. I ta dwójka pozostała też nasza.
Ale…
- Nie wyglądacie mi na… - Dlaczego ten pan ci nie wierzy, mamo?
Jest szowinistą?
[ratownik] Eee…
Proszę w przyszłości być bardziej odpowiedzialnym rodzicem.
Jasne. Tomek, daj dziecku koszulę.
O co tu chodzi?
W tarczy był taki sam krzyż jak de Molaya.
- Karen tu była. - Karen? Co z nią?
Adiós zabrał krzyż, a ją porwał.
Ubierz się.
- Coś pani zgubiła. - No i mamy problem, panie Tomaszu.
Uprzedzałem.
Pan cały czas uważa, że to pan powinien sam zdobyć skarb.
Ale go pan nie zdobędzie.
I dopóki się pan z tym nie pogodzi, nie będzie pan gotowy, by go szukać.
No, ale dobrze, że zaufał pan dzieciom. Dzieci to siła.
[wzdycha]
[muzyka pełna napięcia]
[muzyka cichnie]
[kukanie kukułki]
No co?
Adiós ma krzyż.
Jedzie po skarb.
Nie znajdziemy go. To koniec.
[odpalanie silnika]
Na krzyżu była cała sentencja!
Co?
Ale pojedziemy z panem?
Mów!
[Tomasz] …„ibi cor tuum”.
[Sokole Oko] I litera „E”. Czyli wschód. Może to jednak drogowskaz?
„Ubi thesaurus tuus ibi cor tuum”.
Czyli „Tam skarb twój, gdzie serce twoje”, ale o czyje serce może chodzić?
[Anka] Są dwa krzyże.
Może de Molay nie odkrył skarbu sam, tylko miał drużynę?
Tak. De Molay odnalazł skarb.
- W rubinie… - Ciii!
To znaczy, że krzyż był drogowskazem dla de Molaya.
Stąd w rubinie jego nazwisko.
Czyli o jego serce chodzi, ale co nim może być?
Może któraś z siedzib templariuszy? Jerozolima, Cypr.
Krzyż powstał, kiedy ich czas się kończył, ale blisko.
W rubinie drugiego krzyża był inny podpis. „Von Feuchtwagen”.
Dopiero teraz mi to mówisz? Von Feuchtwangen.
Wielki mistrz krzyżacki. Niesamowite.
To znaczy, że wielki mistrz krzyżacki i wielki mistrz templariuszy
byli razem na wyprawie krzyżowej.
Razem odkryli skarb.
Von Feuchtwangen przeniósł stolicę Krzyżaków
z Wenecji do Malborka dlatego, że chciał chronić skarb.
To Malbork jest sercem.
- No to jedziemy. - [Tomasz] Nie, stop!
Stop.
Nie będę was więcej ratował.
Ale mieliśmy umowę.
Pomogliśmy. Obiecał pan!
Nie wrócę do sierocińca jako frajer bez skarbu!
- Nie ma opcji! - Ale i tak nie mam miejsca.
Tadam!
[spokojna muzyka bluesowa]
Dzięki, druhu.
[warkot silnika]
[muzyka staje się dynamiczniejsza]
[ta sama muzyka w radiu]
- Skoro jesteśmy drużyną, to… - Nie jesteśmy drużyną.
[Mentorek wzdycha] To pana zdanie.
Głosujemy.
- Czyli musi pan mieć kryptonim. - Mamy ważniejsze sprawy.
Mam! Pan Wielkie Ego.
[Anka] Może Pan Eksponat albo Sztywniak.
Pan Tomasz ma rację.
Zakładając, że Adiós wyruszył cztery godziny przed nami
i jechał, łamiąc przepisy…
Na pewno je łamał.
Musimy jechać 310 km/h, żeby dotrzeć do Malborka zaraz za nim.
No to słabo to widzę.
[krzyki]
♪ Tylko w tobie mogę, rzeko dawnych dni ♪
Ej, żartowałam!
A proszę. Już nie „Pan Sztywniak”?
- [krzyki dzieci] - ♪ Rzeko dzieciństwa ♪
♪ Gdzie twa woda czysta, która koi ból ♪
- Mam kryptonim! Pan Samochodzik! - To na pewno nie przejdzie.
♪ Rzeko dzieciństwa ♪
[warkot silnika]
[niepokojąca muzyka]
Ja odwrócę ich uwagę, a wy wejdziecie do środka.
Nie pójdą za tobą. Wezwą posiłki.
Posiłki? Będzie jedzone?
Mentorek! Zaraz coś wymyślę.
[muzyka budująca napięcie]
[jęk]
[zbir] Co jest?
- [zbir] Chodź tu! - [Anka] Idziemy. Szybko.
- [krzyki Karen] - Przestań wierzgać!
[krzyk Karen]
Karen. Zostańcie tu. Sam wszystko załatwię.
- Jesteśmy… - Zostańcie tu!
Hej, stój!
[krzyki Karen]
[krzyk Karen]
[jęk]
[muzyka cichnie]
[brzęk metalu]
- Słyszałeś coś? - [mruczy przecząco]
W Zamku Wysokim są pomieszczenie skarbnika.
W tym skarbiec.
To za łatwe. Pan Tomasz mówił, że to sentencja jest kluczem.
„Tam skarb twój, gdzie serce twoje”. Czyje?
Krzyżaków? Templariuszy?
Albo samego zamku. Miejsce, które jest sercem zamku.
Idą.
[niepokojąca muzyka]
[Adiós] Gdzie jest skarb?
[uderzenie]
[Tomasz się śmieje]
W Muzeum Narodowym.
Za kilka dni. Spokojnie, załatwię ci wejściówkę.
Jesteś głupcem, señor Tomasz.
Chcesz zamknąć w muzealnej gablocie coś, co ma władzę nad życiem i śmiercią.
Naprawdę nie masz nikogo, komu chciałbyś wrócić życie?
[Adiós] Nikogo?
Mam ci współczuć?
Mój synek nie zasłużył na śmierć.
Potrzebuję tego skarbu, żeby go odzyskać. Pomóż mi.
[śmiech]
Oszalałeś.
[Adiós] Zginiesz w męczarniach, señor.
Nikt po tobie nie zapłacze, bo jesteś sam.
A twoja ślepa wiara w te wszystkie świecidełka
przywiodła cię tutaj.
[jęk Tomasza]
- [Tomasz stęka z bólu] - [otwarcie drzwi]
[muzyka cichnie]
[zamknięcie drzwi]
Czemu ciągle chcesz mnie ratować?
Nie schlebiaj sobie.
[Karen] Hm?
Poczucie winy, co?
Powiedz mi, gdzie jest skarb, to ci wybaczę.
- Nie potrzebuję twojego przebaczenia. - Możemy sobie nawzajem pomóc.
[wzdycha]
Nie działają na mnie twoje wdzięki.
[śmieje się]
Na każdego działają. To raz.
Patrz.
- Daj mi spokój. - Patrz!
Patrz tu!
Spójrz na to.
- Ale po skarb idziemy razem. - Tak.
[Karen] No.
- [Tomasz] O cholera. - Kur…
- Poczekaj. - Wyżej.
Poczekaj chwilę!
Wyżej daj nogę.
- [Karen] No… - [postękują oboje]
[zbir] Co to za hałasy? Hej!
Co tu się dzieje?
Nie dość, że chcecie nas zabić,
to nie pozwolicie nam na odrobinę bliskości przed śmiercią?
Proszę stąd wyjść. Już!
[jęk] Ty mała gnido.
[Karen] Brawo, piękna!
[muzyka sakralna]
[muzyka cichnie]
[Sokole Oko] Ja cię kręcę!
Kościół Najświętszej Maryi Panny.
[Tomasz] Dla zakonnika kościół zawsze będzie sercem zamku.
[Sokole Oko] Widzi pan? Daliśmy radę.
To gdzie jest skarb?
[Mentorek] Na kościół składa się kruchta, transept czy też korpus nawowy.
Gdzie jest serce, jak nie w korpusie?
Jeżeli przyjmiemy, że korpus nawowy jest prawdziwym korpusem,
to serce powinno znajdować się gdzieś…
[Mentorek] Gdzieś… tutaj!
[Tomasz] Umknęło ci, że to nie musi chodzić o korpus człowieka.
Dla zakonnika kościół jest sercem zamku. To co będzie sercem kościoła?
Miejsce składania ofiary.
- [Tomasz] Czyli? - Ołtarz. Zgadł!
[szepcze coś]
Oryginalnie ołtarz znajdował się w innym miejscu.
- [śmieją się obaj] - Dawaj.
Umknęło panu,
że za panowania Feuchtwangena od wschodu dobudowano prezbiterium.
Oryginalnie ołtarz znajdował się w innym miejscu.
[Sokole Oko] Czyli tutaj!
[Mentorek] Tutaj!
[puka]
[pukanie, potem dźwięk otwierania drzwi]
[mysie piski]
- [Sokole Oko] Napis. Może to podpowiedź? - [Karen] Nie, to nie napis.
To liczba 1212.
- [Tomasz] Spotkanie z Łajmą było o 12.12. - [Wiewióra] A może to data?
[Tomasz] Tysiąc dwieście dwunasty…
Krucjaty dziecięce! Wysyłano na nie sieroty o czystym sercu.
Saule jest patronką sierot. O co tu chodzi?
[Wiewióra] Ej…
[Tomasz] Brawo.
Oj, przepraszam.
Chodźcie.
To jakaś pracownia.
- Było sześć identycznych krzyży. - Tyle, ilu ludzi w grupach Łajmy.
Sześciu wyruszyło z tajną misją do Ziemi Świętej.
Znaleźli skarb o ogromnej mocy.
Podzielili go na sześć części, by ochronić go przed złem tego świata.
Tajemnicę o tym ukryli w skarbcu, a krzyż każdego był do niego drogowskazem.
A my musimy być w komnacie twórcy tego skarbca.
[Karen] Zło nie przyszło z daleka. Było w ich szeregach.
Filip wykorzystał swoją część skarbu, żeby mordować i niszczyć.
Nie mógł odczytać treści krzyża i dotrzeć do skarbca,
więc postanowił posiąść wiedzę swoich kompanów i ich zabić.
[podniosła muzyka]
[stęka]
Filip Piękny był razem z de Molayem i Feuchtwangenem w Ziemi Świętej.
Należał do Zakonu Rycerzy Tau. Historia o tym milczy.
Czyli Adiós chce skończyć to, co kiedyś zaczął Filip Piękny.
- Rozpętać wojnę. - I siać zniszczenie.
Nie, nikt nie będzie nic siać. Bo tu nie ma skarbu.
[Anka] Ale zaraz będzie tu Adiós. Idziemy.
Szybko, chodźcie.
[Tomasz] Szybko, szybko.
Uważaj.
Impreza odwołana! Skarbu nie ma!
I tylko Filip będzie się przewracał w grobie.
Spróbujcie otworzyć drzwi. Anka, pomóż im. My z Karen odwrócimy ich uwagę.
Czemu znowu ja?
Bo nie o naszym tchórzostwie rozpisywał się cały świat.
Tak. Pomóż dzieciom z drzwiami.
[dynamiczna muzyka bluesowa]
[stęka z wysiłku]
Może ty będziesz miała więcej szczęścia, siostro?
- Nie chcę! - Mam pomysł.
Tomek, odpuść. Lepiej pomóż dzieciom. No już!
Ance coś tu nie szło. Pomyślałem, że pomogę.
[Tomasz] No! Widzicie? Od razu poszło. Szybko.
[muzyka się urywa]
[Adiós dyszy]
Tylko skarb może pomóc nam ich…
- Co tak długo? - Musiałam po tobie posprzątać.
- Do samochodu! - Już, już!
Krzyż!
- [Karen] Co? - Wszystko trafia do muzeum.
- Karen! - Co?
[warkot nadjeżdżającego auta, klakson]
- [Anka] Dawaj! - Jak zwykle przyjeżdżają na gotowe.
[milicjant] To te porwane dzieci! Brać je!
- Wychodzić. - [Wiewióra] Co jest?
- Schodź, szybko! - [Tomasz] O co chodzi?
Czego się tu szarpiesz?
- Spokojnie! - [Wiewióra] Co jest?
Trochę szacunku do kobiety!
- Panowie! - Bez gadania!
[Mentorek] Ej! Zostaw!
- Ej, zostaw to! - Spokojnie.
- Nie szarp się. - Boże!
- Spokojnie. Jezu. - O co chodzi? Gdzie z łapami?
[bicie dzwonu]
[Tomasz] „Jesteśmy drużyną. Wymyślmy kryptonim. Jesteśmy w tym razem”.
[Anka] Gdybyś wiedział, tobyś ich nie zabrał.
I bardzo dobrze, bo się tylko pałętały pod nogami!
- Małżeństwo? - [oboje] Absolutnie!
Na pewno?
Ja przez moment myślałam, że ja przesadzałam w tych artykułach.
Ale ty jesteś narcyzem ogrzewającym się w blasku zabytków.
I gdybym taki pozostał, nie miałbym grupy, a skarb byłby mój!
„Mój, mój”. Czemu wszystko musi być twoje? Czemu tak bardzo nie potrafisz z ludźmi?
Bo chcecie być blisko tylko, jak jest dobrze.
A na końcu i tak mnie okłamujecie.
[mężczyzna] Jak ja.
Zawsze z sercem na talerzu.
Ale ludzie nie szanują.
Sokole Oko cię uwielbia. Zrobiłby dla ciebie wszystko.
Reszta dzieciaków też cię polubiła. I ja też cię lubię, kurna!
- Dlatego mnie okłamaliście? - Baliśmy się odrzucenia!
Zobacz, co ten chłopak dla ciebie zrobił. A ty go ciągle testujesz.
Karen wszystko wybaczasz.
Bo jej ojciec uratował mi życie.
A ja nie potrafiłem uratować jego.
Dzieci potwierdziły zeznania.
Rodzice już jadą.
W sensie po tę dwójkę, bo po tego trzeciego to z sierocińca.
Jesteście wolni.
[Sokole Oko] Pani Anka! Pan Tomasz!
Wszystko wyjaśnione? Możemy ruszać?
Ja ruszam. A co wy robicie, to mnie nie obchodzi.
Ale przecież jesteśmy drużyną.
Nigdy nie byliśmy i nie będziemy drużyną!
A przez wasze kłamstwa skarb mógł trafić w niepowołane ręce.
No… chcieliśmy panu powiedzieć. Tyle się działo, no, chcieliśmy pomóc.
A przeszkadzaliście.
Samochodzik! Pan jest jednak Samochodzik!
I to nie chodzi o pojazd.
Tylko wszędzie pan chodzi sam. Wszystko pan robi sam.
Nikt pana nie obchodzi! Pan jest Samochodzik!
I zawsze na tym dobrze wychodzę.
I zapamiętaj to sobie, chłopcze, zanim zaczniesz bawić się w kolegów.
I koleżanki.
Ludzie i tak wybiorą to, co dla nich najlepsze, a nie dla ciebie.
- Rodziców, artykuł albo… - Skarb.
Skarb.
Nie chcę wracać do bidula jako frajer. No nie chcę!
- Podobno nie odpuszczasz. - O, parę słów od zawodowca?
Wiesz, czemu olałam olimpiadę?
Bo bałam się, że wszystkich zawiodę i nie dam rady.
Nie dałam i stchórzyłam.
Brzmi znajomo?
Przepraszam.
Masz.
Żeby cię tam nikt nie zaczepiał.
[kroki]
- Myślałem, że też nas zostawiłaś. - Nie. Tym razem nie odpuszczę.
Nikt mi bez skarbu nie wróci do sierocińca. Idziemy.
[Anka] Hop!
[muzyka budująca napięcie]
Co przeoczyłem?
- Tylko… gdzie jest skarb? - Krzyż!
- Krzyż to drogowskaz. - Idziemy.
[silnik przyspiesza]
[wciska hamulec]
Co jest?
[klakson]
[Adiós] No to gdzie jest ten skarb, mis compañeros?
[muzyka cichnie]
[stęka cicho]
[stęka]
[stęka z bólu]
[warkot motocykla]
[stęka z bólu]
Przepraszam, że cię zawiodłem.
[jęk]
I nie tylko ciebie.
[wzdycha]
Szkoda, że nie umiesz mówić.
Mógłbyś mnie pocieszyć.
[tajemnicza muzyka]
[stęka]
To? To ma być pocieszenie?
Oczywiście.
Co wam się stało?
A tobie?
Długa historia.
A nasza krótka – Adiós porwał Sokole Oko.
Wie, gdzie jest skarb, ale potrzebuje krzyża.
[brzęk kluczy]
[Tomasz] Ja byłem głupi, a Sokole Oko miał rację.
Krzyż to drogowskaz.
„N” na górze krzyża to północ, „E” – wschód.
Pozostałe znaki wydawały mi się niejasne. Myślałem, że to są litery, a to są liczby.
„L” to 50, a „X” to 10. Czyli mamy 50N, 10E.
[pomruk zawodu]
Niemożliwe, no… To muszą być te współrzędne.
I są! W czasach Krzyżaków to nie południk Greenwich był wyznacznikiem.
Punkt Ferro na wyspie… El Hierro.
Przed odkryciami Kolumba
najdalej wysunięty na zachód skrawek lądu znany Europejczykom.
Czyli skarb musi być…
tu.
Jedziemy.
My?
No, skoro już mamy kryptonimy, szkoda, żeby się zmarnowały.
[muzyka budująca napięcie]
Szukamy znaków takich, jakie były na krzyżu.
Tylko ostrożnie.
[świergot ptaków]
[Adiós] To dziwne, señor Tomasz, ale ten chłopiec bardzo pana lubi.
Pan nawet tego nie widzi, a on i tak pozostaje panu wierny.
Od początku czułem, że jest w nim coś… wyjątkowego.
No, ale mnie nie lubi tak jak pana.
Powiedział, że zrobi wszystko, żeby tylko pan zdobył skarb.
Chyba spełnię jego marzenia.
Jak możesz bratać się z mordercą swojego ojca?
[jęk]
To ty go zabiłeś.
- Wierzysz mu? - On chciał się podzielić skarbem.
- Ty chcesz go dla siebie. - Dla muzeum.
- On chce skarbu, żeby zabijać i niszczyć. - Skarb może wskrzesić mojego ojca.
Zostaw go. Znajdę ci ten cholerny skarb.
[muzyka cichnie]
„L”. Idziemy na dół.
[po hiszpańsku] Śmiało, towarzysze.
Szybciej.
[po polsku] A señor Tomasz nie robi nic głupiego.
[szum deszczu]
Możecie zjeżdżać!
[tajemnicza muzyka]
[po hiszpańsku] Dobra robota, kolego.
Nie docenia pan tego, co pan ma, señor Tomasz. Szkoda.
Bo już pan nie doceni.
[Sokole Oko] Nie!
[Anka] Tomek!
[Anka] Hej.
- [Karen] Miałeś nie krzywdzić dzieciaka. - Spokojnie, señorita, wskrzesisz go.
Podobnie jak swojego zwęglonego ojca.
[szczęk mechanizmu]
[świst ostrza]
[stęka]
Już do ciebie idę, synku.
Już idę.
[po hiszpańsku] Żegnajcie, towarzysze.
Panie Tomaszu.
- Żyje pan? - Hej.
Proszę wstać, błagam.
[Tomasz stęka]
Tam skarb twój, gdzie serce twoje.
[Anka] Idziemy. Tu się roi od pułapek.
Nie! Skarb jest tak blisko.
A widziałeś co się stało z Adiósem?
Ale on działał sam, a skarbiec stworzyła drużyna.
Spójrzcie. Część płyt ma symbole. Znaki zakonników, którzy odkryli skarb.
Te płyty muszą uruchamiać mechanizm.
- Mam krzyż templariuszy. - [Tomasz] Krzyż Tau.
Krzyż egipski. Niech każdy stanie na jednej płycie.
[Tomasz] Spróbujmy zrobić to razem. Teraz.
[szczęk mechanizmu]
- Ostatnia płyta musi być pod kulą. - [Wiewióra] Brakuje nam jednej osoby.
[stęka]
- [Karen] Kogo mam zmienić? - [Sokole Oko] Ja pójdę.
[Tomasz] Nie. To zbyt niebezpieczne.
Wiem, ale ja mam was.
[szczęk mechanizmu]
To tyle?
[tajemnicze stuknięcia]
[krzyki]
- [Tomasz] Szybko, tam! - [krzyki]
[Anka] Sokole! Wracaj!
[huk spadających kamieni]
- Niesamowite. - [Anka] Hej!
Skarbem są dzieci.
[muzyka pełna napięcia]
[szum mocy]
[Anka] Wiewióra!
Trzymaj!
[Tomasz] Złap mnie za rękę!
- [krzyk] - [Karen] Biegnij!
- [Anka] Nie! - [Tomasz] Czekajcie!
[Anka i Tomasz] Karen!
[Tomasz] Karen!
[kaszlą]
- [huk] - [Anka] Gdzie jest Karen?
[Tomasz] Nie wiem. Zniknęła.
Co pani tu robi?
Potrzebuję tego, co pan znalazł.
Skarbem były dzieci, które przeżyły krucjaty.
No, miałam rację, szanując pański intelekt.
Co się z nimi stało?
[Łajma] Było sześcioro dzieci o wielkiej mocy.
Zakonnicy uzgodnili,
że każdy z nich weźmie jedno i ukryje w bezpiecznym miejscu.
Ale… Filip Piękny ich oszukał.
I swoje wykorzystał do czynienia zła.
A pergamin?
Miejsce ukrycia dzieci wyjawili wyłącznie spowiednikowi,
który to wszystko spisał na pergaminie i ukrył.
To on zbudował skarbiec i dał zakonnikom krzyże, ale…
czy po tylu latach…
pergamin ma jakąkolwiek wartość?
Pomaga odnaleźć potomków tych dzieci.
Część z nich też ma wielką moc.
A dzięki wam nikt się nie dowie, gdzie są.
Przepraszam, ale… nie mogę pomóc.
Ale proszę.
To nie ja odnalazłem skarb, tylko Sokole Oko.
Jego musi pani prosić.
Co ci mówi serce, Sokole Oko?
[Sokole Oko] Proszę.
Dziękuję.
[Łajma] Drzemie w tobie wielka moc.
Nie pozwól jej wygasnąć.
Cieszę się, że los tak pana pokierował.
A jaki związek ma pani z tym wszystkim?
Już panu mówiłam.
Osobisty.
[głos Anki] Dlaczego tak bardzo kochamy skarby?
Bo są niesamowite? Drogie? Piękne?
A może nie fakt posiadania jest interesujący, ale samo szukanie?
[pogoda muzyka]
Najważniejsze to wiedzieć, co lub kto jest dla nas tym skarbem.
Bardzo dobry artykuł.
Chyba pierwszy, który sprostał twoim wymaganiom.
Chyba pierwszy porządnie napisany.
A może to ty się zmieniłeś?
[Anka] Dzieciaki!
Hej!
Ja cię kręcę, ten artykuł jest super!
W sierocińcu „dzień dobry” mi mówią. Keczup podają.
[Anka] Wow.
Przepraszam was na moment.
- Jak się macie? - [dzieci] Super! Świetnie.
- [Wiewióra] W końcu go polubiłaś! - Trochę mi to zajęło.
[muzyka budująca napięcie]
Odkopaliśmy podziemia.
Nie znaleźliśmy ciała Karen.
A Adiós, jego ludzie? Trezor, rycerze Tau?
Wszyscy zapadali się pod ziemię. Pytam, nikt nic nie wie.
Nie spocznę, dopóki tego nie wyjaśnię.
Na razie mam dla ciebie coś innego.
W Bieszczadach ktoś kradnie stare, cenne ikony i wywozi za granicę.
Wygląda na to, że złodzieje mają konkretnie sprecyzowany gust.
W ikonach ma być zapisana treść, która pozwoli odnaleźć tajemnicę tajemnic.
Dasz radę?
Tomku?
Sam? Nie wiem.
Ale z drużyną na pewno.
I żaden „Tomek”.
Proszę mi mówić „Pan Samochodzik”.
[muzyka cichnie]
Przepraszam bardzo. Ten spalony obraz – udało się go uratować.
[dynamiczna muzyka bluesowa]