DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
MOJE 3. ŻYCIE
Hae-wol.
Gdy pierwszy raz przypomniałam sobie poprzednie życie,
nie wiedziałam, co o tym myśleć.
- Hae-wol. - Mamusiu.
Już dobrze. Właśnie tak.
Mamusiu.
Mamo!
Nie wiedziałam, czy to dzieje się naprawdę.
Mamo!
Te wspomnienia mnie przerażały, ale z jakiegoś powodu też smuciły.
Ale byłam pewna jednego.
Moje serce pragnęło znów ją zobaczyć.
Mamo!
MOJE 3. ŻYCIE
MOJE 18. ŻYCIE
Ju-won.
Co tu robisz o tej porze?
Kiedy przestaniesz?
Z czym?
Czemu ostatnio tak dziwnie się zachowujesz?
Głowa mi pęka.
Ju-won, proszę.
Proszę.
- Mamo. - Tak?
Jest we mnie coś, co ty…
Nieważne.
Powiedz.
Ju-won,
od zeszłorocznych wakacji nad morzem
dziwnie się zachowujesz.
Całymi dniami gadasz do siebie.
We śnie błagasz o życie.
Błagasz, żebyś już nie musiała się odradzać.
Muszę wiedzieć, co ci jest. Jesteś chora?
Mamo.
Mamo!
Kim jesteś? Jest tam kto?
Mamo. To ja, Hae-wol.
Co robisz? Puszczaj mnie!
Mamo!
- Chodź tu! - Mamo!
Mamo! To ja, Hae-wol!
Mamo!
- To ja, Hae-wol! - Chodź tu!
Mamo!
- Mamo! Jestem Hae-wol! - Wynoś się stąd!
Boję się.
Czy ona mnie zaakceptuje?
Już dobrze.
Jesteś
moją piękną,
mądrą
i kochaną córką, Ju-won.
Bardzo…
cię kocham.
Rozumiesz?
Nigdy nie miałam takiej matki jak ty.
Obiecuję ci.
W następnym życiu będę cię pamiętać.
Nawet jeśli umrę,
wrócę do ciebie w następnym życiu.
Więc się nie smuć.
Po prostu żyj.
Dobrze?
Ju-won, już dobrze.
Dobrze.
Mamo.
JAK ZAPOMNIEĆ O TYM, ZA KIM TĘSKNIMY
Mamo.
Przepraszam.
- Mamo. - Pani Ban.
Seo-ha.
Ju-won?
Dyrektorze Mun.
To ja, Ban Ji-eum.
Tak.
Wiem.
Dyrektorze Mun.
Ban Ji-eum
naprawdę pana lubi.
Lubię pana.
Chodźmy.
Ma pan miękkie dłonie.
Musieliśmy biec.
Dlatego złapałem panią za rękę.
Nawet jeśli tak było,
zapamiętam to na długo.
Czemu się tak pani zachowywała?
Pani Yoon była pijana, więc odwiozłam ją do domu.
I widziałam jej matkę.
Przypomniała mi moją mamę, która mnie porzuciła.
Przykro mi.
Dlaczego panu przykro, że matka mnie porzuciła?
Dokąd się udała?
Pewnie tam, dokąd chciała.
Byłam zbyt zajęta wiązaniem końca z końcem, by się smucić.
Rodzina nie zawsze musi mieszkać pod jednym dachem.
Każdy ma własne życie.
Czasem wróg z poprzedniego życia może być naszą rodziną w teraźniejszym.
Wtedy najlepiej zerwać z nim kontakt.
To okrutne.
Wcale nie.
Mówię poważnie.
Życie to poważna sprawa.
Gdy z panią rozmawiam, czuję się, jakbym czytał książkę.
Starożytną książkę.
To dobrze?
Po prostu mówię, co czuję.
To ani dobrze, ani źle, więc…
Szedł pan do pani Yoon?
Być może.
Utrzymuje się z uprawy kwiatów.
Jej pracą jest sianie nasion i czekanie,
aż zakwitną.
Na pewno na pana poczeka, więc nie musi się pan tak starać.
A widziała pani, żebym się starał?
Tego się nie widzi, tylko czuje.
Ma pan ochotę na drugą rundę?
Mówiąc „drugą rundę”, miała pani na myśli ramyeon?
Sklepy całodobowe i ramyeon idą w parze.
Zwykle zamawiam też butelkę soju, ale ze względu na pana się powstrzymuję.
Musi mi pan kiedyś postawić.
Jedna butelka wystarczy?
Dwie?
Trzy?
Co to? Chce mnie pan lepiej poznać?
Ile potrafi pani wypić?
Zdziwiłby się pan.
Próbowałam niemal wszystkich alkoholi.
Jasne. Oczywiście.
Dużo się pan przy mnie uśmiecha.
Jest pan słodki, gdy się tak zmiesza.
A…
Czemu tak interesuje panią to, czy się uśmiecham?
Bo po to się odrodziłam.
To nie moje pierwsze życie.
„Bo po to się odrodziłam”.
Przesadziłam?
Rety, czasem mi się zdarza.
Zabawna pani jest.
Mówił pan, że dziwna.
Bo pani jest dziwna.
Zabawna też.
Dyrektorze Mun.
Proszę dać znać, kiedy zacznie pan o mnie myśleć.
Po co?
Pogratuluję panu.
- Czego? - Że pojawiam się w pana głowie
i wywołuję u pana uśmiech.
Sądząc po objawach,
stał się pan moim wielbicielem.
Nieprawda.
Tak to zwykle jest.
Na początku tego nie widzimy, ale w końcu to do nas dociera.
Widzi pan? Serce panu wali.
Jest pan moim wielbicielem.
Nie może mnie pani tak osaczać.
Proszę tak nie patrzeć.
Myli mnie pani z kimś.
Nie jestem niczyim fanem.
Nazywa się to „okresem wyparcia”.
Nie.
Myli się pani.
Mówię panu.
Taxi!
Proszę wsiadać. Jedzie pan do domu?
Usiądzie z przodu. Proszę jechać ostrożnie.
Bezpiecznej drogi.
Wzajemnie.
Może się pan ze mną umówi?
W życiu kluczowy jest czas.
Lubię cię.
Wie pan, podobno wyznań w urodziny się nie zapomina.
Umówi się pan ze mną?
Lubię cię.
Weź się w garść.
Wzięła cię z zaskoczenia.
Zrobiła ci pranie mózgu.
Słucham?
Nie, nic.
Jedźmy.
Pranie mózgu to ponadczasowa metoda.
Do-jin.
Seo-ha.
Cześć, Seo-ha.
Jak się masz?
Dobrze.
Ale wyrosłeś.
- Chodź na górę. - Dobrze.
- Wezmę to. - Dzięki.
- Ćwiczyłeś tu? - Zawsze tu ćwiczę.
Seo-ha przyszedł.
Nie musiałeś nic przynosić.
Późna kolacja?
Rocznica śmierci taty.
Czemu nie powiedziałeś?
Chętnie bym się z nim przywitał.
Dyrektorze Mun, w ceremonii uczestniczy tylko rodzina.
Kochany jesteś, naprawdę.
Tak. Milutko.
Jesteśmy jak rodzina, prawda?
- Oczywiście. - Dzięki tobie zacząłem ćwiczyć.
Byłem pod wrażeniem tego, jak pokonałeś tych siedmiu typów.
Pamiętasz?
Przesadzasz.
- Podobno startujesz w zawodach. - Tak.
Jak wygram, idę do reprezentacji, a jak przegram, to do wojska.
Nie ma innej opcji.
Działaj zgodnie z planem. I daj znać, gdybym mógł pomóc.
Jesteś najlepszy.
Wiem, że mogę na ciebie liczyć.
Możesz iść, jak chcesz.
Nie bądź śmieszny.
Zostaję na noc.
Nie chce zostać moim współlokatorem.
Powinienem się umyć.
Idę pod prysznic.
Czemu chce zostać na noc?
Ty go tu ściągnąłeś?
Nie.
Czemu jesz go łyżką?
Tak mi bardziej smakuje.
Co się dzieje?
Mówiłeś, że wrócisz wcześniej i pomożesz. I co?
Wiem.
Nie do wiary.
Miałeś długi dzień.
Jest ciężko.
Rozumiem.
Mnie też jest ciężko.
Widziałam się dziś z mamą.
Tą, która uciekła?
Nie, nie z obecną.
Z mamą Yoon Ju-won.
Usmażyć kurczaka?
Nie, dzięki.
Aż tak nie przeżywam.
Nic mi nie jest.
Nie kłam. Widzę, że coś jest nie tak.
Napijmy się.
Chętnie.
Ja też nie chciałam pić sama.
Jak doszło do spotkania?
Odkąd wpadłam na Cho-won przy okazji spotkania z Seo-hą,
ciągle mam z nimi do czynienia.
Wiedziałeś, że tak będzie.
Tak.
Ktoś musi mu pomóc zapomnieć o Ju-won.
Także dla jego dobra.
Będę z nim
jako Ban Ji-eum, nie jako Yoon Ju-won.
A jeśli się dowie?
Bo przyniesiesz mi pecha. Cofnij to.
Bądź ze mną szczery.
Boisz się, co?
Nie boisz się,
co powie,
gdy pozna prawdę?
Wiesz, gdzie jest ogród Cho-won?
Czemu pytasz?
Potrzebujemy jej.
Ma talent.
Teraz to mówisz?
Wiem.
Poniosły mnie emocje.
Przecież straciła siostrę.
Wiesz, że się zmieniłeś?
Naprawdę?
Trochę.
A nawet
bardziej niż trochę.
Korea jest inna niż Niemcy.
Taka nerwowa i dziwna.
Nerwowo na pewno jest w hotelu.
A z dziwnością chodzi o panią Ban?
Musisz łapać mnie za słówka?
Życie byłoby prostsze, gdybyś był wyluzowany jak Do-jin.
To prawda, że jest trochę dziwna.
Ale ma na ciebie dobry wpływ.
Zawsze gdy przyjeżdżałeś do Korei, byłeś przygnębiony, a teraz nie.
Jestem jej za to wdzięczny.
Masz rację.
Od początku była dziwna.
Ona mnie fascynuje.
Jeśli kiedyś pobłądzę,
powstrzymaj mnie.
Co znaczy „pobłądzisz”?
Zostanę wielbicielem.
Kim?
Chyba mi odbija.
Przestraszyłeś mnie!
Miałem cię powstrzymać.
Dobranoc.
„Wielbicielem”?
Bo po to się odrodziłam.
To nie moje pierwsze życie.
Co was tu sprowadza?
Nie mówiłeś jej?
Dzwoniłem wcześniej.
Przyszliśmy potwierdzić pani portfolio, zanim podpiszemy umowę.
Więc o to chodziło.
Miałam kaca, gdy rozmawialiśmy.
Wcześnie przyjechaliście.
Pani Yoon, ma pani piękny ogród.
Co się dzieje?
Jestem tu w imieniu pani Ko.
Cieszę się.
Proszę się rozejrzeć.
Zaparzę herbatę.
Ale ładnie.
Ma pani tyle gatunków kwiatów.
Prawda? Tam jest jeszcze ładniej.
Pięknie.
Szczególnie o tej porze roku.
- Naprawdę. - O rety.
Że też boli mnie głowa w taki piękny dzień.
Pani Yoon, nic pani nie jest?
Przepraszam. Za dużo wczoraj wypiłam.
Nic się nie stało. Zmieszała pani drinki.
Za dużo gadałam, co?
Nie pamiętam, też byłam pijana, więc bez obaw.
Proszę usiąść. Ja to zrobię.
Rety, jakie ładne.
Herbatki kwiatowe.
Ostrożnie.
Ma pani słabą głowę.
Czy…
prosiłam o odwiezienie mnie do rodziców?
Tak.
Nigdy tam nie chodzę, nawet po pijaku.
Czemu to zrobiłam?
Może rozmowa o przeszłości panią do tego skłoniła.
Jeśli nie ma pani nic przeciwko, mogę spytać, ile ma pani lat?
Czemu pani pyta?
To dziwne.
Dopiero się poznałyśmy,
ale mam wrażenie, jakbyśmy się znały od dawna.
Czy my…
się już kiedyś spotkałyśmy?
Prawie powiedziałam:
„Tak, byłam twoją siostrą”.
Boże!
Przepraszam, pani Yoon.
W porządku.
Proszę uważać.
Co się stało?
Ręka mi się omsknęła.
Powinna pani uważać.
No proszę.
Jak miło.
Zgadzam się.
Zaparzę nową herbatę.
Nie trzeba.
Przejdę do rzeczy.
Zostawiam ogród hotelu MI
w pani rękach, pani Yoon.
Proszę się postarać.
Naprawdę?
- Poważnie? - Tak.
Oni nie żartują!
Przepraszam.
Panie Ha, proszę usiąść.
Przyniosę więcej herbaty.
- Muszę się jeszcze rozejrzeć… - Proszę.
- Co? - Proszę siadać i się napić.
Ale ja nie… Hej.
Dobrze. Proszę siadać.
Przywiozę je do Daehwan.
Niedługo tam będę. Dobrze.
Dyrektorze Mun.
Wie pani, jak mnie niepokoi, gdy pani tak do mnie mówi?
Dyrektorze Mun.
Zrobię tak.
Od dziś
trzy razy
zaproszę pana na randkę.
Jeśli odmówi pan trzy razy,
poddam się.
Czemu od razu nie zapyta pani trzy razy?
Mógłbym od razu odmówić.
Proszę dać mi szansę.
Jestem pewna,
że nie odmówi mi pan trzy razy.
Co jest z nimi grane?
Nie wiem.
Panie Ha.
Spotyka się pan z kimś?
Co pan powie na randkę w ciemno?
Słucham?
Zapraszam pana na randkę w ciemno.
Muszę odmówić.
Dlaczego?
Czemu mnie pan nie lubi?
Chodzi o moją osobowość?
Czy twarz?
A może chodzi o moją relację z Seo-hą?
- Jeśli nie… - Pani Yoon.
Nie dbam o pani osobowość ani wygląd.
Po prostu szukam kogoś odpowiedniego.
Proszę rozwinąć.
Zrobię, co mogę, by być tą osobą.
Właśnie to aroganckie założenie, że pani może, sprawia,
że to niemożliwe.
Do zobaczenia w pracy.
Jestem na miejscu.
Tak, mam wszystko.
Dobrze.
Kto to?
- Ban Ji-eum, Hotel MI… - To ja. Dong-u.
Nie mam czasu wyjaśniać.
Przelej mi trochę kasy. Obiecuję…
Skąd miał mój numer?
Brachu!
Jak się masz? Spóźniłeś się do pracy.
A ty chyba masz tu zakaz wstępu.
Odwiedzam mamę.
Nie bądź taki bezduszny.
Kazała nam się dogadać.
Skoczmy na drinka.
Hej, puszczajcie mnie.
Hej.
Hej!
Zapłacicie za to!
Boże, ale siara.
Co cię do mnie sprowadza?
Napijesz się herbaty?
Ma pani interesującego syna.
Mówi do mnie „brachu”.
Mnie bardziej interesuje,
że przyszedłeś tu, by mi to powiedzieć.
Ochrona wyprowadziła go na zewnątrz.
Zobaczycie się w domu.
Mun Seo-ha.
Myśli pani…
że o niczym nie wiem?
Zastanawia mnie, co…
i ile
wiesz.
Jestem ciekawa.
Dyrektorze Mun.
Co pan tam robił?
Potrzebuję dokumentacji budżetu z ostatnich trzech lat.
Po co?
Chciałem najpierw skupić się na renowacji,
ale nie daje mi wyboru.
Rozumiem, ale zamierza pan sprawdzać wszystko po kolei?
Tak.
KSIĘGOWOŚĆ
ARCHIWUM KSIĘGOWE
UMOWY O PRACĘ
ROK: 1996 ROK: 2020
UMOWY O PRACĘ
ZESTAWIENIE DOCHODÓW
Połóż to tutaj.
Tyle znalazłem podczas pierwszego przeszukania.
Ciekawe, jak na to zareaguje.
Przejrzyjmy je.
- Nie kończy pan pracy? - Nie.
Wszyscy już wyszli?
Pani Ko tak.
Pan Heo i pani Ban pracują poza biurem.
Zjemy kolację?
Ja będę musiał już kończyć. Mam spotkanie.
Z kim?
Z prezesem?
Idę.
W razie czego dzwoń.
Umieram z głodu.
- Tteokbokki? - Czekajcie na mnie.
- Tak! - Tak!
- Jestem za! - Nie, dzięki. Muszę iść.
Han-na, ostatnio dziwnie się zachowujesz.
Masz nowego chłopaka?
Nie.
Ale mam kogoś na oku.
Właściwie to kilka osób.
- Serio? - Serio?
Już wyszła?
Tak to zwykle jest.
Na początku tego nie widzimy, ale w końcu to dociera.
Lubię cię.
Czuję, jakby przy mnie była, nawet jak jej nie ma.
Zaraz oszaleję.
Hej.
Chcę tylko pogadać.
Pani Ban?
Co ona wyprawia?
Chcę tylko porozmawiać!
Zatrzymaj się! Daj spokój!
Zatrzymaj się na chwilę!
Jak cię dopadnę, już po tobie!
Przepraszam.
Hej!
Puść mnie.
Mówiłem, że już po tobie.
To nie mój pierwszy raz.
Puść mnie.
- Nie. - Raz,
dwa…
Ty i ten twój charakterek.
Co ci mówiłam?
Powiedziałam, że to koniec i masz mnie nie szukać.
Poważnie? Nie martwisz się o nas?
Ani trochę.
Dałam ci kasę i się pożegnałam. Byłeś zachwycony.
Zacznij uczyć się na błędach.
Ban Ji-eum.
Nie skończyłem mówić.
Czemu ciągle odchodzisz?
Co robisz?
Kim jesteś? Puszczaj.
Puszczaj!
Jak śmiesz?
Nic panu nie jest?
Krew?
Ośmieliłeś się sprawić, że krwawi?
Popełniłem błąd.
Zostań tam.
- Czekaj. - Pani Ban.
Hej!
Wrócę po ciebie,
jak nie wyślesz mi kasy.
Cholera!
Nic panu nie jest?
Przepraszam.
Kto to był?
Mamy wspólnych rodziców
i figurujemy w tym samym rejestrze rodzinnym.
Cóż to za okrężna odpowiedź? To pani brat.
Nie chciałam tak go nazywać.
Okropne zderzenie z rzeczywistością.
Teraz wygląda, jakbym chciała wyciągnąć od pana pieniądze.
Ci, którzy chcą pieniędzy, zwykle się płaszczą.
Nie pogrywają sobie tak jak pani.
Mimo wszystko
to przykre.
Ma pani czas?
Może wstąpimy?
ŚLUZICE Z PYEONGDONG
Chodźmy.
Mówią, że najlepsza proporcja piwa i soju to siedem do trzech.
Ale to chyba zależy od nastroju.
Dziś moja złota proporcja to pięć do pięciu.
- A pana? - Siedem do trzech.
W porządku.
Do dna.
Zdrowie.
Pycha.
Czemu nie pyta pan o wcześniej?
Mówiła pani, że to brat.
Kłótnie z rodziną są normalne.
Ma pan rację.
Każda rodzina ma swoją historię.
Wszyscy się z nimi żremy jak pies z kotem.
Tak już jest.
Co?
Słucham pani.
Proszę mówić.
Dziś będę pani kumplem od kielicha.
No proszę. Potrafi pan słuchać i w ogóle…
Pani Ban…
A może kochankiem?
Nie kumplem, a kochankiem od kielicha.
Nie poddaje się pani.
To jedno z tych zaproszeń?
Wcale nie. Nie zapraszałam na randkę.
Na tym polegał niuans.
Nie miałam takiego zamiaru.
Robi pani, co chce.
- Czyli pan się zgadza? - Nie.
Widzi pan? Wiedziałam, że pan odmówi.
Ja nie staję do przegranych walk.
Wie pan, że soju pochodzi od arabskiego alkoholu, araku?
MOJE 4. ŻYCIE
Co to jest?
Pana zdrowie.
- Zdrowie. - Pani zdrowie.
Pani zdrowie.
Dziękuję, że był pan moim kumplem od kielicha.
O nie!
Usiądźmy tu na chwilę.
Usiądźmy.
O rety.
Nie siadał pan,
więc pomyślałam, że chce pan mieć na czym usiąść.
Co cię gnębi?
Co pana gnębi?
O co chodzi?
O to.
Dlaczego ona
przypomina mi Ju-won?
Nie ma żadnego podobieństwa.
Wyglądają zupełnie inaczej.
- Więc dlaczego? - Dyrektorze Mun?
Nie powinien pan tak zbliżać swojej twarzy do mojej.
Mogłabym pana pocałować.
Co panią powstrzymuje?
Pocałujemy się?
Powstrzymam się, żeby jutro oszczędzić panu wstydu.
Teraz jest pan zbyt pijany.
Proszę powiedzieć mi to, jak pan będzie trzeźwy.
Chwila.
Pani nie jest ani trochę wstawiona?
To dziwne.
Rzadko się upijam niezależnie od ciała, w którym akurat jestem.
Jak to?
Ma pani inne ciała?
Coś w tym stylu.
Gdy byłem mały, miałem poważny wypadek.
Dziewczyna, którą lubiłem…
zginęła, chroniąc mnie.
Trochę to trwało,
zanim wyciągnęli mnie z auta.
Czułem…
jak jej ciało…
powoli robi się zimne.
Od tego czasu trudno mi zdobyć się
na dotknięcie drugiej osoby.
Ramiona są po to, by się na nich oprzeć.
Przepraszam.
Nie powiedziałem nic złego.
Proszę dać spokój. Znamy się od dawna.
Zadzwonię później.
Do widzenia.
Między panem Munem a panią Jang może zrobić się nieprzyjemnie.
Ale to nic poważnego, proszę pana.
Już zaczynają się przepychanki?
A ta kobieta?
Ban Ji-eum.
Wcześniej pracowała przy produkcji samochodów?
Nią proszę się nie przejmować.
Ja o tym zdecyduję.
Miała ciężkie dzieciństwo.
A jeśli narobi kłopotów?
To raczej nie ten typ.
Pieniądze potrafią
zmienić zdanie każdego.
Na pewno o tym wiesz.
Była rocznica śmierci twojego ojca.
Urządziliśmy ceremonię.
Nie musi się pan już nim przejmować.
Jesteś tak samo nieugięty jak on.
Możesz odejść.
Proszę pana.
Jest inny powód, dla którego kazał nam pan wrócić do Korei?
Popracuj nad swoim nawykiem
zadawania drażliwych pytań, gdy czujesz się urażony.
Możesz odejść.
Pan Ha nie odbiera telefonu.
Chyba naprawdę lepiej żyć i cierpieć, niż umrzeć.
Mam okazję usłyszeć, jak Seo-ha chrapie.
Taxi.
MOJE 19. ŻYCIE
MOJE 16. ŻYCIE
O nie.
Przepraszam.
Co mu się stało?
W porównaniu z nim była pani damą.
Nie dałabym sobie z nim rady sama.
To się pani namęczyła.
Nic mi nie jest. Wsadzimy go do auta?
Krok w dół.
- Uwaga. - Krok w dół.
Posadźmy go z przodu.
Jeszcze się obudzi i będzie problem.
Dyrektorze.
Nogi.
Dobrze.
O co chodziło z tym problemem?
Podczas wypadku siedział z tyłu.
Myślę, że dlatego siada z przodu i nie prowadzi.
Pani Yoon, wszystko w porządku?
Tak.
Nie miałam pojęcia.
Ostrożnie.
Ja też tak wyglądałam?
Nie było aż tak źle.
- Posadźmy go tutaj. - Dobrze.
Powoli.
Dyrektorze Mun.
Dyrektorze Mun?
Jaki jest pana kod?
Dyrektorze Mun.
Zna pani jego kod?
Obawiam się, że nic o nim nie wiem.
A właściwie to…
YOON CHO-WON
- Tak? - Panie Ha.
Poda mi pan kod do domu Seo-hy?
Słucham?
Jest bardzo pijany.
Chcę go zaprowadzić do domu, ale nie znam kodu.
Zero-cztery-dwa-trzy.
Zero-cztery-dwa-trzy?
Dobrze.
Ostrożnie.
Już prawie jesteśmy.
Dobrze. Ostrożnie.
Dyrektorze.
Nogi.
- Przyniosę wody. - Dziękuję.
Dziękuję.
Nie odchodź.
Nie odchodź, Ju-won.
Nie odchodź.
Mimo tylu wcieleń
wciąż zmagam się…
z tamtymi wspomnieniami.
Bo wtedy musiałam pożegnać się
z ukochaną osobą.
Seo-ha
wciąż żyje tą chwilą.
Nie odchodź.
Nie odchodź, Ju-won.
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Chyba lubię panią Ban.
Ciągle przypomina mi o Ju-won i doprowadza mnie to do szału.
Od kiedy jest pani tak chora?
Proszę pani.
Co by pan zrobił,
gdyby ona wróciła?
Co pani zrobiła wczoraj z Seo-hą?
O czym pan myśli?
Zastanawiałem się, czemu mówisz do mnie po imieniu.
Mam nadzieję, że się spotykają.
To może narazić Ji-eum na niebezpieczeństwo.
Dyrektorze Mun!
Napisy: Agnieszka Żurek