NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ
- Tato. - Wygrałaś czy przegrałaś?
Co za pytanie! Wygrałam.
MADRYT
Oczywiście. Jesteś rekinem.
Dziękuję, jeśli to miał być komplement.
- A ty co porabiasz? - A jak myślisz? Sprzątam jak głupi.
Nie pojmuję, jak ludzie mogą tak nasyfić.
A może to forma zemsty za to,
że tyle z nich zdzierasz za przejażdżkę swoją łódką?
Tak pewnie jest.
Kiedy przyjeżdżasz?
Nie wiem. Mam dużo pracy. Dostaję coraz więcej spraw.
Muszę wynająć tych idiotów z twojej kancelarii,
żeby zobaczyć własną córkę?
A może w Wielkanoc?
- Jakoś się wyrwę, dobra? - Obiecujesz?
Ponegocjujmy.
Obiecam, jak mnie zabierzesz do swojej sekretnej zatoczki.
Tam, gdzie nie zabieram turystów. Dobra, zobaczymy.
Muszę iść. Przyszli.
I to ja jestem pracoholiczką, tak?
To para. Płacą ekstra. Biorą łódkę na wyłączność.
Całuję cię, córeczko.
Całusy, tato.
Cześć. Kocham cię.
A ja ciebie.
- Pa, pa. - Cześć.
GANGI GALICJI
„Niniejszym, ja, Jorge González,
numer dowodu osobistego 08997361-E, mieszkaniec Fuerteventury,
zapisuję swoje aktywa w równych częściach”.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
„Dom znajdujący się przy ulicy Naranjo 42
i jacht o numerze rejestracyjnym E74874
zapisuję mojej partnerce Teresie Soriano i mojej córce Anie González Soriano”.
Tu dodano uzupełnienie.
„Jeśli chodzi o środki ulokowane na koncie AF 3474 88397…”
Co to za konto?
Nie wiem.
- Na wydatki związane z łódką? - Nie.
To konto osobiste.
„Wszystkie środki powinny zostać bezzwłocznie przekazane po równo
pani Bercie Figaredo i Laurze Silvie
mieszkającym w Cambados, w Pontevedra.
Moją wolą jest także,
aby moja tożsamość nie została ujawniona tym osobom
i przekazanie środków miało charakter anonimowego datku.
Podpisano 14 maja 2018 roku, Jorge González”.
Kto to jest?
Nie mam pojęcia, skarbie.
To niemożliwe.
Znalazłam też to. Spójrz.
To on, mamo. Przyjrzyj się.
Twój ojciec świadkiem koronnym?
To jedyne wytłumaczenie. Od trzech miesięcy mnie to dręczy.
Nowe nazwisko, nowe życie…
On mi wszystko opowiedział.
O podróżach dokoła świata, o flocie handlowej…
Mamo, on to zmyślił.
To była bujda.
Zaprzeczasz, choć masz to przed oczami.
Był dilerem, zdradził wspólników,
porzucił rodzinę i przyjechał tu się ukryć.
Taka jest prawda.
A wszystko inne…
to kłamstwo.
SILVA ZEZNAJE PRZECIW GANGOWI PADÍNA
Znasz wierszyk „Na tapczanie siedzi leń”? Wy w Gwardii Cywilnej tylko to robicie.
- Pierdol się, Padín. - Sam się pierdol, Muñiz.
Dostajesz coś za nic i wciąż się rzucasz.
Za bardzo się wychylasz. Policja się tobą interesuje.
Nie żartuj. Wiem o tym.
Daniel, spóźnimy się.
Więc? Śpieszę się. Wchodzisz czy szukać kogo innego?
Twoi koledzy już stoją w kolejce.
Żebyś wiedział.
Wchodzę.
Super. Podoba mi się ten entuzjazm. Też cię kocham.
Dawaj, Marcial!
- Daniel, ci dwoje… - Widziałem. Trudno ich nie zauważyć.
Nie można się pozbyć tych glin.
Spokojnie. Dobrze, że nas widzą.
Dobrze!
W górę!
Poszedł. Gazu, Nilo!
Coś wiadomo?
- Nic. - Cholera.
- Dziwne, że jeszcze nie znaleźli. - Wiem. Nie wkurzaj mnie.
Jazda!
O kurwa.
- Nilo! - Cholera!
- Katastrofa. - Cholera.
- Jest. - Wyłaź.
Chodźmy.
- Żyjesz? - Tak.
Kurwa mać.
Stary.
Mówiłem ci.
Jesteś za ciężki. Musisz mniej jeść.
Nic mi nie jest.
Przez ciebie straciłem forsę u buka.
Odwal się. Przecież się znacie.
Nigdy grosza mu nie płacisz.
- Bo sobie skręcisz kark. - Widać, że bracia.
- Idzie ci gorzej niż Deportivo. - Prawie wjechałem.
I spadłeś.
Wszystkie auta nam zniszczysz?
- Ty płacisz. - Niezdara ze mnie.
- Wal się dalej. - Nic mi nie jest.
- No i jak? - Wszystko gra.
Nie do końca. Potrzymaj mnie, może mi przejdzie.
Każdą zaczepia.
- Co? - Do dupy, szefie.
Co się stało?
Musieliśmy krążyć. Benzyny mamy mało.
- Nie dopłyniemy. - Spokojnie. Zaczekajcie tam.
Manolo, wyłącz silnik. Kazał nam czekać.
Tutaj? Z tą koką?
A co ja mam, kurwa, zrobić?
Idzie.
- Co się stało? Pojadę. - Spokojnie. Zaczekaj.
Powiedz, że masz zawroty głowy. Pozbędę się glin.
Dobra.
On mdleje.
Gdzie oni są?
Nie mam pojęcia.
Nie ma ich tam?
Karetka zabrała Nila, a Daniel i pozostali zniknęli.
Jedziemy do szpitala, może tam są.
Nie. Nie ma ich w szpitalu.
Coś się stało. Ktoś ich uprzedził.
Pewnie wypłynęli w morze. Muszą mieć ukrytą łódź. Musimy ją znaleźć.
Dobra.
Do roboty.
MADRYT
Ana.
Masz akta Machado?
Tak. Susana je kopiuje.
Co myślisz?
Trudna sprawa, ale wygramy.
Super. Jesteś najlepsza.
Czuję się zdradzona.
- Nie był jak inni rodzice. - To prawda.
Miałam wrażenie, że łączy nas specjalny pakt.
- Pakt? - Tak.
Jakby wszystko o mnie wiedział.
Mówiłam mu o sprawach, o których nie mówię nawet tobie.
I nie rozumiem, dlaczego nigdy mi nie ufał.
Tobie też nie ufał.
Nie wiem.
Ale wiem, że nie mogę żyć z takim żalem.
To nie zmienia tego, co czułam do twojego ojca.
- Mamo… - Tego, co przeżyliśmy.
- Oddzwonię do ciebie. - Dobrze.
- Wszystko gra. - Zadzwoń później.
Do usłyszenia.
Cel podróży: Cambados, Galicja. Szacowana godzina przyjazdu: 14.45.
Cześć, mamo.
- Cześć. Co u ciebie? - W porządku.
Głośno tam.
Obok jest impreza.
Nie jesteś w Madrycie?
Nie. Chodzi o to, że…
nie mogłam o tym przestać myśleć i trochę mi odbijało, więc…
wzięłam urlop.
Wspaniale.
Na jak długo?
Jeszcze nie wiem.
Pierwszy raz w życiu będę improwizować.
To wspaniale, kochanie.
- Mamo, zadzwonię później. - Oczywiście.
Otwierać!
Jazda.
Dawaj.
Powoli. Spokojnie.
Powoli.
- Toño! Ładuj paliwo. - Już, do cholery.
- Szybciej. - Nilo, ty wciąż pod narkozą?
Szybciej. Ruchy.
Dawaj.
- Teraz się śpieszysz? - To nie moja wina.
Trzymaj, Manolo. Weź linę. Dawaj, Daniel.
Teraz wy sobie poczekacie.
Celnicy powiadomieni.
Torres, czemu oni jeszcze nie lecą?
Musisz więcej jeść. Dzwonią. Trzymaj to.
Dobra.
Co jest?
Wystartowali.
- Lecą w naszą stronę? - Tak.
Cholera. Pepe, płyńcie na wschód. Zacumujcie towar dwie mile stąd.
- A śmigło? - My się nim zajmiemy.
- Dobra. - Jazda!
Dolatujemy do Ría de Arousa.
Cel namierzony.
Płyną na południe. Podaję współrzędne.
Celnicy na miejscu.
Zakładamy się?
- O co? - A jak myślisz?
Że im nie uciekniesz.
Tysiąc euro.
Dziesięć tysięcy, że nie dotrzemy do brzegu.
Żal mi cię.
Musimy ich chwilę zająć.
Samuel i Pepe tak szybko nie skończą.
Wpływają między platformy.
Celnicy dopłynęli.
Jedynka, płyń na współrzędne.
Z prawej!
Tu policja, wyłączcie silnik.
Niech się pomęczą.
SŁUŻBA CELNA
Wyłączcie silnik.
Natychmiast wyłączcie silnik.
Skąd się wzięła ta łódź?
Gazu! Siedzą nam na ogonie!
Pływają parami. Tu jest następna.
Szybciej!
Całujcie mnie w dupę!
Tu policja. Wyłączcie silnik.
I jak?
Przejebane. Przykleili się do nas.
Wyłączcie silnik.
Dwójka, płynę do celu.
Jesteś za wolny. Gdybym ja sterował, już byśmy byli w domu.
Do kryjówki!
Płyń za celem.
Szybciej.
Co oni odwalają?
Kończymy te wygłupy.
Ostatni manewr. Skręcaj! Tak jest, bracie!
Trzymaj się, bo wypadniesz!
Jazda! Do lasu!
Kto cię, kurwa, uczył parkować?
Dawaj.
- Manolo, zapisałeś współrzędne? - Zapisałem.
Są.
Żadnych telefonów. Prosto do celi. Mają z nikim nie rozmawiać.
Nieźle zaparkowałem, co?
- Tak. - Super.
- Miałeś ciężki dzień. - To prawda.
Cholera, Muñiz. Nie strasz nas.
Wsiadajcie do auta.
Co?
- Wisisz mi dziesięć tysięcy. - Jasne.
Uciekliśmy dzięki mnie.
Chodźcie.
Niech żyje Muñiz, król, prawo i porządek.
GWARDIA CYWILNA
Cześć, mamo.
Cześć, nie rozmawiałyśmy od kilku dni. Co u ciebie?
Dużo pracuję.
Jestem zawalona, odkąd wróciłam.
Ferrán zarzucił mnie sprawami. Akta wychodzą mi uszami.
- Tak. - I wiem,
że dzwoniłaś kilka razy, ale nawet prania nie miałam czasu zrobić.
Ana, przestań, proszę.
Powiesz, o co chodzi?
Z czym?
Martwiłam się, więc zadzwoniłam do kancelarii.
Co zrobiłaś?
Wiem, że rzuciłaś pracę. Czemu mi nie powiedziałaś?
Cholera.
Nie chciałam cię martwić.
Więc wolałaś kłamać.
- Jestem w Cambados. - Co?
Posłuchaj, mamo.
Muszę wiedzieć, a tu znajdę odpowiedzi.
Ana, to szaleństwo.
Dlatego nie chciałam ci nic mówić.
Mam wszystko pod kontrolą. Zaufaj mi.
- Oddzwonię. - Nie…
- Potrzebujesz mnie w barze? - Nie zgadzam się.
Nie denerwuj mnie.
Udało się.
Miesięczny czynsz, kaucja i prowizja dla biura.
Nie ma problemu. Mogę zatrzymać meble?
- Tak, wszystko zostaje. - Idealnie.
To dobry punkt. Wszędzie blisko. Nie zna pani miasta?
Nigdy tu nie byłam.
- Nie jest pani z Galicji. - Nie, jestem z… daleka.
To dobrze. Tu ciągle są ci sami ludzie. Dobrze zobaczyć nową twarz.
Mówiła pani, że na co potrzebuje biuro?
Nie mówiłam.
Jestem prawniczką.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Nie żartuj, Nazario. Co ty?
Powiem ci, jak jest.
Nie wygląda to dobrze. Mieliśmy cholernego pecha.
Dostaliśmy bardzo twardego sędziego.
Kto to?
Jakaś nowa. W internecie piszą, że to prawniczka biznesowa.
Pierwsze, co zrobiła, to zgłosiła się na obrońcę z urzędu.
Może nam się poszczęściło.
Jak się nazywa?
Przepraszam, Ana?
Ana?
Daniel Padín. Miło panią poznać.
Porwę ją na chwilę.
- Możemy porozmawiać? - Oczywiście.
Chcę, żeby mnie pani broniła. To jakiś problem?
Nie.
Dam panu wizytówkę. Zapraszam jutro do kancelarii…
Nie. Rozprawa jest teraz.
- Teraz? - W tej chwili.
Idziemy?
Tędy.
Sprawa 2840. Daniel Padín.
Zarzut brawurowej jazdy samochodem.
- Oskarżony jest obecny? - Tak.
Jeśli mogę,
zgłaszam zmianę obrońcy.
- Przejmuje pani? - Tak.
Zgadza się pan?
Dobrze. Zaczynajmy.
Nieźle, nie sądzi pan?
Nieźle? To był cud. Myślałem, że tym razem zabiorą mi prawko.
Zostały panu dwa punkty. Niedużo.
Dla mnie dużo. Wiesz, jak ważne…
Przepraszam panią. Mogę na „ty”?
Jasne.
Wiesz, jakie to dla mnie ważne, żeby móc prowadzić auto?
W mojej branży.
A gdzie pan pracuje?
Przepraszam. Gdzie pracujesz?
Nie wiesz?
- Gdybym wiedziała, nie pytałabym. - Nie wierzę.
To małe miasto. Nic się nie ukryje.
Niedawno przyjechałam. Jestem tu od miesiąca.
Powiedzmy, że zajmuję się importem.
Co?
Ktoś mi mówił, że twój poprzedni adwokat…
- Nazario. - Podobno jest bardzo doświadczony.
Tak.
Ale chciałeś, żebym ja cię broniła.
Tak. Widziałaś Nazaria, prawda?
Lubię go, zajmuje się moimi sprawami,
ale wystarczy, że na niego spojrzysz i wiesz,
że to kanciarz, zawsze broni przestępców.
- A ty… - Ja…
Jesteś uczciwą, idealistyczną kobietą bez uprzedzeń. Prawda?
- Fortel się udał, więc… - Nie, nie tylko się udał.
To był cud. Trzeba go uczcić.
Stawiam kolację w Cambados.
W knajpie z gwiazdką Michelina. Kumpel jest właścicielem.
- Co? - Tylko że…
jestem umówiona.
Więc jutro. Kiedyś musisz jeść.
Jutro też nie mogę.
- Nie? - Nie. Przykro mi.
Dużo zobowiązań jak na kogoś nowego.
Nie martw się. Będziemy w kontakcie.
Tak?
Oczywiście. Muszę ci przesłać rachunek.
DWÓCH WSPÓLNIKÓW DANIELA PADÍNA ARESZTOWANYCH
- Co to? - A jak sądzisz?
Padín?
Wiem, że to nie mój interes…
Rosa, to tylko klient, który okazuje wdzięczność.
Nie zwykły klient. To Daniel Padín. Syn Joségo Padína.
Tak, wiem.
Wiesz, kim oni są, tak? Mówili o nich w telewizji.
Kojarzę nazwisko.
Operacja Lis.
Pierwszy diler, jakiego tu przyskrzynili.
Ojciec wciąż siedzi?
Tak, ale niedługo wychodzi.
Skazywali go za kolejne sprawy
i wydłużali wyrok. Teraz ma zmniejszony rygor.
W ciągu dnia pracuje na parkingu w Algeciras.
Zawiozę cię do Madrytu.
MADRYT
Trzymaj się ich. W każdej chwili mogą przyśpieszyć.
Cholera.
- Trzy auta na zmianę? - Tak.
To ten pierwszy. Jechał za nami w Cambados.
- Mają nas za głupków. - W twoim przypadku mają rację.
Zjeżdżaj, pajacu.
Spokojnie. Oni robią swoje, a my swoje.
Jasne.
Jazda.
Szybciej, bo nas zgubią.
SZPITAL OGÓLNY
Tam.
Cholera. Są na drugim piętrze.
Albo na trzecim. Mogą być wszędzie.
Chodźmy schodami.
Mieliśmy problem, Macario.
Na to wygląda.
Ale zabezpieczyliśmy towar.
Jak się uspokoi, to go odzyskamy. Zobaczysz.
To nam nie wystarczy.
Bez urazy, ale zawarliśmy umowę z twoim ojcem.
Sądziliśmy, że wszystkim kieruje nawet z więzienia.
Okazuje się, że nie.
Policji nie można kontrolować.
Nie zawsze.
Więc skąd wiesz, że się nie zjawią, kiedy pojedziesz wyłowić towar?
Bo tak mówię. Kropka.
Mamy wątpliwości.
W tej branży wątpliwości szkodzą.
Nie wiem.
Może Padínowie to już nie to, co kiedyś.
Może powinniśmy zacząć pukać do innych drzwi.
Nasze drzwi to jedyne, jakie was interesują.
Chodź za mną.
- Sprawdź parking. Ja idę na górę. - Dam znać, jak coś znajdę.
Wisisz mi kolację.
Taca z owocami morza będzie czekać. Jak zwykle.
Dziękuję, José Luis.
Mamy mało czasu.
Za sześć godzin muszę być w więzieniu.
- Więc to prawda? - Co?
Mówili mi, że codziennie tu biegasz.
Mówili ci?
Ostrzegałem. Tu nie ma tajemnic.
Tak.
Chyba jestem gwiazdą miesiąca.
- Na pewno tygodnia. - Przejdziemy się?
Jasne. Mnie pasuje.
Co taka dziewczyna robi w takim miejscu?
Zarabiam na życie.
Po to przyjechałem. Znów chcę skorzystać z twoich usług.
Co się stało? Kolejny mandat?
Może. Ale nie dla mnie.
Chodzi o pewne osoby, które aresztowano parę dni temu.
Tak.
- „Pewne osoby”. - Tak.
Jeśli znów próbujesz wykorzystać ten manewr
z uczciwą, idealistyczną prawniczką, żeby zmiękczyć sędziego,
na mnie nie licz.
Ona była „uczciwa, idealistyczna i bez uprzedzeń”.
- Przepraszam. - To już nieaktualne?
Słyszałaś coś o mnie i obwiniasz o wszystko, co się tu dzieje.
A tak nie jest?
Wiesz, może nie jestem bez skazy, ale to nie przeze mnie ciągle tu pada.
W porządku. Nie powinienem o tym mówić.
Będę pamiętał następnym razem.
Wciąż mamy tę kolację.
Nie zmarznij.
Namyśliłeś się już?
Bez adwokata nic nie powiem.
Rzecz w tym,
że lepiej dla ciebie, jeśli go tu nie będzie.
Tak?
Uprzedzam, że to zgłoszę. I to, że zabraliście mi ciuchy.
- To twoje ubranie? - Tak.
Kazaliście mi włożyć tę gównianą koszulkę. Oddajcie moją.
Masz pecha, Samuel. Wpadłeś po uszy.
Poza oparami benzyny znaleziono na niej ślady kokainy.
Musiałeś za bardzo się ocierać o to gówno…
Znaleźli coś?
Blefuje.
Nieźle.
A jak powie adwokatowi i zażąda dowodu?
Zaczekaj. Jeśli się uda, nie zadzwoni do adwokata.
Bo ci uwierzę.
Miałeś pecha. Twoi kumple stąd wyszli.
Ale ty zostaniesz tu chwilę w oczekiwaniu na długi wyrok.
Chyba że się dogadamy.
Jeśli mi pomożesz,
pozbędę się tej koszulki,
a ty wrócisz do domu do kumpli
i nikt nigdy nie dowie się o tej rozmowie.
Kurwa mać.
Nie wolno nam tego robić, prawda?
Ale jeśli wolisz,
mogę zadzwonić do twojego adwokata,
napisać raport
i wiesz…
Twój wybór, Samuel.
Co mam zrobić?
Zabrać lokalizator na następną robotę.
To łatwe. Bierzesz nadajnik, mówisz, gdzie jesteś,
kiedy i jak to się odbędzie, z kim…
Będziemy cię śledzić.
Nikt się nie dowie.
I jesteś wolny.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Mogę prosić o kawę? - Oczywiście.
Gdzie ten omlet?
Przyniosę.
To moja matka. Przeskanowała cię.
Tak.
Zauważyłam.
- Robi tak z każdym nowym gościem. - Tak?
Już cię tutaj widziałam. Przed barem.
Tak. Mam klientów w porcie.
- Jestem adwokatką. - Dobrą?
Na razie nie było skarg.
Prawnicy, którzy są tu od lat, to sępy.
Chcą zarabiać na dilerach,
więc im więcej dilerzy mają kłopotów, tym lepiej.
Chyba nie każdy taki jest.
Skoro tak mówisz.
Broniłaś Rubia, prawda?
Rubia? Tak, jako adwokat z urzędu.
Tak. Nie możesz wybrać.
Bierzesz, co dają. Dobrych i złych.
Każdy zasługuje na obrońcę.
Może.
Ile płacę?
- Nic. Na koszt firmy. - Dziękuję.
Co się stało?
Miał atak i zemdlał na traktorze. Nic więcej nie wiem.
Lekarz mówi, że kiepsko z tobą.
Ale na pewno się z tego wygrzebiesz.
Chciałem cię o coś spytać, tato.
O tę jedną sprawę.
O pieniądze, które schowałeś na wypadek, gdyby coś się posypało.
O czym ty pieprzysz?
Zostaw to mnie.
Nie powiedziałeś, gdzie one są.
To może się źle skończyć. Oby nie.
Ale twoi synowie powinni wiedzieć, gdzie jest ta forsa.
Nie sądzisz?
- Długo nie pociągnie. - Tak. Źle z nim. Drań.
Skąd wiedziałeś o tych pieniądzach?
Roberto mi powiedział.
- Roberto? - Tak.
- Ten piekarz? - Tak.
Ojciec powiedział mu, że na świecie jest za dużo sępów
i nie ufa bankom.
Sędzia może nakazać bankom,
żeby ujawniły, ile masz pieniędzy.
Więc je zakopał.
- A jeśli zamilknie na wieki? - Co ty gadasz?
Musimy poszukać i znaleźć te sześć baniek.
Zakopał sześć milionów euro?
Głupi pomysł. Na pewno zawilgotnieją.
Mamy jechać?
Jeszcze nie. Czekamy.
- Co podać? - Carajillo.
- Czemu się tu spotykamy? - W czym problem?
Daniel nie lubi tego baru.
Mnie nie podoba się, jak on prowadzi interesy. I co?
Tu dają najlepsze carajillo.
Do tego ta Lisica to niezła babka.
W porządku.
A tobie co?
Nic.
Lubię na ciebie patrzeć.
Jak chcesz się uśmiechać, najpierw napraw zęby.
Cholera.
Leci na mnie.
Te łajdaki coś kombinują.
- Myślałaś o tym, co mówiłam? - O czym?
Żeby porozmawiać z adwokatką o przetargu.
Dopiero przyjechała. Co ona wie?
Dzięki temu jeszcze nie trzymają jej w kieszeni.
Pozostali z nich żyją.
Nie możemy im ufać, gdy chodzi o nasze życie.
Posłuchaj mnie.
Jeżeli Padínowie będą chcieli przejąć bar,
złożą tak wysoką ofertę, że nawet nie piśniemy.
Adwokatka tu nic nie zmieni.
Musimy iść. Jadą.
- Ile płacę? - Jedno euro.
RUSZAMY.
Przykro mi.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
- Nilo. Kondolencje z powodu ojca. - Dzięki.
- Chodź na sekundę. - Jasne.
Słuchaj.
- Wszyscy wyszli z aresztu. - Super.
- Prokurator żąda siedmiu lat. - Nic nie znaleźli.
Powiedziałem im, że zarzuty na pewno zostaną wycofane.
Więc możemy na nich liczyć czy szukać innych ludzi?
Nie przejmuj się nimi. Pewnie ich śledzą. To się może nam przydać.
- To będzie dzisiaj. - Żartujesz!
Spokojnie. Wszystko pod kontrolą.
- Na pewno? - Tak.
Dobra. Dzięki.
- Muszę iść. - Jasne.
- Daniel. - Mój ulubiony chrześniak.
Moje kondolencje.
- Kiepsko, co? - Bardzo.
Chcę ci powiedzieć, że możesz na mnie liczyć.
- A w jakiej sprawie? - A jak sądzisz?
Może mogę się do czegoś przydać. Przyda mi się forsa.
- Potrzebujesz kasy? - Nie.
- Dam ci. Ile chcesz? - Wiesz, o czym mówię.
Skończ z tymi bzdurami. Skup się na nauce.
Jedno nie wyklucza drugiego. Pomóż mi.
Pomagam ci. Nie wchodź w to, skoro możesz.
Tobie to wyszło na dobre.
- Coś się dzisiaj kroi, prawda? - Gdzie to usłyszałeś?
- Nie jestem głupi. - Nie, jesteś za mądry.
Jeśli się rodzice dowiedzą… To szanowani ludzie.
Nie mów im, to się nie dowiedzą.
- Weź. - Nie.
To 400 euro. Inaczej dam księdzu na tacę.
Brawo. Głowa do góry.
Zmykaj.
- Tak, Naranjo? - Mamy ruch.
Teraz jadą na cmentarz.
- A Daniel? - Wciąż tutaj.
Dobra. Dzięki.
Chwila.
Dawać komórki.
Po co?
Żeby twoja dziewczyna nie zadzwoniła.
Wyglądacie jak amatorzy, do cholery.
- Czemu my musimy płynąć? - Co?
- Czemu my musimy płynąć? - Skąd ja mam wiedzieć?
Tutaj nikt nigdy nic nie wie.
Łódź powinna być tu. Sygnał z komórki się nie przemieszcza.
Ten drugi działa, prawda?
Tak, nadajnik wciąż działa. Płyną na otwarte morze.
Tak. Przed nami parę ładnych godzin.
Chyba szykują jakąś akcję.
A nam, Gwardii Cywilnej, nic nie mówią.
Szkoda, że nawet słowem nie pisną, co zamierzają zrobić.
Czy nie jesteśmy po dobrej stronie? Jak oni?
Nie jesteśmy jak oni.
Oni są wyjątkowi.
Nieprzekupni.
Pieprzone GRECO.
Z wielką nadzieją żegnamy naszego brata Amada.
Czas, który spędził z nami, pokazuje, że nie tu jest nasze stałe miejsce.
Póki żyjemy, pozostajemy na wygnaniu, z dala od Pana.
Pomódlmy się w milczeniu za wieczny odpoczynek naszego brata.
W takich chwilach zwracamy się do…
- Tak? - Znalazłeś owoce morza?
Jak zobaczą, że dzwonisz, skasują ci wyjścia.
Co ty możesz wiedzieć?
Pozbierałeś wszystkie kraby?
Już niedługo.
Tym razem impreza ma być tip-top.
WŁAŚNIE RUSZYLI
- Stawka jest wysoka. - Nie martw się, impreza będzie zajebista.
- Mam najlepszą orkiestrę w Galicji. - Tak.
Na razie.
Módlmy się do Boga, aby przyjął swojego sługę Amada
i pozwolił mu dostąpić szczęścia.
- W imię Chrystusa, Pana naszego… - Amen.
Błogosławieństwo Boga Wszechmogącego, Ojca, Syna i Ducha Świętego
niech zstąpi na was i pozostanie na zawsze.
Dziękuję, że przyszliście.
Do widzenia.
- Cześć, Roberto. - Nilo. Moje kondolencje.
- Twój ojciec był mi bardzo bliski. - A ty jemu. I nam.
Słuchaj. Jeśli chodzi o te pieniądze, które ojciec zakopał…
- Nie wiesz, gdzie to było? - Gdzieś na jego ziemi.
- Nic więcej nie wiem. - Nie wiesz.
- Trzymaj się. - Daj znać, jak sobie coś przypomnisz.
Dobra.
Dzięki, Roberto.
Tata powiedział mu, gdzie ukrył forsę?
Gdzieś na swojej ziemi, ale nie wie gdzie.
Bez jaj. Miał z 70 działek.
Stary drań.
Jeśli zapisał je Natalii, nic nie ugrasz.
Carmelo weźmie forsę dla siebie.
- Przestań. To uczciwy gość. - Dupa, nie uczciwy.
- To tchórz. - Nie lubisz szwagra.
Zgadza się.
- Muñiz. - Niech dzwoni.
Odbierz, frajerze.
Skurwiel.
Śledzimy cel. Czekamy na instrukcje.
Jak tylko zobaczycie cel, rozpocznijcie operację. Jasne?
- Czekać na śmigłowiec? - Nie czekamy na nikogo.
Przyjąłem.
- Mamo, muszę lecieć. - Jak to?
- Nie idziesz do domu? - Znów to samo?
Trzeba pożegnać ludzi, Marco.
Jestem umówiony.
Z kim się spotykasz zaraz po pogrzebie dziadka?
Ze znajomymi, którzy chcą złożyć kondolencje.
- Cześć. - Nie mów tak do mnie.
Powiesz coś?
- Co? - Czemu nic nie powiesz?
Niech idzie. Ma rację. To jest nudne.
- Idę oglądać mecz. - Carmelo.
Moncho. Zaczekaj.
Co tam?
- Wieczorem idę z wami. - Serio?
Daniel kazał z tobą pogadać.
- Jasne. - Możemy go zapytać, jeśli chcesz.
Spokojnie. To nie będzie konieczne.
Zapisz ten numer i czekaj, aż zadzwonię.
Zajebiście.
To może być późno.
Nie szkodzi. Dzwonisz, przyjeżdżam.
Dobra.
W porządku.
Co tu robi gliniarz?
Co ty, kurwa, tu robisz?
- Gdzie jest Daniel? - Co tu robisz?
Gdzie jest, kurwa, Daniel?
W porządku. Chodź.
Posłuchaj.
- Co tu robisz? - Musisz odwołać dzisiejszą akcję.
- Jaką akcję? - Nie udawaj głupiego.
Tę, którą szykujecie.
Co się stało?
GRECO wam depcze po piętach.
Czekają na was, a ty, kurwa, nie odbierasz.
Nie ma co się unosić. Zobaczymy, kto na kogo czeka.
To jakiś żart. Poznajesz to miejsce?
Czy poznaję? Czy ja mam sonar w dupie?
Spisaliśmy współrzędne, kiedy zatapialiśmy towar.
To ten pieprzony Manolo.
Powinien tu być i zanurkować.
- Służba celna. - Kurwa.
Przygotować się do wejścia na pokład.
- Ręce do góry. - Co robimy?
Co każą. Podnieś ręce.
Co? Złapali ich?
Ale z ciebie gość.
Jesteś geniuszem. Wiesz o tym, nie?
- Tutaj pusto. - Tu też nic.
Czysto. Ani śladu towaru.
Co?
Nic nie znaleźli.
Kurwa.
Dziękuję wszystkim za pracę.
Nurkuj. Musimy wyciągnąć resztę.
Dawaj. Nie mamy całego dnia.
Dobra.
Na razie nikt się stąd nie rusza, jasne?
- Przeszukajmy łódź. - Nic nie ma.
Sprawdzimy jeszcze raz.
W końcu. Czekałem całą noc. Gdzie jesteście?
Tu, na promenadzie.
Dobra. Super.
W porządku.
Jazda!
- Szybko. - Ruszajcie się!
Ruchy, do cholery!
Co ty tu, kurwa, robisz?
Bierz.
Jazda!
Tak?
Mamy ośmiornicę na przyjęcie.
Na pewno ma wszystkie ramiona?
Ma ramiona, głowę i wszystko inne.
Idealnie.
Na razie.
Napisy: Przemysław Rak