DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Złap mnie, jeśli potrafisz!
- Dopadnę cię! - Nie!
Nie!
Mam cię!
Ma twarz w złą stronę.
Ma głowę odwróconą do tyłu.
Ju-won!
Obiecuję, że się odrodzę
i wrócę, by cię chronić.
Cho-won.
Spójrz na swą siostrę.
Co pani powiedziała?
Cho-won.
Jestem…
Yoon Ju-won.
Znowu pani udaje?
Dlaczego pani to robi?
Proszę na mnie spojrzeć.
Odkąd się poznałyśmy, ani razu niczego nie udawałam.
Długo się powstrzymywałam,
ale dłużej już nie mogę.
Mówię ci to, choć nie powinnam.
Pamiętam swoje poprzednie życia.
A w poprzednim życiu
byłam Yoon Ju-won.
Wierzę, że wszyscy są tacy jak ja.
Każdy odradza się po śmierci.
Jedyne, co mnie odróżnia…
to to, że pamiętam swoje poprzednie życia.
Co to…
Tak naprawdę
wiele razy byłam pod domem rodziców.
Bo…
tęskniłam za tobą,
mamą i tatą.
Pamiętam wszystko.
Wszystkie nasze wspólne
cenne wspomnienia.
Jak ładnie.
Co pamiętasz?
Urodziłaś się w dniu,
gdy spadł pierwszy śnieg tamtego roku.
Siódmego grudnia.
Każdy mógłby się tego dowiedzieć.
Masz trzy pieprzyki z tyłu szyi.
Widziałam je, gdy wiązałam ci włosy.
I…
masz tu bliznę, prawda?
Raczkowałaś i spadło na ciebie lustro.
Mama i ja strasznie płakałyśmy, bo miałaś taką głęboką ranę.
Powiedziałeś jej?
Dlaczego?
Przecież z poprzednią rodziną źle się to skończyło.
Ale ty mnie zaakceptowałaś.
Chyba
chwilowo dałam się ponieść, bo chciałam być z nią
tak blisko, jak z tobą.
Uwierzyła ci?
Ma wątpliwości.
A Seo-ha? Co jeśli powie jemu albo swojej matce?
Daj spokój.
Cho-won potrafi dochować tajemnicy.
Boże. Cały czas tu byłeś?
Tak. Muszę na chwilę wyjść.
Dobrze.
PLAMKA TĘSKNOTY NA SERCU
Jak poszło?
Będę tam pracował i mieszkał.
A tobie, Han-na?
Miałaś się z nim spotkać.
Tylko…
widziałam go z daleka.
Ji-eum i kobieta, z którą mieszka,
znają się z poprzedniego życia.
Mówiłeś, że to może zaszkodzić ludziom, których znała w poprzednich życiach.
Pani Kim Ae-gyeong chyba od jakiegoś czasu choruje.
Ukrywa to przed Ji-eum.
Jak myślisz, dlaczego?
O Boże.
Co tu robisz tak późno w nocy?
Wszystkie azalie w ogrodzie zwiędły.
Nie mogłam przez to spać.
Tak nagle zwiędły?
Dokopałam się do korzeni. Są całkowicie wyschnięte.
Co tu robisz? Myślałam, że zobaczymy się w weekend.
A tak przyszłam.
Mamo.
Mam trzy pieprzyki z tyłu szyi?
Tak.
A co?
Mam je od dziecka?
Tak.
Czemu pytasz?
I mam tu bliznę?
Nie wiedziałam, że to pamiętasz.
Czyli mam?
Skąd?
Jako dziecko raczkowałaś.
Spadło na ciebie lustro.
- Czyli… - Miałaś chyba cztery lata.
Zagapiłaś się na paradę w wesołym miasteczku.
Puściłaś dłoń taty i cały dzień cię szukaliśmy.
Straciłaś pierwszy ząb.
Włożyłaś go do kieszeni, zanim poszłyśmy spać.
Nie wierzę, że to pamiętasz.
Czyli to prawda?
Co masz na myśli?
Mamo.
Tak?
Jaką osobą…
była Ju-won?
Dlaczego nagle o nią pytasz?
Pani Yoon?
Coś się stało?
Nie.
Do końca dnia tu skończę i…
Wierzysz w poprzednie życia?
Jesteście do siebie bardzo podobne.
Co masz na myśli?
Ju-won zadała mi to samo pytanie.
Naprawdę?
Co jeszcze ci powiedziała?
Przepraszam.
Przepraszam, że o niej wspominam.
Pani Ban jest w biurze?
Wzięła wolne.
Czego chcesz?
To twoja ostatnia szansa, by podać nazwisko.
- Jakie nazwisko? - Szefa
Wonjo Capital.
Pan Bang Ho-sik.
Ban Dong-u.
Podczas wojny,
aby zwyciężyć, musisz ściąć dowódcę wroga.
MOJE 5. ŻYCIE
Zawołaj Bang Ho-sika.
Wariatka.
Hej!
Ban Dong-u mówił, że jego siostra może spłacić jego dług,
więc wczoraj jej szukaliśmy.
Ale okazało się, że jej chłopakiem
jest syn prezesa MI Group.
MI Group?
To nasz szef, proszę pani.
O rety.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność, piękna pani?
Jestem siostrą pana dłużnika, pana Ban Dong-u.
Jest panu winien około 100 milionów wonów.
Liczę, że to załatwi sprawę.
Co to jest?
To celadon z okresu Goryeo.
Na pewno o nich słyszeliście.
Wyceńcie go,
a zobaczycie, że jest wart dużo więcej niż dług mojego brata.
Próbujesz spłacić jego dług wazonem?
Ponoć członkowie czeboli trzymają takie rzeczy w swoich skarbcach.
Może dostała to od chłopaka.
Tak myślisz?
Cóż…
Na razie
niech będzie.
Sądziłam, że będzie pan oporny.
Ale widzę, że ma pan otwarty umysł.
Dlatego zaszedłem tak daleko.
Jak to mówią: „od zera do milionera”…
Mam nadzieję, że więcej się nie zobaczymy.
Pana firma nie jest zarejestrowana.
Nie chcemy kłopotów, prawda?
POTWIERDZENIE SPŁATY DŁUGU
KREDYTODAWCA: WONJO CAPITAL
Proszę.
Tu postawi pan pieczęć.
WONJO CAPITAL
Co ona kombinuje?
Oszaleję przez nią.
Yang-sik.
Znajdź jakieś informacje o synu prezesa MI Group.
Tak jest.
PREZES MI
MUN JEONG-HUN
Prezes to Mun Jeong-hun.
A jego syn to…
Mun…
- Mun Seo-ha. - Tak, proszę pana.
Tak się nazywa.
Skąd pan wie?
Skąd wiem?
To moja robota.
Słucham?
Jaka robota?
Widzisz…
Gdy Mun Seo-ha był mały,
miał poważny wypadek samochodowy.
Ale wiesz co?
To nie był wypadek.
Słucham?
Prawie dostałem zawału, bo zginął nie ten dzieciak.
- Dziękuję za posiłek. - Do zobaczenia.
Ja to zrobię.
Myślałam, że jesteś zajęty, a ty już wróciłeś.
Wszystkim się zajęłam.
Chociaż to przykre, że musiałam poświęcić dla tego wolny dzień.
Cały dzień nie widziałam Seo-hy.
No proszę.
Dobrze.
Chcę zobaczyć Seo-hę.
Dyrektorze Mun.
Wujku, zostaw to!
Ja to zrobię, jasne?
Dyrektorze Mun Seo-ha, co pana tu sprowadza?
- Wujku, a ty nadal o nim? - Ciociu.
O co chodzi, wujku?
To dyrektor Mun Seo-ha.
Dzień dobry.
Jestem Kim Ae-gyeong, ciotka Ji-eum.
Cóż…
Tak się dogadujemy z Ji-eum, że mówię na nią Wujek.
Rozumiem.
Co by pan zjadł?
Co pani poleci.
Dobrze!
Proszę siadać.
- Tędy. - Tędy.
Byłem ciekaw,
czemu wzięła pani wolne.
Był pan ciekaw, co robię?
Miło to słyszeć.
Ciągle pakuje się pani w kłopoty.
Więc się martwiłem.
Jestem twardsza, niż się panu wydaje.
Dyrektorze Mun.
To nasz zestaw ryżu z dodatkami.
Dziękuję.
Dobrze.
Dużo o pani słyszałem.
- Rozumiem. - Podobno podobał się pani nasz hotel.
Jaki hotel?
W 1997 roku.
Pani Ban na rozmowie wykazała się znajomością jego historii.
Mówiła, że wie to od pani.
Słyszałem też, że pisze pani książki.
Mówiła mi o tej o japońskiej inwazji na Koreę.
Mówiła pani też, że jest doświadczoną tancerką flamenco.
Tak, to ona.
Ciocia od flamenco.
Tak, to ja.
Kocham tańczyć.
Jedzenie stygnie. Proszę jeść.
- Teraz niech pan je. - Dobrze.
- Później mogę zatańczyć, jak pan chce. - Dobrze.
- Dzięki. - Tak.
Smacznego.
Dziękuję.
Dobre.
Cześć, mamo.
Cho-won.
Czemu tak nagle wpadłaś
i wypytywałaś o Ju-won?
Czemu pytasz?
Bo…
jakoś nie daje mi to spokoju.
Z ciekawości.
Chciałam wiedzieć, jaką była osobą.
Czemu tak nagle?
Wtedy byłam za mała.
Była dla mnie tylko starszą siostrą.
Nie wiedziałam, jaką jest osobą.
Ju-won była jedyna w swoim rodzaju.
Była też dziwna.
Na pewno nie była zwyczajna.
Co masz na myśli?
Nigdy nie miałam takiej matki jak ty.
W następnym życiu będę cię pamiętać.
Nawet jeśli umrę, wrócę do ciebie w następnym życiu.
Więc się nie smuć.
Naprawdę obiecała wrócić, gdy się odrodzi?
Czasami na nią czekałam.
Gdy słyszałam jakiś hałas, wyglądałam przez okno.
Ale nigdy nie przyszła.
Czy my…
się już kiedyś spotkałyśmy?
Boże!
Jestem…
- Co to? - …Yoon Ju-won.
Wierzę, że wszyscy są tacy jak ja.
Każdy odradza się po śmierci.
Jedyne, co mnie odróżnia…
to to, że pamiętam swoje poprzednie życia.
Przypomina mi Ju-won.
Pamiętam swoje poprzednie życia.
A w poprzednim życiu
byłam Yoon Ju-won.
Mamo.
Muszę coś załatwić.
Zadzwonię później.
Pa.
WZGÓRZE CHO-WON
Pani Yoon.
Co panią tu sprowadza o tej porze?
Ja…
ci wierzę.
Chcę…
ci wierzyć.
Choć nadal tego nie rozumiem.
W poprzednim życiu byłaś moją siostrą?
To niedorzeczne.
Dlatego…
jeśli dowiem się, że kłamałaś,
nigdy ci nie wybaczę.
Rozumiesz?
Tęskniłam za tobą,
Ju-won.
Ja za tobą też.
To życie jest inne.
Moje dziewiętnaste życie jest dziwne i nowe.
Cho-won.
Dziękuję.
Nawiązała kontakt z poprzednim życiem.
Ujawniła swoją tożsamość.
Czy ona wie?
Wie, że przez to wszystko się skomplikuje?
Nie sądzę.
Dlatego to robi.
Nic się nie zmieniłaś.
Jak to? Bardzo się zmieniłam.
Pewne rzeczy w człowieku nigdy się nie zmieniają.
U ciebie to twoje dobre serce.
Tak myślisz?
Nie wierzę, że wróciłaś.
Nie wiem, czym sobie na to zasłużyłam.
To błogosławieństwo.
Nie mogę się doczekać, aż powiem mamie.
Cho-won.
Niech to zostanie między nami.
Nie mogę jej powiedzieć?
Chodzi o to, że…
To nie prowadzi do niczego dobrego.
Nie mogą pogodzić się z tym, że ich zmarłe dziecko
wróciło jako ktoś inny.
Zdradzenie jej tej tajemnicy
może wpłynąć też na inne związki.
Seo-ha też nie może się dowiedzieć?
To nieco
bardziej skomplikowane.
Wciąż bardzo cierpi przez Ju-won.
Czasem myślę, że powinnam trzymać się od niego z daleka.
Ale jak o nim myślę,
to za nim tęsknię.
Chodźmy tędy.
GDY KARETKA DOTARŁA NA MIEJSCE, YOON JU-WON JUŻ NIE ŻYŁA
Oto mój szczęśliwy los na loterii.
KIEROWCA CIĘŻARÓWKI UCIEKŁ Z MIEJSCA ZDARZENIA…
Jak złapię sprawcę i przekażę go policji…
Może dostanę jakąś nagrodę pieniężną?
Cholera.
Niech to.
Czemu stoisz na głowie?
Coś się stało?
Martwisz się, że powiedziałeś Cho-won prawdę?
Głowa mi pęka.
Przejdzie mi.
Oczywiście.
Wybierasz się gdzieś?
Mój słodki Min-gi zabiera mnie
na spacer i smaczną zupę z kaczki.
„Twój słodki Min-gi”?
Pracuje dla mnie, więc mogę go tak nazywać.
To słodki dzieciak.
- Min-gi. - Dzień dobry.
- Pani Kim. - Tak?
Młodo dziś pani wygląda.
Nie rozśmieszaj mnie.
Może ufarbuję włosy na czarno?
Wyglądałabym dużo młodziej.
Dobry pomysł.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Smacznego. - Dzięki.
Jeszcze jedno.
To randka, więc nie dzwoń.
- Nie zadzwonię. - Pa.
Wszystko w porządku?
Tak.
Chodźmy.
Czemu tu tak pusto?
Kim on jest?
Kto nosi ze sobą szamańskie dzwonki?
To obrazy z moich snów.
Dlaczego pojawiły się właśnie teraz?
„Yoon Cho-won”.
YOON CHO-WON
DRUGA CÓRKA PREZESA WW ENTERTAINMENT
YOON JU-WON Z WW ENTERTAINMENT NIE ŻYJE, MUN SEO-HA Z MI GROUP CIĘŻKO RANNY
KIEROWCA, PAN HA ZMARŁ…
„Kierowca, pan Ha”.
„Pan Ha”.
„Pan Ha”?
WIEM, KTO SPOWODOWAŁ TWÓJ WYPADEK
Czemu nie odpowiada?
Powinien chociaż odpisać.
Mogłem dać cynk dziennikarzowi.
Pan Ban Dong-u?
Przestraszyłeś mnie.
Co pan tu robi?
Wiem, kto za tym stał.
Kto za czym stał?
Za wypadkiem, który miałeś w dzieciństwie.
O czym pan…
mówi?
Mówię, że wiem, kto próbował cię zabić.
Ktoś…
próbował mnie zabić?
Siadaj.
Nie mam zamiaru siadać i długo z panem rozmawiać.
Słyszałem to na własne uszy.
Pewna osoba przyznała, że ten wypadek to jej robota.
Ten wypadek…
był po prostu wypadkiem.
Głuchy jesteś? Naprawdę nie rozumiesz, co mówię?
Mówię ci.
Słyszałem, jak mówił, że to nie był wypadek.
Jak to było?
„Prawie dostałem zawału, bo zginął nie ten dzieciak”.
Tak powiedział.
„Prawie dostałem zawału, bo zginął nie ten dzieciak”.
Tak powiedział.
Mówię, że wiem, kto próbował cię zabić.
Pomocy.
Pomocy!
Seo-ha.
„Prawie dostałem zawału, bo zginął nie ten dzieciak”.
Tak powiedział.
- 1120 milimetrów. - 1120 milimetrów.
- 940 milimetrów. - 940 milimetrów.
Może pan zmierzyć też ramę?
Ma 780 milimetrów.
Cześć, Ji-eum!
Pani Yoon, możemy porozmawiać?
Przepraszam.
Nie powinnaś w pracy mówić mi po imieniu.
Masz rację. Tak jakoś wyszło.
Nie może tak być.
Mówmy do siebie tak jak zawsze.
Kiedyś byłam twoją siostrą,
ale teraz jestem Ban Ji-eum.
Dobrze, Ji-eum.
Znowu zaczynasz.
Panie Ha?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Pójdę już.
Panie Ha, proszę zaczekać!
Chwila, panie Ha.
Nie słyszałam, jak drzwi się otwierały. Długo pan tu stał?
Bez obaw.
Powiedzmy, że nic nie słyszałem.
Wszystko pan słyszał?
Proszę powiedzieć, co dokładnie.
„Mówmy do siebie tak jak zawsze”.
„Kiedyś byłam twoją siostrą, ale teraz jestem Ban Ji-eum”.
I…
Niedobrze.
Nie wierzy pan w to, prawda?
Jak ktoś mógłby w to wierzyć?
Mam spotkanie.
Rozumiem.
Tym bardziej pana nie puszczę.
Jeśli teraz pan odejdzie,
uzna pan, że wmówiłam pani Yoon, że jestem Ju-won.
To prawda.
Bo nie jestem tak naiwny, jak ona.
Panie Ha.
Nie jestem aż tak głupia.
Na początku coś podejrzewałam.
Ale wiedziała o mnie wszystko to,
co mogła wiedzieć tylko ona.
Muszę iść.
To co mam zrobić?
Może pan iść.
Ale proszę nikomu nie mówić.
Dobrze, nie powiem.
Panie Ha.
Lubię pana.
- Co? - Co?
Chciałam powiedzieć, że panu ufam.
Udam, że nic tutaj nie słyszałem.
Co teraz?
Nie wiem.
Co my z tobą zrobimy?
WONJO CAPITAL NATYCHMIASTOWE POŻYCZKI!
Szef Wonjo Capital…
Znaczy pan Bang Ho-sik tak powiedział.
Sam sobie sprawdź.
Idziesz gdzieś?
Tak.
Nic dziś już nie mam, nie?
Dokąd? Podwieźć cię?
Tak.
Albo nieważne.
Pójdę sam.
Chodzi o jutrzejsze rodzinne spotkanie?
Wymyślisz mi jakąś wymówkę?
Wiesz lepiej ode mnie, co będzie, jak nie przyjdziesz.
Robią z tego wielkie halo.
Będę na czas. Nie martw się.
WONJO CAPITAL NATYCHMIASTOWE POŻYCZKI!
Ciężkie. Ostrożnie.
Chcesz rękawiczki?
Nie trzeba.
WONJO CAPITAL
W czym mogę pomóc?
Dawno nie mieliśmy tak porządnie wyglądającego klienta.
Jak się pan ma?
Przyszedł dyrektor Mun Seo-ha z hotelu MI.
Chodzi o to, że…
Chyba wie coś o wypadku.
Nie.
Pyta, kto za tym stał,
więc nie sądzę, że wie aż tyle.
Oczywiście.
Powiedziałem mu, że nic o tym nie wiem.
Czyli faktycznie mnie zamordowano.
Więc kto za tym stał?
Chwila.
Seo-ha o tym wie?
Powiedział pan,
że mój wypadek nie był wypadkiem.
Chcę wiedzieć,
kto dał panu rozkaz.
Ma pan tydzień.
Biedny Seo-ha.
Wiedziałeś, że kierowcą,
który zginął w wypadku, był ojciec Do-yuna?
Chłopcze.
Nie ruszaj się.
Leż spokojnie.
Proszę pana…
Karetka jest w drodze.
Więc proszę…
Wytrzymaj.
Czemu nie powiedziałeś?
Chętnie bym się z nim przywitał.
Dyrektorze Mun, w ceremonii uczestniczy tylko rodzina.
- Kochany jesteś, naprawdę. - Właśnie.
Jesteśmy jak rodzina, prawda?
Proszę pana.
Chcę zmienić cel podróży.
Bang Ho-sik.
Z kim rozmawiałeś?
A co cię to obchodzi?
Wypadek, o którym mówiłeś…
Zginęłam w nim.
Kto wydał rozkaz?
Odbiło ci?
Mogłabym cię zabić w mgnieniu oka.
Lepiej mi powiedz.
Jeśli ci powiem,
i tak zginę.
Zatrzymaj się.
- Wysiadaj. - Słucham?
Słyszałeś.
Tak jest.
Proszę pana.
Zapewniam,
że to nowy rozdział dla Chan-hyeoka.
Nie centrala.
Dyrektor Lee Sang-hyuck powiedział, że będzie go osobiście nadzorował,
więc proszę dać mu jeszcze jedną szansę.
Będę się starał.
Słyszał pan? Powiedział, że będzie się starał.
Chce pan zranić moje uczucia?
Dziś nic nie wskóramy.
Czekaj na zewnątrz.
Proszę pana.
Przyszedł pan Im z 24 Caps.
To chyba pilne.
Powinniśmy zagrać dziś w go.
Zastanowię się.
Możesz iść.
Proszę pana.
Dziękuję.
Wygląda znajomo.
Dobrze.
Co powiedział prezes?
Ledwo go przekonałam.
Mam pytanie.
Pamiętasz człowieka, który pracował dla prezesa Muna?
Z Agencji Planowania Bezpieczeństwa Narodowego.
Czym się teraz zajmuje?
Prowadzi firmę ochroniarską.
Jest prezesem 24 Caps.
Czemu pytasz?
Przyjechał dziś do prezesa.
Nie wiem, co się dzieje.
Możesz to sprawdzić?
Jak najszybciej.
Gdzie pan jest, panie Ha?
Z dyrektorem Munem?
- Nie, w biurze. O co chodzi? - Po prostu…
Nie odbiera. I chyba nie ma go w domu.
Wie pan, gdzie może być?
Nie.
Dom to jedyne, co przychodzi mi do głowy.
Proszę dać mi znać, jeśli się odezwie.
Panie Ha.
Wciąż pan tu jest?
Sprawdzałem projekt ogrodu. Zaraz wychodzę.
Czekał pan na mnie?
Zje pan ze mną kolację?
Ktoś na mnie czeka.
Kto?
Dziękuję za pani ciężką pracę.
Miłego weekendu.
- Za dużo dziś wydałeś. - Hej.
- Nie martw się. - Mieli tylko dwa.
- Nie dotykaj. - Cześć, Do-yun.
Na urodziny Dae-huna?
Znacie sekretarza Seo-hy?
- Tak. - Rozumiem.
Biedaczysko.
Seo-ha coś ci mówił?
Słuchaj.
Ile ci płaci?
Jeśli dam ci dwa razy tyle, przejdziesz do mnie?
Tak?
Hej!
Hej, Cho-won!
Ji-seok!
Ji-seok.
Chodźmy.
Hej! Odbiło im?
Hej!
Hej! Cho-won!
Proszę się nim nie przejmować. Zawsze był prostakiem.
Pani Yoon.
Proszę mnie puścić.
Nie.
Nie chcę.
Ja też mam swoją dumę. Lepiej ignorować takie rzeczy.
Jak, skoro chodzi o pana?
W tej pracy ciągle spotyka mnie coś takiego.
Jeśli mnie pani nie puści,
ludzie zaczną gadać, że chcę wyrwać bogatą dziewczynę.
Proszę puścić.
Wystarczy mi, że kpią z tego,
że jestem na zawołanie Seo-hy.
Co to?
Myślałem, że masz plany na dziś.
Co tu robisz?
Musimy pogadać.
Seo-ha.
O co chodzi?
Masz…
w portfelu zdjęcie ojca?
Do-yun.
Jak mogłeś?
Nie wiem, o co chodzi.
- Ale wystarczy. - Czy to prawda,
że był kierowcą mojego ojca?
- Tak. - Czy to on prowadził…
w dniu wypadku?
- Tak. - Czemu mi nie powiedziałeś?
A po co miałbym
ci mówić?
- Zostawmy to. - Do-yun.
Do-yun!
I ty nazywasz siebie przyjacielem?
Nigdy nim nie byłem.
Jestem twoim sekretarzem.
Do-yun.
Mój ojciec zginął…
w czasie pracy.
Oczywiście, że uważam cię za przyjaciela.
Po prostu byłem wściekły…
Wiem.
Ja byłem…
zły na siebie, że nic nie wiedziałem.
Przepraszam.
Dyrektorze Mun.
Co pani tu robi?
Nic takiego.
Tęskniłam za panem.
Długo tu pani czeka?
Dość długo, by przypomnieć sobie, jak trudno jest na kogoś czekać.
Mogę dotrzymać panu towarzystwa?
Może mnie pani przytulić?
Kiedyś pragnęłam normalnego życia.
Chciałam poznać miłość mojego życia
i żyć z nią długo i szczęśliwie.
Bardzo tego chciałam.
Dyrektorze Mun.
Wszystko dobrze się skończy.
Będę przy tobie.
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Też pamiętasz swoje poprzednie życia?
Dzięki temu dowiesz się, dlaczego pamiętasz poprzednie życia.
To nie był zwykły wypadek.
Jeśli chcemy przeżyć, musimy mieć się na baczności.
Musimy chociaż dowiedzieć się, kto ją zabił.
Nie Yoon Cho-won.
Wczoraj byłem z panią, pani Yoon?
Panie Ha.
Podobam się panu, prawda?
Gdybyśmy spotkali się w poprzednim życiu,
jak pan myśli, co by nas łączyło?
Proszę się ze mną umówić.
Napisy: Agnieszka Żurek