DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
TOR TESTOWY MI MOBITY
Zawsze się zastanawiałam,
dlaczego pamiętam swoje poprzednie życia.
Nie mogę o nich zapomnieć,
choćbym bardzo chciała.
Ale najbardziej zapadły mi w pamięć…
ciepłe i zwyczajne letnie dni
spędzone z tobą.
Chyba
wreszcie rozumiem, dlaczego mama
cię tu sprowadziła.
Seo-ha.
Będę przy tobie, dopóki nie staniesz na nogi.
Ju-won, pobierzmy się.
Obiecaj.
W 18. życiu byłam szczęśliwym dzieckiem.
Seo-ha.
Tym razem urodziłam się wyłącznie po to, by cię spotkać.
ODCINEK 2 DOKOŃCZYĆ TO, CO SIĘ ZACZĘŁO
JĘZYKI: ANGIELSKI, CHIŃSKI, JAPOŃSKI…
BAN JI-EUM
Rozumiem, czemu pani aplikuje,
ale to raczej nie praca dla pani.
Jeśli nie jest pan pewien,
to może się pan ze mną umówi?
Przepraszam.
Musiałem się przesłyszeć.
Nie przesłyszał się pan.
Powtórzę.
Umówi się pan ze mną?
Co?
NA PODSTAWIE KOMIKSU LEE HYE DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Co pani…
To rozmowa o pracę, wie pani o tym?
Od początku nie chciał mnie pan zatrudnić,
więc daję panu alternatywę.
Niech pan to potraktuje jak dzień próbny.
Mimo wszystko…
Proponuje pani randkę nieznajomemu?
A gdybyśmy się znali?
Wtedy by pan to przemyślał?
A znamy się?
Nie mogę powiedzieć.
Chcę, żeby pan sobie sam przypomniał.
Czy cała dzisiejsza młodzież jest taka zuchwała?
Jezu, gadasz jak boomer.
Chodzi o panią Ban?
Spotkałeś ją wcześniej?
- Nie. - Prawda?
Ty też jej nie znasz.
O co tu chodzi?
Wyglądało, jakby coś między wami było.
I tak mi nie uwierzysz.
Boże.
Rany, wujku.
Ty zawsze mówisz, zanim pomyślisz.
- Boże. - Nie chciałam się tak spieszyć.
Ale jak zobaczyłam jego twarz,
nie mogłam się powstrzymać.
To twoje dziewiętnaste życie.
Jak możesz być tak niedojrzały?
Nikt nigdy nie jest w pełni dojrzały. Tylko udajemy.
Mówiąc wprost, liczba żyć, które przeżyłam, nie ma znaczenia.
Piękny sposób, by przyznać, że zrobiło się coś szalonego.
Proszę o dolewkę.
Proszę.
Dyrektorze Mun.
Seo-ha.
Chyba niedosłyszy.
To pewnie przez ten wypadek.
Czemu nie powiesz mu szczerze,
że jesteś Ju-won?
Poprzednie życia nauczyły mnie jednego.
Są ludzie, którym mogę powierzyć swój sekret,
i tacy, przed którymi nie powinnam się otwierać.
Którym z nich jest Seo-ha?
Nie wiem.
Gdy chodzi o niego, nie potrafię myśleć obiektywnie.
Nie daj się temu pochłonąć i działaj.
Co cię powstrzymuje, gdy zaszedłeś już tak daleko?
Ae-gyeong.
Dobrze mnie znasz.
Po prostu mam doświadczenie.
Patrzcie ją!
Wujku, proszę cię!
Jestem po pięćdziesiątce.
Zjedz trochę kimchi doświadczonej kobiety.
Dobrze. No to spróbuję.
Chcesz wejść?
Nie podrywaj mnie.
W Korei też zawsze będziesz siedział na miejscu pasażera?
A to byłoby dziwne?
Ludzie będą gadać.
Bez pośpiechu.
Dobra.
YOON CHO-WON
Nie odbierzesz?
Jeździłeś po Niemczech i kupowałeś prezenty dla jej rodziny.
Ty się tym zajmij.
Dobrze.
Idę.
Dobrze.
YOON CHO-WON
Wybrany numer jest niedostępny…
To jakiś żart?
Hej!
Cho-won!
Mówiłam, że jestem zmęczona.
Dlatego przyjechałem.
Kto się tobą zajmie, jak nie ja?
Nie musisz się mną zajmować. Musisz zrozumieć aluzję.
Lubisz to.
Jak miło.
Chcesz zadzwonić
czy odebrać?
Nie twój interes.
Zawsze jesteś dla mnie wredna.
Mnie też to fascynuje.
To dziwne, ale jak cię widzę, to jakoś psuje mi się humor.
Może w poprzednim życiu byliśmy wrogami.
Wiesz, że Seo-ha przyleciał?
Mówiłeś.
Tak.
Ale czemu wybrał hotel?
Pracuje w MI Hotel?
Ten hotel to ruina.
Dla niego pewnie jest cenny, w końcu zarządzała nim jego matka.
Co ci do tego?
Nadal go lubisz?
Zapomniałaś języka w gębie?
Cho-won.
Co o mnie myślisz?
- Ji-seok. - Tak?
Zgadnij, jak nazywają się te kwiaty.
RÓŻA „NIGDY W ŻYCIU”
HOTEL MI TARG
„Antyczne meble”.
„Insa-dong”?
HA DO-YUN
Uciekaj!
Pani Ban?
Biegnij.
Co pani tu robi?
- Czekaj! - Biegnij!
Co się dzieje?
O co tu chodzi?
Nie mogą nas złapać! Wyjaśnię później!
Tędy!
Dyrektorze Mun.
Dawno nie biegałam. Brak mi tchu.
Co się dzieje?
Wyglądał pan na znudzonego.
Co?
Zrobiłam to dla zabawy.
Chce się panu pić?
Widziałam sklep. Proszę poczekać.
Odświeżające.
Już panu lepiej?
Prawie dostał pan ataku paniki, co?
Znam to uczucie.
W takich chwilach po prostu biegnę.
Wtedy skupiam się tylko na oddechu.
To było…
Podczas japońskiej inwazji na Koreę?
Kiedyś byłam jedyną ocalałą.
MOJE 19. ŻYCIE
MOJE 10. ŻYCIE
Nie mogę się ruszyć!
Pomocy!
Czułam się jak w piekle.
Wszędzie leżały ciała.
Poparzeni ludzie jęczeli i krzyczeli.
Nie myślałam trzeźwo.
Myślałam, że serce mi stanie.
Nie mogłam oddychać.
Sama nie wiem, czy to był strach czy zwykła wola życia.
Ale zaczęłam biec.
Wszystkie tęsknoty i bolesne wspomnienia
wyparowały, gdy tak biegłam.
Odnalazłam wolę życia.
Wtedy zrozumiałam,
że jeśli ucieknę, mogę żyć.
Podczas japońskiej inwazji?
Kiedyś o tym czytałam.
Opisy były tak szczegółowe, jakbym tam była.
Co to była za książka?
Pole kwiatów białej gryki?
To był tylko szkic, który napisał znajomy,
więc nie uda się panu jej zdobyć.
Szkoda.
Pani Ban.
Proszę szczerze powiedzieć.
Jest pani patologiczną kłamczynią, co?
Prawda?
Nikomu nie powiem.
Może pani być spokojna.
Proszę powiedzieć.
Proszę.
Pobierzmy się.
Pani mi się oświadcza?
To była wskazówka.
Pytał pan, gdzie się spotkaliśmy.
- Wskazówka? - Tak.
I to solidna.
Proszę dobrze się zastanowić.
Chodźmy.
- Rety. - Wskazówka?
Boże.
Rety.
Mają nawet to?
Mamusiu.
Hae-wol.
Dyrektorze Mun.
Proszę się pochylić.
- Po co? - Tylko na chwilę.
To grzebień, którym dawniej matki czesały dzieci.
Dobra, z drugiej strony.
Jezu.
Przyjemnie, co?
Powiedzmy.
Możemy takie powiesić na zabytkowych meblach lub klamkach,
by dodać pokojom aury finezji i tradycji.
Dobrze.
Proszę.
Ale z pana przystojniak.
Ju-won,
pobierzmy się.
Pobierzmy się, dobrze?
Wiesz chociaż, co to znaczy?
Że będziemy razem
i będziemy się rozśmieszać, w radości i smutku.
Obiecuję, że nie będziesz czuła się samotna.
Poczujesz się kochana.
Obiecaj.
Pobierzmy się.
Dawno się tak
nie czułam.
WZGÓRZE CHO-WON
Może i jestem za stary
By cieszyć się złamanym sercem
Ale ta piosenka
Jest o moim sercu
Które wydaje się dziwnie puste
Co za spotkanie.
Co panią tu sprowadza, pani Ban?
Przyszła pani do pracy?
- Tu go znalazłam. - Słucham?
Człowieka, z którym chciałam się spotkać.
Mam napięty grafik, więc do widzenia.
Zaraz. Dokąd pani tak spieszno?
Co pan robi?
Tylko szczerze.
Co pani robi w tym zapyziałym hotelu?
- Co pani robi? - To flamenco.
Oszczędziłam panu łatki przestępcy seksualnego.
Niezłe z pani ziółko.
Co tu się dzieje?
Mun Seo-ha.
Naprawdę tu pracujesz?
Podobno przyleciałeś wieki temu.
Czemu nikomu nic nie powiedziałeś?
Mogłeś chociaż odezwać się do Cho-won.
Ha Do-yun, wciąż dla niego pracujesz?
Nie twoja sprawa.
- Pani Ban. - Tak?
Co panią tu sprowadza?
Chciałam porozmawiać z panem o hotelu.
- Proszę za mną. - Tak jest.
Nie skończyłem.
Rozmawialiśmy o interesach.
To prawda?
Nie. Nie mam zamiaru robić interesów z Daehwan.
Słyszałeś.
Odezwałeś się do niej, gdy usłyszałeś, że ja chcę ją zrekrutować?
- Ludzie już gadają. - O czym?
O tym, że syn prezesa MI Group zarządza tym nędznym hotelem.
I że MI Group postawiło na nim krzyżyk.
Co…
Co to było?
Jeśli jeszcze raz go obrazisz,
nie daruję.
Pan przodem, dyrektorze.
Dobrze.
Pani Ban.
Flamenco też nauczył panią daleki krewny?
Można tak powiedzieć.
O co chodziło z hotelem?
Nie dostałam wiadomości zwrotnej,
więc postanowiłam się wykazać.
Zwykle chyba się czeka na wiadomość zwrotną?
„Zamiast czekać, upomnij się o swoje”.
To moje motto.
Pani Yoon Cho-won?
Szmat czasu, panie Ha.
Cho-won.
Odświeżające, Cho-won?
Ju-won.
Dobrze wyglądasz, Seo-ha. Jak się masz?
Dobrze.
Wpadłam, bo nie mogłam się do ciebie dodzwonić.
Masz chwilę?
Ma dziś napięty grafik.
Może porozmawia pani ze mną?
Dobrze. Skoro nie ma innego wyjścia.
Proszę.
Pani Ban.
Przepraszam, proszę przyjść innym razem.
Wezmę panią pod uwagę i dam znać.
Proszę nie przepraszać, tylko mnie zatrudnić.
Rozważę nawet posadę boya hotelowego.
Ktoś jeszcze tak mówi?
Już się ich tak nie nazywa?
Od kiedy?
Jeśli to panu nie odpowiada, umiem też nieźle sprzątać.
Po prostu nie rozumiem, dlaczego pani tak zależy.
Nie można zrozumieć wszystkiego od razu.
Wszystko przyjdzie z czasem.
Jest pani niemożliwa.
Dobrze.
To wszystko.
Proszę.
Co to?
Ja też chcę ocalić ten hotel.
Oto ile jestem warta.
Wszyscy tak wyrośli.
A właśnie.
Zapomniałam mu to dać.
Dyrektorze Mun.
To chyba naprawdę przeznaczenie.
Może mi pani powiedzieć, skąd się znamy?
Wie pan…
Nieważne. Nawet jeśli sobie przypomnę,
to i tak nic między nami nie zmieni.
Być może.
Ale mogę też stać się dla pana kimś wyjątkowym.
Nic do pani nie dociera.
Zapomniałam to panu dać.
Proszę spojrzeć.
Kiedyś było tu mnóstwo ludzi.
To był żywy i olśniewający hotel,
do którego holu własnoręcznie zbierano kwiaty.
Co pan sądzi?
Cóż…
Spróbujmy.
Dziękuję.
Jeszcze jedno.
Chcę, żeby pan wiedział jedno.
Gdy będzie pan potrzebował pomocy,
będę przy panu.
Będę przy tobie.
No proszę.
Ale wyrosłaś, Cho-won.
Właściwie jesteś już dorosła, co?
Ale co ją łączy z Seo-ha?
Dobrze wyglądasz, Seo-ha. Jak się masz?
Dobrze.
MI GRAND HOTEL SEUL
Dyrektorze Mun.
Dzień dobry.
- Dobra. - Ostrożnie.
- Przysiągłbym, że już tu piłem. - Ja też.
- Wolno nam! - Ostrożnie.
Skup się.
- No to może… - Napijmy się razem.
- Proszę pana… - Prawda?
- Chodź. - Dobry pomysł.
- Możemy się tu napić. - Dzień dobry.
Co to za ludzie?
To syn pani Jang i jego przyjaciele.
- Ostatni drink i idę. - No weź. Napijmy się.
- Może jednego. - Napijmy się.
W holu nie wolno pić. Proszę opuścić budynek.
A ty to kto? Nowy?
Nie masz plakietki?
Proszę wyjść.
Hej.
Wiesz, kim jestem?
A niech mnie. Jak się nazywasz?
Hej, ślicznotko. Dołączysz do nas?
Wystarczy.
Puszczaj.
- Chan-hyeok! - W porządku?
Co, do diabła?
- W porządku? - Co się stało?
Umieść go na czarnej liście i nie wpuszczaj do hotelu.
Jeśli pani Jang się dowie…
- Hej! - Chan-hyeok.
Co za spotkanie.
Dzień dobry, pani Jang.
Może herbaty?
Chętnie.
Mamo.
To nieporozumienie.
Dawno się nie widzieliśmy.
Nie wiem, czy się zmieniłeś.
Ale wyglądasz lepiej.
Pani też się nie zmieniła.
Nie sądziłam, że będziesz tu pracować.
Bardzo pomagała pani mojej matce, gdy zarządzała tym hotelem.
Trzymałam
ją w ryzach.
Sang-a ciągle się o ciebie martwiła.
Byłeś taki delikatny i wątły.
Jeśli wciąż masz problemy ze zdrowiem, będzie ci ciężko pracować w Korei.
No tak. Jak pani widziała,
musimy podjąć wobec pani syna pewne kroki.
Chyba ma problem. Musiało być pani ciężko.
Widzisz…
choć jest porządnym człowiekiem, ludzie i tak ocenią go za ten jeden błąd.
Nie zrozum mnie źle. To dobry chłopak.
O tym sam będę musiał się przekonać.
Obawiam się, że będzie pani musiała spotykać się z nim poza hotelem.
Naprawdę?
Dziś takie uprzedzenia nie mają już racji bytu.
Zła reputacja mojego syna nie zniszczy mojej.
Pewnie nie wiesz, bo jesteś tu nowy.
Ale z czasem się nauczysz.
Tak. Z czasem wszystkiego się nauczę.
I wprowadzę pewne zmiany.
Chcę naprawić
haniebne praktyki, które do tej pory ignorowano.
„Haniebne”.
Rozumie pani?
No dobrze.
Nadęty dupek.
A więc to jest Ha Do-yun,
- sekretarz dyrektora. - Tak.
- Widzisz tego pulchnego w okularach? - Tak.
To team leader Heo Jin-o z działu planowania z centrali.
Kobieta z prawej
kiedyś występowała w Starqueen jako dziewczynka renesansu.
- Znasz ją? - Nie.
Podobno jest mistrzynią flamenco i zna arabski.
Mówi w kilku językach.
Naprawdę?
Otwieramy hotele za granicą?
Jaki jest plan?
Dowiemy się, jak przyjdzie dyrektor.
Ale wątpię, by znalazł rozwiązanie.
Racja.
Dzień dobry.
Poproszę o raport,
dlaczego mam nie znaleźć rozwiązania.
Pan Heo zajmie się ogólną poprawą obsługi.
Pani Ko, proszę przeanalizować różne opcje renowacji
- i coś zaproponować. - Tak jest.
Jakieś postępy w zatrudnieniu architekta krajobrazu?
Otrzymaliśmy portfolio od kilku różnych firm.
Chciałbym pozbyć się tych sztucznych kwiatów z holu.
Tak jest. Do końca dnia zrobię listę
potencjalnych kandydatów.
Dobrze. To wszystko.
Dyrektorze Mun,
nie powiedział pan, co ja mam robić.
Proszę wesprzeć zespół.
Tak wszechstronnej osobie
trudno przypisać jedno zadanie.
BIURO PLANOWANIA STRATEGICZNEGO
Ta oziębłość chyba zawsze była częścią jego uroku.
Powiedziałem…
Myślisz, że co się stanie,
jak zacznę krzyczeć?
Znów się spotykamy.
Dzień dobry.
Mogłaby pani coś dla mnie zrobić?
- Słucham? - Proszę.
Szukacie architekta krajobrazu, więc się zgłaszam.
Rozumiem.
Seo-ha nie wziąłby mnie pod uwagę, gdyby wiedział, że to moja firma.
Prowadzę ją pod pseudonimem, więc mogłaby pani mu to podrzucić?
Bardzo mi pani pomoże.
Dobrze. Jasne.
Dziękuję.
Muszę już iść.
Do widzenia.
Co pani tu robi?
Pomogę panu wybrać architekta krajobrazu.
Nie trzeba.
Proszę dać znać, gdyby potrzebował pan pomocy.
Pani Ban.
Tak?
Wie pani, że zachowuje się jak dziwaczka?
Szczerze mówiąc, martwię się.
Chyba po prostu mnie pan nie lubi.
Myślę, że ma pani ukryty motyw.
Inżynier MI Mobity chce pracować w naszym hotelu?
Mam ukryty motyw.
Ale jedno mogę obiecać.
Nie chcę skrzywdzić dyrektora Muna.
Nigdy mnie pan nie przejrzy.
Tak?
Proszę o listę architektów krajobrazu.
Tak jest.
Rozmawiałeś z panią Ban o pracy?
Nie, taka tam pogawędka.
Powinienem o czymś wiedzieć?
Nigdy nie spotkałem tak dziwnej i podejrzanej kobiety.
Ja też nie.
Zapamiętałbym
kogoś takiego.
Ona coś kombinuje.
Właściwie to nawet się przyznała.
Tak?
O co tu chodzi?
Nie mogą nas złapać! Wyjaśnię później!
Po prostu biegnę.
Wtedy skupiam się tylko na oddechu.
Gdy będzie pan potrzebował pomocy,
będę przy panu.
- Kim ona jest? - Pobierzmy się.
To była wskazówka.
Pytał pan, gdzie się spotkaliśmy.
Uciekaj!
Pobierzmy się.
Ładnie wyrosnę.
TRUPA CYRKOWA DONGBAEK
Mam.
- Co z tym dzisiaj? - Zepsujesz, jak będziesz wciskać na siłę.
Tyle razy ci mówiłam, żebyś była delikatna.
Co robisz w moim miejscu pracy?
Zdrajczyni.
Beze mnie dostaniesz awans.
Skorzystaj z tej okazji. Pomogę ci.
Serio?
I nie chcesz nic w zamian?
Mówiłam, że ta praca jest dla mnie ważna.
Doceniam propozycję, ale…
Jeszcze w tym roku zostaniesz starszym inżynierem.
Kocham cię.
DYREKTOR MUN SEO-HA
Halo?
Możemy się spotkać? Przypomniałem sobie panią.
Co?
Czemu za mną idziesz?
Muszę zobaczyć, co to za jeden.
Więc biegnij.
Hej. Czekaj.
Spokojnie.
O Boże.
Jaki wysoki.
Mówiłam, że jest idealny.
Też chciałabym zakochać się w kimś takim jak on.
Chyba śnisz.
Tacy faceci pojawiają się raz na tysiąc lat.
- Uważaj na siebie. - Hej.
Cholera. Zazdroszczę.
Naprawdę mnie pan sobie przypomniał?
Wtedy też
biegliśmy?
Tak.
No tak. Proszę.
TRUPA CYRKOWA DONGBAEK
Skąd pan to ma?
Miałem wtedy sporo na głowie.
Chodźmy na lunch!
Zjedzmy coś!
Hej!
Co robisz, gnojku?
Co robisz?
Uciekaj!
Zatrzymaj się!
Chodź tu, gnojku!
Kim ty w ogóle jesteś?
O co chodzi?
Co to za uśmiech?
Jesteś dziwadłem, co?
Pobierzmy się.
Czyli jesteś.
Będę dla ciebie dobra.
To znaczy?
Ładnie wyrosnę.
Ile masz lat?
Już nie liczę lat.
Kiedy się urodziłaś?
W 940.
Krwawisz!
Skoro już zwiałeś z zajęć, trzeba było iść do domu na drzemkę.
Po co waliłeś w tę w ścianę?
Szczypie.
Zasłużyłeś.
Ty mała…
Jak jest ci ciężko, to płacz.
Nie rób sobie krzywdy.
Nie wierzę, że to była pani.
No i czy nie ładnie wyrosłam?
Wyrosłaś na taką samą dziwaczkę, jaką byłaś wtedy.
No to teraz…
pobierzmy się.
Dla pani wszystko jest takie proste?
To wcale nie była prosta decyzja.
Jest pan moją pierwszą miłością.
Podjęłam tę decyzję
po latach rozważań.
I to wszystko w oparciu
o jedno wspomnienie z dzieciństwa?
Wie pan, jakie wspomnienia przemawiają do człowieka,
jeśli żyje dość długo?
O co znowu pani chodzi?
Poza tym jest pani za młoda, by tak mówić.
Czyli nie jest pan ciekaw.
Nieważne.
Chodzi o dyrektora Muna.
Długo nie zagrzeje tam miejsca.
Tu chodzi o reputację.
Jak będzie gotowy, przejdzie do centrali.
Niech robi, co chce.
Nie rób afery z tego, że został dyrektorem.
To będzie źle wyglądało.
Nie chodzi o jego stanowisko.
Chciał mnie pan widzieć?
Czy dyrektora Muna
interesują inne spółki poza hotelem?
Problemem jest jego motywacja.
Uważa, że mu się należy ze względu na matkę.
Od jej śmierci minęło 20 lat.
Musiałam zaczynać od zera.
Ciężko na to pracowałam bez niczyjej pomocy.
Nie rozśmieszaj mnie.
Proszę pana.
Widzisz?
Oto jak wygląda sytuacja. Trzymaj go w ryzach.
Niech robi swoje, ale bez przesady.
Nie potrwa to nawet dwóch lat. Za rok go przeniosę.
Tak jest.
- Muszę odmówić. - Bierz.
I pracuj tak dalej.
Wróciliście, ale twoje zadanie się nie zmieniło.
Czyli nie?
Możesz zrezygnować.
On tylko żartował.
Weź to.
Zrobię, co w mojej mocy.
Darmowa kasa.
Sporo.
HA DO-YUN
Wybrany numer jest niedostępny. Zostaw wiadomość po…
CV NAZWISKO: BAN JI-EUM
Co? Wiedział, że jesteś Yoon Ju-won?
Nie, pamiętał mnie jako dziewięciolatkę.
Chwila.
Pamiętał Ban Ji-eum jako dziewięciolatkę?
- Tak. - Niewiarygodne.
Przecież mieliście wtedy sporadyczny kontakt.
Miał moją chusteczkę.
Wzruszające.
Wiem.
Wujku.
Zrobiłeś sobie nadzieję, co?
Szczerze mówiąc,
miałam tyle nadziei.
Wiedziałam, że mnie nie rozpozna,
ale trochę na to liczyłam.
Chciałam, żeby mnie rozpoznał.
To normalne, że zapomina się o zmarłych.
To prawda.
Tylko ja od razu cię rozpoznałam.
Zgadza się. Jesteś najlepsza.
Telefon.
DYREKTOR MUN SEO-HA
To Mun Seo-ha.
- Co to? - Rany.
O wilku mowa.
Daj go na głośnik.
Nie odbieraj.
Dzień dobry, dyrektorze Mun.
Dzień dobry. Tak…
Mówiła pani, że zawsze mi pani pomoże.
W czym mogę pomóc?
Dzień dobry, dyrektorze.
Dzień dobry.
Przepraszam, że tak nagle proszę o pomoc.
Ależ to nic.
Ucieszyłam się, że mnie pan poprosił.
Jestem do usług.
Pan przodem.
Dobrze.
GIJUN-RO 336
Dokąd jedziemy?
Ktoś musiał mnie tam zawieźć.
Chciałem tam jechać w tajemnicy.
Skoro poprosił pan o pomoc mnie, to chyba nie ma pan tu przyjaciół.
Ale z drugiej strony uważam, że lepiej być samemu,
niż podtrzymywać niepotrzebne relacje.
YOON CHO-WON
Ten telefon…
Mogę spytać,
dlaczego pan nie odbiera?
Tak.
Czasem warto
otworzyć się przed nieznajomym.
Będę pańskim tajnym dziennikiem.
Coś w stylu „Drogi Pamiętniczku”.
Drogi Pamiętniczku…
Koniec.
Co?
Jak pan może tak ignorować moją szczerość?
To nie było szczere.
Dalej pójdę sam.
Proszę tu poczekać.
Dobrze.
UKOCHANA CÓRKA, YOON JU-WON KIEDYŚ JESZCZE SIĘ SPOTKAMY
Jak się miewasz?
Przepraszam, że tyle to trwało.
Ju-won.
Ju-won…
Sergio!
Mamo! To ja, Hae-wol!
We wszystkich moich życiach
czułam
tylko własny ból.
Ale nie w tym.
Ludzie, których zostawiłam…
Widzę ich smutek…
po raz pierwszy
w tym dziwnym 19. życiu.
Seo-ha.
Nie płacz.
DO ZOBACZENIA W MOIM 19. ŻYCIU
Dlaczego ona
przypomina mi Ju-won?
Taki jest problem ze zbyt szybką reinkarnacją.
Jest w kontakcie ze swoim poprzednim wcieleniem.
Czy to pani pozmieniała kwiaty przy wejściu?
Unika mnie, ale chcę się do niego zbliżyć.
Lubię cię.
Pan Ha przyjdzie?
Lubi pani dyrektora Muna?
Czemu pani pyta?
Hej! Ban Ji-eum.
Co robisz?
Bo ja lubię dyrektora Muna.
Napisy: Agnieszka Żurek