Biegiem!
- Policja! - Policja!
Idziemy.
Daniel, znajdź tatę i mu pomóż. Szybko!
Bierz tę torbę, wsiadaj na motocykl i uciekaj.
Schowaj ją pod włazem.
Stać! Policja!
Nie ruszać się!
- Stać! - Policja!
Otwierać!
Nie ruszaj się!
- Ręce do góry! - Stój, Padín!
- Ani kroku. - Odwróć się.
Łajdacy!
Daniel!
Wstydźcie się!
Łajdacy!
Daniel.
Nawet chorej nie uszanujecie.
Łajdaki!
GANGI GALICJI
Tyle zrobiliśmy dla miasta, a teraz nikt nie kiwnie palcem!
Muszą go wypuścić. Nic na niego nie mają.
A to, co zabrali?
Mogą tego użyć przeciwko nam?
Wiem, co jest grane.
- Co? - Muszą coś wiedzieć.
Myślisz, że ktoś sypnął?
Jak tylko weszli, od razy wiedzieli, co brać.
Jak to możliwe, jeśli nikt nie sypnął?
- Jak leci? - Cześć.
Słyszałem, że twoja mama jest chora.
To prawda?
Tak.
Przykro mi.
Tak.
Tak sobie myślałem…
Skoro twojego ojca zamknęli,
a twoja matka niedługo…
No wiesz… Co wtedy zrobisz?
Nie wiem.
Samuel, jak się czujesz?
Sam zobacz.
Żywe mięso na całych nogach. Aż żal patrzeć.
Nie wiem, jak to się stało.
Nie wiesz?
Ktoś z was im powiedział.
To niemożliwe.
Wiesz dobrze, że połowa z nich bierze w łapę.
Nie moi ludzi.
Więc kto?
Samuel, wiem, jak się czujesz, ale…
Nie masz pojęcia, jak się czuje. Nie było cię tam!
To on powoli się zapadał!
Czekał, aż wrócą i go zastrzelą.
Podaj nazwiska, a aresztuję ich jeszcze dziś.
Nikogo nie widziałem.
Chcą wszystkich zmusić do milczenia.
Pozwolisz im na to?
A jeszcze tego nie zrobili?
Podaj mi ich nazwiska.
Wyjdź.
Natychmiast wyjdź!
- Słyszałeś? - Tak.
Znalazł się.
- Ale nogi… - Żywe mięso.
Przynajmniej go nie zabili.
Widziałem, gdzie go trzymali.
Potem wujek mnie złapał i opieprzył, że się wtrącam.
Moja mama sądziła, że o tym wiem.
Myślała, że mi powiedziałeś.
Mój wujek też.
Co teraz?
Masz się ze mną nie spotykać.
Ale jestem tutaj.
Tak. Sama nie wiem.
Posłuchasz ich i przestaniesz się ze mną widywać?
Nie.
Ale wszystko jest tak skomplikowane.
María.
Mam dosyć.
Dłużej tego nie zniosę.
Tych ludzi. Mojej mamy, twoich wujków…
To wyjedźmy.
Po prostu wyjedźmy.
Myślisz, że mi się podoba to, co mu zrobili?
Oczywiście, że nie.
Tak, to jest moja rodzina,
ale są dokładnie tacy, jak mówiłaś.
A ja byłem ślepy.
- Chcesz uciec? - Tak.
Jak? Nie mam ani grosza.
A ty…
Ja też nie.
Ale mój dziadek ma.
Ten, który zmarł?
Ukrył forsę i nie powiedział gdzie.
Moi rodzice i wujkowie się o nią kłócą.
A ty wiesz, gdzie ona jest?
Może.
LEIXÕES, PORTO
- To one? - Tak.
Ten i ten drugi.
Wszystko w porządku?
Tak. Jak zwykle.
Cztery firmy kupiły, sprzedały
i trop się urywa.
Nie ma powiązania z Padínami.
Sprawdźmy ten drugi.
Powiesz mi, po co ci te kutry?
Żeby zdobyć licencje.
Oba mogą łowić w Maroko, tak? Sprawdziłaś to?
Tak?
Tak, wszystko się zgadza.
- Super. - Super.
Co? Z czego się śmiejesz?
Z niczego.
Tylko myślałam, że…
już to mamy za sobą.
Co mamy za sobą?
Widziałam całą dokumentację.
Licencje, pozwolenia,
informacje o połowach z zeszłych lat.
Świetnie, gratuluję. I co?
Nie uzasadniają kwoty, jaką wydałeś na te kutry.
- Nie? - To nie jest dobry interes. Wiesz to.
Trochę je podszykujemy i się rozkręcą.
Są dla twojego ojca.
Jest w więzieniu, ale wciąż kieruje transakcjami.
Gdybym odpowiedział, musiałbym cię zabić.
Tak mówią w filmach, nie?
Idziemy?
Musiało być ciężko patrzeć, jak aresztują ci ojca.
Choroba matki była gorsza.
Ale tak, było źle.
Jak mogliście nie wiedzieć,
że Silva będzie zeznawał aż do dnia procesu?
- Wciąż buszujesz po Internecie? - Nie, ktoś mi powiedział.
Mówił mi też, że…
Że Silva i ty mieliście bliskie relacje.
Ten drań oszukał nas wszystkich.
Mnie najbardziej.
Daniel Padín tu leży, prawda?
Pan z rodziny?
- Nie, ale… - Nie wolno. Wstęp tylko dla rodziny.
Jestem tak jakby z rodziny.
Dlatego poprosił, żeby zawiadomili mnie, a nie matkę.
Żeby jej nie straszyć. Rozumie pan?
Dziękuję.
Daniel, co za afera.
Nie jest tak źle.
Po co się wygłupiałeś na motocyklu?
Wiem.
Rusz czasem głową.
- Tata w więzieniu, a teraz to. - Nie pomyślałem o tym.
Nie pomyślałeś.
A on nie pomyślał, że w niego wjedziesz.
Co teraz będzie?
Wóz nadaje się na złom, ale facet z tego wyjdzie.
Jestem aresztowany?
Chodzi ci o tego przy drzwiach? Nie. Jesteś nieletni.
On tam stoi, żebyś nie nawiał przed przyjściem sędziego.
Ale będzie dobrze. Wszystkim się zajmę.
Wyślą mnie do poprawczaka?
Nigdzie cię nie wyślą.
Wystarczy zapłacić tamtemu za wóz
i nie będzie robić problemów.
- Nie proś mamy o pieniądze. - Dobrze.
Lepiej będzie, jeśli się o tym nie dowie.
Ja to pokryję.
Nie ma potrzeby.
- Jak to? - Na polu ukryłem torbę.
Są tam banknoty, biżuteria, zegarki.
Takie ładne.
Jeśli sprzedamy dwa lub trzy…
Co za chłopak.
Ojciec jest z ciebie dumny i nic dziwnego.
- Wal mocniej, bo cię pobiją. - Zostaw.
Widzisz? Moja kolej.
Czekaj. Ostatni raz.
Będę patrzył kolejną godzinę?
Nów jest dopiero jutro. Dziś Księżyc jeszcze świeci.
I co?
Nie lepiej zaczekać? Z tym, co planujecie zrobić.
Z tym, co planujemy?
A co ty o tym wiesz?
Ile miałeś lat, jak zacząłeś?
Byłem starszy od ciebie, jeśli o to pytasz.
Ja chcę…
Masz rodzinę,
która zawsze o ciebie zadba. Jasne?
Nie musisz się więc martwić o słońca czy księżyce.
- Patrz, słuchaj… - I siedź cicho.
Nie skupiłeś się i przegrałeś.
- Moja kolej. - Masz.
Panie Padín!
Zgadza się pan z wyrokiem?
Oskarżenie może zacząć.
Wysoki Sądzie,
wnosimy, aby tożsamość następnego świadka
pozostała niejawna podczas zeznań.
To wysoce nieregulaminowe.
Jak obrona ma pracować, skoro nie ma dostępu do zeznań
tego świadka?
Cisza!
Mecenasie, decyzja należy do sądu.
Tata mówi, że ten świadek nie może być z Cambados.
Mama sądziła…
- Kogo podejrzewa? - Nikogo.
Mojego ojca?
Twój ojciec był z nami, więc to nie on.
Ale tak myślała.
Tak. Przerypane.
Gdzie schowali tę świnię?
Po cichu.
Dalej.
Schyl się.
Ostrożnie.
Co widzisz?
Gdy się tu sprowadzaliśmy, wiedzieliśmy, co nas czeka.
Ty wiedziałeś.
Ty też.
- Jasne. - Oczywiście, że wiedziałaś.
Awans, ale w Galicji.
- Dobrze brzmiało? - Tak.
Obojgu nam się podobało.
Ale to nie robota w biurze do 17.00.
Nie ma godzin pracy.
Gdy oni jadą, ja jadę za nimi. Inaczej się nie da.
Masz obsesję na punkcie tej rodziny, tych ludzi.
- Ja? - To dla ciebie sprawa osobista.
Nie pozwolę, żeby Padínom uszło to na sucho.
Żeby się z nas śmiali i bogacili na nieszczęściu innych.
Nie pozwolę na to.
Jeśli nie oni, to inni. Co zmienisz?
- Jest 17.55. - Co robimy?
Gdyby mój chłopak mi to zrobił, rzuciłabym go.
- Mam rację czy nie? - Zgadzam się.
Nie rozumiecie.
Zawsze się kłócisz.
- To proste. - Zależy, jak to przedstawisz.
Już wam mówiłem.
Muszę iść.
Już? Dopiero przyszliśmy.
- Daj jej spokój. - Cześć.
- Pa. - Pa.
Kolacja.
Bez sosu jogurtowego, tak?
Zaczekaj. Zobaczmy, dokąd idzie.
- Kto? - Ta brunetka.
- To jedna z Lisic? - Tak.
Ciągle się ogląda.
Te kobiety w nic nie są zamieszane.
Jej matka i babcia nie, ale z tą nigdy nic nie wiadomo.
Stary, padam z głodu.
Za chwilę zjesz, do cholery.
Spójrzmy.
Proszę. Z siostrzeńcem Nila.
Spójrz na nią.
Tutaj jest.
I po tajemnicy. Szła do chłopaka.
- Fałszywy alarm. - Tak.
Ale wyjmij telefon.
Zrób zdjęcie.
- Koniec tych bzdur. Rusz się. - Toño!
Co jest?
- Masz siostrzeńca przygłupa. - To też twój siostrzeniec.
Ale to ty miałeś się zająć tą sytuacją.
- I się zająłem. - Tak?
Przeklęty gnojek.
Wziął to sobie do serca.
Nie mogę się nim zajmować od rana do wieczora.
Bo jesteś zajęty obijaniem się?
Przestań się do mnie dopierdalać.
Dokąd idziesz? Nie skończyliśmy.
Teraz ty się nim zajmij i naucz go rozumu.
Dobra, mistrzu?
To, co mówiłeś o dziadku, to prawda?
Jasne.
Ale nie rozumiem. Jak się dowiedziałeś, gdzie są pieniądze?
Przypadkiem.
Dziadku!
Cholera.
Przestraszyłem się, że umierasz.
Tak, umieram.
Ze starości.
Nie martw się. Chodź.
Odprowadź mnie do auta.
A ty czemu tu się szwendasz?
Czasem trenuję tutaj na motocyklu.
Muszę tu przyjechać z twoimi wujkami.
Trzeba oznaczyć drzewa do wycinki.
Mogę przyjść i ci pomóc.
Nie chcę cię odrywać od nauki.
Jest czas na wszystko.
Ty masz czas na wszystko, a ja nie.
Myślisz, że pieniądze są tam?
Nie wiem. Może mówił prawdę.
Ale mam przeczucie.
Jutro to sprawdzę.
- Jadę z tobą. - Serio?
- Ale obiecaj jedno. - Co?
- Jeśli znajdziemy pieniądze, wyjeżdżamy. - Mamy plan.
Ale natychmiast. Nikomu nie mówimy i nie wracamy.
Mówisz serio?
Jeśli zaczekamy, coś się stanie i nie wyjedziemy.
- Co ma się stać? - Nie wiem.
Ktoś się dowie lub…
Musimy tak zrobić. Wchodzisz czy nie?
Jutro o 9.00?
Dobra.
Jedna sprawa. Nawet nie myśl o pakowaniu walizki.
Żeby w domu nikt się nie domyślił.
Co?
Masz pietra?
To był twój pomysł.
Do jutra.
- Do 9.00. - Do jutra do 9.00. Kocham cię.
- Telefon? - Zatrzymuję. Do środka.
Cholera.
TRANSAKCJA W PORTO DOMKNIĘTA.
MAMY MIEJSCE DLA GOŚCI.
- Jeszcze raz? - Tak.
Znowu ta adwokatka.
- Zajmowała się kupnem kutrów. - Na firmę?
To skomplikowane. Ślad się urywa.
Ona o to zadbała.
Coraz bardziej w to wchodzi. Nie sądzisz?
- Może to coś więcej? - To znaczy?
Między nimi. Są parą czy to tylko dla pieniędzy?
Trudno powiedzieć.
W hotelu mieli osobne pokoje.
Musimy monitorować te kutry i stale mieć ich na oku, dobra?
- Ale te kutry… - Co z nimi?
Są w Portugalii. Nie możemy tam pojechać.
Słusznie. Nie możemy.
- A jeśli poprosimy o współpracę… - Zaraz ktoś ich ostrzeże.
Trzeba znaleźć inny sposób.
Jaki?
Inny sposób, Torres.
Tylko kawa?
Zjedz coś. Przed tobą długi dzień. Zemdlejesz.
Nie martw się, babciu. Na przerwie kupię sobie ciastko.
- Co to? - Co?
- Co cię napadło? - Nie mogę pocałować babci?
Pierwszy raz od wieków.
- Wiesz, że cię bardzo kocham, prawda? - Jak sto piorunów.
Mamę też, choć czasem wygląda to inaczej.
Słodka jesteś.
Jesteś piękniejsza od słońca.
W kogo się wdałaś w tym ponurym domu?
Spóźnisz się, jak zwykle.
Jest i ponura zrzęda.
Już wychodzę.
Co jej jest?
Ma 17 lat.
- Co to za auto? - Mojej mamy.
Rzadko go używa, więc zanim zauważy…
Wszystko gra?
- Co się dzieje? - Nic się nie dzieje.
- Możemy zrezygnować, jeśli… - Nie.
Nie chcę rezygnować. Jedziemy.
Dobra. A co z tą działką?
Którą?
Tą obok rzeki. Czemu ją przypisaliście Natalii?
- Taka musiała być umowa. - Nie. Spytajcie adwokatki.
Ta działka nie była przedmiotem umowy.
Tak, ale nie widzę problemu. To zajebista ziemia.
Już ją przeszukaliście i nic nie znaleźliście?
- Co za typ. - Carmelo.
Skupmy się na tym, co ważne,
na tym, że Nilo i Toño zgodzili się zrobić listę
i podzielić wszystko polubownie.
- Tak. I to mnie martwi. - Ale jesteś upierdliwy.
Jak sądzisz, czemu oni tu przyszli?
- Już je znaleźli. - Nie mieszaj się.
Jak? Ten idiota działa mi na nerwy.
- Chce nas wydoić. - Toño, zamknij się.
Myślisz, że cię oszukamy?
- Jesteśmy twoimi braćmi. - Jasne.
- Przestań się śmiać. - Odwaliło ci!
Gdybyś nie zaszła w ciążę, tata by nie zaakceptował tego frajera.
- Chodź tu! - Zaraz ci dopierdolę!
Dosyć!
Toño puść go.
Zostaw mnie, Nilo!
- Jesteś gorszy od nich. - Uspokójmy się.
Spokojnie, stary.
- Skopię mu dupsko. - Nie teraz.
- Przepraszam. - Mocny w gębie.
Porozmawiajmy normalnie.
Co za para!
Mamo, coś pilnego?
Jadę taksówką na lotnisko.
Dokąd lecisz?
Do Cambados.
Co?
Jak to „do Cambados”?
Mamo.
Przepraszam, że w hotelu,
ale wolę, żeby cię nie widzieli u mnie.
Obserwują cię?
Nie, ale to małe miasto.
Wszystko się rozniesie. Jeśli zobaczą cię ze mną,
będę cię musiała przedstawić…
- Siostrze przyrodniej? - Jej też.
To akurat nie byłoby problemem, bo ona jest…
Polubiłabyś ją.
Więc mówisz o tych, którzy zabili twojego ojca?
Nie rozumiesz, co robię.
Więc mi wyjaśnij.
Mówiłaś, że szukasz odpowiedzi, że musisz poznać prawdę o tacie.
Teraz ją znasz.
Co jeszcze musisz zrobić, żeby stąd wyjechać?
- Co muszę? - Tak.
Padínowie muszą zapłacić za to, co nam zrobili.
Ale żeby to osiągnąć, muszę mieć dowody.
Jestem już blisko.
Bardzo blisko.
Jeśli teraz się zjawisz i ktoś się dowie…
Jeżeli coś ci się stanie…
nikt mi nie zostanie.
Rozumiesz?
Mamo,
najbezpieczniej dla nas obu będzie, jeśli od razu wrócisz do domu.
LEIXÕES, PORTO
Cholera.
SĄ NA ZEWNĄTRZ. UWAŻAJ.
Kurwa.
Co on robi?
POCZEKAJ, AŻ ZEJDĄ Z ŁODZI.
- Tak? - Skończyliśmy.
Dobra.
Pogadamy później.
Przepraszam, możemy porozmawiać?
Mało brakowało.
Prawie cię złapali na tym kutrze.
Ale nie złapali.
A gdyby cię złapali? Co wtedy?
To nie nasz teren.
Ważne, żeby były wyniki, prawda?
Jasne.
A fałszowanie dowodów w sprawie Samuela? To też jest ważne?
- Naranjo? - Tak.
Nie wiem, czemu nie zareagowaliśmy.
On już nie ma żadnych hamulców.
A kto przez to cierpi?
Omal nie zabili tego gościa.
Za późno na wątpliwości.
To na pewno tutaj?
To nie takie łatwe.
To jakby pamiętam.
Tak, bo przechodziliśmy tędy ze trzy razy.
Cholera.
Jak twój dziadek chciał odnaleźć tę skrytkę?
- Musiał mieć mapę. - Mapę skarbów.
Musimy jej poszukać.
Moi rodzice przetrząsnęli wszystko.
Każdy świstek papieru.
I nic.
Staruszek zabrał tajemnicę do grobu.
- Był uparty jak osioł. - Jak jego wnuczek.
Nie. Jego wnuczek jest kretynem. Zaciągnął cię tu, bo miał…
przeczucie.
Ale ładnie tu jest.
Ciężko mi było dziś wyjść z domu.
Mnie też.
Wyobrażałam sobie, jak się dowiedzą…
- Ale gdy myślę o powrocie… - Tak?
Nie mam na to ochoty.
Ja tak sam.
Ale nie ma planu B.
Możemy zostać tutaj.
Tutaj?
Moglibyśmy polować.
Ja? Polować? W życiu nie złapałem zająca.
Więc ja się nauczę. Będę zakładać pułapki. Pewnie są tu dziki.
I jelenie.
- Serio? - Tak.
Kiedyś chodziliśmy…
To tam.
- Na pewno? - Tak.
Był tam. Wyglądał, jakby umierał.
Dobrze wiesz, z kim pracuje twoja szefowa.
- Z tym, kto ją zatrudni. - Zajmuje się interesami Padínów.
Ich legalnymi interesami.
Tak było kiedyś, a ty dobrze wiesz,
że prędzej czy później to udowodnimy.
Więc do tego czasu…
Możesz zostać w to wmieszana. Nie pomyślałaś o tym?
Nic nie zrobiłam.
Wiem, ale też niczego nie zgłosiłaś.
- Ale nie mogę tego zrobić. - To też jest przestępstwo.
Wszystko zależy od tego, jak to przedstawią sędzia i prokurator.
Jeżeli się nie mylę, twój ojciec był nauczycielem, prawda?
Co to ma wspólnego z nim?
Brał udział w protestach przeciwko mafijnym bossom, prawda?
Wiesz, jak takie oskarżenie może mu zaszkodzić?
- To groźba? - Absolutnie nie.
Masz szansę wybrać, po czyjej stronie będziesz,
kiedy to wybuchnie.
Po stronie, która pojawi się w gazetach, czy po drugiej.
A to w końcu wybuchnie, dobrze wiesz.
- Ale Ana to dobry człowiek. - Oczywiście.
Ty też jesteś dobrym człowiekiem.
Przemyśl to.
Nie.
Patrz!
Patrz na to.
Normalnie nie wierzę!
Patrz, co ten drań schował.
Pracusie z was.
Napisy: Przemysław Rak