Poznaje ich pani?
Jak? Nie widać ich twarzy.
Nic więcej nie mamy.
To wszystko? Nie macie nazwisk z rezerwacji?
Wszystko fikcyjne: nazwiska, hotel…
Wszystko zmyślili.
Na razie jest tylko to.
- Nic więcej. - Więc ich nie znajdziecie?
Cóż, pracujemy nad tym.
GANGI GALICJI
Rosa, będę za minutę.
Przyszły. Czekają na ciebie.
Kto?
Lisice.
Znasz nasz bar.
Rzecz w tym, że nie jesteśmy właścicielkami.
Należy do miasta.
Dostałyśmy koncesję.
Domyślam się, że wkrótce wygasa.
Tak, za kilka tygodni.
- Ludzie zaczęli mówić, że… - Padínowie chcą ją przejąć.
- Krążą plotki… - To prawda.
Krążą plotki, mamo, że złożą tak wysoką ofertę,
że bar nie będzie przynosił im żadnego zysku.
Dlaczego?
- Dlatego… - Ona wie, kim jesteśmy?
Mamo, pozwolisz mi skończyć?
Co nieco słyszałam, ale nie wiem…
Skoro słyszałaś, to wiesz.
- Chodźmy. - Proszę, mamo.
Zaczekajcie. Przepraszam.
Przepraszam.
Źle się wyraziłam lub nie do końca zrozumiałam.
No to wyjaśnij.
Miałam wątpliwości, ponieważ z tego, co wiem,
ta historia wydarzyła się ponad dziesięć lat temu,
więc nie rozumiem, czemu teraz…
Bo ich ojciec wychodzi na wolność.
Siedzi w więzieniu,
ale niedługo wychodzi.
Przejmując bar, chce…
Chce wszystkim pokazać, że nie przebacza.
Nigdy.
ZAKŁAD KARNY W ALGECIRAS
Dobry wieczór.
- Jak tam, Padín? - Lepiej. Lepiej nie mówić.
Całość w kafelkach?
Ceramika do samego sufitu.
Przyniosę próbkę.
Dziękuję.
Jestem zachwycona garderobą.
Tak.
Co się stało? O co chodzi?
A jak mnie przeniosą?
Niby dokąd?
Nie wiem. Wiesz, jak jest w tej pracy.
Skup się na tym. Musimy podjąć decyzję i wpłacić zaliczkę.
Nie wiem, Marto.
W tej robocie nie ma nic pewnego, przecież wiesz.
Całe życie będziemy żyć w takim zawieszeniu?
Przepraszam, muszę iść.
- Nie idź, proszę. - To ważna sprawa.
To też jest ważne.
Niech się wstrzymają.
MADRYT
- Zapraszamy! - W końcu!
Pić nam się chcę.
Dzięki.
- Widziałeś ich? - Jasne.
Jakby byli na pogrzebie.
Nic dziwnego. Przy takiej pensji nie stać ich nawet na colę.
Będę ci potrzebny, kiedy ten gość przyjdzie?
Nie. Zostań tutaj.
Przyszedł.
Co słychać?
- Co u ciebie, stary? - Cześć.
Kto to? Znamy go?
Chyba nie.
Dokąd idą?
- Mam iść za nimi? - Tak.
Zaczekaj, Marta. Nie słyszę.
Chwileczkę.
Jak to zemdlałaś?
Wstałam do łazienki i…
Nie pamiętam, co było potem.
Kiedy otworzyłam oczy, leżałam na plecach na podłodze.
Kiedy przyjdziesz?
Nie mogę przyjść. Jestem w Madrycie.
- W Madrycie? - Tak. Nie mogę o tym mówić.
Wyjaśnię, jak wrócę.
Jak jest teraz? Dobrze się czujesz?
Oczywiście, że nie. Jestem w szpitalu.
Zadzwonię później.
- Przedstawię cię. - Cześć.
- To moja znajoma. Paola. - Cześć. Miło mi cię poznać.
- Jak leci? - Dobrze.
Jak poszło?
Wciąż jest w środku. Rozmawia z kimś.
- Nie widziałem go. - Okej.
- Spójrz. - Tak.
Podoba ci się?
Zajebista, ale potrzebuję większej.
- Większej? - Tak.
Na pewno?
Większej.
Trudno ją będzie transportować.
O to się nie martw. My się tym zajmiemy.
- Większa. - Rozumiem.
Ta laska będzie dla Włocha.
- Patrzcie. - No nie.
Uważajcie…
Niczego nie zamawialiśmy.
- To od tamtych panów. - Których?
Zdrowie!
Jednej brakuje!
- Przelicz je. - Jednej brakuje.
- Tej ładnej. - Zgubiłeś ją?
Naucz się tańczyć i mniej gadaj.
Widzieliście, jakie mieli miny?
Myśleli, że ktoś z nimi flirtuje.
- Bo ktoś flirtował. - Tobie się to nie zdarza, Toño?
- Tak? - Wiemy, kto to był?
Serio?
Wiecie, kto nas sprzedał?
Tak, wiemy.
Wiesz, co robić, prawda?
Mamy się nie wychylać.
- Poza tym to się przydało. - Tak?
To było piękne. Jak sztuczka magika.
Patrzyli w jedną stronę, a my byliśmy gdzie indziej. W czym problem?
W tym, że jeśli ludzie pomyślą, że można nas dymać,
to będą nas dymać.
- Dobra. - Ufam ci.
- Daniel! - Na razie.
Wiesz, co zrobiłem?
- Co? - Zapisałem się na półmaraton.
- Rany! - Jest za miesiąc.
- Wciągnąłeś się. - I rzuciłem palenie.
- Super. - Świetnie się czuje.
Wstaję wcześnie, wkładam buty sportowe…
No i to towarzystwo.
Może pobiegniesz ze mną?
Mogłabyś trzymać tempo.
- Zaraz zemdlejesz. - To się zatrzymaj.
Tak jest, gdy się biega na kacu.
Na kacu? A co to?
Masz rację, ledwo żyję.
Nigdy tak się nie czułem. Może dlatego, że nie biegałem.
Słuchaj.
To prawda, że chcesz przejąć bar?
- Kto ci powiedział? - Berta i Laura.
Prosiły mnie, żebym je reprezentowała.
Dobrze dla ciebie.
Zarobisz na tym fortunę.
Pytam poważnie.
Złożysz wysoką ofertę tylko po to, żeby je wyrzucić?
Pytasz jako prawniczka?
Czy tylko plotkujesz?
Czas wstawać!
Marco, już późno!
Jak się spóźnisz, nie wpuszczą cię do klasy.
- Wstawaj. - Już.
Myślą, że jesteśmy kretynami. Mówię ci.
Może ty jesteś.
Myślą, że nie wiemy, że przekopują ziemię,
bo szukają forsy, którą zakopał twój ojciec?
Powiedz coś, Natalia!
Co się stanie z ziemią, kiedy będą ją dzielić?
Dadzą nam tę, które sprawdzili.
- Czemu tak mówisz? - Bo to prawda.
Nie wiesz, jacy są moi bracia. Już o tym rozmawialiśmy.
Nieważne, kto dostanie ziemię. Kiedy coś znajdą,
to się podzielimy. Koniec tematu.
Mam w to uwierzyć?
Powinieneś uwierzyć, bo tak jest.
Ufam swoim braciom. Znam ich, ty nie.
- Nie lubisz Nila. - Daj mi spokój.
Nilo mnie też nie znosi. Dosyć.
Dlatego to robię. Żeby chronić to, co nasze. Żeby nas nie oszukali.
Nikt nas nie oszuka.
Nie ma potrzeby nic chronić.
Mam ci wyjaśnić, skąd mamy „to, co nasze”?
Teraz będziesz mi to wypominać.
- Nie wypominam. - Jasne.
Masz słabą pamięć. Moi bracia nigdy nas nie zawiedli.
WIDZIMY SIĘ PO SZKOLE?
NIE MOGĘ…
Przestań. Nie chcę, żeby Marco to słyszał.
MUSZĘ BYĆ Z MATKĄ!
DZIŚ JEST TA SPRAWA W URZĘDZIE MIASTA…
Nie mam nic przeciwko nim.
Więc?
Mają porachunki.
- Z kim. - Z innymi.
To było lata temu, prawda?
Gdyby to zależało ode mnie… Ale starsi mieszkańcy myślą inaczej.
Czy to nie dostateczna kara,
że wciąż są napiętnowane?
Do tego straciły męża i ojca.
- Przestudiowałaś całą historię. - Taką mam pracę.
Ja też trochę grzebałem.
Wiesz?
Nagroda na studiach,
praca w jednej z najważniejszych kancelarii w Madrycie…
- Prześwietliłeś mnie? - Z ciekawości.
- I? - Wciąż jestem ciekawy.
Pracowałaś w świetnym miejscu, z ważnymi ludźmi,
a potem się spakowałaś i przyjechałaś do Cambados.
Dziwne, nie?
Nie muszę się nikomu tłumaczyć.
Ja też nie.
Miałam problem z klientem.
Ważnym klientem, który miał obsesję na moim punkcie.
Coś ci zrobił?
Nie, to było tylko nękanie.
Ale nie miałam świadków, on nie przestawał…
Nie zgłosiłaś tego?
Nie.
Jest bardzo wpływowym człowiekiem.
To by był koniec mojej kariery.
Więc z tym zerwałaś.
Tak.
Podjęłam decyzję,
wsiadłam w samochód i dojechałam tutaj.
Posłuchaj.
Mam propozycję.
Wycofam ofertę na bar.
Dobrze. A w zamian ja…
A ty zajmiesz się moimi sprawami
i będziesz robić to, co robiłaś dla ważniaków w Madrycie.
Pomożesz mi unikać podatków, ale legalnie.
- Dobrze, ale… - Nie.
Tamtym z Madrytu nie stawiałaś warunków, choć to łajdacy.
Będziesz je stawiać mnie, dobremu chłopakowi?
KARTA PACJENTA
Więc co dokładnie ci dolega?
Jeszcze nie wiedzą.
Napisali, że znaleźli masę…
To guzek wielkości groszku.
Nie wiedzą, czy przez to zemdlałam.
- Muszą zrobić badania. - Tak.
Znam kogoś w Madrycie w szpitalu Marañón.
Zrobią ci tam badania.
Nie.
Czemu?
- Tu też są lekarze. - Tam są lepsi.
- Ufam tym lekarzom. - Ale…
Nie musisz do nikogo dzwonić.
- Już wyjaśniłem, co się stało. - Nic nie wyjaśniłeś.
Ale to nie szkodzi. Naprawdę.
Wiem, że nie możesz mi mówić, co robisz, gdzie i z kim. W porządku.
Więc wolę sama o siebie zadbać.
Po zbadaniu wszystkich trzech ofert
na koncesję na wywóz śmieci
komisja wybrała ofertę
firmy Limpiezas Bayón i niniejszym przedłuża jej koncesję.
Ta firma też do nich należy.
Przejdźmy do następnego punktu.
Koncesja na prowadzenie portowego baru.
Komisja otrzymała tylko jedną ofertę,
tę złożoną przez Bertę Figaredo Garcíę, obecną najemczynię.
Ponieważ warunki zaproponowane przez panią Bertę
spełniają wymagania, odnawiamy koncesję na dziesięć lat.
Gratuluję.
Bardzo dziękuję.
Nie wiem, jak to zrobiłaś, ale dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam, że o tej porze, ale mama uparła się, żeby ci to dać.
Najlepszy omlet w Cambados.
Tak mówią.
Bardzo dziękuję.
Wejdziesz?
- Na pewno? - Musisz mi pomóc to zjeść.
Inaczej zajmie mi to cały tydzień.
Dobra.
Poczytałam jeszcze trochę o…
tym, co się stało.
O zniknięciu twojego ojca i tak dalej.
Tak.
Nie wiem…
Trudno sobie wyobrazić, przez co przeszłaś.
Byłam dzieckiem.
Nikt mi o niczym nie powiedział, więc czułam się jak jakiś dziwoląg.
Ludzie się na mnie gapili.
Niektórzy z pogardą, inni z litością.
Nawet po wielu latach wciąż krążyły plotki.
Jakie plotki?
Mówili, że czasami wieczorem tata nas odwiedza.
- Tak było? - Nie.
Nigdy nie wrócił.
Choć w to nie wierzyli.
Może nie mógł.
Nie wiem, czy myślałaś o tym, że może go znaleźli.
Nie.
Ale…
Teraz wiem, że nie żyje.
Skąd?
Kilka miesięcy temu zadzwonił notariusz z Kanarów,
żeby nam przekazać pieniądze.
Mówił, że to od anonimowego dawcy.
Myślisz, że to twój tata?
- A kto inny? - Tak.
Może jednak żałował, że był takim draniem.
- Prawda? - Tak.
„Jeśli nam zabiorą bar, spalę go”.
- Tak mówiła. - Z babcią nie ma żartów.
Niezła jest.
Przed wyjściem do urzędu miasta
była przekonana, że nas wyrzucą.
- A mama? - Mówiła, że jest wariatką.
Że przez nią trafimy do więzienia.
Kiedy usłyszały, że im przedłużą koncesję, były szczęśliwe jak nigdy.
Mówiłem ci.
Padín siedzi, a Daniel ma to gdzieś.
- To miły facet. - Zawsze zapominam.
- Co? - To twój ojciec chrzestny.
Uśmiecha się i stawia wszystkim drinki, ale jak wszyscy tkwi po uszy w gównie.
Jak twój dziadek. Aż go złapali i przeszedł na drugą stronę.
Co?
Nie rób takich min. To prawda. W takim miejscu żyjemy.
- Jest, jak jest. - Tak?
Nikt nikogo nie zmusza.
Ludzie to robią, bo chcą.
Czego uczyli nas na ekonomii?
Dopóki jest popyt, będzie też…
María.
Znowu to samo.
Wieczorem w barze u Lisic.
Dobra.
Jesteś pewien?
- Powiedz szefowej, że przyszedłem. - Chwileczkę, muszę…
Przepraszam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co to?
To są akta,
które pani przekazuję na polecenie swojego klienta.
Od teraz to pani problem.
Tak.
Dziękuję, że je pan przyniósł. Niepotrzebnie się pan kłopotał.
Rosa mogła je odebrać z pańskiego biura.
Żaden problem. Przeciwnie.
To przyjemność zobaczyć to wszystko.
Tak.
Dziękuję.
Dobrze sobie pani radzi.
Tak.
- Ale mnie pani nie zwiedzie. - Słucham?
Nie wierzę w pani spontaniczny przyjazd do Cambados.
Nie sądzi pan, że to przyjemne miejsce?
Wspaniałe.
Ale nie przyjechała pani ze względu na klimat czy małże.
Myślę, że to część przemyślanego planu,
żeby zdobyć zaufanie Daniela.
Pańskiego byłego klienta.
Biedak nie potrafi się oprzeć,
gdy zobaczy parę ładnych nóg.
Rosa, pokaż panu mecenasowi, gdzie są drzwi.
Ma go pani w kieszeni,
ale ostrzegam, że Padína seniora nikt nie oszuka.
Dziękuję za wizytę.
Szybciej z tymi ziemniakami.
Tak, babciu.
Twoje carajillo. Coś jeszcze?
W tej chwili nie, ale nie odchodź za daleko.
Samu, co pijesz?
Nic. Żołądek mnie boli.
Możesz mu dać kieliszek niczego?
Mam odebrać?
Wyglądasz marnie.
Wiem.
- Czemu nas wezwali? - Przymknij się.
Zjadłeś coś i ci zaszkodziło?
Nie wiem. To pewnie świńskie ucho.
Znam dobre lekarstwo. Coś mocniejszego postawi cię na nogi.
Laura, nalej mu drinka.
- Nie. Może daj mi herbatę rumiankową. - Dobrze.
Idę do łazienki.
Idź. Dam ci znać, jakby co.
NUMER NIEZNANY WYJDŹ STAMTĄD
Kochana! Rachunek, proszę.
Nic nie powiesz?
- Ty do mnie zadzwoniłeś. - Cholera, ale jesteś niemiła…
- Ja jestem niemiła? - To był tylko komentarz.
- Nic ważnego. - To ty tak myślisz.
Nie powiedziałem nic złego.
Jacyś ludzie przyjechali.
Jacy ludzie?
Mają kominiarki.
- Co się dzieje? - Oni…
Nie wiem, co się dzieje. Oddzwonię.
María?
Cholera.
Wychodzisz?
Nie zjesz kolacji?
- Co tu robicie? Wynocha! - Spokojnie.
- Dzwonię na policję. - Laura, to nie ma związku z tobą.
Zostaw ją!
- Spokojnie. - Zostawcie ją.
- Gdzie on jest? - W łazience.
Co jest grane?
Do kuchni, cholerna Lisico.
- Nie mam ochoty. - Mamo, rób, co ci każą!
Laura!
- Zostań tu. - Puść mnie!
Policja?
Potrzebuję pomocy. Jestem w barze w Cambados.
- Chodź. - Co robicie?
- Laura! - Czekajcie. Źle się czuję.
- Czekajcie. - Laura!
- Co robicie? - Nic się nie stało, jasne?
Ja pierdolę, Samuel!
Niech nie rzyga w środku.
María! Co się stało?
Zabrali go.
Spokojnie. Kogo?
Samuela.
Spokojnie.
- To ona? - Tak.
Dzień dobry, Felisa.
Masz szczęście. Przyszła do ciebie ładna kobieta.
- Dziękuję. - Znam cię?
Nie, nie zna mnie pani.
Ale chciałabym pani zadać kilka pytań. Jeśli pani pozwoli.
Pytania? Do mnie?
- Niczego nie pamiętam. - Tak.
To chyba będzie pani pamiętać.
Mam tu napisane, że nazywa się pani Felisa Porto.
Zgadza się.
I że jest pani właścicielką fabryki konserw,
trzech luksusowych aut i domu w El Grove.
Więc cię przysłał?
- Kto? - Jak to? Mój Danielek.
Mam coś jeszcze podpisać?
Nie.
Nie, pani Feliso.
To wszystko.
Nie ma w tym nic dziwnego.
Felisa była z nami, odkąd byłem dzieckiem.
Jest jak rodzina. Płacę za jej dom opieki.
Tak, a w zamian figuruje jako posiadaczka aktywów
wartych ponad cztery miliony euro, w tym tego domu.
Coś musiałem zrobić. Na krewnych nie wolno już przepisywać.
Felisa się do tego idealnie nadaje.
Tak, nie jest krewną.
Ale jest mi bardzo bliska.
Ufam jej, a ona mnie kocha.
Wiem.
Więc czym się martwisz?
Wystarczy, żeby ktoś poszedł do tego domu opieki
i zweryfikował, jak ja,
że nie jest w stanie obracać takimi aktywami.
Nie wykaże też takich dochodów.
W przypadku kontroli
łatwo dodać dwa do dwóch.
Od tego jesteś ty.
Wykonasz zajebistą robotę i wyciągniesz mnie z kłopotów. Tak?
Torres.
Co?
Dobra.
Super. Dzięki.
Tak?
Mamy lokalizator Samuela.
Szukaj dalej, może znajdziesz ubranie. Popytaj wśród poławiaczek małż.
Powiedzą, że nic nie widziały, ale i tak je zapytaj.
Musimy znaleźć Samuela, nim będzie za późno. Jasne?
- Tak. - Do roboty.
Co robisz jutro?
- Czemu? - Chcę sprawdzić firmę pod inwestycję.
Żeby uniknąć niespodzianek. Lepiej dmuchać na zimne.
Dobrze.
Naranjo, tu nic nowego.
Poza adwokatką nikt do niego nie przychodził.
Super.
Zostań tam i mnie informuj.
- Castro obserwuje złomowisko. - Będę w kontakcie.
Chodzisz z tym chłopcem?
- Wiedziałam, że przyjdziesz. - Chodzisz z nim?
- Ma na imię Marco. - Wiem, jak ma na imię.
- Krewny Toña i Nila. - To moja sprawa.
Daj spokój!
Jak sądzisz, kto zabrał z baru tego biedaka?
Toño. Słyszałam go, gdy wyszli.
A po co porwali go z baru?
Żeby pokazać, że tutaj wszystko im wolno.
Jakby to miasto należało do nich. A ty…
Marco taki nie jest.
- To ta sama krew. - Co z tego?
Marco i jego rodzice nie są w to zamieszani.
- On ci tak powiedział? - Tak.
I mu wierzysz?
Dzień dobry.
Jaki punktualny.
Zawsze. Praca jest najważniejsza.
Jedźmy.
María!
Co się stało?
Rozumiem.
Nie spodobałem się twojej matce.
- Nagadała ci? - Co zrobią Samuelowi?
- Skąd mam wiedzieć? - Słyszałam twojego wujka, Toña.
- Co ty mówisz? - Nie wiem.
Myślisz, że oni porywają ludzi?
Jak możesz tak mówić?
- To możliwe, że nas śledzą? - Tak.
Zawsze mnie śledzą.
Teraz mają i mnie na oku. Fenomenalnie.
Za prędkość mandatu nie dostaniesz.
Dlatego nie wlepili mi żadnych punktów, jak niektórym.
Jeszcze nie powiedziałeś, dokąd jedziemy.
To prawda.
- I nie powiesz? - Mam prawo zachować milczenie.
Zobaczysz. Jedź prosto.
Czy to, że jesteśmy śledzeni,
ma związek z zaginionym marynarzem?
Nie wiem.
Jak już mówiłem, wbrew temu, co ludzie myślą…
Nie odpowiadasz za wszystko, co się tu dzieje.
Świetnie.
Właśnie.
Znudzi im się.
Wujku, co słychać?
Patrzcie, kto przyszedł. Mój ulubiony siostrzeniec.
Co tu robisz?
Nie pisałeś, żebym przyjechał?
A ty zawsze robisz to, co wujek każe, prawda?
- Jeśli chcesz mnie ochrzanić… - Nie.
To ma się więcej nie powtórzyć.
Koniec z rozładunkiem.
- Ale wszyscy… - Nie ma żadnego „ale”.
Ty masz się uczyć.
Żebyś nie wyrósł na takiego durnia jak my.
- Jasne? - Chciałem pomóc…
Rozładować towar za jakieś grosze?
Jak ja w twoim wieku, gdy nie mieliśmy na chleb? To głupie.
Co z tym zaginionym marynarzem?
Co?
Co z nim zrobią?
- Skąd mam wiedzieć? - Nie wiem.
- Kto ci o tym powiedział? Ojciec? - Nie.
- Zawsze coś mąci. - On nic nie mówił.
- Dobra. - Mam iść?
Tak.
Koniec z rozładunkami.
- Cześć. - Cześć.
Co jest?
Jest głodny?
Daj mu coś. Nie chcemy, żeby nam zdechł.
Co mam zrobić? Iść do McDonalda?
Powinny tam być konserwy.
Miesiąc temu zamknęli, ale coś musieli zostawić.
Rozejrzyj się.
Marco.
Pomóż mi.
Co tutaj robisz?
Zaparkuj.
Chodź.
Co?
Co myślisz?
Kupujemy awionetkę?
Nie. Awionetką dotrzemy na miejsce.
- Żartujesz? - Włącz tryb samolotowy.
- Mówisz serio? - Jasne.
Chodź.
Włożyłaś szpilki?
- Gdybyś mnie uprzedził… - Nie byłoby tak śmiesznie.
Nie wiem, czy powinnam…
Gotowa?
Z lewej zobaczysz pasażerów, którzy spóźnili się na lot.
Wyglądają jak krowy patrzące na przejeżdżający pociąg.
- Odlecieli? W jakim sensie? - Dosłownym.
Napisy: Przemysław Rak