- Dokąd to? - José Padín?
Kto pyta?
Jesteśmy dziennikarzami.
Kręcimy materiał o legendarnych dilerach narkotyków
i powiedziano nam…
To pomyłka. Niech on wyłączy kamerę.
- José Padín, prawda? - Mamy prawo kręcić.
Na ulicy. Ale nie na prywatnym terenie.
O tym chcieliśmy porozmawiać.
Czy to prawda, że parking, na którym pan pracuje, należy do pana?
To kłamstwo.
A właściwie do pańskiego adwokata.
I co? Pracuję tu. Kropka.
Niech wyłączy kamerę, bo wezwę policję.
- To byłoby zabawne. - Co? Że ja wzywam policję?
Czy prawo obowiązuje wszystkich? Czy tylko mnie?
Wyłącz to, bo ci upadnie.
Wyłącz.
Tylko chwilkę.
Bardzo interesuje mnie ten temat
i podziwiam pana.
Kamera jest wyłączona, więc może poświęci mi pan chwilę.
Ale ja teraz pracuję.
To tylko chwila.
- Mario! - Tak?
Zastąp mnie.
Chodźcie.
GANGI GALICJI
Spokojnie, nic się nie stanie.
- Koniec tych szeptów. - Co zrobisz?
A co wy zamierzaliście zrobić?
Uciec z tymi pieniędzmi? Taki mieliście zamiar?
To plan wam się mocno wysypał.
Zaczekaj, aż ojciec się dowie.
Ten kretyn będzie zachwycony,
jak usłyszy, co planował jego synek.
Ze swoją dziewczyną.
Podwieźć was do domu?
Clara, proszę.
Po co przyszedłeś? Żeby wszyscy nas widzieli?
Żeby go zabili?
Mówił, że nikogo nie widział. Nic nie wie.
Potem nie odezwał się ani słowem.
Cały dzień nie otworzył ust.
Taka odpowiedź cię zadowala?
Wsiadajcie do auta. I żadnych wygłupów, jasne?
Lepiej mnie bardziej nie wkurzajcie.
Dokąd jedziemy?
Zadajesz za dużo pytań. Zobaczysz.
Policjanci to dranie. Żałuję tego, co zrobiłem.
Ale to, co oni mi robią, jest niewyobrażalne.
Uważa pan, że wyrok jest niesprawiedliwy?
Gdybym był kimś innym, wyszedłbym kilka lat temu.
A gdybym był politykiem, miałbym basen…
Co to jest, do cholery? Miał jakieś zaćmienie?
- Wzięli go z zaskoczenia. - Gówno prawda.
Mógł powiedzieć, żeby spieprzali. Po co akurat teraz dawać wywiady?
Może teraz przestaną go śledzić?
Tylko zwraca na nas uwagę.
Zaraz przylecą tu z kamerami i zaczną zadawać pytania.
Ja im, kurwa, pozadaję pytania.
Uspokój się. Za mocno się podpalasz.
Nie martw się. Wiem, jak z takimi gadać.
Ale musisz to robić grzecznie.
Rozumiem!
A podobno ja jestem lekkomyślny. Nie możesz z nim pogadać?
Pogadam. Ale musimy powiadomić Nila.
Tak, dzwoniłem do niego. Nie odbiera.
- Gdzie twój brat? - Skąd mam wiedzieć?
Cholera.
Pewnie ma dziewczynę.
Cholera.
- Co tam? - Cześć.
- Masz dziewczynę na imprezę? - Jeszcze nie.
- Cholera. - Wiesz, jak jest.
- Musimy coś omówić. - Coś pilnego?
Bo jestem zajęty.
Zgadnij, kto jest ze mną.
Nie mam ochoty na zgadywanki.
Twój chrześniak.
Gnojek próbował mnie wykiwać.
- Co się stało? - Bezczelny.
Niezły z niego typek.
- Próbował mnie okraść. - Jak to?
Tak.
Mnie, swoją matkę, wszystkich.
- Powiem to jego cholernemu ojcu. - Uspokój się, zanim pójdziesz do Carmela.
Doigrał się.
To kiepski dzień na awantury.
Co się stało? Był z córką Laury?
Tak. Ona też tu jest, ta geniuszka.
Pozwól mi z nimi porozmawiać, może to jakoś wyjaśnimy.
Co tu wyjaśniać? Wszystko jest jasne.
Nilo, nie wkurwiaj mnie.
Dobra, rozumiem.
- Jedź do domu. Zaraz przyjadę. - Na razie.
Co się stało?
- Marco. - Cholerny gnojek.
- Iść z tobą? - Nie, zostańcie tutaj.
Chcę kupić dwa kutry rybackie. Tu, w Portugalii.
Ja mam się tym zająć?
Zrób to, co wcześniej. Zadbaj, by nikt nie wiedział, kto je kupił.
Są dla twojego ojca.
Siedzi w więzieniu, ale wciąż prowadzi transakcje.
Gdybym odpowiedział, musiałbym cię zabić.
Rosa?
Masz spotkanie. Gdzie jesteś?
Przyjadę za pół godziny.
- Ale ci ludzie… - Wiem.
Zrób, co się da.
Podaj im kawę, babeczki.
Na razie.
- Wyszli? - Jej mąż musiał iść do pracy.
Cholera.
Zupełnie straciłam poczucie czasu.
Chłopak się martwi. Ma powody.
Nie musi się martwić. To ja będę miał kłopoty.
Padín.
On flirtuje z adwokatką, a ja tkwię w budce i wydaję kwitki,
aż ktoś łaskawie uzna, że jestem wolny.
Gdybyś cokolwiek potrafił, już byłbym wolny.
Palcem nie kiwniesz.
Jutro mamy też sprawę Rosendo.
- Rosendo? - Chodzi o targ rybny.
- Było w emailu, który mi przesłałaś. - Racja.
Jutro przygotuję pismo do podpisania.
Obiecuję.
- Usiądziemy tutaj? - Dobrze.
Zostałeś sfilmowany wbrew prawu.
Bez twojej zgody.
- I co? - Możemy wnieść zarzuty.
I ściągnąć na siebie jeszcze więcej uwagi? Nie ma mowy.
Dobra, wystarczy.
O co chodzi?
Rosa, co się dzieje?
Trzy piwa.
Ana…
Co?
Ja już nie mogę.
O kurwa.
Oddzwonię.
Straszyli mnie.
- Co? - Mówili o moim ojcu.
Gdybym została o coś oskarżona…
Nie rozumiem. Co się stało? Kto cię straszył?
Naranjo. Kazał mi założyć podsłuch.
Przepraszam.
Nie teraz, do cholery.
Co jest? Co on robi?
Boże! Nie!
Co ty robisz?
Uspokój się.
Co on wyrabia?
Nie wygłupiaj się!
Natychmiast kogoś przyślijcie.
Jesteśmy w Cambados. Bar przy promenadzie.
Ktoś strzela. Właśnie znów strzelił.
Wychodzi.
Wyszedł. Ciągle ma broń.
Dziękuję.
Chodźmy.
Boże.
Toño!
Boże.
Witam pana z telewizji.
Rozmawiałem z kuzynami.
Tak?
Co powiedzieli?
- Idzie do Nila. - Nie martw się.
Zadzwoń do Daniela. On tam jest.
- Rosa, dzwoń po karetkę. - Dobrze.
Proszę.
Potrzebna karetka. Szybko.
- Kurwa! - W Cambados.
Kilka osób rannych, jedna traci dużo krwi.
Pośpieszcie się.
- Wszystko gotowe do chrztu. - Szukać prezentu?
Kupimy, jak tylko przyjedziesz.
Razem?
To duży prezent. Lepiej, żebyśmy byli obaj.
Dobra. Na razie.
- Spójrz tutaj. - Co to?
Zobacz, co ci geniusze znaleźli.
Ja pierdolę.
- Kasa twojego ojca? - Tak.
Gdzie ją znaleźli?
Jak to zrobiliście?
Cholera. Skurwysyn.
- Co? - Cholera.
Kurwa, a ten tu skąd?
Co robisz, skurwielu?
- María! - Nie! Marco!
María!
Nie odchodź.
- Zostań. - Samuel, ty skurwielu!
Zabijemy cię!
- Nie odchodź. - Daniel!
María, trzymaj się.
- Daniel! - María!
Daniel!
- Cholera! - María!
Dzwoń po karetkę!
Posłuchaj mnie, María.
Pomocy!
Przyślijcie karetkę! Szybko!
- Są tu ranni! - Będzie dobrze.
- María! - Patrz na mnie.
María…
Pomocy!
Nic nie wiem o pieniądzach.
Chłopak je znalazł.
To, co się później stało…
to tragedia, nic więcej.
Jasne.
Tragedia.
Daliście Samuelowi nauczkę, ale tego nie przewidzieliście.
Odbiło mu i zabił 17-letnią dziewczynę.
To się stało.
Samuel spędzi resztę życia w więzieniu, a ty…
wyjdziesz stąd,
jakby nic się nie stało.
Ale to ty odpowiadasz za śmierć Maríi.
I będziesz z tym żył do końca życia.
Cześć, Marco.
Daniel mnie przysłał.
Rozumiem.
Policja wyjaśnia, co się wydarzyło. Również to, skąd się wzięły pieniądze.
Dlatego tu jesteś. Musimy znaleźć jakieś wyjaśnienie.
Nie chcę pomocy od Daniela.
Daniel uratował ci życie.
Ale Maríi nie.
Jej nie uratował.
Nie żyje przez niego.
Przez nas wszystkich.
Przeze mnie też.
Nie, Marco. To, co się stało, nie ma nic wspólnego…
Mówiła, że to przeklęta forsa.
Że to brudne pieniądze.
Miała rację.
A ja ją zabrałem, żeby ich szukać.
Co zrobisz?
Myślisz, że też jestem odpowiedzialny.
Że gdybym nie naciskał na Samuela, nic by się nie stało.
Naciski to jedno, fałszowanie dowodów drugie.
Jasne.
Co teraz?
Doniesiesz na mnie?
Mówiłaś komuś, że czasem w naszej pracy…
musimy iść na skróty,
żeby tamci nie robili z nas idiotów?
Nie. Nikomu nie mówiłam.
Też w tym uczestniczyłam.
Dziękuję.
Daję ci słowo, że tego nie zrobię.
Jeśli się uda aresztować Padínów…
odchodzę.
Mam nadzieję, że ty to przejmiesz.
Będziesz miała moją rekomendację.
Nie nam sądzić innych.
Tylko Bóg zna serca ludzi.
Tylko On wie, co kryje się w sercu człowieka.
Dlatego zawsze kieruje się miłosierdziem.
W tej chwili zwracamy oczy ku Chrystusowi,
który zmarł za nasze grzechy i zmartwychwstał, by nas zbawić.
Panie, zmiłuj się.
Chryste, zmiłuj się.
Panie, zmiłuj się.
Chryste, zmiłuj się.
Ojcze Nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje,
przyjdź królestwo Twoje,
jako w niebie, tak i na ziemi.
Mogę wejść?
Podobno chciałeś mnie zobaczyć.
Jak się czujesz?
Możesz bliżej?
Tak.
Pamiętasz, kiedy przyjechała karetka?
- Ten moment. - Pamiętam wszystko.
Ciągle mam jedno w głowie.
Twoją twarz.
Mocno krwawiłeś.
Ale…
Może się mylę…
Ale chyba zobaczyłem coś więcej niż…
troskę.
Nie miałem nic wspólnego z Samuelem.
Za tym stoi mój ojciec.
To miało być ostrzeżenie.
- Ostrzeżenie? - Tak.
I dlatego 17-latka nie żyje?
Popełnił błąd.
Od dawna popełnia takie błędy.
Myślisz, że o tym nie wiem? Ale to się zmieni.
- Tak? - Tak.
Kiedy?
Kiedy się od niego uwolnię.
Na razie nie mogę.
Bossowie mu ufają.
A tobie nie?
Jeśli mój plan wypali,
może zaczną.
Dobra. Więc postaraj się, żeby wypalił.
Dlatego muszę cię prosić o przysługę. Potrzebuję twojej pomocy.
Co mam zrobić?
Musisz pojechać na wycieczkę.
NADAWCA: MARÍA MARTÍNEZ SILVA
Daj telefon.
Wyłącz silnik i wysiądź.
Pojedziemy tym. Ty prowadzisz.
Prosto?
To tam.
Stań tutaj.
Tutaj.
- Po co tu przyjechaliśmy? - Rozbierz się.
Słucham?
Zobaczę, czy czegoś nie ukrywasz.
- To Daniel mnie tu przysłał. - Tak.
Najwyraźniej ci ufa, ale… Ja nie jestem Danielem.
A teraz, tak blisko wolności, nie ufam nikomu.
Zginęła dziewczyna.
Omal nie zginął pański syn.
Bo pan chciał wysłać ostrzeżenie.
To jego wina. Nie słuchał mnie i proszę.
Leży w szpitalu i zrobił się bałagan.
Odwróć się.
- Możesz się ubrać. - Już?
Najchętniej wszystko bym zawiesił, ale…
Jasne. Nie może pan.
Bo statek z towarem jest już w drodze
i daty spotkania nie można już zmienić.
Dlatego pański syn mnie tu przysłał.
Zapamiętaj te współrzędne.
Nigdzie ich nie zapisuj.
Zapamiętaj je.
Twój bilet.
Londyn, Rotterdam, Dakar.
- Szybciej jest przez Paryż. - Ale tak jest lepiej.
Ktoś będzie na ciebie czekał.
Podasz współrzędne i wrócisz.
Proste, nie?
Proste?
- Tak? - Bar Times Square. O 18.00.
Halo?
Weź to ode mnie.
- Nie powinieneś chodzić o kuli? - Bzdura.
Zmusili mnie. W domu ją spalę.
- Gdzie wóz? - Mam tu podjechać?
- Nie trzeba. Co u brata? - Męczy się.
Marco się odzywał?
Nie chce się z nami zadawać. Mówiłem, żeby z nią zerwał.
- Pogadam z nim. - Powodzenia.
Nie odbiera, a moja siostra nas nie wpuści.
- Podwieziesz mnie do portu. - Nie do domu?
Nie. Najpierw tam.
- Chcesz, żebym… - Nie.
Wejdę sam.
To była sekunda.
Zanim zareagowałem, María już leżała.
Daniel,
mogłeś wyjechać po śmierci matki.
Byłeś dla niej dobry.
Opiekowałeś się nią w chorobie.
Byłeś przy niej do samego końca.
Ale potem…
Mówili, że dobrze się uczyłeś.
Miałeś pieniądze, mogłeś zrobić ze swoim życiem wszystko.
A ty wybrałeś to.
Nie.
Nie. Nie wybrałem.
To prawda.
Nie wybrałeś. Zrobił to twój ojciec.
Potrzebował kogoś do opieki nad domem, prawda?
Kogoś, kto będzie posłuszny.
Kogoś zaufanego, kto go nie okradnie.
Powiedział: „Zostań!”.
A ty zostałeś.
Właśnie to z ciebie zrobił.
Psa.
Przykro mi.
- Taksówka? - Tak.
Dziękuję.
- Bar Times Square. - Tak, proszę pani.
Zatrzymaj się.
- Ale ten bar jest daleko. - W porządku.
- Proszę pani. - Nie, dziękuję.
Na lotnisko.
- Halo? - Zawróć.
- Ktoś mnie śledzi. - Nie. Czekają na ciebie.
Jedź na spotkanie.
Nie chcę nikogo wydać.
- Wszystko jest w porządku. - Jak to?
Pan to zaaranżował?
Tak, on ma cię chronić.
Chronić czy szpiegować?
- Jedno i to samo. - Nie dla mnie.
Mówiłem, że nikomu nie ufam.
Wszystko idzie zgodnie z planem. To wszystko.
Okej.
Skurwysyn.
- Ana? - Sandro?
Miło mi.
Posłuchaj. Statek już od trzech tygodni czeka w porcie.
Powiedz im to, kiedy wrócisz.
Nie będę dzwonił, bo to za duże ryzyko. Musimy to odwołać.
Coś tu jest nie tak.
Jeśli nie powiesz mi, o co chodzi
ani nie zadzwonisz do nich, nie przekonam ich, żeby to odwołali.
Musisz wiedzieć, że to Padín mnie przysłał.
Więc jestem.
Decydujesz się czy nie?
Dobra. Rozumiem.
Nie wiedziałem, że to Padín.
Tu się dzieje coś dziwnego.
Wszędzie widzę te same twarze.
Rozumiesz?
Jakby na nas czekali, żeby nas złapać na gorącym uczynku.
Tak.
To nie DEA.
Skąd wiesz?
Mnie też to się stało.
To byli ludzie Padína.
Rozumiem.
Skoro już wiesz, co się dzieje…
chcesz znać współrzędne czy nie?
María wysłała mi list przed wyjazdem.
Bardzo cię kochała.
Ja ją też.
Przepraszam.
- Nie musisz. - Przepraszam.
Już dobrze.
Miałeś rację.
Powinnyśmy dawno temu stąd wyjechać.
- To moja wina. - Nie.
To przez nas, bo zostałyśmy, bo jesteśmy za dumne…
Nie dałyśmy się stąd wyrzucić.
Dlaczego nie wyjechałyście?
Właśnie przez to…
i ze strachu.
Ze strachu?
Nie znałyśmy żadnego innego miejsca, więc zostałyśmy.
Zostałyśmy z całym tym gniewem
i żalem w środku.
María nie zasługiwała, żeby tak żyć.
Chcieliśmy wyjechać.
Ona już nie może. Ale ty – tak.
Nie.
- Tak. - Nie.
Posłuchaj. Wciąż masz czas.
Na co?
Więc co zrobisz?
- Zostaniesz, jakby nic się nie stało? - Nie.
Nie, nie tak.
Chciała wam powiedzieć, co słyszała.
Co my słyszałyśmy, kiedy zabrali Samuela.
Ale ją powstrzymałam.
- Lepiej o tym teraz nie myśleć. - Gdybym tylko mogła.
Już za późno.
Chętnie z tobą porozmawiam,
ale zeznania o porwaniu Samuela nic nie…
Nie dlatego chciałam się spotkać.
Oni coś planują.
Chcę, żebyś ich złapał
i na zawsze wsadził do więzienia.
Masz jakieś informacje?
Nie.
Więc co?
Znam kogoś, kto może je zdobyć.
Dobra.
Napisy: Przemysław Rak