(ชาตินี้ก็ฝากด้วยนะ)
(ชาติที่ 6)
มีชาติที่ฉันใช้ชีวิตในสถานที่ที่เงียบสงัด และมีทิวทัศน์งดงามด้วย
"ฉันจะได้เจอคนที่จำชาติที่แล้วได้ เหมือนกับฉันไหมนะ"
ไม่สิ
"ฉันจะได้เจอคนที่เชื่อฉันไหมนะ"
ฉันได้แต่คิดแบบนี้ ขณะมองท้องฟ้ายามค่ำคืน
คุณรู้จัก
เพลงนั้นได้ยังไงครับ
เพราะคนที่แต่งเพลงนี้
คือฉันเอง
"ลองเล่นเวลาที่คิดถึงใครบางคนนะ
มันจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น"
ยุนจูวอนเคยบอกคุณแบบนั้นใช่ไหมคะ
คุณบันจีอึมรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
เพราะฉันคือยุนจูวอนค่ะ
ฉันรู้ค่ะว่ามันยากที่จะเชื่อ
แต่ยังไงก็เป็นเรื่องจริงที่ว่าฉันคือยุนจูวอน
ผมรู้ว่าคุณพูดแบบนี้เพื่อปลอบผม
แต่ผมจะทำเป็นไม่ได้ยินนะครับ
เพราะงั้น…
ช่วยกลับไปด้วยครับ
กรรมการคะ
ที่ฉันพยายามจะบอกคุณ
คือเรื่องราวเกี่ยวกับปาฏิหาริย์ค่ะ
ปาฏิหาริย์ที่ว่ายุนจูวอนที่เคยมีตัวตนในอดีต
ยังมีตัวตนอยู่ในปัจจุบัน
และจะมีตัวตนอยู่ในอนาคตด้วย
คุณจำหนังสือเรื่อง "พระจันทร์กับป่าของแม่มด" ได้ไหมคะ
มันเป็นหนังสือเล่มโปรด ของยุนจูวอนในวัย 12 ปีค่ะ
อ่านอะไรอยู่ถึงสนุกขนาดนั้น
"พระจันทร์กับป่าของแม่มด"
เรื่องเกี่ยวกับอะไร
เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแม่มดที่มีชีวิตอมตะ ได้รับรู้ถึงรักแท้ อะไรประมาณนั้น
ทำไมถึงมีชีวิตอมตะล่ะ
ตัวแม่มดเองก็ไม่รู้
เธอถึงได้ทุกข์เพราะไม่รู้เหตุผล
ทำไมถึงทุกข์ล่ะ
ได้อยู่ไปนานๆ ถือเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
ก็ไม่เสมอไปหรอก
แม่มดไม่ได้มีชีวิตอมตะหรอกค่ะ
เธอแค่
จำเรื่องราวชาติก่อนๆ ได้ ถึงแม้จะเกิดใหม่ก็ตามต่างหากค่ะ
ชาติก่อนเหรอ
ตอนนี้คุณพูดเรื่องอะไรอยู่ครับ
เดี๋ยวคุณก็จะทราบค่ะ
มันอยู่ในหนังสือเล่มนั้นค่ะ กุญแจกล่องเก็บอัญมณีที่ยุนจูวอน
ให้ซอฮาเป็นของขวัญวันเกิด
พอคุณเจอกุญแจ และเปิดดูของในกล่องเก็บอัญมณีแล้ว
ค่อยอ่านกระดาษโน้ตนี้นะคะ
ห้ามข้ามขั้นตอนนะคะ
ต้องเปิดกล่องเก็บอัญมณีก่อน
แล้วอ่านกระดาษโน้ตเป็นลำดับสุดท้าย
เข้าใจไหมคะ
ฉันจะรอนายนะ ซอฮา
มันเปิดยังไง
ฉันซ่อนกุญแจไว้
ซ่อนไว้ที่สวนสนุกเหรอ
ฉันไม่ทุ่มเทขนาดนั้นหรอกนะ
แต่ถ้าวันนี้นายเชื่อฟังฉัน ฉันจะบอกให้เอง
พี่ชอบเป็นแบบนี้ตลอด
ห้ามข้ามขั้นตอนนะคะ
ต้องเปิดกล่องเก็บอัญมณีก่อน
แล้วอ่านกระดาษโน้ตเป็นลำดับสุดท้าย
ก๊อกๆ
อ้าวพี่ มาไวจัง
ยังไม่เสร็จเหรอ
เปล่า เสร็จแล้วล่ะ
พี่ มานั่งตรงนี้
- พี่ นั่งก่อนนะ - อือ
มีเรื่องอะไรเหรอ
ฉันสารภาพกับซอฮาไปแล้ว
ว่าฉันคือยุนจูวอน
จริงเหรอ
แล้วพี่เขาเชื่อไหม
เขาน่าจะต้องการเวลาน่ะ
ถ้าพี่เขาไม่เชื่อพี่ล่ะ
เขาก็อาจจะจากไปก็ได้
ถึงฉันจะหวังให้เขาเอาชนะมันแล้วมาหาฉัน
แต่ฉันก็เตรียมใจเผื่อไว้แล้วล่ะ
แต่ทำไมจู่ๆ ถึงบอกเขาล่ะ
ไหนว่าพี่อยากปิดบังไง
มีเรื่องที่ฉันอยากบอกซอฮาให้ได้
ในฐานะยุนจูวอน
ไม่ใช่บันจีอึม
ฉันมีความสุขที่พี่กลับมานะ
แต่การจำชาติที่แล้วได้ มันรู้สึกยังไงเหรอ
ฉันเกิดและตายมาแล้วหลายครั้ง
ใช้ชีวิตมาหลายรูปแบบและเจอผู้คนมากมาย
ท่านแม่ ข้าแฮวอล
ท่านแม่
แต่ก็มีคนที่จากฉันไปมากมายเหมือนกัน
ซอฮา
สำหรับฉันแล้ว ทุกๆ วัน…
เป็นวันเกิดและวันครบรอบวันตาย
ของใครคนหนึ่งที่ฉันรักในชาติก่อนๆ
ก็น่าจะเป็นแบบนั้น
พี่ฉันคงลำบากมากเลยสินะ
พอมันเกิดขึ้นซ้ำๆ ฉันก็เริ่มชินแล้วล่ะ
พอถึงช่วงเวลาหนึ่ง
ฉันก็เลิกคาดหวัง
และคิดว่า "ชาตินี้ก็คงดำเนินไปแบบนี้สินะ"
"ฉันคงตายและเกิดใหม่อีกครั้งสินะ"
เริ่มคิดแบบนั้นน่ะ
แต่มีสิ่งที่ฉันเสียดายเหมือนกัน
คือไม่มีคนที่ฉันแบ่งปัน
ความทรงจำดีๆ หรือเศร้าได้เลย
เพราะทุกคนต่างก็ตาย ไม่ก็จากไป
และไม่มีใครจำฉันได้
แต่ว่าวันนี้
ฉันได้กำลังใจเพราะน้องสาวเลย
ยัยขี้แย
ไม่ใช่สักหน่อย
(คู่กันแล้วไม่แคล้วกัน)
แม่มดไม่ได้มีชีวิตอมตะหรอกค่ะ
เธอแค่
จำเรื่องราวชาติก่อนๆ ได้ ถึงแม้จะเกิดใหม่ก็ตามต่างหากค่ะ
เพราะนี่ไม่ใช่ชาติแรกของฉัน
เพราะฉันคือยุนจูวอนค่ะ
คุณบันจีอึม
ซอฮา
ฉันขอโทษนะ
ซอฮา
ในบรรดาลูกหนี้ของคุณ
มีคนขับรถบรรทุกไหมครับ
ซอฮา
พี่
เธอพูดว่าอะไรกันนะ
มีคนตายไป
และกรรมการมุนซอฮาก็อยู่ในจุดเกิดเหตุด้วยค่ะ
ถ้าผิดพลาดไปแม้แต่นิดเดียว ก็อาจทำให้…
เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้น ถูกขุดคุ้ยออกมาได้นะคะ
ถึงเวลาที่คุณควรพอได้แล้วนะ
ซอฮาเที่ยวตามหาความจริงไปทั่ว
และนั่นทำให้ผู้อำนวยการอีซังฮยอก กระสับกระส่ายมากค่ะ
ความรู้สึกผิดที่ติดค้างในใจมานาน
อาจทำให้เขาสารภาพกับซอฮา ว่าเป็นฝีมือตัวเองก็ได้
นี่ถือเป็นสถานการณ์วิกฤต สำหรับท่านประธานใหญ่ได้เลยนะ
แล้วก็ถือเป็นโอกาสของฉันค่ะ
ฉันจะดูแลให้ดี
เหมือนที่ผ่านมาเองค่ะ
ท่านประธานใหญ่กับฉัน
คิดตรงกันในเรื่องพวกนี้นี่คะ
ตกใจหมด
ทำไมมันถึงมาอยู่ตรงนี้ล่ะ
คังมินกี เขานี่นะ จริงๆ เลย
คุณเอาของมาไว้ในห้องฉันด้วย
อ้อ อันนั้นเหรอ
"อ้อ อันนั้นเหรอ" งั้นเหรอ
ฉันเกือบหัวใจวายเพราะไอ้ "อันนั้น" ของคุณเลยนะคะ
ได้ลองจับมันดูไหมครับ
เกือบจับแล้วค่ะ
ทีก่อนหน้านี้มาขอจับอยู่หยกๆ
คุณไม่อยากรู้เหรอครับ
ชาติแรกของคุณ
ก็…
เคยอยากรู้อยู่ค่ะ
แต่ตอนนี้ไม่ค่อยเท่าไร
หรือว่าคุณ
มีเรื่องที่เร่งด่วนกว่ามันเหรอครับ
มีเรื่องที่ล้ำค่ากว่ามันค่ะ
ฉันจะสนใจแค่เรื่องนั้นค่ะ
สำหรับฉันตอนนี้ เรื่องราวในชาติแรก ไม่ได้มีความหมายกับฉันเลยค่ะ
ไม่สำคัญเลยสักนิด
งี้นี่เอง
เอาล่ะ ถ้างั้นนะคะ คุณคังมินกี
ราตรีสวัสดิ์
มันไม่มีความหมายอะไรเลยสินะ
นายรู้ไหมว่าชาติที่แล้วคืออะไร
เพราะนี่ไม่ใช่ชาติแรกของฉัน
"พระจันทร์กับป่าของแม่มด"
"พระจันทร์…"
หนังสือที่ฉันเคยอ่านตอนเด็กๆ
น่าจะถูกย้ายไปไว้ชั้นบนหรือเปล่านะ
("พระจันทร์กับป่าของแม่มดทิศตะวันตก")
เจอแล้ว
มีกุญแจอยู่จริงด้วย
มันอยู่ในหนังสือเล่มนั้นค่ะ กุญแจกล่องเก็บอัญมณีที่ยุนจูวอน
ให้ซอฮาเป็นของขวัญวันเกิด
มาแล้วเหรอคะ
ท่านประธานใหญ่กำลังรออยู่ค่ะ
ครับ เขาอยู่ชั้นสองหรือเปล่าครับ
ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ
ไม่เป็นไรครับ คุณทำงานต่อเถอะครับ
ซอฮา
ลมอะไรหอบแกมาบ้านนี้กันเนี่ย
ถูกพ่อเรียกตัวเหรอ
เปล่าครับ
ผมมีธุระที่นี่
เมื่อวานฉันโทรหาแต่แกไม่รับ
เลยนึกว่าแกงานยุ่ง
เจ้าหมอนี่
แล้วเจอพ่อหรือยัง
ไปกินข้าวกันเถอะ เราสามคนไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้ว
ผมต้องไปทำงานน่ะครับ
ก็ได้
แต่สีหน้าแกดูไม่ค่อยดีเลย
ไม่ได้ป่วยตรงไหนใช่ไหม
ถ้ารู้สึกไม่สบาย
ก็บอกลุงทันทีเลยนะ
พอได้ดูแลแม่แกมานาน
ฉันก็แทบจะเหมือนหมอคนหนึ่งเลย
มาถึงแล้วมัวทำอะไรอยู่ ไม่ขึ้นไปล่ะ
พอดีผมเจอซอฮา
เลยกำลังชวนเขาไปกินข้าวด้วยกันครับ
ทั้งสองท่านไม่มีอะไรจะบอกผมเหรอครับ
เรื่องบริษัทเหรอ
ไม่ใช่หรอกครับ
- งั้นก็กลับไปซะ - พ่อครับ
- ซอฮา - อยู่เฉยๆ เถอะครับ
ฉันขอคุยด้วยหน่อย
คุณบันจีอึม
คุณยุนโชวอน
เตรียมตัวมาเยอะเลยนะคะ
คุณโต้รุ่งทั้งคืนเพราะทำอันนี้สินะ
มองออกเลยเหรอ
นิดหนึ่ง
แล้วพี่ซอฮาล่ะ
ยังไม่มาเลย
วันนี้เขาไม่เข้างานด้วย
คงยากที่เขาจะทำใจยอมรับได้
กังวลเหรอ
มองออกเลยเหรอ
นิดหนึ่ง
นี่ ฮาโดจิน
- เฮ้ย ฮาโดจิน - หือ
- คนอื่นทิ้งนายไว้แล้วชิ่งเหรอ - ไม่รู้สิ
ลุกขึ้นมา
จริงๆ เลยเว้ย
นี่ รีบลุกขึ้นมาซะ
นี่ นายยืนดีๆ ไม่ได้หรือไง
ร่างผมมันไม่ขยับตามใจอยากอะ ผมบังคับไม่ได้
ให้ตายเถอะ ตัวก็ใหญ่อย่างกับควาย
ตั้งสติเดี๋ยวนี้เลย
ตั้งสติหน่อยเถอะ โดจิน
พี่ ว่าแต่ทำไมพี่ถึงตัวเล็กลงขนาดนี้ล่ะ
เพราะฉันทำงานหลังขดหลังแข็ง เพื่อเลี้ยงดูนายไง
พี่
ผมขอไอศกรีม
- เฮ้ย - ซื้อไอศกรีมให้ผมหน่อย
- นี่ หนวกหูคนอื่น - โธ่ ซื้อให้หน่อย
เดี๋ยวซื้อให้ เงียบซะ
- ซื้อให้ผมหน่อย ซื้อให้หน่อยสิครับ - นี่
- ซื้อให้หน่อย - ปล่อยฉันก่อน
- ซื้อเร็ว - วันนี้นายตายแน่ ปล่อยฉัน
- ซื้อให้หน่อย - นี่
- ซื้อให้ผมเถอะนะครับ - เจ้านี่
- บอกให้หยุดไง - ซื้อให้หน่อย
- บอกให้ซื้อให้ผมไง - ฉันเตือนแล้วนะ
- ซื้อให้ผมหน่อย - ไอ้นี่…
- ปล่อยฉันก่อน - ซื้อให้หน่อย
ปล่อยเขานะคะ
นี่
ปล่อยเขานะ ปล่อยเดี๋ยวนี้
นี่ ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้เลยนะ
เดี๋ยวครับ เดี๋ยว
คุณเป็นอะไรไหมคะ
เขาเป็นใครกันคะ
- น้องชายผมเองครับ - อะไรนะคะ
ตายแล้ว น้องคุณเหรอคะ
ทำยังไงดี
ขอโทษด้วยนะคะ
เจ็บมากใช่ไหมคะ ฉันนึกว่าเป็นคนเมา
ไม่เป็นไรหรอกครับ
ถ้าไม่ได้คุณยุนโชวอน คงเป็นผมที่ตีเขาเอง
ว่าแต่คุณเป็นใครครับ
ฉันกับคุณเลขาฮาทำงาน…
นี่ ลุกขึ้นมา
โอ๊ย ไม่รู้แล้ว
ถ้าจะกลับก็แบกผมกลับเลยสิ
ว่าแต่เขาดูไม่เหมือนคุณเลขาฮาสักนิดเลยนะคะ
หรือดวงตาคล้ายกันอยู่นะ
คุณดุ่มๆ เข้ามาแบบนี้ ถ้าเขาเป็นคนเมาจริงๆ จะทำยังไงครับ
ผมไม่เคยทำตัวดีๆ กับคุณสักหน่อย
ก็ฉันเกลียดคุณไม่ลง จะให้ทำยังไงล่ะคะ
คุณกำลังตาบอดเพราะความรักครับ
ฉันรู้ค่ะ
ได้ยินว่าคุณมีกินเลี้ยงแถวนี้ คงไม่ได้ดื่มเยอะสินะครับ
วันนี้ฉันยั้งตัวเองไว้น่ะค่ะ
คุณกำลังเป็นห่วงฉันอยู่เหรอคะ
คุณยุนโชวอน
เราเลิกพูดเรื่องแบบนี้กันเถอะครับ
- คุณเลขาฮา… - ก่อนหน้านี้ผมก็เคยบอกไปแล้ว
ผมไม่คิดที่จะเปลี่ยนสถานะ กับคุณยุนโชวอนแม้แต่น้อยครับ
แต่คุณชอบฉันนี่คะ
ถึงชอบกัน ก็ไม่ใช่ว่าจะคบกันเสมอไปนะครับ
แต่ผมจะขอโทษคุณเองครับ
ที่ทำตัวเหมือนเปิดโอกาสให้คุณ
และทำให้คุณยุนโชวอนสับสน
ผมขอโทษจากใจจริงครับ
ฉันรู้ว่าคุณกังวลเรื่องอะไรค่ะ
ฉันรู้ดี
แต่เราฝ่าฟันมันไปได้นะคะ
รู้ไหมครับว่าถ้าผมอยู่กับซอฮา คนจะพูดถึงใครมากกว่ากัน
ผมเองครับ
พวกเขาพูดถึงผม แล้วเปรียบเทียบผมกับสิ่งที่ตัวเองมี
ดูถูกและทำให้ผมดูน่าสมเพช
ตอนนี้ผมชินกับเรื่องพวกนั้นแล้วครับ
แต่ใช่ว่าชินแล้วจะไม่รู้สึกอะไรครับ
ผมแค่อดทนครับ เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมเลือก
คุณบอกว่าเราจะฝ่าฟันไปได้ใช่ไหมครับ
ผมรู้ครับว่าคุณยุนโชวอนเป็นตัวของตัวเอง และไม่มีอคติ
แต่ผมไม่คิดที่จะทำแบบนั้นครับ
ผมไม่มีเวลาว่างพอที่จะคิดถึงเรื่องนั้นด้วยครับ
เพราะแบบนี้ผมถึงไม่อยากบอกคุณครับ
เพราะกลัวว่าทั้งคุณยุนโชวอน
และผมจะเจ็บเปล่าๆ
เพราะงั้น
เราพอเท่านี้เถอะครับ
ผมขอร้องครับ
ตอนวันเกิดซอฮา พี่ไปสวนสนุกเป็นเพื่อนไหม
ผมพาแม่มาด้วย
วันนี้เราสามคนไปเล่นให้สนุกกันเลยนะ
อือ
ไปถึงแล้วนายอยากเล่นอะไรก่อน
ม้าหมุนมั้ง
แล้วพี่ล่ะ
บ้านผีสิงมั้ง
โทษทีค่ะ
วันนี้พอเท่านี้
ราตรีสวัสดิ์นะ มุนซอฮา
ซอฮา
มุนซอฮา
นายเคยเรียกฉันว่าแม่มดใช่ไหม
นี่เป็นนิทานเกี่ยวกับแม่มด
ไม่สิ คนคนหนึ่งที่ฉันอยากเล่าให้นายฟัง
พี่เป็นคนเขียนเหรอ
มีคนคนหนึ่งที่จำชาติที่แล้ว ของตัวเองได้ทุกชาติอย่างชัดเจน
ความทรงจำในชาติแรกเป็นเสียง
เสียงคลื่น
เสียงสายลม
เสียงกระดิ่ง
ความทรงจำในชาติที่สองคือแม่
กลิ่นหอมๆ
สัมผัสที่อ่อนโยน
อ้อมกอดที่อบอุ่น
คนคนหนึ่งได้เกิดใหม่
และตามหาแม่ที่อยู่ในความทรงจำ
แต่ก็ไม่มีใครเข้าใจ
เธอรับรู้ได้ในตอนนั้น
ว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่มีที่ใดต้อนรับ
บางชาติเธอก็เต้นรำและแต่งเพลงด้วย
บางชาติก็สูญเสียคนรัก
บางชาติก็สูญเสียลูก
ถึงจะจดจำทุกอย่างได้ แต่ก็ไม่สามารถเปิดเผยกับใครได้
ใช้ชีวิตหลายชาติไปแบบนั้น
ความสัมพันธ์มากมายที่ผ่านมาแล้วผ่านไป ทำให้คนคนหนึ่งกลัว
และคนคนหนึ่งก็เริ่มเหนื่อยกับการเจ็บปวด
ทุกครั้ง
ที่ต้องเผชิญกับชาติหน้า ครั้งแล้วครั้งเล่า
ก็รู้สึกเหมือนมีก้อนหินทับถมอยู่ในใจทีละก้อน
"ชาติหน้า" เหรอ
ซอฮา
พี่
- ในชาติหน้า - "ในชาติหน้า"
ในชาติหน้า
ฉันก็อยากจำนายได้
ฉันจะ…
กลับมาหานายอีกนะ
ตัวเอกของหนังสือเล่มนี้คือยุนจูวอน
ซึ่งตอนนี้คือบันจีอึมค่ะ
ยุนจูวอนเหรอ
บันจีอึมเหรอ
ถ้าคุณเชื่อเรื่องนี้
ก็ให้มายังสถานที่ที่เราไปไม่ถึง ในวันที่ฉันให้กล่องเก็บอัญมณีกับคุณนะคะ
ฉันจะรอคุณอยู่ที่นั่นค่ะ
(กรรมการมุนซอฮา)
นายต้องมายืนยันด้วยตัวเอง ซอฮา
ไม่มีการตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก…
เมื่อวานคนนั้นก็มาไม่ใช่เหรอ
นั่นสิ
เธอรอใครอยู่หรือเปล่านะ
เมื่อชาติที่ 18 เริ่มต้นขึ้น
เธอก็ได้พบเด็กน้อยคนหนึ่ง
มันแปลกมากเลย
เวลาที่อยู่กับเด็กน้อย
ก็รู้สึกเหมือนก้อนหินที่ทับถมอยู่ ถูกยกออกไปทีละก้อน
เด็กน้อยคนนั้นไม่มีอะไรพิเศษเลย
แต่ทำไมถึงเบาใจขึ้นนะ
ช่วยด้วย
คนคนหนึ่งลืมความทรงจำต่างๆ ในชาติก่อนไปชั่วขณะ
และยิ้มได้เหมือนเด็กอายุ 12
คนคนหนึ่งที่จำเรื่องราว 18 ชาติของตัวเองได้
จะสามารถยิ้มไปกับเด็กน้อยได้ไหมนะ
พี่ชอบผมเหรอ
ไว้พี่จะตอบคำถามนั้นตอนวันเกิดนายนะ
ทำไมล่ะคะ
ถ้าถูกสารภาพรักในวันเกิด จะกลายเป็นความทรงจำไปอีกนานไงคะ
ฉันชอบคุณค่ะ
เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณต้องการความช่วยเหลือ
ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเองค่ะ
ไม่เป็นไรแล้วค่ะ
ฉันจะอยู่ข้างๆ นายเอง
เพราะชาตินี้ฉันเกิดมาเพื่อทำแบบนั้นค่ะ
ฉันแปลกมากเลยเหรอคะ
คุณชอบเธอมากขนาดนั้นตรงไหนเหรอคะ
กรรมการเป็นรักแรกของฉันค่ะ
นี่เป็นความจริงใจที่กลั่นกรอง
ผ่านช่วงเวลานานหลายปีเลยนะคะ
ที่ฉันพยายามจะบอกคุณ
คือเรื่องราวเกี่ยวกับปาฏิหาริย์ค่ะ
ปาฏิหาริย์ที่ว่ายุนจูวอนที่เคยมีตัวตนในอดีต
ยังมีตัวตนอยู่ในปัจจุบัน
และจะมีตัวตนอยู่ในอนาคตด้วย
มาแล้วเหรอคะ
ทำไมมาอยู่ตรงนี้แต่ไม่รับโทรศัพท์ล่ะครับ
ผมไม่รู้เลย…
คุณไปบ้านผีสิงมาใช่ไหมคะ
นี่เป็นเครื่องเล่นที่มุนซอฮาอยากเล่น คุณก็ควรมาที่นี่สิคะ
ถ้าผมไม่อ่านกระดาษโน้ตจะทำไง ทำไมมารออยู่ที่นี่ครับ
ถ้าวันนี้คุณไม่มา ก็คงมาวันพรุ่งนี้
ถ้าไม่ใช่พรุ่งนี้ก็คงวันต่อมา ฉันแค่รอคุณไปเรื่อยๆ ก็ได้
ผมอาจจะทิ้งกระดาษโน้ตนั่นก็ได้นี่ครับ
คุณไม่ได้ทิ้งนี่คะ
พี่จริงๆ เหรอ
ฉันอยากเจอนายอีกมาตลอด
ทุกครั้งที่ตาย ฉันมักจะภาวนาแบบเดิม
ว่าขอให้ชาติหน้าฉันจำอะไรไม่ได้
แต่ตอนนั้น
ฉันไม่อยากขอแบบนั้น
ขอโทษนะ
ขอโทษนะ เพราะผมเอง
อย่าร้องไห้สิ
ฉันอยากให้นายมีความสุขนะ ซอฮา
มีเรื่องที่ฉันอยากบอกนายให้ได้
ยุนจูวอนกับบันจีอึม
อยากให้มุนซอฮามีความสุขให้มากๆ
รู้ไหม
ซอฮากับจูวอน
รักกันมากกว่าที่คิด
ขืนปล่อยไว้แบบนี้
สุดท้ายก็จะเกิดปัญหากับมุนซอฮาด้วย
เธอก็รู้นี่ ว่าเราต้องใช้ชีวิตเป็นปกติ ปัญหาถึงจะจบ
เราก็ต้องให้พวกเขารู้ก่อนจะสายไป
แยกกันไปทำสิ่งที่แต่ละคนทำได้เถอะ
ในตอนที่ยังมีโอกาสอยู่
ว่าแต่…
ตอนนี้เราเรียกกันยังไงดีครับ
ฉันจะเรียกว่า "คุณกรรมการ" ต่อไปนะ
ปากว่าแบบนั้น แต่ตอนนี้คุณพูดไม่มีหางเสียงนะ
จริงด้วย
นี่ก็ด้วย
เราแค่ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะ ไม่ต้องกำหนดว่าจะเรียกยังไง
ก็ได้ เอาสิ
สวยจัง
ฉันเคยกลัวที่จะบอกนาย
เพราะกลัวว่าจะไม่ได้เจอนายอีก
นายเคยบอกแบบนั้นนี่
ว่าถ้ายุนจูวอนปรากฏตัวอีกครั้ง นายจะไม่มาเจออีก
เพราะเธอโชคร้ายระหว่างที่อยู่กับผม
ผมเลยกังวลน่ะ
ตอนนี้ก็ด้วยเหรอ
ไม่เป็นไรหรอก
เพราะฉันอยู่ในอดีต
อยู่ในปัจจุบัน และจะอยู่ในอนาคตด้วย
โอเคไหม
เอาเวลาไหนต้มซุปเต้าเจี้ยวกันครับเนี่ย
พี่ผมช่างเอาใจใส่จริงๆ
จะทานแล้วนะครับ
พี่ โอเคไหมเนี่ย
ทำไม จืดเหรอ
เค็มปี๋เลย
พี่ไม่ได้สูญเสียประสาทรับรสหรืออะไรใช่ไหม
จริงด้วยแฮะ
รอแป๊บ เดี๋ยวฉันเติมน้ำต้มให้ใหม่
ฮัลโหล
นี่ ทำไมเธอไม่รับโทรศัพท์เลย
มีเรื่องอะไรอีก
เธอจะมางานรวมตัวรอบนี้ใช่ไหม
คนอื่นๆ น้อยใจที่เธอชอบเทนะ
อ้อ ฉันติดงานนิดหน่อยน่ะ
กาฮีจะมาแจกการ์ดแต่งงาน
ต้องมาด้วยล่ะ
การ์ดแต่งงานเหรอ
แอกยอง ฉันไปทำงานนะ
อา
ก่อนไปทำงาน มานี่ก่อน
- ทำไม - มาเถอะน่า
แต่นแต๊น
ตายจริง นี่อะไรน่ะ
ฉันดีใจที่รอบก่อนอาซื้อเสื้อให้
ฉันเลยซื้อเสื้อมาบ้างน่ะ
- ของเธอเหรอ - ของเธอแหละ
- ของฉันเหรอ - อือ
คิมแอกยอง
กับซอฮาไปได้สวยใช่ไหม
ฉันเลยซื้อมาให้เพื่อเป็นการฉลองไปด้วย
- งั้นฉันขอดูหน่อยนะ - อือ
สีสวยมากเลย
จริงเหรอ รีบลองใส่ดูสิ
- ตายจริง นุ่มมากเลย - ตายแล้ว
ฉันลองใส่ดูดีไหม
อือ ลองใส่เลย
เอาล่ะ ไหน
คุณพระ สวยกว่าหุ่นใส่อีก
ใส่เสื้อตัวนี้
แล้วในอนาคตจะมีแต่เรื่องดีๆ
อือ
ฉันจะใส่เสื้อตัวนี้แล้วเดินบนทางกลีบกุหลาบ
กับซอฮา โชวอน
แล้วก็แอกยองของฉัน
ตายจริง
แค่จินตนาการก็มีความสุขแล้ว
ขอบใจนะ แอกยอง
แป๊บนะ
ค่ะ คุณป้า
จัดไปค่ะ
พอเสียเหงื่อแล้วคอแห้งเลย ขอเครื่องดื่มเย็นๆ หน่อย
วันนี้มีเรื่องอะไรอีก
คราวก่อนมากล่าวหาคนบริสุทธิ์ว่าเป็นฆาตกร
รอบนี้จะมาพล่ามเรื่องเหลวไหลอะไรอีก
ถ้าโดนฟ้องขึ้นมา มีเงินจ้างทนายไหมเหอะ
ฉันจะเลี้ยงเครื่องดื่มเย็นๆ ดื่มแล้วรีบกลับไปซะ
เอาแบบเดียวกันให้เธอ
จางยอนอ๊ก
พี่ฉันแก่ลงเยอะนะเนี่ย
"พี่" เหรอ
เธอบ้าไปแล้วสินะ
ตอนเป็นติวเตอร์ให้ฉัน พี่ดูสาวมากเลยนะ
มีความสุขกับสามีฉันหรือเปล่า
โรงแรมฉันล่ะ
ถูกใจไหม
ตอนที่พี่ตามพี่ชายฉันมา
แล้วเราได้เจอกันครั้งแรก พี่ดูเปล่งประกาย
และเฉลียวฉลาดมากนะ
ไหนๆ แย่งไปจากฉันแล้วก็น่าจะทำให้ดีหน่อยสิ
ไหงสภาพพี่เป็นแบบนี้เนี่ย
ทั้งตำแหน่งข้างสามีฉัน ทั้งบริษัท
พี่คว้าน้ำเหลวทุกอย่างเลยนี่
ทำบ้าอะไรของเธอ
แต่อย่างน้อยพี่ก็ไม่ควรมาขู่ลูกชายฉันหรือเปล่า
พี่เองก็เป็นแม่คนเหมือนกันแท้ๆ
เธอคือใครกัน
คุณอีซังอาฝากบอกมาแบบนี้ค่ะ
เธอล่องลอยอยู่ในโลกหลังความตาย เพราะโกรธแค้นท่านประธาน
แล้วพลาดจังหวะที่จะไปสู่สุคติ
ก็เลยจับตามองดูคุณอยู่ตลอดค่ะ
ตอนนี้เธอก็น่าจะมองดูอยู่นะ
ท่านประธาน
ไปขอโทษคุณกรรมการอย่างจริงใจด้วยค่ะ
แล้วฉันจะลองไปโน้มน้าวคุณอีซังอาดูค่ะ
ไม่อย่างนั้น
เธอบอกว่าจะตามวนเวียน
อยู่ข้างๆ ท่านประธานไปตลอดค่ะ
รู้ไหมคะ
น่าสงสารจริงๆ
แค่นี้จะสะใจเหรอคะ
ก็นิดหน่อย
ที่เหลือเดี๋ยวซอฮาคงจัดการเองแหละ
ก็จริงค่ะ
งั้นฉันคงต้องขอตัวก่อนแล้ว
ฉันจะติดต่อไปนะคะ คุณป้า
ไม่ต้องหรอก
ฉันคงจะยุ่ง
ฉันมีธุระสำคัญมากๆ ที่ต้องทำน่ะ
จูวอน
ฉันอยากให้เธอข้ามผ่านไปได้ ด้วยตัวคนเดียวอย่างปลอดภัยนะ
จากตรงนี้ไปยังที่นั่น
หมายถึงอะไรเหรอคะ
สำหรับคนอย่างพวกเรา
ถ้าสามารถใช้ชีวิตสนิทสนมกับ ความสัมพันธ์ในชาติก่อนได้ถือเป็นเรื่องโชคดี
แต่ว่า…
เมื่อเกิดใหม่แล้ว
ก็ควรจะพบเจอกับความสัมพันธ์ใหม่ๆ นี่นา
เดี๋ยวเธอจะเข้าใจเอง
เมื่อถึงตอนนั้น ฉันก็เชื่อว่าเธอจะตัดสินใจอย่างหลักแหลมนะ
(คังมินกี)
ที่นี่เหรอครับ
บ่อน้ำกับดอกไม้ไฟที่คุณเคยบอกคราวก่อน
(บ่อน้ำมูจินจอง ดอกไม้ไฟ)
มีอยู่จริงๆ ด้วยแฮะ
ทำไมฉันไม่รู้จักที่นี่มาก่อนนะ
มาเร็วจังนะครับ
ทำไมมาคนเดียวล่ะคะ คุณกรรมการล่ะ
เขาจะแวะไปหาท่านประธานใหญ่ที่บ้านก่อนครับ
ซอฮา
อยู่ที่นี่เองเหรอครับ
ผมกำลังว่าจะไปหาอยู่พอดี
แล้วพ่อล่ะครับ
พ่อแกบอกว่ามีประชุมแต่เช้า
เลยออกไปแล้วน่ะ
เหตุผลคืออะไรครับ
ไม่ว่าจะคิดเท่าไร ผมก็ไม่รู้เหตุผลเลย
เหตุผลที่คุณพยายามจะฆ่าผม
ไม่รู้ว่าแกจะเชื่อไหม แต่ซอฮา…
ฉันไม่ได้จะฆ่าแกนะ มันเป็นความผิดพลาด
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าวันนั้นแกนั่งรถคันนั้น
ถ้างั้น…
ลุงตั้งใจจะฆ่าพ่อเหรอ
เพราะอะไรกันครับ
ตอนนั้นฉันเป็นบ้าไป
หมายความว่าไงครับ
ผมถามว่าลุงหมายถึงอะไรไง
ฉันไม่ชอบ…
ที่ยอนอ๊กใกล้ชิดกับพ่อแก
และเกลียดพ่อแก
ที่สนใจแต่บริษัท ไม่สนว่าแม่แกจะเป็นหรือจะตาย
และฉันไม่สามารถทนดูจางยอนอ๊ก
ตามพ่อแกไปไหนมาไหน เพื่อไล่ตามจับเขาได้ด้วย
แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าจริงๆ นะ ซอฮา
เชื่อฉันเถอะ
มันเป็นความผิดพลาด
และเป็นอุบัติเหตุ
ทั้งเรื่องอุบัติเหตุรถยนต์เมื่อ 24 ปีก่อน
และคดีเถ้าแก่บัง วอนโจแคปปิตอล…
ไปมอบตัวด้วยครับ
ผมคงให้เวลานานไม่ได้
ถ้าลุงไม่เคลื่อนไหว
ผมจะเคลื่อนไหวเองครับ
ผู้อำนวยการอีซังฮยอกแห่งเอ็มไอกรุ๊ป ได้เข้ามอบตัวกับตำรวจครับ
ซึ่งทำให้อาชญากรรมในอดีตของเขา ส่งผลกระทบรุนแรงขึ้นครับ
ในปี 1998 ผู้อำนวยการอีซังฮยอก
ได้จ้างวานนายบัง ประธานบริษัทวอนโจแคปปิตอล
ให้ก่อเหตุชนรถยนต์หนึ่งคัน ของครอบครัวประธานใหญ่มุนแล้วหนี
อุบัติเหตุนี้เป็นเหตุให้ลูกชายคนเดียว ของประธานใหญ่มุนและหลานชายของผอ.อี
กรรมการผู้จัดการมุนซอฮา แห่งโรงแรมเอ็มไอได้รับบาดเจ็บ
และเด็กหญิงยุน วัย 12 ปี ที่โดยสารมาด้วย
กับนายฮา คนขับรถเสียชีวิตครับ
นอกจากนี้ มีการเปิดเผยว่า ศพที่ถูกพบที่หมู่บ้านฮาซันเมื่อไม่นานมานี้
เป็นการจ้างวานของผู้อำนวยการอี
เพื่อปกปิดพฤติกรรมในอดีต ทำให้เป็นที่น่าตื่นตระหนกอย่างมากครับ
ในตอนนี้ยังไม่มีการเปิดเผย แรงจูงใจในการก่อเหตุที่แน่ชัด
และทางเอ็มไอกรุ๊ปเอง ก็มีคำสั่งไม่ให้พูดถึงคดีนี้ครับ
เหตุการณ์นี้ทำให้เอ็มไอ องค์กรชั้นนำในประเทศ
ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายร้ายแรง ต่อภาพลักษณ์ขององค์กรได้ครับ
คุณโทรมาเพราะเป็นห่วงผมอีกแล้วสินะ
เปล่านะ ทำไมฉันต้องเป็นห่วงด้วยคะ
คุณตั้งใจแน่วแน่ และพยายามทำให้สำเร็จจนถึงที่สุดเชียวนะ
ฉันกำลังรอคุณอยู่ค่ะ เพื่อจะได้กอดคุณ
แล้วบอกว่า "เหนื่อยมามากนะ มุนซอฮา"
"ขอบใจนะ มุนซอฮา" แบบนี้น่ะ
ฮัลโหล
กรรมการคะ
ซอฮา
ผมไม่เป็นไร
คุณไม่ต้องเป็นห่วงผมก็ได้ครับ
เจอกันที่สำนักงานนะครับ
เสียงเขาดูซึมๆ ด้วย
สงสัยคงต้องทำให้มุนซอฮายิ้มเยอะๆ แล้ว
จะทำให้ผมยิ้มยังไงครับ
ตกใจหมดเลย
คราวนี้จะจับมือผมแล้วพาวิ่งอีกเหรอ
เปล่าค่ะ
ชาติที่แล้วฉันเคยเป็นนักเต้นฟลาเมงโก้ค่ะ
มันคือชาติที่แล้วชาติอื่นสินะ
ไม่ว่าใครก็มีชาติที่แล้วค่ะ
แค่จำไม่ได้เท่านั้น
กรรมการก็มีชาติที่แล้วเหมือนกันค่ะ
คุณบันจีอึมรู้ได้ยังไงครับ
เพราะฉันเห็นค่ะ
ชาติที่แล้วของผมเหรอ
เป็นไปไม่ได้น่า
คุณกำลังพยายามทำให้ผมขำใช่ไหม
อยากเช็กดูไหมคะ
ฉันมีที่ที่ต้องไปอยู่พอดี
ไปด้วยกันไหมคะ สองวันหนึ่งคืน
เอาสิครับ
น่าจะเป็นตรงนั้นนะคะ
คุณกำลังจะบอกว่า
ผมกำลังมองจุดที่คุณบันจีอึมเคยมา ในชาติที่แล้วเมื่อพันปีก่อนเหรอ
ฉันเองก็เพิ่งรู้ค่ะ
ความทรงจำในชาติแรกของฉัน เป็นเหมือนชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ เลยจำไม่ค่อยได้
มีแค่ภาพที่เคยเห็นในฝันบางครั้งเฉยๆ
ผมถามได้ไหมครับว่าเห็นภาพอะไร
ชายหนุ่มที่เดินมาหา
ท่ามกลางดอกไม้ไฟ
ชายหนุ่มเหรอ
ชายหนุ่มแบบไหน
คุณกำลังหึงชายหนุ่มเมื่อพันปีก่อนอยู่เหรอ
เปล่านะครับ
ผมแค่…
ถามเพราะอยากรู้ว่าเป็นใครเฉยๆ
ฉันก็ยังไม่รู้เหมือนกันค่ะ
แต่ดูจากที่ฉันยังจำเขาได้
เขาน่าจะไม่ใช่สายสัมพันธ์ธรรมดาๆ ค่ะ
คงไม่ใช่ความรักเมื่อพันปีก่อน อะไรเด็กๆ แบบนั้นใช่ไหมครับ
"ความรักเมื่อพันปีก่อน" ฉันชอบเลยนะ
ถ้าฉันได้เจอเขาจริงๆ ขึ้นมา คงต้องดีใจสุดๆ เลย
โธ่เอ๊ย
(บ่อน้ำมูจินจอง ดอกไม้ไฟ)
น่าจะแถวๆ นี้นะ
(ชาตินี้ก็ฝากด้วยนะ)
ฉันเป็นพี่เธอนะ
ผู้ชายเมื่อพันปีก่อนคนนั้น จะเป็นนายจริงๆ ไหมนะ
ผมจะรู้ชาติที่แล้วของตัวเอง ได้ที่นี่จริงๆ เหรอครับ
เอาล่ะ ตอนนี้เราไปดูชาติที่แล้ว ของกรรมการกันดีไหมคะ
อยู่ๆ ฉันก็รู้สึกไม่ชอบ…
คุณเลขาฮา
ที่ตัวเองไปที่นั่นขึ้นมา
ฉันไม่เคยเหยียบย่ำแม่นาย
ไม่ใช่ว่าคุณอยากได้เลยขโมยมาเหรอครับ
อย่างคนขี้ขลาด ทั้งที่อีกฝ่ายป่วยอยู่
สายสัมพันธ์ในชาติก่อนที่คุณไปยุ่งเกี่ยวด้วย
สุดท้ายแล้วพวกเขา
จะลงเอยไม่ต่างจากคุณคิมแอกยองครับ
คุณเป็นใครกันแน่
คำบรรยายโดย: พรนัชชา ทรัพย์ธานารัตน