Co?
Co jest, do cholery?
Chyba, kurwa mać, żartujesz!
GANGI GALICJI
Co myślisz?
- To ten interes? - Kupić czy nie?
- Powinniśmy przejrzeć księgi. - Teraz będziesz czytać?
Nazario mówi, że wszystko jest w porządku.
Jeśli nie masz nic przeciwko, wolę to sama sprawdzić.
Jasne. Ale najpierw sprawdźmy jakość obsługi.
Chodź.
Dzień dobry.
Fajnie, nie?
Wychodzisz?
To mnie nudzi. I mam coś do załatwienia.
Mam iść z tobą?
Nie, odpoczywaj. Nie można ciągle pracować.
Nawet nie zaczęliśmy.
Zdziwiłabyś się. Na razie.
- Cześć, Macario. - Co tam? Wszystko gra?
Otwórzcie to. Kurwa mać.
Co mówi? Czemu tam poszedł?
Mówi, że czasem przychodzi tu na jointa.
- Tylko nie miał przy sobie zioła. - Cholera.
A tamten go widział?
- Chyba tak. - Jak to „chyba”?
- Widział czy nie? - Tak. Widział go.
Nie mogliście mu zakryć oczu, żeby was nie rozpoznał?
To Samuel.
Jest zakneblowany. Nie musimy mu zakrywać oczu.
Dobra. Pogadaj z nimi.
Powiedz każdemu jasno, że nic nie widział.
Okej?
- Musimy powiedzieć Danielowi. - Ja się tym zajmę.
Ty zrób swoje.
Jak się rozmówisz z chłopakiem, odeślij go do szkoły. Zrozumiałeś?
Tak, kurwa.
Na razie.
Mogę?
Tak, oczywiście.
Bardzo chciałem cię poznać.
A ja pana.
Podobno odkąd przyjechałaś do miasta, wszyscy są nieco wzburzeni.
Zwłaszcza Nazario, pański prawnik.
To łajdak.
Ale lojalny.
Tak. O ile może na tym zarobić.
Jak każdy.
Nie znam nikogo, kto nie lubi pieniędzy.
Ty ich nie lubisz?
Lubię. Ale cenię też inne rzeczy.
Na przykład?
Wolność.
Czy istnieje wolność bez pieniędzy? To jedno i to samo.
Nazario uważa cię za zagrożenie.
- Dla niego? - Dla interesów.
Uważa, że mój syn zrobi wszystko, by cię zaciągnąć do łóżka.
Moje relacje z pańskim synem są czysto zawodowe.
Prostytutka powiedziałaby to samo.
A…
czemu uratowałaś tyłek Lisicom?
Bo mnie wynajęły.
A ja pomagam klientom, nie sypiam z nimi.
Jakieś inne powody?
Tak.
Nie lubię, gdy ktoś wykorzystuje innych tylko po to, żeby pokazać, że może.
Skoro ma pan porachunki ze wspólnikiem, który pana zdradził,
proszę to załatwić z nim, a nie z nimi.
Kto mówi, że nie załatwiłem?
Pochwaliłby się pan tym całemu światu.
Cóż, Ano…
Było mi miło.
Mnie również.
Marco.
Co się stało?
Nic. Ale widać, że masz mnie gdzieś.
- Skąd ten pomysł? - Cholera.
To, co mówiłeś, mnie wkurzyło. Ale nie mówiłam, że mam cię gdzieś.
Musiałem źle zrozumieć.
Wszystkich dzisiaj dziwnie traktujesz.
Na lekcji byłeś jakiś nieobecny.
Chcę pobyć sam. Muszę pomyśleć.
Ja też trochę myślałam. O tym, co mówiłeś o moim dziadku.
- Znów to samo. - Posłuchaj.
Przez te wszystkie lata…
Znasz moją rodzinę.
Nienawidzą go, bo zniknął.
Może ja chciałam być inna i próbowałam widzieć w nim…
Bohatera.
Dlatego tak się wściekłam.
W głębi duszy wiem, że masz rację.
Siedział w tym szambie jak inni.
Rzucił to, żeby się ratować.
Chodźmy.
- Kawa z mlekiem. - Dzięki.
I kawałek omleta.
Nie… Twoja matka mnie utuczy.
Nie.
Tyle biegasz, że szybko to spalisz.
Mogę?
Tak, śmiało.
Poczęstujesz mnie?
- Palisz? - Wiem, nie chwalę się tym.
- Nie. - Ale czasem palę.
Proszę.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Mogę cię o coś spytać?
Jasne.
Jaki był twój ojciec?
Jeśli nie chcesz odpowiadać…
Nie, w porządku. Tak naprawdę nie wiem.
Słabo go pamiętam.
Byłam bardzo mała.
Pamiętam jego duże dłonie.
Mnie się wydawały duże.
I jak mnie bolało,
kiedy czesał mi włosy przed pójściem do szkoły.
Mój tata dostawał szału, gdy rozplątywał moje kołtuny.
Mama mówi, że lubił się bawić.
I miał dobry głos. Ale nigdy nie słyszałam, jak śpiewa.
Ja też nie.
Mówię o swoim ojcu.
Ile ma lat?
Zmarł.
Parę miesięcy temu.
Przykro mi.
Dzięki.
To się stało…
bardzo szybko. Nowotwór.
Przynajmniej miałaś szansę go dobrze poznać.
Tak.
Słuchaj. Widziałeś, jak ktoś tu wczoraj wchodził?
Nie.
Masz mnie za idiotę?
Czemu mnie bijesz, Toño?
Chyba będziemy musieli cię zabić.
Co ty gadasz?
I wcale nie musisz tu być, żeby to się stało. Wiesz, prawda?
Możesz siedzieć w domu lub w barze,
ale jeśli dowiemy się,
że zacząłeś paplać, co widziałeś, nie przeżyjesz ani dnia.
- Czy to jasne? - Tak.
- Tak? - Tak.
Super. Widzę, że się rozumiemy.
Pogadaj z nimi. Powiedz, żeby mnie puścili.
Słuchają cię.
Uspokój się. Zjedz to.
Jedz powoli i się uspokój.
Jesteś pewna?
Już mówiłam.
Mieli kominiarki. Nikogo nie rozpoznałam.
Czemu ci nie wierzę?
Nie wiem.
Znasz tu każdego.
Mieli kominiarki, ale musiałaś coś słyszeć.
Znajomy głos, który by nam pomógł znaleźć tego biednego człowieka.
Nic nie mówili.
Nie rozumiem cię.
- Sądziłem, że chociaż wy… - Co „chociaż my”?
Nic nie jesteście im winne.
Przeciwnie.
Nie powinnaś ich chronić.
Chronię siebie i córkę.
To wszystko.
Jak nowy.
Naharowałem się przy nim. To był wrak.
Ciągle go rozwalasz.
- Słuchaj. - Co?
Rozmawiałem z naszymi przyjaciółmi.
Pewnie są zadowoleni.
Bardzo. Następna robota będzie duża.
Jak duża?
- Jak twój samochód. - Kurwa mać.
Wyładowany statek handlowy.
Trzeba się będzie napocić, żeby to rozładować.
Włosi muszą szybko dostarczyć łódź,
inaczej nie damy rady. Kiedy?
Dam znać. Ale wszystko ma być gotowe.
- To będzie gruba kasa. - Spokojnie.
Damy radę, zobaczysz.
Ale musimy rozwiązać tę drugą sprawę.
- Samuela? - Tak.
Wypuść go.
- Na pewno? - Tak, stary.
Tak się boi, że słowa nie piśnie.
Co? Masz z nim jakiś problem?
Nie z nim.
- Co? - Z Marco.
Zjawił się w fabryce. Zobaczył Samuela, a Samuel jego.
Bez jaj.
- Co tam robił? - Nie wiem. Może walił konia?
- Teraz musimy… - Co?
- Chcesz zabić Samuela? - Może nie zabić, ale coś trzeba zrobić.
Porwanie było błędem.
Niepotrzebnie posłuchaliśmy ojca. Nie możemy tego spieprzyć.
- Jak zacznie śpiewać… - Nie zacznie.
- Wrobi nas. - Wie, co dla niego dobre.
Trzeba się zająć Marco, żeby z nikim nie gadał.
Nie martw się.
Toño z nim rozmawiał. Wie, co ma robić.
Toño?
ODPRAWA CELNA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Proszę. - Dziękuję.
- Jak żyjesz? - Jak w raju.
- Widziałeś ich przy wyjeździe z parkingu? - Tak. Niebieski wóz.
- Na pewno nas nie śledzili? - Spokojna głowa.
Trochę krążyłem. Nie widziałem nic podejrzanego.
- Oni coś wiedzą. - Skąd mieliby wiedzieć?
Nagle zaczęli mnie ciągle szpiclować.
Zbiegi okoliczności nie istnieją.
Możemy to odłożyć na inny termin.
Obiecałem, że będę tu dzisiaj.
Nie musimy podpisywać dziś.
Mam pytać przeklętą policję, kiedy mogę zawierać transakcje?
Ty wciąż siedzisz w więzieniu.
Nazario.
W więzieniu czy nie, sam rządzę swoim życiem.
Chodźmy.
KANCELARIA PRAWNA USŁUGI KSIĘGOWE I PODATKOWE
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jesteśmy umówieni z panią adwokatką.
- Proszę. - Dziękuję.
- Siadaj. - Tam.
Ładnie tu.
Dzień dobry.
Miło mi. Ana.
- Carmelo. - Miło mi.
A zatem proszę powiedzieć, jak mogę państwu pomóc.
Mam do pani pytanie.
Czy to prawda, że pomogła pani Lisicom z barem?
Pani Berta Figaredo wynajęła mnie,
więc tak było.
Super, bo potrzeba nam kogoś, kto ma jaja.
Świetnie.
Carmelo.
- Nie bądź chamski. - Co?
- Wstyd mi za ciebie. - To nic.
- Przepraszam. - W porządku.
Chodzi o spadek.
Po moim ojcu.
Jej bracia chachmęcą i chcą zgarnąć co najlepsze dla siebie. Rozumie pani?
- Chyba tak. - Tego nie musisz mówić.
Po co owijać w bawełnę?
Moje kondolencje. Proszę mówić dalej.
Co robimy z twoim synem?
Pytasz o adwokatkę?
Na razie lepiej to zostawić.
Ta kobieta coś knuje.
Chce was oskubać.
A ty nie?
Pytasz poważnie?
Jak możesz tak mówić po tylu latach współpracy?
Ile pieniędzy z nami zarobiłeś?
Dużo.
Ale ty zarobiłeś znacznie więcej dzięki mojej pracy.
To dobra adwokatka. Może lepsza od ciebie.
Musisz zmądrzeć.
Zobaczymy, kto tu jest mądry.
Te owoce morza są bez smaku.
Wyglądają jak plastikowe.
- Tak? - Szukam Naranja.
Naranja?
Tak. To jeden z szefów, prawda? Jakiś komisarz?
Inspektor Naranjo z jednostki GRECO. Oni mają siedzibę w Pontevedra.
W Pontevedra.
Na pewno?
Tak. Może chcesz porozmawiać z kimś tutaj?
- Nie. Pojadę do Pontevedra. - Zaczekaj.
Zapiszę ci numer telefonu.
Zadzwoń i umów się na spotkanie, tak będzie łatwiej.
Dziękuję.
Spójrz.
Włosi go zidentyfikowali. To kanciarz.
Pracuje w Rzymie dla kilku dyskotek.
Przyjaźni się z dilerami.
Szuka im dziewczyn i tym podobne, ale nie jest w tej branży.
Tak.
Czemu więc rozmawiał z nimi?
Tylko towarzyszył temu z łazienki.
Poproś Madryt o pomoc. Trzeba ustalić, kim jest.
I sprawdź monitoring. Musiał kiedyś tam wejść.
- Tak. - Do roboty.
DWORZEC AUTOBUSOWY
Wszyscy wychodzić!
Ogłuchliście? Wypad!
Co robicie, do cholery? Znów to samo? Wynoście się stąd!
- Nic się nie stanie. - Wyjdź!
Tylko rób, co ci każą.
- Cześć, Berta. - Czego chcesz?
- Czysto tu. - Czego chcesz?
Malowałyście?
Posłuchaj.
Twoja wnuczka właśnie jedzie do Pontevedra,
żeby spotkać się z gliniarzem, który tu zagląda.
Jeśli usłyszę, że poszła do komisariatu,
spalę ci bar.
Z tobą w środku.
Zadzwoń do niej i uchroń ją przed błędem.
Telefon mam w środku.
Pójdę z tobą.
- Babciu? - Wyjdź stamtąd.
- Co? - Natychmiast stamtąd wyjdź.
Ale…
Właśnie wyszła.
Z nikim nie zdążyła porozmawiać.
Okej.
Ma zapomnieć o Marco. Jeśli trzeba, niech zmieni szkołę.
Nie chcę ich widzieć razem. Jasne?
Super. Zawsze miło cię widzieć.
- Co tam? - Wsiadaj.
Jestem umówiony.
Wsiadaj.
Podrzucicie go do mnie?
- Co mówiłeś Maríi? - Nic.
Gówno prawda. Mówiłeś, co widziałeś?
- Tak? - Nic nie mówiłem!
Więc czemu poszła na policję?
Skąd mam wiedzieć?
- Miałeś trzymać gębę na kłódkę. - Trzymałem. Przysięgam.
Oby tak było.
- Co z Samuelem? - Co cię to obchodzi?
Obchodzi, dlatego pytam.
Jesteś głupi czy co?
- Zatrzymaj. Wysiadam. - Słucham?
Zatrzymaj się. Chcę wysiąść.
Wysiądziesz, jak ci pozwolę.
Co robisz? Marco!
Przeklęty dzieciak.
Co?
Dokąd to, szczurze?
Okropnie się śpieszysz.
- Dopiero wróciłeś? - Tak. Wsiadaj.
- Idź się prześpij. - Wsiądź.
- Badania masz za pół godziny. - Mówiłam, że to nie jest konieczne.
Ale chcę z tobą pójść.
Proszę.
Marta, tylko ty liczysz się dla mnie na tym świecie.
Przepraszam, muszę odebrać.
- Tak? - Warto było sprawdzić monitoring.
Ustaliliśmy, kto był w łazience. Andrea Pilloni.
Kto to?
Ma stocznię na Sardynii. Rocco robi z nim dużo interesów.
Latem imprezują na wyspie.
Chcą kupić motorówkę.
Ale jakąś specjalną, jakiej nie robią tutaj.
Tak. Widać, że Padínowie szykują coś dużego.
Zdecydowanie.
Dziękuję ci.
PORTO
- To tam. - Tutaj?
NOTARIUSZ
- Papiery gotowe? - Wszystko jest.
- Notariusz przyjdzie za chwilę. - Dziękuję.
Obrigado.
Cholera.
Wszystko mam podpisać?
To tylko wygląda groźnie.
Przepisujemy część twoich aktywów
na firmę, którą ci założyłam na Kajmanach.
- A reszta? - Spółki wydmuszki.
Żeby zatrzeć ślad tego, jak aktywa trafią do głównej firmy.
- Tej na Kajmanach? - Właśnie.
I na pewno do mnie nie dotrą?
Załatwianie tego w Portugalii już utrudnia dochodzenie.
Potrzebowaliby międzynarodowego nakazu
i nawet gdy go dostaną,
odkryją tylko tyle, że sprzedałeś pewne aktywa
prywatnym korporacjom, które są twoje, ale twoje nazwisko się tam nie pojawia.
Super.
- Wciąż widujesz Marco? - Co?
- Odpowiedz. - Nie twój interes.
- Co ci powiedział? - O czym?
- O interesach wujków. - Nic.
- Co powiedziałabyś policji? - Co widziałam.
Co widziałyśmy obie, gdy zabrali Samuela.
I słyszałam głos Toña.
- Oszalałaś? - Bo chcę mówić prawdę?
Nie milczę jak ty?
Słyszałam, jak rozmawiasz z tym policjantem.
On ma rację. Czemu mamy chronić tych ludzi?
Bo omal nie podpalili twojej babci.
Rozumiesz teraz czy nie?
Niezły oryginał z tego notariusza.
W tej marynarce i z tymi ulizanymi siwymi włosami.
Wyglądał jak gwiazdor filmowy z dawnych lat.
I polecił nam to miejsce.
Mnie się tu podoba.
Mnie też. Ale myślał, że jesteśmy parą.
- O czym ty mówisz? - Nie widzisz tego?
Tutaj są same pary.
- Pewnie są w różnych relacjach. - Nie.
Założymy się?
O tę kolację?
- Tu jest drogo. - Pokryję to z rachunku, który ci prześlę.
Tak? Dobra.
Tamci dwoje. Kobieta w fioletowym i brodacz.
- To może być małżeństwo. - Śmieje się ze wszystkich jego żartów.
- I? - Nie mogą być małżeństwem.
- Spójrz. - Cholera.
- Tak. - Nie.
Zamówię najdroższe dania.
Uważaj.
Spójrz na nich. Co za nudziarze.
Gratulacje.
- Nie jest ci zimno? - Nie.
- Drugi raz nie zaproponuję kurtki. - To niedaleko.
Przez te żarty przy kolacji
- nie miałem okazji… - Co?
Przyjechałem tu z zamiarem złożenia ci propozycji.
Co?
Nie patrz tak na mnie. Cokolwiek myślisz, to nie to.
Czyli?
Za kogo ty mnie masz?
Jestem poważnym mężczyzną.
Tak jak ja.
Kobietą.
Chcę kupić dwa kutry rybackie. Tutaj, w Portugalii.
Mam się tym zająć?
Zrób to, co wcześniej. Zadbaj, by nikt nie wiedział, kto je kupił.
I twoje nazwisko ma się nigdzie nie pojawiać.
Załatwisz wszystkie papiery i dostaniesz forsę.
Będzie cię stać na więcej kolacji.
Co sądzisz?
- Mogę to zrobić. - Tak?
Zajebiście.
Dobra. Pora odpocząć.
To mój pokój.
Dobrze.
- Idę do swojego. - Jasne.
Dobranoc.
Dzięki za kolację.
NIE MOGĘ SPAĆ. WYBUDZIŁEM SIĘ.
LICZ OWCE.
MAM TU CAŁE STADO!
HA, HA, HA, HA.
WIĘC?
ZABRAŁAŚ JAKIEŚ KSIĄŻKI?
NIE.
CZEGO CHCESZ?
MAM CI OPOWIEDZIEĆ BAJKĘ?
NIE CHCE MI SIĘ UBIERAĆ.
MAM PRZYJŚĆ?
PRZYJDĘ!
DOBRANOC.
Co za wyboje.
Cholera.
- Wysiadka. - Idziemy.
Ostrożnie.
Nie rozwal sobie łba na koniec.
- Idź. - Dajcie go tutaj.
Co jest?
Tutaj, Fifo.
Zdejmij mu kaptur. Daj go bliżej.
- Niech się napatrzy. - Nic nie powiem.
- Tego możesz być pewny. - Puść mnie. Błagam.
Nie trzeba było flirtować z gliniarzem.
- Puść mnie. - Stul dziób!
- Na dół. - Odbiło wam?
Nie!
Nic ci nie jest?
Skaleczyłeś się?
Skurwiele.
Włączaj. Dawaj to tutaj.
Nic im nie powiedziałem. Cholera, Nilo.
- Oni nic nie wiedzą. - Dawaj!
- Nie mamy całej nocy. - Nic im nie powiedziałem.
Jasne.
- Zabierz to gówno! - Dobra.
- Wyciągnijcie mnie! - Jazda!
- Dalej. - Stój!
- Przestań! - Kurwa!
Teraz chcesz wydawać rozkazy?
- Nilo, proszę. - Nie wiesz, jak się ładnie prosi?
Przez wzgląd na twojego ojca!
Wyłącz to!
Będziesz mi nawet dziś przypominać o tym draniu?
Idźcie do diabła. Zastrzelcie mnie.
Samuel.
- Co? - Ani słowa o tym.
Przysięgam, że słowa nie pisnę.
Na matkę. Wyciągnijcie mnie stąd.
Idziemy.
Nie zostawiajcie mnie tutaj!
Nie zostawiajcie mnie. Cholera!
Nie zostawiajcie mnie!
Załatwię was, łajdaki!
Rober! Zajmij się tym. Musimy brać się do roboty.
Stój!
Ktoś tu jest.
Napisy: Przemysław Rak