DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Miło jest zostawić wszystko za sobą.
Gdy chcesz odejść, powinieneś to zrobić.
Bo zostaniesz na zawsze. I będziesz żałował.
Czuję się, jakbym opuszczał pole bitwy.
Dobrze znam to uczucie.
Z czasów japońskiej inwazji,
wojen w Hiszpanii i królestwa Goryeo.
Zawsze wszystko łączysz z poprzednimi życiami.
Jestem staroświecka?
Starożytna.
To chyba tam.
Chcesz powiedzieć,
że znasz to miejsce z poprzedniego życia tysiąc lat temu?
Wiem o tym od niedawna.
Pamiętam tylko fragmenty swojego pierwszego życia.
Głównie ze snów.
Mogę spytać, co widziałaś?
Mężczyznę idącego w moją stronę wśród fajerwerków.
Mężczyznę?
Jakiego mężczyznę?
Jesteś zazdrosny o faceta sprzed tysiąca lat?
Nie.
Tylko…
pytam z ciekawości.
Też jeszcze nie wiem, kim on jest.
Ale skoro wciąż go pamiętam, musiał być dla mnie kimś wyjątkowym.
Czy to jakiś banał w stylu „miłość, która przetrwała tysiąc lat”?
Brzmi świetnie.
Jeśli go kiedyś spotkam, chyba oszaleję z radości.
No weź.
Ji-eum.
Czytałem je w kółko.
Opowiadanie ze szkatułki.
Pisałaś, że jestem dla ciebie kimś wyjątkowym
i że zdejmuję ciężar z twojego serca.
Czułem, że po takim wyznaniu muszę się odwdzięczyć.
Będziesz ze mną?
Nie.
Co?
Dlaczego?
Skoro dwukrotnie mnie odrzuciłeś, odwdzięczę ci się tym samym.
Ale pozwolę ci zapytać trzy razy z rzędu.
Będziesz ze mną?
Nie.
Pani Ban.
Czy będzie pani ze mną?
Tak.
Chcę być z Mun Seo-hą.
Chwila.
Nigdy tego nie robiłem, więc…
Daj mi chwilę. Już prawie.
Gotowe.
Jak wyglądam?
Pięknie.
- Jeszcze jedno. - Co?
Tadam.
- To komplet? - Tak.
Przymierzę.
Jak wyglądam?
Oszałamiająco.
Tym razem
bądź przy mnie jak najdłużej.
Nie.
To ja będę przy tobie.
Dobrze.
Liczę, że w tym życiu też się dogadamy.
Tak, proszę pani.
Chodźmy.
STAW MUJINJEONG FAJERWERKI
To było gdzieś tutaj.
Co się stało?
Źle się czujesz?
Nie mogłam złapać oddechu.
Ale już w porządku.
Dobrze.
WSZYSTKO MA SWÓJ POCZĄTEK I KONIEC
Chodźmy do lekarza.
Jeszcze przed chwilą nic ci nie było.
Przebada cię i…
Nie umieram.
Czemu tak mówisz?
Oczywiście, że nie.
Przepraszam, że cię zmartwiłam.
Ale naprawdę nic mi nie jest.
Chyba się czymś zakrztusiłam.
Naprawdę wszystko gra.
To dobrze, ale to było takie nagłe.
Dyrektorze Mun.
Jedziemy do naszej kwatery?
Najpierw to wypij.
Ale mnie przestraszyłaś.
Ładnie tu.
Dyrektorze Mun.
Co tam robisz?
No tak.
Jest większy niż na zdjęciach.
Kran…
działa.
A lodówka…
jest pusta.
Dyrektorze Mun.
Umyjemy się?
Co?
Już?
Dlaczego?
Zjedliśmy kolację, więc napiłabym się wina.
Odświeżeni poczujemy się lepiej.
- Racja. - Chcesz iść pierwszy?
Ja?
- Czy razem? - Dobrze.
Co?
Mam iść pierwsza?
Zagrajmy w papier, kamień, nożyce. Gotowy? Papier, kamień, nożyce.
Tak! Wygrałam.
Słodki jesteś.
Gdzie sypialnia?
Sypialnia? Tutaj.
Umyj się i prześpij tutaj.
Dokąd idziesz?
Do swojego pokoju.
Dlaczego są dwa pokoje?
To chyba oczywiste. Jest nas dwoje.
Skąd. Jeden plus jeden to jeden.
Spaliśmy już razem w dzieciństwie.
Możesz spać ze mną w moim pokoju.
Ja też.
Cho-won też tam była.
Powspominajmy stare, dobre czasy
i śpijmy razem.
Idź się umyć.
Dobrze.
Wszędzie o tym piszą, co?
Jest sporo artykułów i komentarzy, więc…
WYZNANIE DYREKTORA LEE UJAWNIA SKALĘ ZBRODNI…
Sprawa wkrótce ucichnie.
Ludzie w końcu tracą zainteresowanie nieszczęściami innych.
Problem w tym, że to nie jedyne, co ich interesuje.
Piszą tylko o twoim wyglądzie. Nie obchodzi ich artykuł.
„Mun Seo-ha to przystojniak”.
„W poprzednim życiu musiał być bohaterem”.
Błagam. W poprzednim życiu to ja byłam bohaterką.
Co ich to obchodzi, czy jesteś kawalerem?
Twój ojciec będzie miał niezliczoną ilość potencjalnych synowych.
Przepraszam.
Nie ma za co.
To Ju-won najbardziej potrzebowała sprawiedliwości,
a ja nie mogę jej pomóc.
Ujawniłeś prawdę.
Ju-won nie żyje. Przeprosiny nie mają dla niej znaczenia.
Poza tym…
okazałeś wielkie wsparcie mnie.
Kiedy?
Ban Hak-su.
POTWIERDZENIE SPŁATY DŁUGU
Jak to się mogło stać?
W poprzednim życiu zabił mnie mój obecny ojciec.
Wiem, że dlatego spaliłeś te papiery.
Nie chciałem, żebyś wiedziała.
Nieważne, jak bardzo jest ci obcy.
To by cię zraniło.
Seo-ha.
Wydoroślałeś.
Jestem od ciebie starszy, Ji-eum.
Zdrowie.
Su.
To panicz Han-ya ze świątyni.
SU, HAN-YA…
Ja byłam Su.
Był tam też Han-ya ze świątyni, który wyglądał jak Seo-ha.
Ale kto mnie wołał?
SU, HAN-YA…
Naprawdę jesteś tym mężczyzną sprzed tysiąca lat?
Tak bardzo chcesz ze mną spać?
Niech ci będzie.
Zostało tylko jedno miejsce.
DOBRZE, JA TO DOKOŃCZĘ
Do-yun.
Wyglądasz na zmęczonego.
Oszczędzałem kieszonkowe i kupiłem to.
To dobre na stawy.
I na złamane serce.
Weź.
No otwórz buzię.
Zjemy dziś na mieście?
Pozmywaj.
Lecę.
Miłego dnia.
Dzięki.
Chyba nic mu nie jest.
Ale słone.
Zdecydowanie coś z nim nie tak.
To miejsce pokaże mi moje poprzednie życie?
Proszę.
Twoja twarz jest we wszystkich mediach.
No dobrze. Obejrzyjmy twoje przeszłe życie.
Twoje wspaniałe przeszłe życie.
Co to…
Podobno w poprzednim życiu byłeś żółwiem.
To magiczny kamień, który wygląda jak żółw.
Od razu skojarzył mi się z tobą.
Upierałeś się, że byłeś żółwiem.
Pamiętasz to?
Większość wspomnień z poprzedniego życia jest wyraźna.
Zwłaszcza gdy były wyjątkowe.
Czyli na przykład jakie?
Kiedy podczas wojny ścięłam dowódcę wroga.
Kiedy napisałam świetny utwór.
Znasz go.
Dokonałam też kilku wyczynów w pałacu.
W pałacu?
W jednym z poprzednich żyć byłaś królem?
Nie tylko król przebywa w pałacu.
Nagle poczułem przed tobą większy respekt.
Ale jedno wspomnienie bije je wszystkie na głowę.
Ty jesteś tym wspomnieniem.
Rumienisz się.
Wcale nie.
Po prostu jest gorąco.
Nie sądzę. Chyba się zawstydziłeś.
Nie.
Boisz się?
- Nie. - Masz spocone dłonie.
- Z natury. - Czemu są takie spocone?
Naprawdę?
Czy tu nie jest pięknie?
Dziękuję,
że mnie tu zabrałaś.
Wszyscy ludzie
z poprzednich żyć, których poznałam w tym życiu,
są tacy wyjątkowi.
Trudno im musiało być mi uwierzyć.
Ale wy uwierzyliście. Więcej. Wspieraliście mnie.
Czuję, że cały mój ból
z przeszłych wcieleń
został wynagrodzony.
Musiało być ci ciężko.
Jesteś taki ciepły.
LEE JI-SEOK
Czemu nie odbierasz?
Bo wiem, po co dzwoni.
Wiem, dlaczego chcą się spotkać.
Mogą ominąć cię jakieś rozmowy o interesach.
Nie powinieneś iść dla dobra hotelu?
Kilka razy się z nimi spotkałem.
I się z nimi ściąłem.
Ściąłeś? Dlaczego?
Wkurza mnie, jak traktują Do-yuna.
Jest więcej niż kompetentny.
Ludzie bez pojęcia mówią, że Do-yun się mnie uczepił.
A tak naprawdę
to ja uczepiłem się jego.
Jesteście razem, bo obaj tego chcecie.
Związki trwają tylko wtedy, gdy uczucia są odwzajemnione.
Widzisz?
Pomyślałam o Ae-gyeong. I proszę, kto dzwoni.
Cześć, Ae-gyeong.
Tu Min-gi.
Cześć.
Czemu dzwonisz od niej?
Pani Kim jest w szpitalu.
Co powiedziałeś?
- Co? - Jakie „co”?
Daleko jesteś?
Daleko skąd?
Mówiłem, że Ga-hui rozdaje dziś zaproszenia na ślub.
Ponoć rozmawiałyście tydzień temu.
Faktycznie.
Czeka na ciebie. Przyjdziesz, prawda?
Dobra.
Zrób swoje i chodź szybko.
Co powiedziała?
Cho-won będzie.
To oczywiste.
Seo-ha nie odbiera.
Może jest zajęty.
Jego sekretarz będzie wiedział.
Oby mu się udało wpaść.
LEE JI-SEOK Z DAEHWAN
Szukam Kim Ae-gyeong.
Tam.
Dziękuję.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Jesteś.
Ae-gyeong.
Od dawna choruje?
Trochę.
Wiedziałeś o tym?
Nalegała, żebym nic nie mówił.
Mimo wszystko, jak mogłeś…
Pomówię z jej lekarzem.
- Cho-won! - Cho-won!
- Hej. - Co tak długo?
Co to było?
Jesteś na każdym spotkaniu.
Gdzie ty, tam i ja.
- Ładna byłaby z nich para. - Co to było?
Możesz zostać synową prezesa Daehwan Group.
- Rzucę ci bukiet. - Przestań.
Chcemy kupić wasze akcje.
Jeśli nasze firmy rozpoczną współpracę,
będziemy się częściej widywać.
Byłoby miło, co?
Chyba śnisz.
Nie interesują mnie takie znajomości.
- Znowu zaczynasz. - Kto to?
W moim stylu.
Pan Ha.
Cześć, Do-yun.
Przyszedłeś.
Ale powinieneś był przysłać Seo-hę.
To znaczy?
Mówił, że Seo-ha nie może przyjść,
i prosił o wysłanie zaproszenia.
Więc przypomniałem mu, jak ważne jest to spotkanie.
Rodzina Ga-hui ma linie lotnicze, kurorty, restauracje
i firmę dystrybucyjną.
Mówiłem, że nie może rozczarować szefa Yuhan Group
i ma wykazać się zaangażowaniem.
A on przysyła sekretarza.
- Ji-seok. - Co?
Ja odbiorę zaproszenie w imieniu dyrektora Muna.
Proszę zrozumieć, że wyjechał z miasta w interesach.
Poproszę, żeby do pani zadzwonił.
Dobrze.
Skoro już pan jest, proszę siadać.
Nie, dziękuję.
No zjedz coś.
Wielu rzeczy nie ruszyliśmy.
To jest dobre.
Albo się napij.
Pij. Naleję ci.
Uważaj, ile pijesz.
Robisz z siebie widowisko.
Co?
O co mu chodzi?
Wystarczy. Jesteś pijany.
Ona ma rację. Siadaj.
- Siadaj. - Dobra.
Jak będziesz taka naiwna, będziesz przyciągać samych frajerów.
Skończ. Nawet go dobrze nie znasz.
- Co jest? - Co się dzieje?
- Co? - Skąd go znasz?
Ma nosa do nadzianych.
- Chce się dobrać do Cho-won. - Wystarczy.
A ona jest zbyt naiwna.
Jak on śmie?
Co ty o nim wiesz?
Powiedz.
Ma nosa do nadzianych?
Trzyma się z Seo-hą i ze mną, ale z tobą jakoś nie,
więc chyba nawet bogaczem jesteś marnym.
Hej, to było trochę…
Myślisz, że jesteś lepszy?
Co ty masz poza bogatymi rodzicami?
Czemu go upokarzasz? Sprawiasz mu przykrość.
Hej, mnie też jest trochę przykro.
Po prostu się o ciebie martwię.
- Jak my wszyscy. - Daj spokój, bawmy się.
Przepraszam.
Możesz dać mi zaproszenie następnym razem?
- Czekaj. Cho-won. - Cho-won.
- Już idziesz?
Wie pani, o kim ludzie plotkują, gdy jestem z Seo-hą?
O mnie.
O tym, ile mają w porównaniu ze mną.
Przywykłem do tego.
Ale to nie znaczy, że mnie to nie rani.
Wytrzymuję to, bo tak wybrałem.
Przykro było nawet tego słuchać.
Wolę nie myśleć, jak się poczuł.
TRUPA CYRKOWA DONGBAEK
- Wujku! - O nie!
Obiecaj mi.
Obiecaj, że się odrodzisz
i wrócisz, by mnie chronić.
Obiecuję.
Chodź tu.
Lubiłam toczyć piłeczkę
Śpiew dawał mi szczęście
Z białą twarzą i czerwonym nosem
Śpiewałam o miłości
O rety.
Czas tak szybko zleciał.
Gdzie się podziały twoje pulchne policzki?
Nigdzie sobie nie poszły.
Po prostu zniknęły z czasem.
Obudziłaś się.
Czyli już wiesz.
Spójrz na siebie.
Nic mi nie jest. To nic poważnego.
Przepraszam, że nie zauważyłam.
Byłam zbyt rozkojarzona.
Nie przepraszaj.
W twoim wieku powinno się randkować.
Ładnie razem wyglądacie.
To nie jest teraz ważne.
Jak długo chciałaś to ukrywać? Powinnaś była mi powiedzieć.
Nie było o czym. Nawet lekarz nie wiedział, co mi dolega.
Po zastrzyku mi się poprawia.
Każda choroba ma przyczynę.
Przenosimy cię do większego szpitala.
O nic się nie martw.
Tylko mnie słuchaj, dobrze?
Chyba
się przestraszyłeś, co, wujku?
Jak mam się nie bać, gdy jesteś chora?
Przeżyłeś tyle żywotów.
Na pewno widziałeś wielu chorych.
I wiele śmierci.
A ja sprawiłam, że się martwisz.
Przepraszam, wujku.
Nie gadaj bzdur.
Skup się na wyzdrowieniu, dobrze?
Dobrze. Tak zrobię.
Więc się nie martw.
Jak się jest starym, to czasem się choruje.
To naturalne.
Ludzie przychodzą i odchodzą.
Być może wrócę tak jak ty.
Nie.
Nie odchodź.
Zostań tu jeszcze.
Nigdzie nie odchodź.
Zostań.
Zostań ze mną…
jak najdłużej, Ae-gyeong.
Spóźniłaś się.
Dawałam komuś prezent.
Choć nie wiem, czy to mu pomoże.
Pani Kim…
jest w szpitalu.
- Co? - Spodziewałem się tego.
Być może…
dzięki temu łatwiej będzie ją przekonać.
Powinnam była powiedzieć Ju-won prawdę.
To coś, co musimy zrobić
ja i pani Ban.
Seo-ha też wyjdzie z tego cały, jeśli wszystko się uda.
To ją zszokuje.
Ruszaj w swoją drogę.
Nie musisz już…
pamiętać poprzednich wcieleń.
Życie, którego chciałaś, czeka. Nie oglądaj się.
Nie martw się.
Zobaczyłam swoje pierwsze życie.
Co teraz?
Powiem ci, co zrobić.
I…
co będzie później.
A coś będzie?
Tak.
Właśnie wróciłem do domu.
Nawet się nie pożegnałam.
Przepraszam.
Musi być ci ciężko.
Może powinienem był zostać.
Tyle jestem w stanie wytrzymać.
Ji-eum.
Tak, Seo-ha?
Gdy…
poczujesz potrzebę liczenia liści,
zadzwoń do mnie.
Nie wiem, co powiedzieć, żeby cię pocieszyć,
ale wiem jedno.
Co?
Jakie to przerażające…
gdy choruje ktoś, kogo kochasz.
Dlatego…
dzwoń, kiedy chcesz.
Przytulę cię
i będę przy tobie.
Dobrze.
Nie pomijaj posiłków. Zadzwonię później.
Następnym razem nie idź.
Hotel potrzebuje Yuhan Group.
Cheon Ga-hui też jest w porządku.
Poszedłem tam służbowo.
Ale to ja powinienem tam być.
Zatem w porządku.
Tak od razu przytakujesz?
Nagle fakt, że tam byłem, zaczął mnie drażnić.
To dobrze.
Jest pani Jang?
Idziesz do niej?
Muszę coś dokończyć.
SPRAWOZDANIA FINANSOWE
I co?
Jesteś odważna jak na kogoś,
kto dopuścił się tylu przekrętów.
Tak samo jak wszystkie inne czebole.
Założę się, że twój ojciec ma za uszami o wiele więcej.
To mój hotel.
Wiesz, ile mnie kosztowało dbanie o niego?
Wiedziałem, że to powiesz.
Zrobiłem je mojego pierwszego dnia.
Obawiam się,
że te zdjęcia jasno pokazują,
jak bardzo o niego nie dbałaś.
Firma zaniedbywała ten hotel, a ja chroniłam go przez ponad 20 lat.
Tak.
To…
notatnik mojej mamy.
WNIOSKI PORZĄDEK OBRAD
BANK DAEHAN BANK SINSEONG
To twój fundusz łapówkowy.
Moja matka wiedziała,
że w końcu
zniszczysz ten hotel.
Przyznaję, że źle zarządzałam hotelem.
Ale doszłam tu, gdzie jestem, krok po kroku po jego schodach.
Już dawno by go nie było, ale ja go ochroniłam.
Chroniłaś tylko swoją pozycję.
Pozycję, którą ukradłaś chorej kobiecie, wykorzystując jej słabości.
Myślisz, że kto się nią zajmował, gdy była chora?
Jej syn był za mały, a męża nie obchodziła.
Wolała umrzeć,
niż okazać słabość. I kto się nią opiekował?
Nigdy nie wykorzystałam twojej matki.
Zazdrościłam jej tego, co miała.
I ciężko pracowałam, by to zdobyć.
Pragnęłaś tego i jej to ukradłaś.
Jesteś tchórzem,
który okradł chorego człowieka.
Wykorzystałaś mojego wuja
i zagroziłaś mojemu ojcu, by osiągnąć swój cel.
Podejmę kroki prawne w tej sprawie.
Oszczędzaj siły
na proces.
Załatwione?
Skąd wziąłeś dokumenty sprzed ponad 20 lat?
Dostałem w prezencie.
W prezencie?
PREZENT
To na pewno nie ty?
Ja znalazłem tylko dokumenty z ostatnich lat.
Myślałem, że są od ciebie.
Wtedy bym ci powiedział i dostał premię.
Czy możliwe, że to prezes Mun…
- Nie… - Nie…
Jang będzie próbowała przekonać zarząd za wszelką cenę.
Prędzej zginie, niż pozwoli mi zarządzać hotelem.
Już z nim rozmawiałeś, prawda?
Chodźmy.
Po tym wszystkim, co przeszłam…
Nie będę siedzieć bezczynnie.
Zarząd jednogłośnie postanowił
usunąć cię ze stanowiska.
Prezesie.
Policja czeka na dole.
Windy są w naprawie.
Dotarłaś aż tutaj po hotelowych schodach?
Więc i nimi zejdź.
Prezesie…
Proszę mi pomóc.
Prezesie…
Yeon-ok.
Te są najładniejsze.
Gladiole.
Wiesz, co oznaczają te kwiaty?
- Proszę. - Dziękuję.
Do widzenia.
Żegnaj, Seo-ha.
Kim…
To prezent.
Seo-ha, w poprzednim życiu musiałeś być żółwiem.
Przestań.
Co mam przestać?
Miałaś się nie ruszać.
Niby czemu, na litość boską?
Nigdy mnie nie słuchasz.
Daj spokój. Jak nie boli, to jest w porządku.
Nie traktuj mnie jak dziecko.
Od dziś jesteś dzieckiem.
Zaopiekuję się tobą jak wujek Jung-ho.
I kropka.
Niewiarygodne.
Znowu zdjęłaś chustę.
Duszę się w niej.
Mówiłam, żebyś ogrzewała szyję, żeby się nie przeziębić.
Kiedyś ciągle się przeziębiałaś i miałaś katar.
Boże. Nigdy mnie nie słuchałaś.
DUSZONE KIMCHI AE-GYEONG
Kang Min-gi.
Ae-gyeong jeszcze kilka dni musi zostać w szpitalu.
Restauracja na razie będzie zamknięta.
Być może w ogóle ją zamkniemy.
Powinieneś poszukać sobie innego lokum.
Przykro mi, że tak nagle.
To nie ma znaczenia.
I tak nie planowałem tu zostać.
Co powiedział lekarz?
Nie znali przyczyny bólu w klatce piersiowej,
więc nie mogli jej zdiagnozować.
Ale tym razem znaleźli guzek.
Zrobią badania. Być może konieczna będzie operacja.
I?
Czy dzięki temu przeżyje?
Zobaczymy, ale…
Czemu się tak zachowujesz?
Pani Kim
nie pomoże operacja.
Co ty sobie wyobrażasz?
Czemu mówisz takie rzeczy?
Bo to widziałem.
Ja też poniosłem konsekwencje nawiązania więzi z ludźmi…
z poprzednich żyć.
Do rzeczy.
Gdybyś była zwykłym człowiekiem,
nie szukałabyś pani Kim jako dziecko.
Nie wiedziałaby, że byłaś jej wujem.
To byłoby naturalne.
Związki z ludźmi z przeszłości
są źródłem problemów.
A ich konsekwencje
ponosimy nie my, którzy ich pamiętamy,
tylko oni.
Chcesz powiedzieć…
że Ae-gyeong jest chora, bo nawiązałam z nią więź?
O to chodzi?
Nie byłoby tak źle, gdybyście w przeszłości były wrogami.
Bo mogłabyś rozwiązać przeszły konflikt.
Ale dobre relacje to co innego.
Musisz pozwolić im odejść.
Mam uwierzyć w te bzdury?
Mam gdzieś, czy mi wierzysz! Mówię z doświadczenia!
Nie widzisz?
Jeśli nie przestaniesz,
pani Kim może umrzeć.
„Wrogowie”? „Dobre relacje”?
To moje 19. życie.
Myślisz, że to pierwsza osoba z mojej przeszłości?
A byłaś kiedyś z kimś tak długo?
I żyłaś z nim jak rodzina?
Możesz powiedzieć…
że to dla ciebie nowe życie?
Czy nie trzymasz się kurczowo relacji z przeszłości?
Pani Kim nie jest jedyna, prawda?
Ludzie z przeszłości, z którymi nawiązałaś więź.
Czeka ich…
ten sam los, co panią Kim.
Kim ty jesteś?
Kim ty, do licha, jesteś?
Chcę, byś odnalazła spokój.
Chcę ci pomóc.
Wciąż masz szansę.
Możesz przestać pamiętać dawne życia.
Możesz.
Odpowiedź jest w pierwszym życiu.
Musisz wszystko sobie przypomnieć.
Jeśli to zrobisz,
wszystko się ułoży.
DUSZONE KIMCHI AE-GYEONG
Jest jeden sposób, by przestać pamiętać dawne życia
i uratować panią Kim.
Su.
To Cho-won.
Ona mnie wołała.
Jest tu Ji-eum?
Znowu się spotykamy.
Spotkaliśmy się wcześniej?
W szpitalu też miałem takie wrażenie.
I tak nie będziesz wiedział.
Ale możesz mi powiedzieć.
Jest u siebie.
Dobrze.
Seol.
Muszę ją uratować.
Ji-eum.
Nic ci nie jest?
Przed tobą umiera człowiek!
Jak niebiosa i rytuały mogą być ważniejsze?
Ji-eum.
Po co komu niebiosa…
jeśli nie będzie ludzi, którzy mogą się do nich modlić?
Seol…
- Co mam robić… - Już dobrze.
- Nic ci nie jest, Ji-eum. - Nie…
Seol!
Już dobrze.
Zabiję cię.
Ji-eum.
Zabiję cię.
- Ji-eum. - Zabiję cię.
Zabiję cię!
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Ty też pamiętasz przeszłe życia?
Byłem w pierwszym życiu, które zobaczyła pani Ban.
Ty też.
Jeszcze trudniej będzie mi się do niego zbliżyć.
Co mam teraz zrobić?
Przestań nad tym rozmyślać.
Nie bój się i po prostu to zrób.
Jeśli Cho-won da ci odejść po raz ostatni,
to ty nie będziesz w stanie o niej zapomnieć.
Pomóż pani Ban stać się
zwykłym człowiekiem.
Nieważne, co wybierzesz, zawsze będę przy tobie.
Napisy: Agnieszka Żurek