DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
MOJE 6. ŻYCIE
Kiedyś żyłam w spokojnym i pięknym miejscu.
„Czy kiedykolwiek spotkam kogoś, kto pamięta swoje poprzednie życia?”
A raczej…
„Czy kiedykolwiek spotkam kogoś, kto mi uwierzy?”
Często o tym myślałam, wpatrując się w niebo.
Skąd znasz
ten utwór?
Ja go…
skomponowałam.
Graj go, gdy za kimś zatęsknisz.
Poczujesz się lepiej.
Ju-won tak ci powiedziała, prawda?
Skąd wiesz?
Bo byłam Yoon Ju-won.
Wiem, że trudno w to uwierzyć.
Ale to prawda.
Rozumiem, że chcesz mnie pocieszyć.
Ale udam, że nie słyszałem.
Dlatego wyjdź, proszę.
Dyrektorze Mun.
Chcę powiedzieć,
że to prawdziwy cud.
To cud, że Yoon Ju-won z przeszłości
wciąż istnieje
i będzie istniała w przyszłości.
Pamiętasz Księżyc i las wiedźmy z Zachodu?
To była ulubiona książka 12-letniej Ju-won.
Co czytasz?
Księżyc i las wiedźmy z Zachodu.
O czym jest?
O nieśmiertelnej czarownicy, która odnajduje prawdziwą miłość.
Dlaczego jest nieśmiertelna?
Sama nie wie.
I to ją boli.
Dlaczego boli?
Nieśmiertelność byłaby super!
Niekoniecznie.
Nie chodziło o to, że była nieśmiertelna.
Ale o to,
że po każdym odrodzeniu pamiętała poprzednie życia.
Poprzednie życia?
O czym ty mówisz?
Wkrótce się dowiesz.
Klucz do szkatułki, którą Ju-won dała ci na urodziny,
jest w tej książce.
Gdy znajdziesz klucz i otworzysz szkatułkę,
przeczytaj ten liścik.
Tylko po kolei.
Najpierw otwórz szkatułkę,
a potem przeczytaj liścik.
Dobrze?
Będę czekać, Seo-ha.
Jak to otworzyć?
Ukryłam klucz.
W parku rozrywki?
Aż tak się nie postarałam.
Jeśli będziesz grzeczny, powiem ci, gdzie jest.
Zawsze to robisz.
Tylko po kolei.
Najpierw otwórz szkatułkę,
a potem przeczytaj liścik.
Puk, puk.
Szybko przyjechałaś.
Jeszcze pracujesz?
Nie, skończyłam.
Usiądźmy tutaj.
- Siadaj. - Dobrze.
O co chodzi?
Powiedziałam mu,
że byłam Ju-won.
Naprawdę?
Uwierzył ci?
Potrzebuje czasu.
A jeśli nigdy ci nie uwierzy?
Wtedy pewnie mnie zostawi.
Mam nadzieję, że w końcu zrozumie.
Ale jestem gotowa na najgorsze.
Ale czemu tak nagle?
Przecież chciałaś to ukrywać.
Chcę mu coś powiedzieć.
Nie jako Ban Ji-eum,
a jako Yoon Ju-won.
Ja tam się cieszę, że wróciłaś.
Ale jak to jest pamiętać poprzednie życia?
Rodząc się na nowo tyle razy,
prowadziłam przeróżne żywoty i poznałam rozmaitych ludzi.
Mamo! To ja, Hae-wol!
Mamo!
I wielu ludzi straciłam.
Seo-ha.
Dla mnie…
…codziennie są urodziny lub rocznica śmierci kogoś,
kogo kiedyś kochałam.
Rozumiem.
Musiało być ci ciężko.
Gdy tak często się tego doświadcza, człowiek się znieczula.
W pewnym momencie
przestałam mieć nadzieję.
Myślałam sobie: „To życie też przeminie”.
„Znowu umarłam i się odrodziłam”.
Tak czułam.
Ale jedno mnie smuciło.
Nie miałam z kim dzielić się
dobrymi i złymi wspomnieniami.
Wszyscy albo umarli, albo zniknęli.
Nikt mnie nie rozpoznawał.
Ale dzisiaj
czuję się lepiej dzięki tobie.
Beksa.
Wcale nie.
SPOTKANIE Z TYM, Z KIM SIĘ ROZSTALIŚMY
Nie chodziło o to, że była nieśmiertelna.
Ale o to,
że po każdym odrodzeniu pamiętała poprzednie życia.
To nie moje pierwsze życie.
Bo byłam Yoon Ju-won.
Pani Ban.
Seo-ha.
Przepraszam.
Seo-ha.
Masz wśród dłużników kierowców ciężarówek?
Seo-ha.
Ju-won.
Co powiedziała?
Zginął człowiek,
a dyrektor Mun był przy tym obecny.
Jeden zły ruch
i wieść się rozejdzie.
Nie chcę tego słuchać.
Seo-ha zaczął węszyć i zadawać pytania.
Dyrektor Lee się niepokoi.
Ogarnięty poczuciem winy
gotów wyznać, że to on za tym stoi.
Dla pana to kryzys, prezesie Mun.
A dla mnie szansa.
Jak zawsze
zajmę się tym.
W tych kwestiach…
się zgadzamy.
O rety.
Co to tu robi?
Serio, Min-gi?
Zostawiłeś coś w moim pokoju.
A, to.
„A, to”?
Prawie dostałam przez to zawału.
Dotknęłaś ich?
Prawie.
Wcześniej tak ci na tym zależało.
Nie ciekawi cię
twoje pierwsze życie?
Cóż…
Ciekawiło.
Teraz już nie.
A co się stało?
Masz coś pilniejszego?
Nie, coś cenniejszego.
Na tym się skupię.
Moje pierwsze życie nie jest już dla mnie ważne.
Nie ma żadnego znaczenia.
Rozumiem.
W takim razie dobranoc,
panie Kang Min-gi.
Nie ma żadnego znaczenia.
Wiesz, czym są przeszłe życia?
To nie moje pierwsze życie.
„Księżyc i las wiedźmy z Zachodu”.
„Księżyc”…
Moje książki z dzieciństwa
pewnie zostały przeniesione tam.
KSIĘŻYC I LAS WIEDŹMY Z ZACHODU
Jest.
Naprawdę jest klucz.
Klucz do szkatułki, którą Ju-won dała ci na urodziny,
jest w tej książce.
Dzień dobry.
Pan prezes czeka na pana.
Dziękuję. Jest na górze?
Tak, tędy.
Dobrze. Poradzę sobie.
Seo-ha.
Co cię tu sprowadza?
Ojciec cię wezwał?
Nie.
Musiałem coś sprawdzić.
Wczoraj nie odbierałeś telefonu.
Uznałem, że jesteś zajęty.
Smarkaczu.
Widziałeś się z ojcem?
Może coś razem zjemy?
Muszę iść do pracy.
Rozumiem.
Nie wyglądasz najlepiej.
Chyba nie jesteś chory?
Jeśli źle się czujesz,
od razu mi powiedz.
Tyle czasu opiekowałem się twoją matką,
że jestem prawie lekarzem.
Co tak stoisz?
Zobaczyłem, że Seo-ha przyjechał.
Proponowałem, by z nami zjadł.
Macie mi coś do powiedzenia?
Chodzi o firmę?
Nie sądzę.
- Więc wyjdź. - Tato.
- Seo-ha. - Nie wtrącaj się.
Musimy porozmawiać.
Pani Ban.
Pani Yoon.
Ależ się pani napracowała.
Robiła to pani całą noc?
Widać?
Trochę.
Gdzie Seo-ha?
Jeszcze go nie ma.
Nie przyszedł dziś do pracy.
Potrzebuje czasu, by to przetrawić.
Denerwujesz się?
Widać?
Trochę.
Hej, Do-jin.
- Do-jin! - Co?
- Wszyscy wyszli i cię zostawili? - Nie wiem.
Wstawaj.
No dalej.
Szybko, wstawaj.
Stój prosto.
Nogi odmawiają mi posłuszeństwa. Nie panuję nad nimi.
Czemu jesteś taki duży?
Weź się w garść.
Ogarnij się, Do-jin.
Kiedy ty zrobiłeś się taki mały?
Kiedy tyrałem jak wół, opiekując się tobą.
Do-yun.
Chcę lody!
- Hej. - Kup mi lody!
- Cicho bądź. - Kup mi.
Jak się uciszysz.
- No weź, kup mi lody. - Hej.
- Kup mi lody! - Puszczaj.
- No weź. - Puść albo nie żyjesz.
- Chcę lody. - Hej.
- Kup mi! - Czemu…
- Przestań. Hej. - Chcę lody.
- Kup mi! - Ostrzegam cię.
- Kup mi lody. - Ty…
- Najpierw puść. - No weź!
Puść go!
Hej!
Puść go!
Puszczaj, mówię!
Czekaj.
Nic panu nie jest?
Kto to jest?
- Mój brat. - Co?
O rety. Pana brat?
Boże.
Tak mi przykro.
Musiało boleć. Myślałam, że to jakiś pijak.
W porządku.
Też bym mu przywalił.
Kim ty w ogóle jesteś?
Pracuję z panem Ha w…
Wstawaj.
Nie chcę!
Weź mnie na barana!
W ogóle nie jesteście podobni.
Chociaż macie podobne oczy.
A gdyby naprawdę był pijakiem?
Czemu pani to dla mnie robi?
Nic nie poradzę.
Miłość panią zaślepia.
Wiem.
Widzę, że na firmowej kolacji obyło się bez alkoholu.
Dzisiaj się powstrzymywałam.
Martwił się pan o mnie?
Pani Yoon.
Musimy przestać o tym rozmawiać.
- Ale panie Ha… - Jak już pani mówiłem,
nie zamierzam wchodzić z panią w związek.
Ale lubi mnie pan, prawda?
Co nie znaczy, że się z panią zwiążę.
Ale przeproszę.
Moje zachowanie panią zmyliło
i dało pani płonną nadzieję.
Bardzo przepraszam.
Wiem, czym się pan martwi.
Naprawdę.
Ale poradzimy sobie z tym.
Wie pani, o kim ludzie plotkują, gdy jestem z Seo-hą?
O mnie.
O tym, ile mają w porównaniu ze mną.
Ubliżają mi, jakbym był nikim.
Przywykłem do tego.
Ale to nie znaczy, że mnie to nie rani.
Wytrzymuję to, bo tak wybrałem.
Mówi pani, że sobie poradzimy.
Wiem, że jest pani niezależna i otwarta.
Ale ja nie chcę tego robić.
Nie mam czasu, by nawet o tym myśleć.
Dlatego nie chciałem pani o tym mówić.
Bałem się,
że oboje ucierpimy.
Więc…
przestańmy.
Proszę.
Chcesz iść na urodziny do wesołego miasteczka?
Zabrałem też mamę.
Spędzimy fajny dzień we troje.
Dobrze.
Na co chcesz iść najpierw?
Na karuzelę.
A ty?
Do domu strachu.
Przepraszam.
To by było tyle na dziś.
Dobranoc, Seo-ha.
Seo-ha.
Nazwałeś mnie wiedźmą.
To historia o wiedźmie…
Nie. To historia o osobie.
Ju-won to napisała?
Jest pewna osoba, która pamięta wszystkie poprzednie życia.
Jej pierwszym wspomnieniem były dźwięki.
Szum fal,
wiatru
i odgłos dzwonków.
Jej drugim wspomnieniem była jej matka.
Jej zapach,
delikatny dotyk
i ciepłe objęcia.
Ta osoba narodziła się na nowo
i wróciła do matki ze wspomnień,
ale nikt jej nie rozumiał.
Wtedy zrozumiała.
Już nigdzie nie będzie mile widziana.
W jednym życiu tańczyła i pisała piosenki.
W innym straciła kochanka.
W jeszcze innym dziecko.
Pamiętała wszystko, ale nie miała komu się zwierzyć.
W ten sposób minęło kilka jej żyć.
Wiele osób z jej przeszłości się jej bało.
Aż w końcu miała dość cierpienia.
Przy każdym
kolejnym życiu
czuła coraz większy ciężar na sercu.
„Kolejne życie”?
Seo-ha.
Ju-won.
- W kolejnym życiu. - „W kolejnym życiu”.
W kolejnym życiu
chcę cię pamiętać.
Ja…
wrócę do ciebie.
Bohaterką tej książki jest Yoon Ju-won,
obecnie znana jako Ban Ji-eum.
Yoon Ju-won?
Ban Ji-eum?
Jeśli wierzysz w to, co przeczytałeś,
przyjdź tam, gdzie nie dotarliśmy w dniu, w którym dałam ci szkatułkę.
Będę tam na ciebie czekała.
DYREKTOR MUN SEO-HA
Sam się przekonaj, Seo-ha.
Wybrany numer…
Czy jej nie było tu wczoraj?
Była.
Czeka na kogoś?
Na początku osiemnastego życia
ta osoba poznała chłopca.
To było dziwne.
Gdy była przy nim,
czuła, jakby ktoś zdejmował ciężar z jej serca.
Nie wyróżniał się niczym szczególnym.
Jak więc zdołał odciążyć jej serce?
Pomocy!
Pozwolił tej osobie na chwilę zapomnieć o przeszłości
i cieszyć się życiem, jakby miała 12 lat.
Czy osoba, która pamięta 18 poprzednich żyć,
będzie w stanie cieszyć się życiem razem z nim?
Czy ty mnie lubisz?
Odpowiem w twoje urodziny.
Wie pan,
podobno wyznań w urodziny się nie zapomina.
Lubię cię.
Gdy będzie pan potrzebował pomocy,
będę przy panu.
Już dobrze.
Będę przy tobie.
Bo po to się odrodziłam.
Naprawdę jestem aż tak dziwna?
Co w tej osobie lubił pan najbardziej?
Jest pan moją pierwszą miłością.
Podjęłam tę decyzję
po latach rozważań.
Chcę powiedzieć,
że to prawdziwy cud.
To cud, że Yoon Ju-won z przeszłości
wciąż istnieje
i będzie istniała w przyszłości.
Jesteś.
Powinnaś odbierać telefon.
Nie wiedziałem…
Poszedłeś do domu strachu, co?
Seo-ha wybrał karuzelę, więc powinieneś przyjść tutaj.
Co byś zrobiła, gdybym nie zobaczył liściku?
Nie dziś, to jutro.
A jeśli nie jutro, czekałabym dalej.
Mogłem wyrzucić ten liścik.
Ale tego nie zrobiłeś.
Naprawdę jesteś Ju-won?
Chciałam cię znów zobaczyć.
Zawsze gdy umierałam, odmawiałam tę samą modlitwę.
Modliłam się, by w następnym życiu niczego nie pamiętać.
Ale wtedy
tego nie chciałam.
Przepraszam.
To wszystko moja wina.
Nie płacz.
Chcę, żebyś był szczęśliwy, Seo-ha.
Muszę ci coś powiedzieć.
Yoon Ju-won i Ban Ji-eum…
obie pragną twojego szczęścia.
Wiesz?
Seo-ha i Ju-won…
Są bardziej zakochani, niż sądziliśmy.
Jak tak dalej pójdzie,
Seo-ha też będzie miał problemy.
Wiesz, że to się skończy, dopiero gdy staniemy się normalni.
Powinni wiedzieć, zanim będzie za późno.
Zróbmy, co się da…
dopóki wciąż jest szansa.
To…
jak mam cię teraz nazywać?
Ja będę cię nazywać dyrektorem Munem.
A jednak nadal mówisz mi na ty.
Masz rację.
Znowu.
Zwracajmy się do siebie naturalnie, bez zastanawiania się.
W porządku. Niech będzie.
Ale ładne.
Bałam się, że jeśli ci powiem,
więcej się nie zobaczymy.
Sam to powiedziałeś.
Że gdyby Ju-won wróciła, nie chciałbyś jej widzieć.
Była ze mną, gdy ją to spotkało.
Bałem się.
Teraz też?
Już dobrze.
Żyłam w przeszłości,
żyję w teraźniejszości i będę żyła w przyszłości.
Jasne?
Kiedy zdążyłeś zrobić gulasz?
Takiego brata ze świecą szukać.
Dziękuję za posiłek.
Wszystko gra?
A co, mdły?
Za słony.
Chyba nie straciłeś smaku, co?
Masz rację.
Czekaj. Doleję wody.
Halo?
Czemu nie odbierasz?
O co chodzi?
Przyjdziesz na spotkanie, prawda?
Są rozczarowani, że ciągle się wykręcasz.
Jestem trochę zajęta.
Ga-hui będzie rozdawała zaproszenia na ślub.
Przyjdź.
Zaproszenia na ślub?
Ae-gyeong, idę do pracy.
Wujku.
Chodź na chwilę, zanim pójdziesz.
- Po co? - No chodź.
Tadam!
Boże. Co to?
Tak mi się podobał prezent od ciebie,
że też coś kupiłam.
- Dla siebie? - Dla ciebie.
- Dla mnie? - Tak.
No proszę, Ae-gyeong.
Z Seo-hą wszystko w porządku?
To też chciałam tym uczcić.
- Mam otworzyć? - Tak.
Jaki piękny kolor.
Tak? Przymierz.
- Jaki mięciutki! - Boże.
Przymierzę.
Śmiało.
Proszę.
Na tobie wygląda lepiej niż na manekinie.
W takim płaszczu
czekają cię same dobre rzeczy.
Tak.
Wszystko się ułoży.
U Seo-hy, u Cho-won
i u ciebie.
O rany.
Cieszy mnie sama myśl.
Dziękuję, Ae-gyeong.
Chwileczkę.
Tak?
Oczywiście.
Tak się spociłam, że aż chce mi się pić. Daj mi coś zimnego.
Co tym razem?
Było już oskarżenie o morderstwo.
Jaką bzdurę pani wymyśliła teraz?
Będzie panią stać na prawnika, jak panią pozwę?
Drink na mój koszt. Pij i spadaj.
Dla niej to samo.
Yeon-ok.
Ale się zestarzałaś.
„Yeon-ok”?
Odbiło ci?
Gdy mnie uczyłaś, byłaś taka młoda.
Dobrze się bawiłaś z moim mężem?
Lubisz prowadzić
mój hotel?
Kiedy Sang-hyuck cię sprowadził
i pierwszy raz cię zobaczyłam,
wydawałaś się taka inteligentna.
Powinnaś lepiej dbać o to, co mi ukradłaś.
Zobacz, co się z tobą stało.
Nie masz nic.
Ani mojego męża, ani firmy.
Co robisz?
Powinnaś była chociaż odpuścić sobie groźby wobec mojego syna.
Też jesteś matką.
Kim ty jesteś?
Pani Lee Sang-a prosiła, bym to pani przekazała.
Przemierzała zaświaty wściekła na panią
i przegapiła swój czas.
Ale cały czas panią obserwowała.
Pewnie teraz też nas obserwuje.
Pani Jang,
proszę przeprosić dyrektora Muna.
Wtedy spróbuję przekonać panią Lee.
W innym wypadku
do końca życia
będzie panią prześladować.
Jasne?
Żałosne.
Usatysfakcjonowana?
Powiedzmy.
Seo-ha zrobi resztę.
Zgadza się.
Muszę już iść.
Będziemy w kontakcie.
Nie.
Będę zajęta.
Mam coś ważnego do zrobienia.
Ju-won.
Mam nadzieję, że dasz radę sama
bezpiecznie przejść na drugą stronę.
Co ma pani na myśli?
Mamy wielkie szczęście,
że mogłyśmy wrócić do ważnych ludzi z przeszłości.
Mimo to…
po ponownym odrodzeniu
musimy nawiązywać nowe znajomości.
Zrozumiesz.
Wierzę, że wtedy podejmiesz mądrą decyzję.
KANG MIN-GI
To to miejsce
ze stawem i fajerwerkami, o którym mówiłaś?
STAW MUJINJEONG FAJERWERKI
On naprawdę istnieje.
Czemu nie wiedziałam o tym miejscu?
Wcześnie pani przyszła.
Czemu jest pan sam? Gdzie dyrektor Mun?
Pojechał do domu zobaczyć się z prezesem.
Seo-ha.
Jesteś.
Właśnie do ciebie szedłem.
Gdzie ojciec?
Mówił, że ma spotkanie,
więc już wyszedł.
Dlaczego to zrobiłeś?
Nie pojmuję tego.
Dlaczego chciałeś mnie zabić?
Nie wiem, czy mi uwierzysz,
ale nie chciałem cię zabić. To była pomyłka.
Nie wiedziałem, że będziesz w tym samochodzie.
Czyli…
chciałeś zabić ojca?
Ale dlaczego?
Bo postradałem zmysły.
Co masz na myśli?
O czym ty mówisz?
Nie mogłem znieść…
że Yeon-ok była tak blisko twojego ojca.
Nienawidziłem go za to,
że zaniedbywał twoją matkę i dbał tylko o firmę.
I nie mogłem patrzeć…
że mimo to Yeon-ok nadal przy nim trwa.
Ale nie chciałem go zabić, Seo-ha.
Uwierz mi.
To był błąd.
To był wypadek.
Wypadek sprzed 24 lat
i incydent z panem Bangiem z Wonjo Capital…
Pójdziesz na policję i się przyznasz.
Nie masz zbyt wiele czasu.
Jeśli tego nie zrobisz…
zrobię to ja.
Dyrektor Lee z MI Group oddał się w ręce policji.
Jego działania przestępcze pociągnęły za sobą poważne konsekwencje.
W 1998 roku
pan Lee zlecił niejakiemu Bangowi z Wonjo Capital
spowodowanie wypadku samochodu prezesa Muna.
W jego wyniku jedyny syn prezesa Muna i bratanek dyrektora Lee,
dyrektor Mun z hotelu MI, został ciężko ranny.
Panna Yoon, 12-letnia pasażerka auta,
oraz kierowca, pan Ha, zginęli.
Jak się okazuje, niedawno odkryte w Hasan-ri ciało
to ofiara prób zatuszowania
kryminalnej przeszłości dyrektora Lee.
Wciąż nie znamy motywów jego zbrodni,
a MI Group odmawia udzielenia komentarza.
Reputacja MI Group
jako jednej z najważniejszych firm w kraju, wydaje się zagrożona.
Znowu się o mnie martwisz?
Nie, dlaczego?
Zrobiłeś to, co trzeba było.
Czekam, żeby cię uściskać
i powiedzieć: „Dobra robota, Seo-ha”.
„Dziękuję, Seo-ha”.
Halo?
Dyrektorze Mun?
Seo-ha?
Wszystko w porządku.
Nie martw się o mnie.
Do zobaczenia w biurze.
Brzmi na przybitego.
Będę musiała go pocieszyć.
Jak to zrobisz?
Przestraszyłeś mnie.
Złapiesz mnie i zaczniesz biec?
Nie.
W poprzednim życiu byłam tancerką flamenco.
W jeszcze innym?
Każdy ma ich wiele.
Ale większość nie pamięta.
Ty też masz przeszłe życie.
Skąd możesz to wiedzieć?
Widziałam.
Moje poprzednie życie?
Niemożliwe.
Żartujesz sobie?
Chcesz sprawdzić?
Właśnie miałam gdzieś jechać.
Wybierzesz się ze mną na wycieczkę? Z nocowaniem?
Jasne.
To chyba tam.
Chcesz powiedzieć,
że znasz to miejsce z poprzedniego życia tysiąc lat temu?
Wiem o tym od niedawna.
Pamiętam tylko fragmenty swojego pierwszego życia.
Głównie ze snów.
Mogę spytać, co widziałaś?
Mężczyznę idącego w moją stronę
wśród fajerwerków.
Mężczyznę?
Jakiego mężczyznę?
Jesteś zazdrosny o faceta sprzed tysiąca lat?
Nie.
Tylko…
pytam z ciekawości.
Też jeszcze nie wiem, kim on jest.
Ale skoro wciąż go pamiętam,
musiał być dla mnie kimś wyjątkowym.
Czy to jakiś banał w stylu „miłość, która przetrwała tysiąc lat”?
Brzmi świetnie.
Jeśli go kiedyś spotkam, chyba oszaleję z radości.
No weź.
STAW MUJINJEONG FAJERWERKI
To było gdzieś tutaj.
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Jestem od ciebie starszy.
Naprawdę jesteś tym mężczyzną sprzed tysiąca lat?
To miejsce pokaże mi moje poprzednie życie?
No dobrze. Obejrzyjmy twoje przeszłe życie.
Nagle fakt, że tam byłem…
Pan Ha.
…zaczął mnie drażnić.
Nigdy nie wykorzystałam twojej matki.
Pragnęłaś tego i jej to ukradłaś.
Jesteś tchórzem, który okradł chorego człowieka.
Ludzie z przeszłości, z którymi nawiązałaś więź.
Czeka ich
ten sam los, co panią Kim.
Kim ty jesteś?
Napisy: Agnieszka Żurek