DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
NIE MA ODWROTU
MOJE 1. ŻYCIE
Witaj, mistrzu Cheon-unie.
Jak idzie?
Zrobiłam barwnik z materiałów, które pozyskałam na świętej górze.
Możesz spać spokojnie, panie.
Te tkaniny staną się węzłem świętych szamańskich dzwonów.
Będą używane w trakcie rytuału, więc muszą być doskonałe.
Dokładam wszelkich starań, aby tak było.
Powinny być gotowe za 15 dni.
Chodźmy.
Ależ oni zrzędzą.
To zrozumiałe. To bardzo ważna sprawa.
Trzymaj nerwy na wodzy.
Ktoś musi mieć temperament,
skoro ty jesteś taka delikatna.
Niech cię…
Miałaś odpocząć. Dobrze się czujesz?
Tak.
Wcale nie. Chodźmy do środka.
Seol.
Chodźmy do środka.
Chodź.
Seol.
Seol jest zbyt słaba.
To ostatnie, co mogę jej zaoferować.
Su!
Panie?
Su.
Lekarstwo zarezerwowane dla rodziny królewskiej
może uratować życie Seol.
Jest pan pewien?
Dziękuję.
Dziękuję, panie.
Ale…
nie będzie łatwo je zdobyć.
Pieniądze nie będą problemem.
Nie chodzi o pieniądze.
A o co?
Muszę ją uratować.
Chodź za mną.
Oto farbowane tkaniny na węzeł do szamańskich dzwonków.
No daj je.
Proszę, panie.
Piękne kolory.
Dobra robota.
Nim przywiążę je do dzwonków, należy odmówić modlitwę.
Muszę zostać sam.
Usuń wszystkich ze świątyni
i nikogo nie wpuszczaj.
Powiedziałeś „szamańskie dzwonki”, panie?
Seorabeol
zmaga się z ciężką suszą.
Pałac zbiera święte przedmioty, które mogą sprowadzić deszcz.
Te szamańskie dzwonki
można wymienić na trudno dostępne leki.
Jesteś pewien, panie,
że Seol da się uratować?
Ale Su…
To zbyt niebezpieczne.
Jeśli ośmielisz się okraść świątynię,
rozgniewasz bogów.
Dokąd idziemy?
Wytrzymaj jeszcze trochę. Musisz mi zaufać.
Stać!
Biegnij, Seol!
O co chodzi, panie?
Oddaj dzwonki.
Dzwonki?
Jakie dzwonki?
Su!
Popełniłam śmiertelny grzech.
Ale moja siostra umiera.
Co może być dla mnie ważniejsze?
Mistrzu Cheon-unie.
Uratuję ją, jeśli zaniosę te dzwonki do Seorabeol.
Okaż nam łaskę i pozwól odejść.
Może i jestem nisko urodzona,
ale resztę życia poświęcę służbie niebiosom.
Człowiek może żyć najwyżej 100 lat,
podczas gdy niebiosa trwają setki tysięcy lat.
Nigdy im się nie wysłużysz.
Seol!
Proszę! Błagam!
Te dzwonki…
Łatwo można zrobić nowe.
Ale moja siostra umrze, jeśli nie otrzyma leczenia teraz!
Błagam, panie.
Z radością przyjmę na siebie gniew niebios…
Rytuał też musi odbyć się teraz!
Przed tobą umiera człowiek!
Jak niebiosa i rytuały mogą być ważniejsze?
Jakim bogom ty służysz?
Czy nie mają litości dla nas, bezbronnych ludzi?
Po co komu niebiosa,
jeśli nie będzie ludzi, którzy mogą się do nich modlić?
Ji-eum.
Nic ci nie jest?
Seol…
Seol, spójrz na mnie.
Proszę, wytrzymaj.
Będzie dobrze.
Wytrzymaj.
Proszę.
Su…
Dziękuję za wszystko.
Seol.
- Seol. - Seol.
Seol.
O nie. Seol!
Seol.
- Co mam robić… - Już dobrze.
- Nic ci nie jest, Ji-eum. - Nie…
Seol!
Zabiję cię.
Zabiję cię!
- Zabiję cię. - Proszę.
- Zabiję cię. - Ji-eum.
Zabiję cię.
Ji-eum.
To ja, Ji-eum!
Seo-ha.
Seo…
Seo-ha.
Co się stało?
Ji-eum,
co się stało?
Widziałam swoje pierwsze życie.
Moja siostra umarła.
Umarła.
On ją zabił.
Moja siostra umarła.
- Już dobrze. - Seol…
Ji-eum.
Han-ya.
Zabiłeś ją.
Zabiłeś moją siostrę.
Ji-eum.
To ja, Seo-ha.
Seo-ha.
Spójrz na mnie.
Jestem Seo-ha.
Boże.
Dusiłam cię…
Jak ja mogłam…
Nic nie szkodzi.
Nic się nie stało.
Już dobrze.
Dobrze.
Spokojnie.
Przepraszam.
Ja…
chyba muszę zostać teraz sama.
Nie zbliżaj się.
Nie mogę cię tak zostawić.
Proszę.
Chcę zostać sama.
Ji-eum.
Przepraszam.
Proszę, idź.
Zadzwoń do mnie.
Będę czekał.
Halo?
NA PODSTAWIE KOMIKSU LEE HEY DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Ty też pamiętasz przeszłe życia?
Owszem, pamiętam.
Tak jak pani Ban.
Byłem w pierwszym życiu…
które widziała.
Ty też.
Ji-eum jest w złym stanie.
Zrobię wszystko…
Nic nie możesz zrobić.
Nie masz pojęcia…
jak to jest pamiętać poprzednie życia.
Wiem, że to coś więcej niż wspomnienia z przeszłości.
Masz…
jakieś wyjątkowo bolesne wspomnienia?
Tak.
Ona ma 19
takich wspomnień.
Nie może ich nigdy zapomnieć
ani nikomu o nich powiedzieć.
Nie wyobrażasz sobie.
A więc muszę się bardziej postarać.
Ji-eum to dla mnie zrobiła.
Gdy było mi ciężko,
była przy mnie.
Zrobię to samo, co ona.
Chciałem się ciebie poradzić,
ale skoro nie masz dla mnie rad, zrobię to sam.
Mam jedną.
Pomóż pani Ban stać się
zwykłym człowiekiem.
Tylko ty
możesz ją przekonać.
W złych chwilach pamiętaj o tych dobrych.
Jestem przy tobie.
Gdy prześladuje pana trauma z przeszłości
i czuje pan, jakby pan tonął,
proszę pomyśleć o tych kwiatach.
Emocje, które teraz pan czuje,
mogą pana zmotywować do walki.
Proszę pomyśleć o tych kwiatach.
Seo-ha.
Możesz powiedzieć,
że to dla ciebie nowe życie?
Czy nie trzymasz się kurczowo relacji z przeszłości?
Już dobrze.
Związki z przeszłością to źródło problemów.
A ich konsekwencje ponosimy nie my, którzy ich pamiętamy,
tylko oni.
Masz ogrzewać szyję, aby się nie przeziębić.
- Duszę się w niej. - Nieprawda.
Kiedyś ciągle się przeziębiałaś i miałaś katar.
- Boże. Nigdy mnie nie słuchałaś. - Ji-eum.
Jak to się stało, że takie dobre dziecko…
trafiło akurat do mnie?
Nie masz pojęcia,
jaką radość dało mi wychowywanie cię.
Dziękuję, że do mnie przyszłaś, Ji-eum.
Pani Kim nie jest jedyna, prawda?
Ludzie z przeszłości, z którymi nawiązałaś więź.
Czeka ich…
ten sam los, co panią Kim.
Reszta będzie gotowa za dwa dni.
Piękne.
Dziękuję.
Nie ma za co. Do widzenia.
Pani torebka.
Dziękuję. Do widzenia.
Lody.
Dzień dobry. Jestem Ha Do-jin.
Szczerze mówiąc,
przypadkiem was wtedy podsłuchałem.
Lubicie się,
ale Do-yun dał ci kosza, bo jesteś z wyższych sfer.
Mam rację?
Tak.
Po śmierci ojca
mój brat musiał bardzo szybko dojrzeć.
Sam musiał mnie wychować.
Już w gimnazjum udawał starszego
i po szkole pracował na pół etatu.
Spał ledwo dwie godziny dziennie.
Byłem za młody, by to rozumieć.
Pytałem go, kiedy pójdzie do pracy, żeby kupić mi przekąski.
Chyba naprawdę nie wiedziałam nic
o panu Ha.
Tamtej nocy, gdy wyszłaś…
Do-yun płakał.
Patrzył, jak odchodzisz,
stojąc nieruchomo.
Wtedy zrozumiałem.
Musi cię naprawdę lubić.
Nie miałam pojęcia.
Ale dlaczego mnie to smuci?
Ze świadomością, że mnie lubi, ale nie chce o tym mówić…
jeszcze trudniej będzie mi się do niego zbliżyć.
Myślałam, że nie czuje tego, co ja.
Myślałam, że to ja lubię jego bardziej.
Że mnie jest trudniej.
Ale skoro tak nie jest,
co mam teraz robić?
PRZY KAŻDYM KOLEJNYM ŻYCIU
CZUŁA CORAZ WIĘKSZY CIĘŻAR NA SERCU
To nie wszystko.
Za czasów królestwa Goryeo byłam wyśmienitą wojowniczką.
Przetrwałam wojnę w Hiszpanii i japońską inwazję.
Należałam też do trupy cyrkowej i byłam świetna w akrobacjach na trapezie.
Były kolejki, by mnie zobaczyć.
Gdy występowałam w cyrku, byłam wujkiem Ae-gyeong.
Dzięki temu, że mi zaufała,
mogłam cię poznać, gdy byłeś w liceum.
Myślałem, że wszystko gra, bo ciągle się uśmiechała.
Byłem w pierwszym życiu,
które widziała pani Ban.
Ty też.
Han-ya.
Zabiłeś ją.
Zabiłeś moją siostrę.
DYREKTOR LEE Z MI GROUP SKIEROWANY DO PROKURATURY
PO TYM, JAK PRZYZNAŁ SIĘ POLICJI DO SWOICH ZBRODNI
- Dyrektor Mun! - To on!
- W kwestii motywu zbrodni… - Dyrektor Lee sam się przyznał?
Czy ukrywacie inne przestępstwa?
Co pan myśli o oskarżeniu?
Zdaje pan sobie sprawę, że będzie sądzony?
Jesteś zadowolony?
Nie.
Ciężko mi na sercu.
Wszystko mogło zostać między nami.
Po co to wywlekałeś?
Zwykłe przeprosiny
by tego nie załatwiły.
Ju-won
i ojciec Do-yuna zginęli.
Gdybyś znał wtedy prawdę,
poradziłbyś sobie z tym?
Tak.
Nawet gdybym musiał
paść przed tobą na kolana.
Seo-ha.
Przepraszam.
Jesteś zupełnie jak twój ojciec.
Wtedy zrobił to samo.
Co?
Od lat o wszystkim wiedziałam.
Kto za tym stał.
Twój ojciec powiedział mi wszystko
przed twoim wyjazdem do Niemiec.
Nie mogłam ochronić Ju-won…
ale chciałam ochronić ciebie.
Bo…
jesteś synem mojej drogiej przyjaciółki.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przepraszam.
To było lepsze
niż ujawnienie prawdy.
Zrobiłem to wszystko…
żeby cię chronić.
Rozumiem, że chciałeś mnie chronić.
Ale to było złe.
Bo obu nam…
zostawiło tylko blizny.
Nie gadaj bzdur.
Nic nie wiesz o tym, co się stało dziesięć lat temu.
Dyrektor Lee, wuj Seo-hy…
Wiem o tym od niego.
Bzdura.
Jest pan zdenerwowany.
Wie pan, że dyrektor Lee bardzo mi ufa.
Dlaczego Sang-hyuck miałby…
ci o tym powiedzieć?
Powinien pan sam go spytać.
A więc…
Komu powinnam o tym powiedzieć?
Wybacz mi.
- Popełniłem błąd. - Błąd?
Przez twój błąd mój syn stracił słuch!
- Zginęło niewinne dziecko. - Nie tak miało być.
Codziennie tego żałuję.
Więc trzeba było trzymać to w tajemnicy!
A ty powiedziałeś o wszystkim Yeon-ok.
Jak gdyby nigdy nic.
Jak to wyjdzie na jaw, wszystko się skomplikuje.
Masz dopilnować…
by Seo-ha się nie dowiedział.
Nigdy.
Rozumiesz?
Przepraszam.
Co tu robisz?
Przyszedłem do pani Kim.
Po co?
Jesteś rozdrażniona.
Mam ku temu powody.
Cheon-un.
Byłeś w moim pierwszym życiu.
Trochę minęło…
odkąd tak mnie nazywałaś.
Zbliżyłeś się do mnie, bo wiedziałeś, tak?
Że w poprzednim życiu się znaliśmy.
Czemu nie powiedziałeś?
Bo nie pamiętasz tamtego życia.
A co jest w nim takiego wspaniałego?
Po prostu mi powiedz.
Sama musisz sobie przypomnieć.
Zwłaszcza to pierwsze.
Szamańskie dzwonki są tylko przewodnikiem.
Ty musisz sobie przypomnieć.
Ji-eum.
Wszystko dobrze?
Seol…
Co…
tam robiłem?
Byłeś w świątyni.
I stałeś obok Han-yi na polu trzciny.
Czyli nie widziałaś wszystkiego.
Jeśli chcesz ocalić panią Kim,
musisz przypomnieć je sobie do samego końca.
- A jeśli to zrobię? - Już ci mówiłem.
W pierwszym życiu
spotkasz osobę, przez którą pamiętasz poprzednie życia.
Dowiedz się, kim jest.
Na pewno mogę uratować Ae-gyeong?
Mogę ci zaufać?
Spróbuj.
Ji-eum,
rzadko spotyka się ludzi
z pierwszego życia w tej samej postaci.
Tobie zajęło to tysiąc lat.
Niestety…
ja nie miałem takiej szansy.
Nie mogę zakończyć tego życia, choćbym chciał.
Dzwonki.
Zostawię ci je.
Gdy odkryjesz całe swe pierwsze życie,
odszukaj mnie.
I tak nie będziesz miała wyboru.
Czas zjeść.
Słońce pięknie dziś świeci.
Co to?
To nawet ducha postawi na nogi.
Owsianka z kurczakiem.
Masz wyjątkową pamięć.
Taa. Ta moja cholerna pamięć…
Wygląda pysznie.
Dziękuję.
Sama ją zrobiłam, więc musi być pyszna.
Przepyszna.
Oczywiście.
Ae-gyeong.
Uratuję cię, choćby nie wiem co.
Tym razem mi się uda.
To moje tysiącletnie postanowienie.
Teraz widzę, że to ty się boisz, a nie ja.
Nakarmię cię.
Boże.
Otwórz buzię.
Ale ładnie.
Pyszne.
- Ae-gyeong. - Tak?
Może samolocik?
Boże. W moim wieku to nie przystoi.
Leci samolocik.
Dobra dziewczynka!
Hej.
Wytrzymaj.
Będzie dobrze. Wytrzymaj.
Proszę.
Su…
Dziękuję za wszystko.
Coś się stało?
Cieszę się, że cię widzę.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Cieszę się, że idziemy razem do galerii.
Bardzo chciałam z tobą iść.
Chodźmy.
Cho-won.
Dziękuję, że jesteś zdrowa.
Chyba martwisz się stanem pani Kim.
Ale operacja jej pomoże, co?
Tak.
Marzenia desperatów się spełniają.
Pewnie dlatego znów się spotkałyśmy.
Spotkałyśmy się, bo mnie szukałaś.
Nie masz pojęcia, jak jestem za to wdzięczna.
Możliwe, że znamy się znacznie dłużej.
Są ze sobą połączeni.
Tak jak ty i ja.
Wzbudzają ciepłe uczucia.
Ludzie uwikłani w głębokie związki,
czy to wykute z miłości, czy nienawiści,
są skazani na ponowne spotkanie
jako rodzina lub kochankowie.
Tak myślisz?
Czyli niektóre związki są też pewnie skazane na porażkę.
Z roślinami w sumie jest tak samo.
Choćbym nie wiem jak się starała,
niektóre drzewa po prostu nie rosną.
A niektóre kwiaty nie kwitną, mimo że powinny.
To może potrwać,
ale twoje przeznaczenie się wypełni.
Nie sądzę.
Chyba czas dać sobie spokój.
Tak trzeba.
Możemy wykorzystać to do promocji.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Szczegóły omówimy między sobą.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Co u pani Ban?
Mówiłeś, że jej ciotka jest w szpitalu?
Tak.
Nie jest jej prawdziwą ciotką,
ale jest z nią bliżej niż z rodziną.
Ja spadam.
Dobrze.
Hej, to pani Ban.
To ja, panie Ha.
Tak, pani Ban?
Powiem krótko.
Jeśli Cho-won naprawdę da panu odejść,
to pan nie będzie w stanie o niej zapomnieć.
Co ma pani na myśli?
Mam nadzieję,
że zapamięta pan moje słowa.
A…
dyrektor Mun…
O co chodzi?
Proszę się nim opiekować.
Bądźcie ostrożni pod moją nieobecność.
Proszę mu powiedzieć, żeby poczekał.
Czemu sama mu pani nie powie?
Mam coś do załatwienia.
A…
jeśli się do niego odezwę, będę chciała go zobaczyć.
A nie wiem, co mogłabym mu zrobić.
Na razie muszę się powstrzymać.
Dobrze.
Do widzenia.
Jak mogłeś tak…
Dzwoniła do mnie. Jak chcesz, to sam zadzwoń.
Nie będę dzwonił.
Pójdę do niej.
Hej.
Przestań nad tym rozmyślać.
Nie bój się i po prostu to zrób.
Ja spadam.
Zaczyna przypominać panią Ban.
Tęsknię za Seo-hą.
Ji-eum.
Proszę.
- Panie Heo. - Tak?
Pani Yoon pracuje dziś na zewnątrz?
Powiedziała, że wróci z ogrodu po sprawdzeniu magazynu.
Panie Ha, za dużo pan myśli.
Czasami trzeba być bezpośrednim.
Niedobrze mi.
To tam powinien pan być.
Rzadko w życiu
ktoś tak desperacko nas potrzebuje.
Przyszedłem, bo nie chciałem już czekać.
Ile można?
Przepraszam.
Mogę podejść?
Przepraszam.
Za co?
Wiem, że byłem w twoim poprzednim życiu.
I wiem, że bardzo cię zraniłem.
Całą noc o tym myślałem.
O tym, co zrobiłem źle w poprzednim życiu,
i jak mogę sprawić, byś poczuła się lepiej.
Ale ile bym o tym nie myślał,
nic nie przychodziło mi do głowy.
Więc chcę przeprosić.
Przepraszam, że nie mogę ci pomóc.
To było dawne życie, o którym i tak zupełnie zapomniałam.
Od tamtej pory minęło tysiąc lat.
Nie pozwolę, by przeszłość tak na mnie wpływała.
To dlaczego uciekłaś?
Bo naraziłam cię na niebezpieczeństwo.
Było mi tak przykro,
że nie mogłam zdobyć się na spotkanie.
Ale żyję, prawda?
Moja dziewczyna pamięta swoje poprzednie życia.
Jestem przygotowany na takie akcje.
No i oczywiście
zwyczajnie się o ciebie martwiłem.
Zawsze przy pierwszej okazji pakujesz się w niebezpieczeństwo.
A to tak tobą wstrząsnęło?
Naprawdę jesteś dziwna.
Dlatego postanowiłam
przestać być dziwna.
Mogę być zwykłym człowiekiem.
Jeśli zapomnę poprzednie życia…
wszystko będzie dobrze.
Pomóż pani Ban stać się zwykłym człowiekiem.
Cokolwiek zdecydujesz
i kimkolwiek będziesz…
zawsze będę przy tobie.
Powiem ci, co zrobić.
I…
co będzie później.
A coś będzie?
Tak.
Jak mógłbym cię zapomnieć?
Nie musisz mi towarzyszyć.
Nie martw się.
A jeśli
znów cię zaatakuję?
Nie ma szans.
Wtedy ci na to pozwoliłem, bo mnie zaskoczyłaś.
Zaszłaś tak daleko.
Więc obejrzyj całość.
Niczego nie pomijaj.
Ja będę tu czekał.
Z drogi.
Zabiję go.
Twoja siostra byłaby rada,
gdybyś go zabiła?
Nie odpłacaj za krew…
krwią.
Proszę…
zadbaj o siebie.
Proszę, zadbaj o siebie.
Coś tu nie gra.
Co przegapiłam?
To mistrz Han-ya ze świątyni.
Niebiosa trwają setki tysięcy lat.
Nigdy im się nie wysłużysz.
Seol.
Seol!
Błagam cię!
Już za późno na ratunek.
Su!
Pozwól jej odejść.
Żaden człowiek nie oprze się woli niebios.
Nie!
Przed tobą umiera człowiek!
Jak niebiosa i rytuały mogą być ważniejsze?
Jakim bogom ty służysz?
Czy nie mają litości dla nas, bezbronnych ludzi?
Po co komu niebiosa,
jeśli nie będzie ludzi, którzy mogą się do nich modlić?
Opieraj się dalej, a spotka cię śmierć.
Odpuść, póki masz szansę.
Błagam.
Nie mamy czasu do stracenia.
Seol… O nie.
Seol.
Wytrzymaj.
Proszę, wytrzymaj.
Seol.
Seol…
- Sama tego chciałaś. - Seol.
- Nic tak jak śmierć… - Seol!
…nie przynosi spokoju ducha.
Już czas na rytuał.
Nie możemy zwlekać.
Seol…
To Cheon-un.
To on zabił Seol i próbował zabić mnie.
To nie Seo-ha.
To już bez znaczenia.
Zejdź mi z drogi.
Z drogi!
Stój!
Chciałam tylko…
uratować jej życie.
Nigdy nie zapomnę tego dnia.
Na zawsze
zapamiętam ten gniew.
Zapamiętam to na setki tysięcy lat, a potem narodzę się na nowo.
I zemszczę się…
choćby nie wiem co.
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Muszę się z kimś spotkać.
Panie Ha.
Przepraszam za wszystko i dziękuję, że mnie pan lubi.
Przyszedłem do pani, pani Yoon.
Czekałem na panią.
Nigdy ci nie wybaczę.
Jeśli to, że jestem inna, jest problemem, to się zmienię.
W tym życiu będę szczęśliwa z ludźmi, których kocham.
Gdy przestaniesz pamiętać poprzednie życia,
stracisz wszystkie wspomnienia o ludziach, których w nich znałaś.
Nie chcę zapominać.
Chcę ich pamiętać.
Napisy: Agnieszka Żurek