Ziemia.
Kolebka niesamowitego piękna i niepojętych cudów.
Nie do opisania.
Jakby planeta kpiła z naszych umiejętności opisywania rzeczywistości.
Tak, żeby w pełni docenić rozmach naszej planety,
trzeba ją czasem zbezcześcić.
A oto bezczeszczący.
Człowiek nikczemny i zdeprawowany.
Niegdyś dumnie prowadził talk show,
dziś po wielu zmianach ekosystemu zapędził się w suchy i surowy klimat.
Klimat podcastu.
Bez wsparcia widowni,
ten klaun z małymi oczkami
to groteskowa lalka,
zmuszona do rzucania głodnych kąsków
podczas kolejnych połączeń od słuchaczy.
Sfrustrowany zdziczałą wonią wątłego entuzjazmu.
Przemierza odległe krainy,
napędzany niezaspokojonym głodem uznania
i chęcią zrobienia kilku fotek.
To szaleństwo.
Wariactwo. Chaos.
To Conan O'Brien wylatuje.
Maroko.
Muszę pilnować, żeby za każdym razem
- moje włosy wyglądały dobrze. - Nie musisz.
ASYSTENTKA CONANA WSPÓŁPROWADZĄCA PODCAST
- Conan! - Nie, nie. Sona,
nie mówię, że masz brzydkie włosy.
Po prostu nie masz nad nimi kontroli.
Oczywiście, że mam. Wpakowałam w nie tonę produktów.
Czyli to już jest efekt po stylizacji?
Ja tylko...
I mówię to też jako komplement, bo twoje włosy mają moc.
To jest źródło twojej siły. Co ty z nimi robisz?
Nawilżam olejkiem arganowym.
To taki... olejek marokański.
Chyba robią go z drzew, które rosną tylko w Maroku.
I robią z nich olej.
Wycina się drzewa w Maroku, żeby ujarzmić twoje włosy.
Dlatego jest tam pustynia.
Kiedyś było tam jak w Irlandii,
dopóki Sona nie zaczęła walczyć z włosami.
- Czyli musisz sprowadzać to z Maroka? - Zdecydowanie.
Zaopatrzenie pracowników w kosmetyki do włosów
zawsze było moim priorytetem.
A jeśli oznaczało to podróż z Soną...
PUSTYNIA SAHARA MAROKO
...do jednego ze wspanialszych krajów świata,
to byłem gotów ponieść tę ofiarę.
Zabrałem cię na pustynię. Jesteśmy naprawdę pośrodku niczego.
Czuję się trochę jak w swoim naturalnym środowisku.
Może powinnaś tu zostać.
Nie chcę cię obrazić.
Ale może zostań tu, a my nie będziemy się już widywać?
I ty nie chcesz mnie obrazić.
A nadal mogę dostawać wypłatę za podcast, nawet jeśli nie będę w podcaście?
Doprowadziłaś niepracowanie dla mnie do poziomu sztuki.
Przywiozłem cię aż tutaj po ten marokański olejek arganowy.
Leciałam pierwszą klasą.
Podoba mi się, że dają tam prawdziwe serwetki.
Bo w ekonomicznej wszystko jest z papieru.
Co to jest ekonomiczna?
Okej.
Nie, serio. To jest osobny samolot?
- W tym samolocie, którym ja lecę? - Leci nią większość ludzi.
Gdzie? Z boku?
- Z tyłu. - Z tyłu coś jest?
A co myślałeś, że tam jest?
Bagaże i konie. Nie wiem.
Myślałem, że tam jest piwniczka z winem.
Skąd bierze się olejek arganowy?
Z drzewa.
Jesteśmy teraz we wschodnim Maroku,
a podobno olejek pochodzi z zachodniego Maroka.
Powinniśmy kupić dwa bilety w pierwszej klasie i tam polecieć.
Wiesz, o czym cały czas myślę?
O czym?
- Znasz tę scenę z... - Niech zgadnę. Gorąca rywalizacja.
Niestety nie.
Tylko o tym myślisz.
Wiem. Ale myślę o Kosmicznych jajach.
Pamiętasz, jak oni tam idą przez pustynię?
Zabawne. Ja myślałem o Lawrensie z Arabii.
Ale ty od razu o Kosmicznych jajach.
Tak, okej, jasne.
Ale w Kosmicznych jajach oni idą po wydmach.
Tak, bo w Lawrensie z Arabii nikt po wydmach nie chodzi.
Ten film jest taki długi.
A ile trwa Gorąca Rywalizacja?
Sześć odcinków, po około godzinę.
Czyli dwa razy dłużej niż Lawrence z Arabii.
I to oglądasz.
Już mi przeszło. Teraz oglądam Off Campus.
Kolejny serial o hokeju,
ale tym razem o hokeistach na studiach.
I o ich życiu miłosnym.
Pierwszy sezon był o Garretcie i Hannah.
Wiesz, co się wydarzy, a mimo to, jest to urocze.
I mają naprawdę świetną chemię.
Popełniłam błąd i zaczęłam to sprawdzać na Instagramie.
I teraz cały mój algorytm to Off Campus.
Ale wiesz co? Nie narzekam.
Wiedziałem, że Sona może tak ciągnąć całymi dniami.
Więc zrobiłem szybki objazd, żeby odwiedzić mojego fana.
- Hej, Yassir. - Cześć, Conan.
Skąd dokładnie jesteś?
Z Casablanki.
Kiedy oglądasz film Casablanca,
przypomina ci w ogóle tę Casablankę, którą znasz?
Nie mam pojęcia. Nigdy go nie oglądałem.
Co? Nigdy nie widziałeś Casablanki?
Przyjadę do Casablanki
i pokażę ci Casablankę.
A potem będę chodził w trenczu i kapeluszu, jasne?
A ty przebierzesz się za francuskiego oficera.
Nie wiem, o czym mówisz.
To mnie w ogóle nie obchodzi, Yassir.
No dobrze, opowiedz coś o sobie.
Pracuję jako kierownik projektu.
Chodzę tam do ludzi, którzy mają większe doświadczenie ode mnie
i pytam: „Czy skończyłeś to, co mówiłeś, że skończysz?”.
A potem aktualizuję plik.
Yassir, to jest fabuła Casablanki.
Dokładnie o tym jest ten film.
O menadżerze, który chodzi i pyta ludzi:
„Skończyliście już?”. I na końcu aktualizują plik,
wszyscy wsiadają do samolotu i odlatują.
Nie wierzę, że tego nie widziałeś.
CASABLANCA MAROKO
- Yassir, jak się masz? - Cześć.
- Dobrze cię widzieć. - Witaj w Casablance.
To niesamowite. Przez chwilę pomyślałem: „Maroko.
W przód i wspak tak samo”.
A potem pomyślałem dłużej i wyszło, że od tyłu to „Okoram”, a nie Maroko.
- To dziwne... - O czym ty mówisz?
I wtedy dociera do mnie, że się mylę,
ale i tak zaczynam tym program.
To czyn szaleńca.
Przepraszam.
- W porządku. - Okej.
- Dobra. - Spróbuj się trochę uspokoić.
Twoja ekscytacja na mój widok robi się już przesadna.
Czy obejrzałeś już Casablankę?
- Dwadzieścia minut. - To gorsze niż...
To gorsze niż nie obejrzeć wcale. Jaki jest twój ulubiony film?
Avengers: Koniec gry.
Nie obchodzi cię Casablanca, ale kochasz Avengers: Koniec gry.
Film o tym, jak zbierają kamienie do rękawicy.
„Musimy dokończyć tę rękawicę”.
I co oni potem z nią zrobią? Sprzedadzą na Etsy?
RĘKAWICA NIESKOŃCZONOŚCI - 5,800 $
Całkiem dobry żart.
To jest to, co wy, młodzi, lubicie?
Tak.
Idę się zabić. Jeszcze dzisiaj.
O, przepraszam. Ostrzeżenie: mogą pojawić się wzmianki o samobójstwie.
Ale zamierzam popełnić samobójstwo.
Nie możecie się wściekać, bo ostrzegałem.
Podoba ci się na razie ze mną? Czy myślisz, że jestem idiotą?
Podoba mi się.
- Twój tata oglądał Casablankę? - Nie wiem. Chyba nie.
- A Avengers: Koniec gry? - Nie. Lubi dokumenty.
Moje pokolenie też.
Z wiekiem oglądamy więcej dokumentów.
Nie oglądałem Avengers: Koniec gry,
ale widziałem o nich dokument Kena Burnsa.
W ostatniej, desperackiej próbie pokonania Thanosa,
Iron Man, Kapitan Ameryka, Smart Hulk i Ant- Man
używają skradzionych cząstek Pyma, by przenieść się do Nowego Jorku
w roku 2012 i odwiedzić wieżę Starka,
gdzie Hulk z 2012 roku, nie mieszcząc się w windzie, wybiera pójście schodami.
„Schody. Nienawidzę schodów. Tyle schodów”.
Hulk.
Poprosiłeś, żebym poznał twoją rodzinę.
Bardzo miło.
Dzień dobry.
- Pańskie imię? - Ayoub.
BRAT YASSIRA
Pan to ojciec?
OJCIEC YASSIRA
- Tak. - Miło poznać.
Dziękuję, że przyjęli mnie państwo w domu.
Jak po arabsku powiedzieć „dzień dobry”?
Assalamu Alaikum.
Dobra, o co tu chodzi? Kupujecie okulary trójkami?
Tak to u was działa?
Czuję się teraz wykluczony.
Użyjemy magii Hollywood.
Wszyscy patrzymy teraz w kamerę.
O tu.
I dorzućcie jedne Juniorowi.
Mamy to.
- Czy jestem zabawny? - Tak.
On na wszystko powie „tak”.
- Chcesz, żebym wyszedł z domu? - Tak.
Kiedy odwiedza się czyjś dom, wypada przynieść prezent.
Więc przyniosłem to. To dla pana.
- Dziękuję. - Podoba się panu?
Stało w korytarzu, kiedy wchodziliśmy.
- Ale chcę, żeby pan to miał. - Dziękuję.
Mam też dla pana to.
- Nie przyszedłem z pustymi rękami. - Bardzo dziękuję.
Mam jeszcze... to.
To kolejny wnuk. Wziąłem go, żeby pasował do tego drugiego.
To naprawdę miłe. Tata Yassira zrobił herbatę.
Przyniósł przekąski. Fantastycznie.
- Bardzo dziękuję. - Proszę.
Pokaże ci, jak nalewa się herbatę.
Co za wysokość.
Urodzony talent.
Trochę się rozlało.
Przepraszam.
Widzieliście film Koktajl z Tomem Cruisem?
Tres bien.
To pan zna, ale Casablanki już nie.
Zapytaj go, co mogę powiedzieć po arabsku, kiedy pijemy herbatę.
Bismillah.
Brawo.
To tradycyjne marokańskie ciasteczka.
Tak je jecie?
To jest naprawdę dobre.
Muszę uważać, bo jeśli pochwalę jedzenie w innym kraju,
Stanley Tucci może mnie pozwać...
Zaproś swoich przyjaciół, żeby zjedli z nami.
Chce pan, żeby moja ekipa też jadła?
Ja mówię: nie.
Nic dla nich. Pyszne. Musicie mi wierzyć na słowo.
Myślę, że powinniśmy obejrzeć Casablankę w Casablance.
I myślę, że wam się spodoba.
- Sam. - Tak, szefie?
Jeśli w Casablance jest grudzień 1941, która godzina jest w Nowym Jorku?
Zegarek mi stanął.
Założę się, że w Nowym Jorku śpią. Założę się, że śpi cała Ameryka.
Jesteśmy znowu na Saharze.
To jest Mohammed. A to Waleed.
Bardzo dziękujemy, że jesteście.
Opowiedzcie nam o wielbłądach.
Widzimy je ciągle w znanych filmach.
Odpowiada ci.
Właśnie. Gracie w filmach. Co jest problemem z...
Kiedy jest szczęśliwy, robi tak.
Tak okazuje szczęście?
W takim razie mam świetne małżeństwo.
Chcesz mnie pocałować?
- Dobre, co? - Dobre. Naprawdę dobre.
Czy wielbłądy czasem walczą, czy raczej się dogadują?
To jest szef wielbłądów.
Najważniejszy wielbłąd.
Ten wielbłąd ma kaganiec.
Czemu jest kagańcu?
Bo za dużo gada o Off Campus?
Jest bardzo zły.
Muszę zapytać o kopyto wielbłąda.
Chyba mają dwa palce.
Masz jakieś pytania?
O „kopyto wielbłąda”?
Dlaczego w ogóle zacząłeś ten temat?
Bo José, nasz scenarzysta i producent,
trzyma tablicę z napisem: „wspomnij o kopycie”.
Najwyraźniej uznał,
że to podniesie poziom programu.
José, jaki dokładnie żart miałeś na myśli?
No... coś o kopycie wielbłąda.
Jak on się nazywa?
„Champagne Problem”.
A ten rozrabiaka?
„Coca- Cola Zero”.
- Coca- Cola Zero? - Tak.
Który wielbłąd najlepiej pasuje do mojej osobowości.
- Do osobowości? - Tak.
Myślę, że Coca- Cola Zero.
Mam jechać na wielbłądzie, który jest straszną pałą?
Tak, na tym.
Coca- Cola Zero, bo jest duży.
- I jest pałą. - Tak.
Sorki.
Tak, wsiądę na pałę.
To już drugi raz dzisiaj, kiedy to mówię.
Będę jeździł na tej pale
cały dzień i całą noc.
No dawaj, piątka.
Powiedziałem, że będę jeździł na tej pale
cały dzień i całą noc.
Jeśli wielbłądy was nie kręcą, to może zakopanie się po szyję w piasku?
To starożytna terapia.
To moja największa życiowa fobia. Być zakopaną.
Oglądałeś ostatni sezon Euforii?
Oglądaliście?
Nie. Nigdy.
Ja też nie. Chyba nawet pierwszego sezonu nie widziałem.
Nate jest zakopany... pod ziemią.
Nikt z nas tego nie oglądał.
Wiem tylko, że ludzie siedzą w klubach i spływa im tusz.
Jak długo musimy być w tych dziurach?
Od pięciu do siedmiu minut.
Pięć do siedmiu minut?
O mój Boże.
Każda część mojego ciała płonie.
Wiem, że teraz ci niekomfortowo, ale jak cię zakopiemy w gorącym piasku,
poczujesz się lepiej.
Przysięgam, miałem ten sen z 50 razy.
I teraz się spełnia.
Tylko ta część.
- Chcesz mnie zabić! - Za daleko poszedłem?
Wiesz co? Ja jednak odpuszczę swoją turę.
Hej, Sona, powinniśmy mieć hasło bezpieczeństwa.
Może: „Wyciągnijcie mnie, z tego cholernego piasku”?
Bez przekleństw.
To może: „Nie chcę już tutaj być”?
A to może jednak klnij.
„Wyciągnijcie mnie z tego gówna, proszę”?
Gorące.
Płonę. Organy mi się wyłączają.
Wątroba.
Nerki poszły. Zaraz...
Penis wraca do życia.
Dziwne.
Wróciłeś, kolego.
- Jak się czujesz, Sona? - Dobrze.
Ciepło. Przytulnie.
Czuję się, jakbym wrócił do łona matki.
Mówili, że maksymalnie siedem minut. Nie ma ich już długo.
Właśnie widziałem, jak wielbłąd rodzi, a młode jest już nastolatkiem.
Nastoletni wielbłąd zaczął już studia prawnicze, kiedy nas zasypywali.
A teraz jest już aplikantem w dobrej kancelarii na Manhattanie.
Za dużo?
Ja już właściwie witam śmierć.
Zrobiłeś cały żart o wielbłądach.
- Nikt się nie zaśmiał. - Był zbyt szczegółowy.
A ty dalej w to szedłeś...
Myślałam, że zakopanie to mój koszmar.
Ale chyba umieranie obok ciebie nim jest.
W dodatku kiedy robisz stand- up.
Widziałem, że idzie w moją stronę skorpion.
Potem usłyszał moje żarty i uciekł za tamto wzgórze.
Odwiedzam plemię Amazygów, zgadza się?
Tak.
Kultura Amazygów ma ponad 4000 lat.
Dali światu tadżin, kuskus, kilimy,
piękną biżuterię i mnóstwo innych wspaniałych rzeczy.
A to Aïcha.
- Tak, Aïcha. - To jej dom?
TŁUMACZ
Powiedziała, że pochodzi z innej wioski nomadów.
To około 250 kilometrów stąd.
Przybyli tu na wielbłądach, bo chcieli zmienić swoje życie
i być bliżej miejsc, gdzie można znaleźć wodę.
Mówi, że są tu już przynajmniej dwa lata.
Ona to wszystko powiedziała?
Powiedziała jedno słowo.
Może herbaty?
Zapraszasz mnie na herbatę?
Tak.
Z przyjemnością. To zaszczyt.
Możesz powiedzieć Aïchy, że to bardzo miłe?
Proszę bardzo!
Mówi: proszę bardzo.
Bardzo dziękuję.
To lanie z wysoka jest tu ważne, prawda?
Tak.
A co się dzieje, kiedy zaczyna siadać wzrok? Tak z ciekawości.
Zazdroszczę tego strumienia. Nie pytaj.
Siku.
Pierre Papier. IMAX.
Smacznego!
Aïcha.
Dziękuję.
To część tutejszej gościnności.
Kiedy zatrzymujesz się w namiocie nomadów,
zawsze dostajesz coś do jedzenia.
- Jak nazywa się ten chleb? - Medfouna.
To taka berberska pizza.
Mam oderwać kawałek?
Taki mały.
Bardzo dobre.
Czuć taki dymny aromat kamienia.
Mówiłeś, że mogę tylko mały kawałek.
- A czy mogę tą całą wielką bułę? - To ostatnia.
Ostatnia? Co z ciebie za gospodarz? Jestem dużym facetem.
Mój brat Neal połknąłby to jak hostię.
Wiesz co, przepraszam.
Za dużo gadam. Kiedy wchodzę do czyjegoś domu,
zawsze jem tyle, ile mogę.
Zdarzało mi się nawet wykładać kieszenie folią aluminiową,
żeby napchać do nich jedzenia i wyjść.
Chcesz wziąć to ze sobą?
Jeszcze mówię.
Nie wiem, co on mówi.
Aïcha już żałuje, że wpuściła mnie do namiotu. Widać to wyraźnie.
Ona chce, żebym zniknął.
Magazyn Vulture napisał o mnie: „trudny do zniesienia”.
TheWrap napisał, że jestem „mocną dawką”.
IndieWire napisał: „Ten typ to dupek”.
- Chciałem podziękować... - Okej, możesz też wziąć ten.
- Naprawdę? - Tak.
Aïcha, bardzo ci dziękuję. Naprawdę.
Żeby zdobyć olejek arganowy dla Sony, musieliśmy ruszyć do Marrakeszu.
Niestety, nie było pierwszej klasy na tej trasie.
Sona?
Kiedy mówiłem: „Załatw nam transport”, miałem na myśli samochody.
To, co robimy teraz,
robiono tu już kilka tysięcy lat temu.
To szalone.
Wiesz, że pod tym nic nie mam?
O Boże.
Siodło idzie w prawo, ja idę w lewo.
Okej.
Zauważyłaś, że piasek jest brązowy i wielbłądy brązowe?
Wiesz, co to jest?
Camel-flaż
- Camel-flaż - Może jedźmy dalej.
Myślałem, że to było całkiem niezłe.
- Serio? Myślałeś, że to dobre? - José to wymyślił.
CAMEL-FLAŻ
José „Kopyto wielbłąda” Arroyo?
Hej, Sona, popatrz na nasz cień.
Niesamowite!
Wyobrażasz sobie, że zamiast Trzech Króli,
do stajenki Jezuska przychodzimy my?
O mój Boże.
I wszystko totalnie psujemy.
- Nie mielibyśmy prezentu. - Ja bym mu coś zabrał.
- Tak Jezuskowi? - Tak. Przykro mi.
Sona, nie dojedziemy wielbłądami aż do Marrakeszu.
Sona, kiedy brałem ten samochód,
patrzyłem tylko na wygląd.
Nie przyszło mi do głowy, żeby wsiąść i sprawdzić, czy się mieszczę.
W ogóle się w nim nie mieścisz.
Popatrz, jaki luz ma kierownica.
Jedziemy idealnie prosto.
O mój Boże. Nie czuję się bezpiecznie.
Wiesz dlaczego? Bo nie jesteś bezpieczna.
Tak prowadzili samochody w filmach z lat trzydziestych.
- Gdzie udawali? - Tak.
Jadę! Muszę tam dotrzeć! Muszę do stodoły McCready’ego, kapujesz?
Jadę spotkać się z Jimmym Cagneyem, kapujesz?
Ale parówa.
Jest gorąco jak w tyłku Supermana podczas pożaru kryptonitu.
No właśnie.
Klimatyzacji też nie ma.
Matt Shaw, montażysta, dał nam ten wentylator.
Jest na pełnej mocy.
Nie masz go za daleko od twarzy?
On tak naprawdę odbiera mi resztki chłodu.
Tryb pracy to „ostatni oddech staruszka”.
Próg zwalniający.
Ten próg właśnie naprostował nam kierownicę.
Śmieję się, bo jest śmiertelnie niebezpiecznie.
Jeśli coś mi się stanie, moja mama będzie na ciebie wściekła.
Nic się nie stanie.
Nagram, jak prowadzisz.
Cześć, Nadia. Chcę tylko powiedzieć, że bardzo dobrze opiekuję się twoją córką.
Ty w ogóle nie zamierzasz zwalniać na progach?
Nie. Ej, patrz, wielbłądy.
Nieźle, co? Dobra, co byś wolała?
- Ten samochód czy wielbłąda? - Wielbłąda.
Wielbłąd miał więcej miejsca na nogi.
I wielbłąd nie próbował nas zabić.
Poza tym,
ten samochód co dziesięć minut musi się zatrzymać, żeby zrobić kupę.
To mi przypomina drogę do Vegas.
Jechałeś tam kiedyś autem?
Dawno temu.
Ja, Rodman, Greg i Rob LaZebnik.
Spaliśmy w bardzo tanim miejscu, w kiepskiej dzielnicy.
- Serio? - Tak. I byliśmy nieszczęśliwi.
Nie graliśmy. Nie piliśmy.
Nazywaliśmy się Patrol Cieniasów, bo byliśmy bandą cieniasów.
Patrz, restauracja Argan! Pewnie mają olejek arganowy.
- Wysadzisz mnie? - Chyba hamulce nie działają.
Więc będę jechał dalej, ale później kupimy olejek arganowy.
Jedziemy do Marrakeszu. To dziewięć godzin drogi.
Mam nadzieję, że wzięłaś książkę na kasecie.
Tu nie ma magnetofonu.
Okej, w takim razie... Znam kilka książek na pamięć.
Jakich?
„Rozdział 12.
Oprócz przyznania się do trzech najokrutniejszych morderstw w historii,
Ed Gein powiedział śledczym,
że odbył ponad 40 nocnych wizyt na lokalnych cmentarzach,
by w stanie przypominającym odrętwienie wykopywać świeże zwłoki...”.
W końcu dotarliśmy do Marrakeszu.
Pierwszy przystanek to wizyta u jednego z największych współczesnych artystów.
To jest Hassan Hajjaj.
Jesteś niezwykłą postacią w Maroku i na świecie.
Fotografowałeś Billie Eilish, Riza Ahmeda, Cardi B.
To dla mnie zaszczyt, bo dzisiaj sfotografujesz też mnie.
Tak, trochę się pobawimy. Pokażę ci kilka stylizacji.
Może coś ci się spodoba.
- To są ubrania, które zaprojektowałeś? - Tak.
Spójrzcie na to!
I na to.
- Czy to chroni przed UV? - Może.
Może? Odpowiedź prawdziwego sprzedawcy.
Hassan, co myślisz?
Pasuje ci.
Wiesz co? Wyglądam jak przywódca sekty seksualnej,
ale jestem też bezpieczny nocą na autostradzie.
O taki efekt mi chodziło.
Myślę, że możemy dobrać marokańskie buty.
Hassan, czy to na ciebie działa? Podobają ci się te ruchy?
Chyba nie. Lepiej przestań.
To jest niesamowite.
Gdyby ktoś z mojego liceum zobaczył mnie tak ubranego,
- znów by mnie pobił. - Naprawdę?
Wyglądam, jak z sitcomu z lat osiemdziesiątych?
Czaisz?
SIEMA, DANNY?! WYSTĘPUJE CONAN O’BRIEN
- Hej, Hassan! - Conan.
Jak leci, stary? Co tam?
U mnie w porząsiu.
Sesję robimy na zewnątrz.
- Dokładnie. - Lubisz stworzyć klimat,
więc mamy tu bardzo znanego marokańskiego muzyka,
Maroune’a.
MUZYK GNAWA
Grasz na... co to za instrument?
- Gimbri. - Niesamowite.
I tylko trzy struny.
Jestem gotowy. Mam tę stylówę.
Jakby Kermit został DJ-em.
Pierwszy raz w życiu boję się, że ktoś mi zajrzy pod spódnicę.
Dzięki, panowie.
No i kolejna rzecz, którą nam wspólną
z Cardi B i Billie Eilish.
Wchodzimy teraz na suk, czyli targ.
To labirynt. Pajęczyna wąskich uliczek.
Panie Conan, jestem pana fanem.
- O, cześć. - Witamy w Marrakeszu.
Cześć, jak się masz?
- To moja przyjaciółka. - Dziękuję za odwiedziny w moim mieście.
- Cieszy nas to. - Wspaniałe miejsce.
Dziękujemy. Co za miły człowiek.
Na tym suku kręcili Seks w wielkim mieście 2.
To tam, gdzie jadą do Abu Zabi, a kręcili tutaj?
Tak.
Czy to ten film, w którym Carrie Bradshaw
- nagle wpada na dawną miłość? - Aidana.
Jakie były na to szanse?
- Nie wiem ... - Jesteśmy tu dziesięć minut.
- Aidana nie widziałem. - A chcesz zobaczyć Aidana?
Mogę coś powiedzieć?
Widziałem Seks w wielkim mieście. One są w Abu Zabi
i Cynthia Nixon mówi: „Na co czekacie, Abu Zabi czeka”,
a potem mówi: „Do Abu Zabi już!”.
Do Abu Zabi, już!
Kiedy to powiedziała, zdjąłem ze ściany telewizor
i wyrzuciłem go przez okno.
Bo byłeś taki szczęśliwy, że to taka dobra kwestia?
Tak.
Dokładnie tak reaguję,
kiedy bardzo podoba mi się napisany żart. Wyrzucam telewizor przez okno.
Dlatego nie mogę oglądać własnego programu.
Telewizory latałyby wtedy we wszystkie strony.
Chcesz trochę mięty?
- Chętnie. - To jej drugie ulubione zioło.
- Ile? - Nie trzeba.
On panu zapłaci.
Miło poznać.
Ma pani piękny uśmiech.
- Dziękuję - Assalamu alaikum.
Chcę wam pokazać coś wyjątkowego.
Proszę za mną.
Ostatnim razem, kiedy to słyszałem, skończyłem nagi w zaułku.
- Jimmy Carter był w moim sklepie. - Patrzcie! Faktycznie tu był.
Puff Daddy.
Puff Daddy tu był?
Powiem tak.
Może nie pokazujcie ludziom zdjęcia z Puff Daddym.
Prawda, Sona?
Zdecydowanie.
Witamy w Marrakeszu.
Wszyscy tutaj, którzy jarają się mną, jarali się też Puff Daddym...
Więc muszę brać to z dystansem.
„O, Saddam Husajn też tu był!”
„Świetny gość”.
- Chcę pufę. - Co to jest pufa?
Coś takiego.
I co się robi z taką pufą?
Jest do siedzenia.
- Czyli wkłada się tu poduszkę. - Wypełniasz ją.
Czy ktoś kiedyś nosił to jako kapelusz?
Nie? Czyli zakładając to na głowę,
to robię błąd? Wyglądasz na zmartwionego.
To świetny kapelusz.
Wygląda ciężko.
- Pasuje mi. - Jest prawie 40 stopni.
Muszę to mieć.
I wiesz, co jest najlepsze?
Pasuje kolorem do mojego buszu.
Jestem po przejściach.
Drużyna hokejowa!
- Jesteście z Kanady? - Tak.
Super. Pewnie macie Gorącą rywalizację na żywo.
Żartuję.
Zajrzyjmy tutaj.
Sprzedaje pan świetną skórę, prawda?
- Bardzo dziękuję. - Tak tylko powiedziałem.
Możesz być totalnym oszustem.
Nie mam podróbek. To ręczna robota.
Sona, jesteśmy teraz na suku, prawda?
Więc ta torba jest z suk-óry?
Przepraszam, Cynthio Nixon. To, co powiedziałem, było równie złe.
Do Abu Zabi, już!
Berberska apteka.
To kryształki eukaliptusa.
Jak się tego... O, niezłe.
To meta dla koali.
Kryształki eukaliptusa.
Właśnie cofnąłem się w czasie.
Witaj, George’u Washingtonie. To? Tak się ubieramy w 2026.
Ma pan coś na zdrowie?
Na co? Odporność?
Żeby zadowolić żonę.
- Herbata Star Wars. - To się pije?
Tak. To jest efekt.
Efekt jest taki?
Żeby u mnie był taki efekt, potrzebowałbym poważnej operacji
i 35 dawców.
Dobra, Sona, wiesz, że kocham skórzane rzeczy.
To jest monsieur Lelou.
Jest artystą. Ten człowiek to wybitny krawiec.
Powiedz mu, że prowadzę Oscary,
największą galę w historii ludzkości.
Zaraz po Złotych Globach i Nagrodach filmowych MTV.
Chcę założyć skórzany smoking. Marokański skórzany smoking.
Czy kiedy brał moje wymiary,
zapytał: „Po co Dawidowi Michała Anioła skórzany smoking?”.
Czy to najlepsza sylwetka,
z jaką pan pracował?
Spójrz na to. Piękne.
- Tak. I ten zapach... - Niesamowite, prawda?
Teraz będziesz mnie ciągle wąchać.
Nie, dzięki.
Chwila. To biała skórzana koszula.
To Jim Morrison założyłby na studniówkę.
Stylowe.
To Lenny Kravitz założyłby na studniówkę. Dobre, nie?
Jest lepiej.
To założyłby na studniówkę ten twój typ z programu o żigolakach.
Pewnie tak.
- Nawet nie znam jego imienia. - Brace?
To jest chore. Czy ty prawie nazwałaś bliźniaki po dwóch gościach z...
Tak. Prawie.
Obłąkana. Przepraszam. To po prostu my. Tak mamy.
Nikt tak dobrze nie udaje, że się dobrze bawi, jak pan. Jest pan mistrzem.
Dobra, zakładamy.
- Rety. - No co ty.
- O mój Boże. - Niesamowite.
- Nie ocieraj się o manekina. - Conan Mogę go wziąć ze sobą?
Prawie mnie pan ciachnął... Mogę go wziąć ze sobą?
Witamy na Oscarach 2027. Przed państwem prowadzący: Conan O’Brien.
To jest obłęd.
Wyglądam fantastycznie.
Możesz się w tym ruszać?
Wcale. Przepraszam, ale to musi być fetysz bardzo stłumionego człowieka.
„Lubię skórę, ale... formalną”.
Idealnie, panowie.
Moja ekipa.
Według moich obliczeń
Conan kupił skórzany smoking, kurtkę z dywanu, skórzaną torbę
i herbatkę na wzwód.
Myślałam, że do Maroka przyjechaliśmy na zakupy dla mnie.
Sona, co ty robisz? To ja tu robię narrację.
Biedny Conan. Przykro mi, że za mało mówiłeś.
Dobra, Sona. Chodźmy po twój drogocenny olejek.
To tutaj. Les Sens de Marrakech.
Witam.
- Cześć, jak się masz? - Dobrze. A ty?
Moja przyjaciółka Sona kocha olejek arganowy.
SPRZEDAWCZYNI
- Kocham. Do włosów, do skóry. - Jest dobry na wszystko.
Może ty też powinieneś kupić. Masz suchą skórę.
Prawda. Bardzo się łuszczę.
Spójrz. Wygląda jak pazur kurczaka.
- Podoba się? - To się naprawi.
Argan naprawia wszystko.
Dla niej będzie trzeba dużo.
Macie jakieś wielkie wiadro olejku arganowego, żeby zanurzyć jej głowę
- i trzymać tak 24 godziny? - Tak, mamy dużą butelkę.
To starczy jej na dwa dni.
A co z moją skórą? Jest coś dla mnie?
Proszę spojrzeć...
Mamy krem do rąk i krem do ciała.
Jak często to nakładać?
- Tylko raz. - Cudowne.
- Pachnie Marokiem. - Niesamowite.
Musisz to powąchać.
Nabrałem ją.
Taki prank.
O, ludzie na zewnątrz. Jak się macie?
Ona z tej odległości zobaczyła, jak mam nawilżone dłonie.
- Tak, poczuli pana. - Patrzcie, jakie są wilgotne.
O, masz wilgotne dłonie!
Tak!
Widzicie? Tak łączymy ludzi.
Co to jest?
- Żel pod prysznic. - Jest orgazmiczny.
Myje tam, gdzie zwykły żel się wstydzi.
Czuje pan, że dłonie są nawilżone?
Tak, naprawdę.
Może pan używać co godzinę.
Zabawne, wcześniej była mowa, że raz dziennie.
Pan ma bardzo suchą skórę.
Mówiłam, że przy normalnej skórze wystarczy raz dziennie.
Ale pan ma bardzo suchą skórę,
więc może pan używać co minutę.
Co minutę?
Nie za często?
- A to co? - To jest olejek sensualny.
Sensualny?
Czy do użycia potrzebna jest druga osoba, czy mogę sam?
Nie mówię, że nie chciałbym drugiej osoby, ale wie pani.
Wezmę jeden. Dla siebie.
A jest tu gdzieś park w pobliżu?
On jest dziwny.
Trochę.
- Trochę, tak. - On wygląda jak...
Czemu on tak na mnie patrzy?
Spokojnie, możesz powiedzieć.
Czuję stres czy coś takiego.
Stres?
Czuję, że...
muszę się teraz czegoś napić.
Dziękuję. Tak, dokładnie to on robi z ludźmi.
Czyli samo przebywanie ze mną cię zestresowało?
Cieszę się, że przyleciałem taki kawał
i wydałem majątek, żeby kupić wasz olejek arganowy
i zostać uznanym za alarmująco podejrzanego.
- Nie ma nic podejrzanego, w tym co robię. - Będzie pan pachnieć cały dzień.
Będzie pan pachnieć cały dzień.
Czy mogliśmy to kupić na Amazonie,
zamiast jechać aż do Marrakeszu?
Nie, ale mamy stronę internetową.
- Macie stronę? - Tak.
Czyli gdybyśmy zamówili przez stronę,
mogliśmy zostać w Stanach?
Myślę, że tak.
- Dziękuję. - Bardzo się cieszę, że was poznałam.
Wrócimy za tydzień.
Wreszcie nasza epicka wyprawa dobiegła końca.
Maroko mnie oczarowało. Ludzie, hojność, muzyka,
miłość do rodziny
i kulinarne tradycje - stare i nowe.
A najlepsze było to,
że mogłem dzielić to doświadczenie z zabawnym współpracownikiem
i wspaniałym przyjacielem.
Oczywiście mówię o wielbłądzie.
CONAN O’BRIEN WYLATUJE
- Ma pan może jajka? - Jajka?
Obłęd.
Napisy: Natalia Balcerzak