Ziemia. Kolebka niesamowitego piękna i niepojętych cudów.
Nie do opisania.
Jakby planeta kpiła z naszych umiejętności opisywania rzeczywistości.
Tak, żeby w pełni docenić rozmach naszej planety,
trzeba ją czasem zbezcześcić.
A oto bezczeszczący.
Człowiek nikczemny i zdeprawowany.
Niegdyś dumnie prowadził talk show,
dziś po wielu zmianach ekosystemu zapędził się w suchy i surowy klimat.
Klimat podcastu.
Bez wsparcia widowni,
ten klaun z małymi oczkami
to groteskowa lalka,
zmuszona do rzucania głodnych kąsków
podczas kolejnych połączeń od słuchaczy.
Sfrustrowany zdziczałą wonią wątłego entuzjazmu.
Przemierza odległe krainy -
napędzany niezaspokojonym głodem uznania
i chęcią zrobienia kilku fotek.
To szaleństwo.
Wariactwo.
Chaos.
To Conan O'Brien wylatuje...
Holandia.
Amsterdam to jedno z najpiękniejszych miast Europy.
W dniu, kiedy przyleciałem, wszyscy byli ubrani na pomarańczowo.
Byłem w szoku, że to nie z powodu mojego przybycia.
LOKALNA PRODUCENTKA
To jest Beau.
Powiedz mi, czemu wszyscy noszą pomarańczowy?
Król ma urodziny.
Tak zwany Dzień Króla?
Tak.
A pomarańczowy to kolor
rodu królewskiego.
- A jak świętujecie? - Plan jest taki,
że najpierw dużo się pije.
A potem sprzedaje się rzeczy.
Wszystko, co masz na przykład w piwnicy wystawiasz na ulicę i sprzedajesz.
Czyli bierzecie cały syf z domu,
wywalacie na chodnik i sprzedajecie.
Tak.
Wszędzie są tu rowery.
- Zawsze to wiedziałem o Amsterdamie. - Tu jest więcej rowerów niż ludzi.
Naprawdę?
Dużo z nich jest też w kanałach.
A bywało, że ktoś wrzucił łódź na ścieżkę rowerową?
Nigdy.
Świetny sport narodowy. Wrzucanie rowerów do kanału.
Myślisz, że kiedyś będzie na igrzyskach?
Myślę, że tak.
Jesteś bardzo ugodowa. Podoba mi się to.
- Wyjdziesz za mnie? - Nie.
To było szybkie.
Czyli ludzie sprzedają rzeczy
i może to być cokolwiek?
Popatrz. Niezła perełka.
Masz tu sporo...
Niezła perełka?
...Świata według Bundych.
- Oglądałeś wszystkie? - Nie widziałem tego.
Czyli po prostu lubisz je posiadać.
Chyba tak.
Masz tu świetne rzeczy. To znaczy...
nie za bardzo.
Szczęśliwego Dnia Króla.
Widzę, że wspierasz króla.
Jak się masz,
- podróżujący w czasie Conanie? - Dobrze
Dobrze.
Co kupiłeś?
Taki fajny bibelot.
- Co z tym zrobisz? - Jeszcze nie wiem.
Czyli ewidentnie masz załamanie nerwowe.
Patrzcie, co kupił. Super, nie?
To pies do wąchania badziewia.
- Jak masz na imię? - Nikita.
Jaka jest twoja historia?
Jestem tu ze znajomymi. Szukamy rzeczy.
Dzisiaj bez picia, okej?
- Jeszcze nie pijesz, prawda? - Nie.
A piłeś kiedyś?
- Przez przypadek. - Przez przypadek?
Jakiś serbski alkohol, który był w butelce po coli.
Nienawidzę, kiedy to się dzieje.
Przyniosłem wam coś.
Cała masa odcinków Świata według Bundych,
to było kiedyś popularne.
Wszystko dla was. Macie odtwarzacz DVD?
Nie.
W takim razie wrzućcie to do kanału.
- Jak masz na imię? - Storm.
- Skąd jesteś? - Z Holandii.
Tak się ubierasz cały rok, czy tylko dzisiaj?
- Tylko dzisiaj. - Zajmujesz się oszustwami podatkowymi?
- Co? - Nic.
Tutaj znajdziesz dobry towar.
Ja tu widziałem same śmieci.
Patrz. Kupiłem maskę.
Maskę? Okej.
A to Mona Lisa, klasyka.
Wiesz, że to nie jest prawdziwa Mona Lisa?
Naprawdę?
To też kupiłeś?
I co z tym zrobisz? Szczerze.
Mogę zamienić to w energię.
Tak mi powiedział sprzedawca.
Masz niesamowity łup.
Masz to coś,
puzzle z Mona Lisą, folię bąbelkową, maskę wilka.
I tego koleżkę.
Czyścicie tu magazyny. Skąd jesteś?
Z Teksasu.
Ciekawe, czemu nie pasowałaś do Teksasu.
Kiedy pojawiłaś się z nim i powiedziałaś: „chcę za niego wyjść”,
twoi rodzice z Holandii...
„Jesteś pewna? To artysta”.
Ale patrzcie, okazał się całkiem rozsądny.
A gdzie twój pomarańczowy?
Zaczynałem już czuć się w Amsterdamie jak u siebie.
Miłego Dnia Króla.
Brakowało mi tylko jednego dodatku.
Amsterdam najlepiej zwiedza się na rowerze.
I to nie byle jakim.
Trzeba znaleźć czarny rower, którym jeździłaby 110- letnia kobieta.
Rowery tutaj nie są seksowne, ale robią robotę.
- Mogę zrobić sobie z panem zdjęcie? - Oczywiście.
Róbmy fotkę i gazu. Miło było cię poznać.
Nie ma nic bardziej romantycznego niż jazda samotnie wzdłuż kanałów Amsterdamu.
I gadanie do kamery.
Dla mnie to szczyt romantyzmu.
Cześć. Jak się macie?
Jesteście piękną parą.
Wyglądacie jak z okładki.
Dzięki!
Jeśli się pobierzecie, obiecajcie mi, że będziecie jechać na jednym rowerze.
Tak zrobimy.
Gratuluję, że jesteście tak cholernie ładni.
Miłego życia!
Tobie też!
Amsterdam jest pełen pięknych osób. I jedna z nich jest nawet moją fanką.
Tu Maaike. Dzwonię z Amsterdamu.
- Cześć, Maaike. Jak się masz? - Bardzo dobrze.
I dziękuję, że dobrze wymówiłeś moje imię.
Powiedz nam proszę, czym się zajmujesz.
Pracuję jako modelka.
O mój Boże. Jesteś wysoka?
- Modelki zwykle są wysokie. - Mam metr osiemdziesiąt.
O rany. Ja mam ponad 190 cm.
Ale jeśli mam żel we włosach, mam nawet 2 metry.
Wiem, że jestem już starszym panem,
ale myślisz, że mógłbym być modelem?
- Mam to coś? - Myślę, że tak.
Porównywałeś się kiedyś do Tildy Swinton,
a ona jest dla mnie najpiękniejszą osobą na świecie.
W Finlandii uznają mnie za boga. Wiedziałaś?
- Finowie mnie kochają. - Jasne.
Maaike, bardzo lubię z tobą rozmawiać.
Jesteś zabawna i bardzo fajna. Do zobaczenia.
- Maaike? - Conan?
Jak się masz?
Dobrze, a ty?
Też dobrze.
Chciałbym się trochę nauczyć o byciu modelem.
Mogę ci pomóc.
Po tym, jak mnie teraz zobaczyłaś, jakieś pierwsze myśli?
Coś cię zaskoczyło?
Chciałam coś powiedzieć o twoich włosach...
- Są takie... nastroszone. - Nastroszone?
To normalne.
Kiedy poznaję kobiety,
one się podnoszą.
Potem opadają.
Czyli to tutaj.
W jakim wieku zaczynałaś?
Miałam 13 lat.
Wielu ludzi w tym wieku ma kompleksy.
Pewnie nie uwierzysz, ale w tym wieku czułem się nieatrakcyjny i dziwny.
Jasne.
Dajesz wiarę?
Jestem w szoku.
To ty z bardzo krótkimi włosami.
Wyglądasz, jakbyś właśnie poślubiła Belzebuba w piekle.
Taki Edward Nożycoręki.
O mój Boże.
Wyglądasz drapieżnie.
Myślę, że w modelingu jest dużo grania.
I tu mogę mieć przewagę, bo jestem performerem.
Pewnie, że tak.
Zmieniam osobowości.
Mogę być spiętym nerdem, albo bardzo nakręconym nerdem.
Pewnie.
Mogę być nerwowym nerdem.
Mogę być też takim niepokojącym nerdem.
Jak myślisz, co mógłbym robić?
Mógłbyś być modelem dłoni.
O czym ty mówisz? To nie jest ładna dłoń.
A do reklamy leku? Na przykład kremu.
Patrzysz na te dłonie i mówisz:
„On mógłby sprzedać krem... na świerzb”.
Przepraszam. Obiecuję że będzie dobrze.
Musisz być rozluźniony. To było dobre.
Twarz świetna. Ręce trochę dziwne.
Mogę?
Robię robota z przyszłości,
wysłanego, żeby zniszczyć kogoś w przeszłości i zmienić przyszłość.
- To był mój pomysł. - Podoba mi się tok myślenia.
Ale myśl mniej.
Mam tu bardzo wyraźną żyłę.
Widzisz? Wystaje.
Czy to zatrzyma moją karierę modela?
Myślę, że to twój najmniejszy problem.
A jaki jest największy?
Porozmawiajmy o mojej twarzy. Szczerze.
A jak myślisz? Poza żyłą.
Poza żyłą...
Myślę, że paciorkowate oczka, cienkie usta,
niepokojąca aura...
bulwa na końcu nosa,
bardzo mała przestrzeń między ustami a nosem.
Mam całą głowę spartoloną.
Ogólnie wyglądam dziwnie.
No nie wiem.
Jest tu ktoś, kto może ci trochę pomóc.
Prawdziwy model.
To jest Nilo.
- Cześć, Nilo. - Hej, Conan.
Jak się masz?
Czy ludzie zatrzymują cię i mówią: „Hej, wyglądasz jak Conan O'Brien?”.
Nie za bardzo.
Nilo, zazdrościsz mi czegoś?
- Czegokolwiek. - Włosów?
Czegoś jeszcze.
Czegoś jeszcze?
Widać, że masz doświadczenie życiowe.
Patrzysz i widzisz doświadczenie.
A niektóre kobiety uważają to za atrakcyjne.
Harrison Ford ma 82 lata. Nikt go nie krytykuje.
Może Harrison Ford nie prosi obcych ludzi, żeby go oceniali.
„Postawcie mnie obok kogoś o 50 lat młodszego i porównajcie”.
Myślisz, że Harrison Ford tak robi?
Nie wiem, co robi w wolnym czasie.
Może ma garaż pełen młodych ludzi,
staje obok nich i mówi:
„A ten? A ten?”.
A jego żona Calista Flockhart mówi: „Nie wiem, co różnica?”.
„Co to znaczy? Mów, że dobrze wyglądam”.
Może całymi nocami się tym zajmuje?
Chcę, żebyś powiedziała, że jestem najpiękniejszym mężczyzną,
jakiego widziałaś. Zabiłoby cię to?
Nie... Conan,
jesteś najpiękniejszym...
Nawet mnie skręciło.
To projektant - Diek.
Ma własną markę.
I co myślisz?
Wyglądasz pewniej, od kiedy to założyłeś.
Czuję się pewniej.
Wyglądam jak typ z Policjantów z Miami tuż po wygraniu Pokojowej Nagrody Nobla.
Co to jest?
To jest zdjęcie mojego biurka, przy którym pracuję codziennie.
Mam naturalny lęk przed dzięciołami, więc chyba nie mogę tego nosić.
Jest trochę luźna. Nie widać, że ćwiczę.
A to pech.
AGENT MODELEK I MODELI
Świetnie ci idzie.
Wyglądam jak ktoś, kto poleciał pierwszą klasą
i ukradł piżamę z pokładu.
Porozmawiajmy o magazynach, w których mogłabyś mi załatwić pracę.
Tak szczerze.
Może nie trafię do Vogue'a.
Smartwatche.
Myślisz, że załapię się do reklamy smartwatcha?
Masz obawy co do moich dłoni.
Są suche i piegowate.
- A ty co myślisz? - Można wziąć dublera dłoni.
Nie pokażemy jego twarzy
i damy dublera rąk. Co ze mnie zostaje?
Nagle jestem modelem torsu.
I nawet tym nie jesteś zachwycona.
Niczego dziś nie osiągnęliśmy.
Przyleciałem kawał drogi, żeby się z tobą spotkać,
obiecałaś, że mi pomożesz. I klapa.
Dałam z siebie wszystko.
- Poważnie? - Nie.
Unieś lekko podbródek.
MAGAZYN TIME TECH NAJGORĘTSZY APPLE WATCH SEZONU
Kiedy myślimy o Holandii, mamy przed oczami tulipany.
- Prawda? - Zdecydowanie.
FARMA TULIPANÓW
To pierwszy znak wiosny.
Uwielbiam tu być. Czuję się, jakbym właśnie wziął heroinę
i to był ostatni widok przed śmiercią.
W nocy śnią mi się tulipany.
A mnie heroina.
- Szybkie pytanie: mogę zjeść tulipana? - Nie polecam.
Może rozboleć brzuch i nie będzie ci smakować.
Raz spróbowałam,
ale naprawdę nie polecam.
Właśnie do tego chciałem przejść.
Tulipany są ładne, ale proszę, nie jedzcie ich.
Niektóre gwiazdy mojego formatu mówią:
„Walczmy z rakiem,” albo „Nakarmmy głodne dzieci”.
Moja promuję nie jedzenie tulipanów.
Nie róbcie tego.
Będziesz cały dzień w toalecie.
Cały dzień w toalecie?
Zjadłam odrobinę. A gdyby było ich 10...
Nikt nie pytał.
Zostawmy część o biegunce.
Twoją osobistą historię o odrobinie biegunki.
Nie chcę rozmyślać nad tym,
ile to jest odrobina biegunki.
Nie chcę wiedzieć.
Zróbmy tak: „Jedzenie tulipanów”, a potem patrzymy w kamerę i powiedzmy:
„Nie róbcie tego” i oboje krzyżujemy ręce.
- Gotowa? - Tak.
Jedzenie tulipanów. Nie róbcie tego.
Możecie mieć odrobinę biegunki.
Tam daleko, co to jest?
To Tulipan Tilly. Maskotka.
O Boże.
Okej. A to kto?
Też Tulipan Tilly.
Mamy także książkę.
- Książkę? - Tak.
Niech zgadnę. Książka jest na sprzedaż.
Oczywiście.
A ile kosztuje książka?
Dziesięć euro? Tilly, wstydu nie masz?
Tilly, dzieci czasem się ciebie boją?
Czasem. Płaczą i zakrywają oczy?
Tilly, czy nie jest ci choć trochę głupio,
że straszysz dzieci? Nie, nie obchodzi cię to.
Wiesz, czym jesteś? Socjopatą.
Czujesz coś?
Tilly, jesteś przerażającym widmem naszej przyszłości.
Takiej, w której nie zadbaliśmy o planetę,
a Matka Natura dostała furii.
Może za 50 lat
miliony gigantycznych tulipanów, będą na nas polować.
Tak! Będą zabijać. I znowu zabijać. Zniszczą ludzkość. Każą nam zapłacić.
Nie ma takiego zła, którego Tilly by nie poparła.
Tilly, kiedy byłem młody, zobaczyłem włóczęgę na ulicy.
Przejechałem go i zabiłem.
I uszło mi to na sucho. Co o tym sądzisz? „Nie, nie, nie”?
Możemy to inaczej zmontować.
Przejechałem go i zabiłem. I uszło mi to na sucho.
Lepiej nie pogarszajmy sprawy.
Gadasz z niewłaściwym człowiekiem,
bo ja uwielbiam pogarszać sprawę.
Tilly zaczynała jako striptizerka.
To moja mama.
To twoja mama? O mój Boże.
Pogorszył sprawę.
To jest niesamowite. Wiatr we włosach. Amsterdamu szmer.
W głowie mam Cher. Potrzebowałem rymu.
I teraz myślę o Cher.
Mówiłem o Cher.
Cześć. Jak leci?
- Co tu robicie? - Studiujemy.
Wcale nie.
Teraz ewidentnie się obijacie.
Skąd jesteście?
Uniwersytet Georgii.
Powiesz dla nas: „Do boju psy”?
A co ja z tego mam?
- Uśmiechy. - I naszą miłość.
Do boju psy!
KLM to holenderska linia lotnicza.
I ma fajny zwyczaj.
Jeśli lecisz klasą biznesową,
dostajesz mały ceramiczny domek z Delftu.
Stały się obiektem kolekcjonerskim.
To jak Funko Popy, tylko że to małe ceramiczne domki
rozdawane przez holenderską linię lotniczą.
Nikt nie ma wszystkich 106. Poza jednym człowiekiem.
Ten człowiek mieszka w tej małej komórce za mną
razem z synem.
Nie, nie mieszkają naprawdę w komórce.
Ale brzmi dramatyczniej.
Jesteś Roger,
- a to twój syn Patrick. - Zgadza się.
Mieszkacie tutaj, w tej komórce?
Mieszkam na górze.
Rozumiem, ale historia jest lepsza, jeśli mieszkacie w komórce.
Możemy po prostu powiedzieć, że mieszkacie w komórce?
Możesz mówić, co chcesz.
- Czyli mieszkacie tutaj, w komórce? - Tak.
I jecie wyłącznie gryzonie, które znajdziecie w komórce?
Nie, jem więcej rzeczy.
Ale lepsza historia jest taka, że jesz gryzonie.
Jesz gryzonie, żyjąc w komórce?
Tak.
Idealnie.
To jest dom Rembrandta.
Tam żył, malował. Dom jest w centrum Amsterdamu.
A tu mamy Dom Anny Frank.
Tak.
To numer 47.
To jeden z najbardziej pożądanych?
Tak, ludzie go lubią.
Wszyscy go chcą.
A to Pałac Królewski.
Czyli to jest najcenniejszy domek?
- Może. - Jaki jeszcze jest cenny?
Ten też?
To domek sera w...
Goudzie.
Komplet złożony z dwóch takich
- musi być bardzo cenny. - Absolutnie.
- Dom tenisa w Heemstede. - Dom tenisa?
- Tak. - Dziękuję.
Zapakować ci je?
Jesteś najmilszym człowiekiem świata.
Kradnę twoje najcenniejsze domki,
a ty proponujesz mi siatkę?
- Tak, nie ma problemu. - Kocham ten kraj.
Który domek jest twoim osobistym ulubieńcem?
Jest taki?
Ładny.
Bardzo ładny.
- Który to numer? - 69.
Dlatego ludzie go lubią.
Proszę pana...
Nie wierzę, że zrobił pan żart.
I jak się pan teraz czuje?
Nienajgorzej.
Robimy to często.
Nie wiedziałem, że jestem w tego typu komórce.
A no widzisz.
Chciałbym dodać coś do kolekcji.
Oto najważniejsze budynki Ameryki.
To McDonald’s.
- Ładny. - Prawda? Piękny.
- Lubię McDonald’s. - Patrzcie teraz.
Centrum logistyczne Amazona.
Bardzo popularne w Stanach.
Jest nawet mała ciężarówka.
Widać też butelki po wodzie, do których pracownicy muszą sikać.
A to bardzo słynny budynek w Ameryce. Biały Dom.
Coś wyjątkowego.
Sala balowa Białego Domu.
Stoi obok. W skali jeden do jednego.
Trzeba mieć oba w kolekcji.
Niektórzy z największych malarzy w historii pochodzili z Holandii.
Rembrandt, Vermeer i oczywiście...
Jestem Vincent van Gogh.
Jeden z najsłynniejszych malarzy w dziejach ludzkości.
Za życia nic nie zarobiłem na obrazach.
Po mojej śmierci sprzedawano je
za setki milionów dolarów.
I jestem o to naprawdę wściekły.
Przyszedłem więc do sklepu z pamiątkami Van Gogha,
żeby dostać swoją działkę z merchu.
Wiem, że tam jesteście.
Chcę tylko swój procent. Koszulki. Naklejki na zderzak.
O mój Boże, macie nawet małe fidget spinnery
z Van Goghiem. Chcę swoje pieniądze!
O cholera. Ktoś idzie.
Co do diabła? Patrzcie na to. Nigdy czegoś takiego nie trzymałem.
To znaczy trzymałem hot dogi.
Ale wtedy nie było jeszcze coca-coli. Wtedy był tylko...
Dr. Pepper.
Wszyscy zarabiają na Van Goghu. Wiecie, kto nie zarabia ani grosza?
Ja. Dlaczego? Bo nie żyję...
Luka prawna.
MUZEUM VAN GOGHA
- Mogę wejść i porozmawiać? - Nie ma takiej możliwości.
Nazywam się Vincent van Gogh.
To ja stworzyłem te rzeczy. Za życia nie zarobiłem nic,
a teraz nagle nie mogę wejść nawet do Muzeum Van Gogha?
To moje muzeum.
O, teraz wyciągają grubą artylerię. Będzie zabawa.
Powinienem móc wejść. Sam namalowałem te obrazy.
Miałem straszne życie. Rzeżączka, kiła.
Może zatrucie ołowiem, przez które trochę mi odjechał peron.
O, zobaczcie. Wyciąga notesik. „Drogi pamiętniczku,
dziś spotkałem Vincenta van Gogha i wyrzuciłem go z jego własnego muzeum”.
Proszę zrobić przejście. Ludzie chcą wyjść.
Dobra, przepraszam.
Wychodźcie. Już, już. Mam nadzieję, że podobało wam się moje muzeum.
Ile zapłaciliście?
- Dwadzieścia pięć euro. - A ja nic nie dostaję!
Czy mógłbym dostać choć trochę za mój trud?
Pan Vincent.
Dziękujemy.
Nic a nic?
- Podobają ci się moje obrazy? - Tak.
Naprawdę?
Tych dobrych to tutaj nawet nie ma.
Mam nadzieję, że świetnie się bawiliście.
Wiecie co? Mnie nawet nie chcą wpuścić. Nie dorastaj. To pułapka
I nie zostawaj malarką. Idź na prawo korporacyjne.
O, pamiętam cię...
Byłaś niezłym ziółkiem. Nagle nie pamięta.
No tak. Vincent Van kto? Ona była naprawdę szalona.
Naprawdę szalona.
- Podobała ci się moja twórczość? - Tak.
- Była dobra? - Byłam poruszona.
- Ile biorą za wejście? - 25 euro.
Chyba muszę iść.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Rozumiem to.
Człowiek maluje obrazy,
trochę wariuje, odcina sobie ucho. Słaby pomysł.
Nie powinienem był tego robić.
Jaki smutny koniec Van Gogha.
Prawie potrącił mnie tramwaj.
Jaka piękna byłaby to śmierć.
Ludzie biorą swój najcenniejszy ładunek, czyli dzieci,
i pakują je do skrzyni z przodu roweru.
O, kolejny facet z całą rodziną
upchniętą w małym pudełku przed rowerem.
Dzieci tutaj są trochę jak poduszki powietrzne w samochodzie.
To Fietsdepot,
miejsce, do którego trafiają odholowane rowery.
- Martin? - Tak.
MENADŻER FIETSDEPOT
- I Jaya? - Tak.
MENADŻERKA FIETSDEPOT
Rowery w całym mieście, jeśli są źle zaparkowane,
są zabierane i trafiają tutaj?
Tak.
Czy można powiedzieć, że to prawdziwe zwalisko rowerów?
- Chyba tak. - Wiecie, w co trudno mi uwierzyć?
Kto zabrałby ten rower? Jaki okrutny potwór?
Pomyślcie o małym chłopcu albo dziewczynce.
Pewnie dziewczynce, ale to nieistotne.
Każdy może mieć taki rower, jaki chce.
Jeśli mały chłopiec chce różowy rowerek, proszę bardzo.
Czy nie daje panu spać po nocach myśl, że ten rower został odholowany?
Szczerze? Nie.
Czyli przychodzą tu ludzie, którzy są wściekli?
Tak, bo trzeba przebyć długą drogę, żeby tu dotrzeć.
A potem trzeba jeszcze zapłacić za rower.
Chciałbym zobaczyć, jak radzisz sobie z wściekłymi klientami.
Przecież to mój rower!
Mój rower!
Nie cieszysz się?
Nie!
Moja babcia zrobiła mi tę kłódkę!
Sama ją zrobiła.
A wy ją zniszczyliście.
Dlaczego? Dlaczego zabraliście mój rower?
O Boże. Moje serce.
Mam tabletki w kieszeni!
Daj mi tabletki!
Daj mi...
Dałeś mi złe tabletki!
Zabiłeś mnie! Przeklinam was!
Bywa tak?
Nigdy.
Jak długo trzymacie rowery?
Cztery tygodnie. A te do kasacji - dwa.
- Do kopulacji? - Kasacji.
Po prostu wraki.
Myślałem, że mówisz „do kopulacji”...
i trochę mnie to przeraziło.
Na takim rowerze pośladki bolą trochę inaczej.
Przepraszam.
To niesamowite, widzieć tyle rowerów naraz.
Wszystkie razem. Prawdziwe zwalisko rowerów.
Ciekawe, prawda?
Jak cmentarz dla rowerów. Ale wolę „zwalisko rowerów”.
Jest bardziej obrazowe.
Ta sterta rowerów wygląda jak rowerowa orgia.
- Spójrzcie na to. Co to za rowery? - To wraki.
Nie zawojują wiele przy orgii.
- Albo wyciągnięto je z kanałów. - Poczekaj...
Wystarczy. Co się z nimi dzieje?
Są niszczone.
- Niszczone? - Tak.
To smutne.
Myślę, że jesteście zbyt surowi dla tych rowerów.
Czy mogę dostać ten za darmo?
Jeśli pokażesz, że umiesz na nim jechać.
Pojedzie.
Jest całkiem dobry.
Nic mu nie jest.
Trzeba tylko wziąć rozbieg.
CODZIENNIE PORZUCA SIĘ SETKI ROWERÓW...
PARKUJE SIĘ JE NIELEGALNIE
WRZUCA DO KANAŁÓW
A ONE WOŁAJĄ O POMOC
Cześć, tu Conan O’Brien. Już za dwa euro dziennie,
możesz pomóc zaniedbanym, skrzywdzonym i ultra brzydkim amsterdamskim rowerom.
Razem możemy zmienić to zwalisko rowerów
we wzgórze nadziei.
Rany, ale .to mi wyszło.
Cześć, Conan. Mam na imię Lucas i dzwonię z Holandii.
Opowiedz mi trochę o sobie.
Mieszkam w Amsterdamie z dziewczyną i dwoma kotami.
Gram w koszykówkę. Kiedyś grałem zawodowo.
Na jakim poziomie grałeś zawodowo?
Na najwyższym poziomie w Holandii.
To imponujące.
W porównaniu z resztą świata - średnio.
Ale nie jest źle.
Gdybym grał zawodowo w koszykówkę choćby jeden dzień,
mówiłbym o tym do końca życia.
Gram w drużynie z dużą liczbą introwertyków.
Myślę, że mógłbyś mi pomóc. I może całej drużynie.
Chcemy lepiej obrażać inne drużyny.
Trafiliście pod dobry adres.
Sprawię, że będziecie głośniejsi. Będziecie świetni w słowne zaczepki.
Ale czy będziecie lepsi w koszykówkę? Nie.
- Cześć. - Miło cię poznać.
Ciebie też.
Kiedy rozmawialiśmy na Zoomie,
mówiłeś, że trudno wam obrażać innych.
Myślę, że to przez wasz kraj. Ludzie są tu bardzo uprzejmi.
I skromni.
Amerykański styl to: „Jestem najlepszy. Ty jesteś beznadziejny”.
Czaisz?
Chcę wam pomóc z gadką, dobra?
Taką o zabarwieniu lokalnym.
Liczę, że jak każdy tutaj lubisz rowery,
bo samochodem jeździsz do dupy.
Mam nadzieję, że wasza publiczna służba zdrowia refunduje obite ego.
- Niezłe? - W sumie...
Bo macie publiczną służbę zdrowia.
Hej, bądź patriotą i spadaj!
Wracaj do tulipanów, bo tu sadzisz samą lipę.
Twoja obrona jest jak gouda. Same dziury.
To są znany holenderski ser, prawda?
Gouda.
A gouda ma dziury.
Dobre, nie?
Widać, że jesteś Holendrem,
bo jesteś sztywny i ruszasz się jak w chodakach.
A to mój ulubiony: weź się vangoguj.
To dobre.
- Podoba ci się? - Tak.
Masz za swoje, złamasie!
Tak!
Problem w tym, że nie mogę tego użyć,
bo sam jestem Holendrem.
Dam ci coś bardziej uniwersalnego. Nie wsadziłbyś nawet papierka do kosza.
Piłkę może tak. Ale podtrzymuję, że nie wsadziłbyś papierka.
Możesz też zwodzić wzrokiem.
Patrzę tam, a rzucam tutaj.
- Kosmiczny hak! - Co to miało być?
Cześć. Jak się masz?
KOSZYKARKA, DZIEWCZYNA LUCASA
Jest problem. Gość jest zbyt miły.
Więc uczę go obrażać ludzi.
Super.
- Czy tak się tutaj da? - Tak.
- Weź się vangoguj. - Świetne.
Nasz zwycięzca.
Powiem jeszcze coś. Jesteś przystojny,
ale twoje włosy są za grzeczne.
Zrobimy cię trochę ostrzejszym.
- Dobra. - Serio?
Od razu inny człowiek.
Wyglądasz groźnie.
Wyglądasz jak anemiczny Jeż Sonic.
Jakbym właśnie przyłapał cię w ogrodzie na jedzeniu kapusty.
- Twój trener? - Tak.
Co pan o nim myśli?
Jest dobrym zawodnikiem.
Ale ma problem.
- Jaki? - Nie umie obrażać.
- Nie. - Czemu?
W Holandii za to dostaje się faul.
W Holandii za to dostaje się faul?
Tego mi nie powiedziałeś!
Byłbym przydatny w waszej drużynie?
Jesteś za słaby na nas.
Tak pan uważa?
A może byłbym najlepszym zawodnikiem.
Zagraj jeden na jeden z Dave’em.
Dave, chcesz zagrać z Conanem?
Nie przerażasz mnie.
Jesteś fatalnym koszykarzem.
Słabym.
Zgniotę cię jak robaka.
Upokorzę cię tak,
że porzucisz sport na zawsze.
Jaki będzie wynik?
Wynik? Liczby nie idą tak wysoko.
Co się stało?
Załatwię cię!
Nie wiem, co bierze,
ale kiedy zgasili światło, przez chwilę świecił.
Chyba regularnie odwiedza Czarnobyl.
Byliście bardzo hojni.
Nauczyliście mnie waszego stylu koszykówki.
I z całego serca chcę powiedzieć, dziękuję.
Weź się vangoguj!
Jednym z najbardziej znanych symboli Holandii jest drewniany chodak.
I chociaż rzeźbienie ich to 800-letnia tradycja,
ten facet nie wyglądał na więcej niż 400.
Stoję tutaj z Roelem i jego synem, Timem.
Robicie drewniane buty.
Tak. Z jednego kawałka drewna powstaje cały but.
Jeśli ludzie je kupują, jestem szczęśliwy.
Jeśli nie kupują, też jest okej.
Jesteś fatalnym biznesmenem.
Jaka jest zaleta drewnianego chodaka?
Wszyscy na ulicy mają plastikowe buty.
Pocą im się stopy
i marzną.
Ale nie da się w nich biegać.
- Ja mogę. - Potrafisz?
Jesteś szybki?
Niezłe włosy. Są trochę jak moje.
Dziękuję.
Tylko ja mam ich trochę więcej.
Myślę, że może tak być.
Jesteś młodszy.
Zaraz zacznę tracić włosy. A potem czeka mnie grób.
No tak.
Czy ktoś kiedyś użył takiego chodaka jako broni?
Wygląda, jakby się pan zestresował.
- Czy zabił pan człowieka chodakiem? - Nie.
- Myślał pan o tym? - Nie.
Pana syn o tym myślał.
Chcesz zabić kogoś chodakiem?
Nigdy tego nie zrobiłem.
Ale teraz o tym myślisz, prawda?
Trochę myślę.
Jest pan człowiekiem bezpośrednim.
Może wasze wiejskie życie jest lepsze niż moje miejskie.
Mieszkam w wieżowcu, zarządzam funduszami
i jestem pełen bólu.
Ale w tanim romansie przyjeżdżam tutaj, zaczynam robić buty.
Poznaję kobietę, która uważa mnie za facecika z miasta.
Ja uważam, że jej życie jest głupie i prowincjonalne.
Potem zakochujemy się w sobie i robimy razem chodaki...
OD LAPKA DO CHODAKA
JUŻ NIEBAWEM NA KANALE HALLMARK
Potem one się zapalają, a ona ginie.
Chodźmy.
To jest klocek topoli.
Z niego zrobimy mi but.
Tak.
Mam rozmiar 44. I wąską stopę.
Mam lekkiego platfusa, więc przyda się wyprofilowanie.
Ma duży problem. Jest w porządku. Zrobimy te chodaki.
Tutaj mamy dziesięć i pół centymetra.
To dla dziecka.
Robię mnóstwo takich małych chodaczków, bo bardzo dobrze się sprzedają.
Ameryka kocha małe buty.
Niezła pamiątka.
- Ta? - No.
Ziemniak.
- Świeże drewno obrabia się jak ziemniaki. - Tak.
A na ziemniakach to ja się znam.
Jeśli robisz je sprawnie, wychodzą tanio.
I nie są z Chin.
Tak ma być.
To nadal typowo holenderskie i bardzo tanie.
To się nagrywało?
Tak.
- Tego się nie spodziewałeś. - To się zgadza.
Żółty chodak jest dla rolników.
Mężczyzna zawsze ma ciemny kolor, a kobieta jasny.
Ładnie.
A w Holandii mamy bardzo duże kobiety.
Kobiety są wyższe od mężczyzn?
Bywa.
Tacy mężczyźni mają wtedy duży problem.
Wyobraźmy sobie, że chce pocałować żonę. Jak to robi?
To mężczyzna z tajemnicami.
No dobrze...
Trzeba się przyzwyczaić.
Problem jest taki: odwróć się.
Powiedzmy, że jestem zbirem i chcę cię zajść od tyłu i zabić.
Patrz...
Słyszę cię.
Widzisz? Zanim tam dotrę, ciebie dawno nie ma.
To kiepskie buty dla zabójcy.
A co z tańcem?
Nie jestem tancerzem.
Trzeba się przyzwyczaić...
ale tak, to są drewniane buty.
To buty z drewna.
Roel nie wiedział, że zaraz wystrzelę jego biznes z chodakami
prosto do stratosfery.
Spójrzcie na to.
Wygodne jak chodaki. Brzydkie jak crocsy.
- Masz na imię? - Jonathan.
- I jesteś skąd? - Ze Szwecji.
No dobra.
Przepraszam... Jeżdżę jak bandyta.
Mam nadzieję, że moja dziewczyna nas śledzi.
Masz dziewczynę?
Tak.
Jonathan ze Szwecji podjechał do mnie
porzucając swoją, jadącą rowerem, dziewczynę. Pewnie nie wie, gdzie jesteś?
Pewnie już nie mam dziewczyny.
Powiem ci coś jako fakt - nie masz już dziewczyny.
- Jak poznałeś swoją dziewczynę? - Przez aplikację. I mogę zrobić to znowu.
Drogie panie, oto co was czeka na rynku.
Myślę, że to świetny facet,
dopóki nie zobaczy celebryty.
To poważny argument.
Możesz mieć żonę i trójkę dzieci,
ale jeśli zobaczysz Erika Estradę po drugiej stronie...
Rodzina skończona.
- Racja. - Młodzi mogą wygooglować sobie Erika.
Holandia odgrywa ważną rolę w światowym wymiarze sprawiedliwości.
Jestem w Hadze, stolicy Holandii.
Za mną Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości.
To tutaj słynni zbrodniarze i mordercy z całego świata
są pociągani do odpowiedzialności.
Stają przed sądem...
Czy to pan Conan O’Brien?
- Tak. - Musi pan pójść z nami.
Wcale nie muszę z wami iść.
Nie ma powodu.
- Proszę iść z nami. - Nie macie powodu...
Przechodzimy teraz do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.
Proces 489, świat kontra Conan O’Brien.
Cisza!
Wysoki sądzie. Przez lata oskarżony, Conan O’Brien,
podróżował po świecie, dopuszczając się przestępstw w imię tak zwanej komedii.
Na szczęście dla nas był na tyle głupi, że nagrał wszystkie swoje zbrodnie.
ARGENTYNA WYŁUDZENIE ODSZKODOWANIA
HISZPANIA NAPAŚĆ NA DRZEWO
ARGENTYNA PUBLICZNA MASTYKACJA
Jest szybszy, niż myślałem!
NORWEGIA ODWRÓCONA PRZEMOC WOBEC DZIECI
TAJLANDIA ?????
W swojej obronie powiem, że mam wielki szacunek do Holandii.
Wielki szacunek?
HOLANDIA PRZYWŁASZCZENIE KULTUROWE
HOLANDIA WŁAMANIE Z WTARGNIĘCIEM
DYSKRYMINACJA
Obrona jak gouda. Same dziury.
Chwileczkę. Skąd macie to nagranie?
Kręciliśmy to jakąś godzinę temu. Kto wam to dał?
Czy mój team wam pomógł?
Jedzie od niego, prawda?
Okropnie.
Jak gnijąca marchew.
Diabelsko od niego wali.
Siarką jakąś.
I na koniec, wysoki sądzie,
przedstawiam najcięższą zbrodnię oskarżonego...
Śpiew.
Śpiew to nie zbrodnia.
Aż do teraz.
Obracam się jak Julie Andrews
NORWEGIA
Ogarniam wzrokiem fiord
łososie w morzu są
TAJLANDIA
Panie O’Brien, czy ma pan coś na swoją obronę?
Wysoki sądzie, nie chciałem nikogo zranić ani wywołać międzynarodowego skandalu.
Zawsze myślałem, że śpiew...
To mój największy dar
Lubię śpiewać. Lubię nucić
Lubię rymować „maj” z „raj”
I jeśli to zbrodnia, niech tak będzie
Zamknijcie mnie i wyrzućcie klucz...
Wreszcie sprawiedliwość dopadła tego zatwardziałego nikczemnika,
ale dopiero po kolejnej zbrodni, „Zbezczeszczeniu dywanu sali sądowej”.
Niestety uciekł z zakładu psychiatrycznego
i nadal przebywa na wolności.
CONAN O’BRIEN WYLATUJE
Cześć, Conan. Myślę, że udało mi się jakoś poukładać sprawy z Hannnah.
Nigdy nie zapomnę, jak mnie porzuciłeś.
Ale po wielu bukietach i przeprosinach...
chyba teoretycznie nadal jesteśmy razem.
Dzięki, Conan.
Zaraz zaraz, czy to Kathy Griffin?
Obłęd.
Napisy: Natalia Balcerzak