Dobra, dziewczynki, na miejsca. Raz, dwa, trzy i…
NA PODSTAWIE PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ
- Jedziesz do Włoch… - Alfonso, nie…
…i stwierdzasz, że makaron jest włoski.
- Jest napisane… - Pamiętasz, jak byliśmy w Sofii?
- Weź już przestań. - Jasne.
- Jest napisane „przepis grecki”. - Dobra…
Dobranoc.
- Jak to? - Żadne „dobranoc”.
Najpierw weź prysznic, bo się z ciebie leje.
A nie mogę jutro?
Tak à propos. Nie zrobiliśmy ci żadnego zdjęcia.
Charo, daj telefon, bo mój to grat.
- Zróbmy zdjęcie na pamiątkę… - Wyglądam okropnie.
- …tego wieczoru i wspaniałego występu. - Jestem zmęczona.
- Zaczekaj chwilkę… - Tutaj.
Nie, wyglądasz…
Nie wyglądasz okropnie, wyglądasz pięknie.
- Zobacz. - Ale…
- Jesteś prześliczna. Asunta, no co ty! - Usiądź prosto, no dalej.
Tylko jedno. No dalej.
- Czemu się wkurzasz? - Ale cyrki odstawia. Zobacz.
- Weź się nie wygłupiaj. - Ale się wygłupia.
Prosisz o jedno zdjęcie i zobacz, co robi.
Chcę iść spać.
- Jestem zmęczona. - Aż tak bardzo?
Mogę już iść?
- Jeszcze chwilkę. - Zaraz, czekaj.
SPRAWA ASUNTY
Proszę o wpisanie zastrzeżenia do protokołu,
które dla tej strony jest bardzo istotne.
Dowiedzieliśmy się, że do sądu zgłosiły się pewne osoby,
które pan sędzia przesłuchał.
Nie bardzo to pojmujemy.
Chodzi o obecną tu Laurę Prieto i jej matkę panią Iglesias.
To standardowe czynności procesowe.
Uważamy, że czynności procesowe
wykonuje się zgodnie z Kodeksem postępowania karnego,
a przesłuchania w gabinecie pana sędziego
nie mieszczą się w definicji standardowych czynności śledczych,
które w tym wypadku są dopuszczalne.
Nie powiadomiono państwa, gdyż nie było powodu,
aby obrońcy spotkali się z tymi osobami na tym etapie.
Nie widzę też powodów, aby robił to sędzia śledczy.
Gdyby chociaż przesłuchanie zostało zarejestrowane w formie pisemnej
lub w postaci nagrania…
- A dziś tu pani jest? - Dziś tak. I wszystko jest rejestrowane.
Ale o tym świadku dowiedziałam się dziś rano,
co jasno narusza prawa mojego klienta do sprawiedliwej obrony.
Ale problem w tym, wysoki sądzie,
że nie tylko te praktyki są nagminne,
ale że dowiadujemy się o nich przypadkiem z prasy.
Znowu z prasy!
Co według mnie, powiem szczerze,
jest zupełnie nie do przyjęcia.
Oskarża mnie pani o coś?
- Ja nie. Ale jeśli tak pan sądzi… - Więc źle to zinterpretowałem.
Proszę przestać interpretować moje słowa.
Ja zawsze stosowałam się do postanowień wysokiego sądu.
A sprzeciwy zgłaszałam drogą prawną i zgodnie z przepisami.
Nie poszłam do prasy
ani nie wyrażałam publicznie moich opinii o tym, co się dzieje na tej sali.
A to, co mówię, jest oficjalnie rejestrowane.
Dobra, już dobra.
- Coś jeszcze? - Nie, wysoki sądzie.
Możemy zacząć?
Możemy.
Dzień dobry, pani Lauro. Przepraszam.
Po tym, co pani usłyszała, chyba pani wie, dlaczego tu jest.
Świetnie.
Dziewczyna mówi, że wyszła ze sklepu na ulicy General Pardiñas
i zobaczyła Alfonso z Asuntą na tym skrzyżowaniu.
- Co tam robili? - Może szli do parku?
Ale jeśli szli tędy, któraś z kamer musiała ich nagrać.
Z tego chodnika mamy tylko nagranie z banku Sabadell.
Włącz je!
Tu Rosario idzie do garażu, zanim zabrała Asuntę.
Przewiń do przodu.
Jeśli to tu, nie widzieli ich.
- Tam? - Po co?
Co z tobą? Płacisz za oglądanie czy co?
Odtwórz.
Zatrzymaj. Do tyłu.
To było o 18.24.
Słuchaj, o co chodzi?
- No co? - Nie dałeś znać.
- Ja? - Tak.
Ale miałem poranek. Zaraz mi głowa pęknie, więc obyście mieli dobre wieści.
To ty się spóźniłaś.
To tutaj.
To jest Laura Prieto,
świadek, która widziała Alfonso, idącego ulicą z Asuntą, 21 września.
Jak widać, idzie z chłopakiem i niesie siatkę ze sklepu sportowego.
Co potwierdza wiarygodność zeznań zarówno jej, jak i jej matki.
Widziała ją i okularnika w dniu morderstwa.
- Tak, dzień się zgadza. - Tak.
Ale zestawiliśmy godziny nagrań z pozostałych kamer i…
możemy mieć problem. Proszę posłuchać.
Tę kamerę dzieli 30 sekund drogi piechotą
od skrzyżowania, gdzie Laura Prieto ich widziała.
Jest 18.24, tak?
- Proszę spojrzeć na tę. - Jest 18.21.
Stacja, obok której przejeżdżała Rosario z córką.
Tylko trzy minuty wcześniej.
To pięć minut drogi piechotą między tymi dwoma punktami.
Jeśli obrona chce użyć nagrania…
Mogą powiedzieć, że według niego
Laura nie mogła ich wiedzieć na ulicy.
- To byłby dla nas problem. - Nie.
Byłoby okienko czasu, dające pole do interpretacji.
Co się stało pomiędzy X i Y?
To nagranie jest częścią śledztwa.
Jeśli je znajdą i uznają, że im pomoże, mają prawo go użyć.
Jeśli je znajdą.
Luis, jeśli nie mogę dowieść współsprawstwa Alfonso,
będę miał przechlapane.
Rozleci się cały akt oskarżenia.
Bo jak Rosario dałaby radę sama?
Sama nie mogłaby znieść ciała z sypialni ani wyjąć go z auta.
Drzewa zawadzają, że lasu nie widzisz.
Z nagraniem czy bez, mamy miażdżące dowody przeciwko Alfonso.
Pamiętaj, że spała u niego, kiedy była otumaniona na zajęciach.
Są zeznania tej dziewczyny.
Ławnicy bez wątpienia jej uwierzą.
Świetnie. Ty jesteś tego pewien.
Ale to ja stanę przed ławą przysięgłych.
A ty komu byś uwierzył, tej dziewczynie czy Alfonso Basterrze?
Luis.
Nie wszyscy wiedzą o nim tyle co my.
Tato.
- Czemu nie śpisz o tej porze? - O 2.00 wypływa Arteixo.
- Kapitan na nikogo nie czeka. - Tak, tak…
O 2.00 wypływa Arteixo. Kapitan na nikogo nie czeka, synu.
Ty nic nie rozumiesz.
Przepraszam, wiem, że jest późno. Wejdź na skrzynkę.
- Weź się ogarnij, synu. - Tato.
Nigdy mnie nie słuchasz. Zawsze robisz wszystko po swojemu.
Nie chciałaś, żebym ci pomógł przy książce?
Na nikogo nie czeka.
Może umówimy się rano na kawę?
Jakbym był powietrzem.
Tak, zawsze to samo.
- Tato. - O 2.00 wypływa Arteixo.
- Tato… - Kapitan na nikogo nie czeka.
Tak. Nie martw się, na ten statek się nie spóźnimy.
No dalej. Chodźmy do łóżka.
- Widziałeś? Na nikogo nie czeka. - Nie. Dobra, chodźmy.
Wam artystom ranne wstawanie przychodzi z trudem.
Wybacz. Program skończył się późno
i musiałam się ugryźć w język na antenie.
Bo tak chciałaś.
Skąd się wzięły zdjęcia, które mi wysłałeś?
Były w telefonach rodziców.
Wiesz, co powiedział lekarz sądowy?
„Ona jest kompletnie nieprzytomna”.
Po co rodzice mieliby ją narkotyzować?
Podczas rewizji u Alfonso w pokoju znaleźliśmy szorty,
rzucone gdzieś obok łóżka.
Przyjdź kiedyś do mnie wieczorem.
Ale w świetle ultrafioletowym
zobaczyliśmy plamy.
Cóż, samotność daje popalić. Ale to jego szorty, nie?
A dziewczęce getry na stoliku nocnym też były jego?
A co z plamkami na ścianie widocznymi w świetle ultrafioletowym?
Wiesz, że jeśli o tym napiszę, zjedzą go żywcem?
Paula, żeby pisać o tej sprawie, nie wystarczy znać śledztwa.
Trzeba też poznać wersję tych, którzy tam byli.
Wciąż komentujemy zawartość telefonu Rosario Porto.
Zdjęcia, na których ubrana jest w strój z gorsetem i kabaretkami…
Umalowana, powiedzmy, jak osoba dorosła.
To zdjęcia, w których wielu dopatruje się seksownych czy erotycznych póz,
zupełnie nieodpowiednich w tym wieku.
Tak, ale chcemy wyjaśnić…
że to, co państwo widzą na ekranie, to autentyczny raport…
Nie wyznaczono terminu rozprawy, a oni już nas skazują.
Słyszałeś, co mówią o zdjęciach?
Chcą was poróżnić, nastawić was przeciwko sobie.
Te zdjęcia to czyste spekulacje.
One nie zszokują żadnego sędziego, o przyjęciu ich jako dowodu nie wspomnę.
Sędziego może i nie, ale ławników tak.
Na rozprawie udowodnimy, że jesteście niewinni.
Podważymy wszystko, co na was mają.
To takie niesprawiedliwe, Juanjo. Muszę się stąd wydostać. Muszę…
Złożyliśmy wniosek o warunkowe zwolnienie. Przyjmą go.
Ale musimy być cierpliwi.
Według Malvara im dłużej tu siedzicie, tym bardziej winni się wydajecie.
Dlatego chce to wykorzystać.
Dłużej nie wytrzymam. Naprawdę nie wytrzymam.
Chcę umrzeć.
Nie ma powodów do tego, żeby do rozprawy was nie wypuścili.
A w końcu dowody będą mówiły same za siebie.
To kwestia dni, zobaczysz.
DWA LATA PÓŹNIEJ
I to wystarczy, Rubén?
Dokroję jeszcze dwa na nasz koszt, Marisa.
Dwóch wnuków przychodzi na obiad i nawet nie wiesz, ile oni jedzą.
My nie mamy dzieci.
Ale mój 15-letni siostrzeniec je tyle, ile oczy widzą.
- Ale to wspaniałe mieć dzieci. - A jakie męczące.
W tym wieku cieszy nas, że wiążemy koniec z końcem.
Co racja, to racja.
Musisz mi podpisać. To polecony.
No świetnie, kolejny mandat.
- To z sądu okręgowego. - Skąd?
- Mówiliśmy, że to mało prawdopodobne. - Nie gadaj.
No to wygrałem los na loterii.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Panie sędzio, zanim zaczniemy, pozwoli pan, że ja i koleżanka z obrony
zwrócimy pana uwagę na szereg uprzedzeń, z którymi będziemy mieli do czynienia.
Wyłączą państwo wszystkich kandydatów?
Panie sędzio, chodzi o to,
że dzięki uporczywym staraniom i współpracy środków masowego przekazu
nie ma w Hiszpanii ani jednej osoby, która nie miałaby ukształtowanej opinii
na temat tego, czy oskarżeni są winni, czy nie.
Proszę państwa,
ta skarga została już rozstrzygnięta.
Chcą państwo odwołać czterech ławników? Mają państwo prawo.
W porządku. Zacznijmy przesłuchania.
Rozumie pan, jak wielka odpowiedzialność spoczywa na ławniku?
Oczywiście.
Nikt nie chce jej na siebie brać. Ale sprawiedliwości musi stać się zadość.
Nie, naprawdę nie wiem, kim jest Rosario Porto.
- Jest pan pewien? - Absolutnie.
Sądzi pan, że adoptowane dziecko kocha się tak samo jak biologiczne?
Trudno powiedzieć…
Bo moje dzieci są moje.
To znaczy, pochodzą ode mnie.
Czyli zna pan sprawę, o której mówimy?
- Też pytanie… - Słucham?
Jasne. Wszyscy śledzili ją w napięciu.
Oczywiście.
Jak i wszyscy.
Aha, ta mała Chinka.
No tak, oczywiście.
Tak, teraz wiem, o kogo chodzi.
Ja na pewno nie mógłbym jej skrzywdzić.
Mógłby pan wymierzyć sprawiedliwość bez mrugnięcia okiem?
Cóż, trochę bym chyba mrugnął.
Ale tak.
Chyba tak.
Jeśli byłbym pewien.
Jakby nie patrzeć,
to duża odpowiedzialność.
To prawda.
Właśnie dlatego.
Nie mógłbym w nocy spać, wiedząc, że przeze mnie niewinna osoba ponosi karę.
Nie wiem, ale według mnie trzeba mieć czyste sumienie.
Dobrze. Rozprawa zaczyna się jutro.
Proszę być o czasie.
W Sądzie Okręgowym w Santiago rozpoczyna się długo wyczekiwany proces
w sprawie Asunty.
Po dwóch latach więzienia ławnicy zdecydują,
czy Rosario Porto i Alfonso Basterra są winni morderstwa córki
Asunty Yong Fang Basterry Porto.
Proces ma objąć 24 posiedzenia.
Ale zważywszy na okrzyki oburzenia, uznające ich za winnych,
może się skończyć wcześniej.
Być może wówczas poznamy odpowiedzi na nurtujące nas pytania.
Dlaczego to zrobili?
Jak rodzice mogą zabić własne dziecko?
Jak pan widzi ten proces? Czy obrona będzie wspólna?
Wierzy pan w zwycięstwo?
Wierzymy, że Rosario i Alfonso są niewinni.
Choć z powodu wycieków nieobiektywnych informacji,
bez przerwy powtarzanych w mediach,
nasi klienci już zostali skazani,
zanim zdążyli wejść na salę sądową. Dziękuję.
- JJ… - Co pan sądzi…?
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
- Dzień dobry. - A co z nagraniem ze stacji?
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Stawili się ława przysięgłych, oskarżyciel publiczny, oskarżeni:
Rosario Porto Ortega, Alfonso Basterra Camporro,
oraz ich obrońcy.
Niniejszym otwieram proces
w sprawie morderstwa Asunty Yong Fang Basterry Porto.
POMARAŃCZOWY SZNUREK
Według śledztwa funkcjonariusz, który był z panią w domu w Montouto
w noc śmierci pani córki,
twierdzi, że po drodze do łazienki wpadła pani na kosz na śmieci.
Ten w moim pokoju, tak.
- Czy go pani dotykała? - Oczywiście, że nie.
- Na pewno? - W żadnym momencie.
Ja tylko chciałam iść do łazienki.
- I poszła pani? - Chyba mi nie pozwolono.
Dobrze.
W tym koszu znaleziono kawałki pomarańczowego sznurka.
Zgadza się?
Kolejne, proszę.
Proszę pani, do czego używa się w pani domu takiego sznurka?
Przypuszczam, że do…
prac ogrodniczych.
A więc jak to możliwe,
że taki właśnie sznurek znalazł się u pani w sypialni?
Nie wiem. Ogrodnicy oczywiście nie wchodzą na piętro do pokoi.
Nie wiem.
Czy mógłby pan zmienić to zdjęcie?
Proszę usunąć zdjęcie.
Dziękuję.
Koleżanka została na drodze, aby przeprowadzić odpowiednie czynności.
A ja pojechałem z Rosario i Alfonso do domu w Montouto.
Kiedy tam dotarliśmy, Rosario wyłączyła alarm
i powiedziała, że musi pójść do toalety.
Zobaczyłem, jak wchodzi na górę, i poszedłem za nią, rzecz jasna.
Zobaczyłem, jak wchodzi do jednego z pokoi.
Do tego z koszem?
Tak. Kosz znajdował się obok łazienki.
Na tej sali sporo mówiliśmy o sznurkach,
ale nie wspomniano o nacięciach.
O końcach jednych i drugich próbek.
Okazuje się, że tych z kosza
nie można połączyć z tymi znalezionymi na drodze.
Nie pasują do siebie.
Może pani potwierdzić tę informację?
To ten sam typ sznurka.
Ale jego mechaniczne dopasowanie
po przecięciu jest niemożliwe,
więc nie uznano tego za ważne.
Jeszcze zobaczymy, czy jest ważne, czy nie.
Podczas śledztwa stwierdzono, że ten typ sznurka jest niespotykany
w okolicach Santiago, Cacheiras, Teo…
Być może nie szukano zbyt dokładnie.
Ja, mając do dyspozycji znacznie mniej środków,
w pół dnia znalazłem trzy szpule pomarańczowego sznurka w okolicy.
Nie natrafiła pani w trakcie śledztwa na podobny sznurek?
Te sznurki nie są z tego samego materiału.
Stwierdzenie, że to te same sznurki, tylko ze względu na kolor,
to mijanie się z prawdą.
No więc?
Zastanawiam się, dlaczego śledczy tak szybko zakończyli badanie tej kwestii?
Ja pani odpowiem.
Nie drążono tematu, bo od samego początku wybrano sprawcę.
Od samiutkiego początku.
Proszę nie wyciągać wniosków.
NAGRANIE ZE STACJI BENZYNOWEJ
Proszę się dobrze przyjrzeć temu nagraniu.
Bo to był ostatni raz, kiedy kamera zarejestrowała Asuntę żywą.
Proszę pani, w noc, w którą pani i pani były mąż zgłosili to na posterunku,
powiedziała pani, że zostawiła Asuntę w domu, odrabiającą lekcje. Czy tak?
Tak.
Odrabiała pracę domową po tym, jak pojechała ze mną na wieś.
Na początku tego pani nie powiedziała.
Mówiła, że była zmęczona
i chciała skończyć pracę domową z chińskiego,
którą jej zadała pani Wang.
A dlaczego nie zabrała pani strojów kąpielowych od razu,
tylko wróciła tam pani potem?
Bo musiałam wywietrzyć dom.
I…
to trwa godzinę.
A którą drogą jechałyście? Bo to nie zostało nigdzie zarejestrowane.
Pojechałyśmy obwodnicą.
Ale…
Prawdę mówiąc, w tej chwili nie mogę tego potwierdzić.
Nie może pani potwierdzić. No cóż.
Gdzie ją pani zostawiła?
Między ulicą República Argentina i ulicą Puente Castro.
Ale wie pani co?
To wszystko, o czym pani teraz mówi, nie zostało w żaden sposób odnotowane.
Nie ma nagrań z kamer, świadków, nic.
Absolutnie nic.
Ale jest odnotowane to, co mówiła pani na początku.
Powiedziała pani, że córka nie pojechała z panią.
Ale gdy poinformowano panią o nagraniu, nagle zmieniła pani zdanie.
Proszę pani, kiedy por raz ostatni widziano pani córkę żywą,
jechała z panią w pani samochodzie do domu, który jest pani własnością.
- Nadal tak pani utrzymuje? - Ja niczego nie utrzymuję.
Tak właśnie było, dokładnie tak.
ZAKUPY LORAZEPAMU
Czy pamięta pan, jak 5 lipca 2013 roku zakupił
opakowanie z 50 tabletkami lorazepamu
w aptece López Sierra przy Rúa do Hórreo 23?
Nie pamiętam dokładnej daty, ale to możliwe.
To ja zajmowałem się zakupami leków dla Rosario, między innymi.
A więc co ma pan do powiedzenia na temat 9, 18 i 23 lipca?
Jak mi wiadomo, nauczycielka muzyki mówiła państwu, że Asunta źle się czuła.
Pamięta pan, jak powiedział, że córka była odurzona?
Nie, tego nie powiedziałem.
Powiedziałem, że wygląda na odurzoną,
a to trochę co innego.
- Chyba widzi pan różnicę… - Tak.
Córka brała silne leki przeciwhistaminowe,
bo miała alergię.
Dobrze. Więc jak pan wytłumaczy to, że zlecone badania toksykologiczne zwłok
nie wykazały obecności leków na alergię,
ale za to wykryły obecność lorazepamu w ilości odpowiadającej 27 tabletkom.
Asunta brała lek na zapalenie błony śluzowej nosa.
Ma pan na myśli „biały proszek”,
który, jak wyznała nauczycielce, podawali jej rodzice?
Tak à propos, jej pediatra zaprzecza, że jej go przepisała.
Niech mi pan coś wyjaśni.
Czy zakup 125 tabletek lorazepamu w ciągu 10 dni wydaje się panu normalny?
To był dla Rosario bardzo trudny czas.
Dopiero co wyszła ze szpitala.
Nie pamiętała nawet, gdzie zostawiła komórkę…
Cóż, miała…
Niektóre tabletki gubiła, ale ich potrzebowała.
Proszę pana…
mam takie pytanie.
Co pan robił, kiedy Asunta spała?
Spałem.
Nic poza tym.
Luis, co słychać?
Wybacz, że nie byłem na pogrzebie.
Byłem zapracowany. Wiesz, jak jest.
Jak się czujesz?
Dobrze.
„Po deszczu zawsze wychodzi słońce”, mawiał.
Przez te ostatnie miesiące był…
jak nie on.
Bardzo mi przykro.
Chciałbym być tobą, żeby zobaczyć ich miny.
- Sprawa wygląda obiecująco, przyznam. - Nie wątpię.
Zostawiłem ci nieskazitelne śledztwo.
Ale nie chwalmy dnia…
Spokojnie.
Wiem o tym.
Poruszysz temat zdjęć?
ZDJĘCIA Z TELEFONU
Proszę się uważnie przyjrzeć tym zdjęciom.
Zatrzymajmy się na tym.
Proszę, żeby pan się przyjrzał tej konkretnej fotografii.
Jeśli dobrze zrozumiałem, Rosario mówiła, że Asunta lubiła udawać mumię.
Nie, tego nie mówiła.
Rosario powiedziała, że córka lubiła się przebierać.
Dała przykłady, które potwierdzam.
Przepraszam, ale może zamiast tego zdjęcia,
które wydaje się nieco tendencyjne ze względu na pozę,
pokaże pan poprzednie?
Czemu pokazuje pan to z jakimiś ukrytym, mrocznym podtekstem?
Dla mnie to nieco tendencyjne.
Prokuratura chciała zadać pytanie na temat tego zdjęcia.
Czy zdjęcia, na których córka ubrana jest w strój kabaretowy, robił pan?
Nie sądzę.
Jestem prawie pewien, że zostały zrobione komórką byłej żony.
Powtarzam: miałem wtedy stary telefon,
który robił okropne zdjęcia.
Następne zdjęcie, proszę.
Proszę cofnąć.
Dziękuję.
Czy to pana dłoń?
Cóż, pewnie tak.
Tak, moja.
Czy to pan zrobił wtedy to zdjęcie?
Nie wiem.
Nie mam zielonego pojęcia.
- Nie pamięta pan tego? - Nie.
Robiliśmy naszej córce setki zdjęć. Trudno by zliczyć…
Jak każdy rodzic, który robi dziecku mnóstwo zdjęć.
Więc jak to w końcu było?
To pan robił zdjęcia
czy pani Rosario?
Proszę pani,
czy to szkoła podała wytyczne co do stroju i makijażu,
aby dziewczynki wyglądały tak samo?
Tak. Wszystkie dziewczynki, które występowały, były tak samo ubrane.
Pytam o to, bo tak zeznała jej nauczycielka w trakcie śledztwa.
Te same zdjęcia znaleziono też wtedy w telefonie pani córki.
Czy to prawda, że ten telefon należał wcześniej do pani?
Tak.
Był mój.
A kiedy postanowiłam kupić nowy, dałam go Asuncie.
Proszę mi więc wyjaśnić,
jaki sens ma robienie tego typu zdjęć,
kierując się rzekomo nieczystymi intencjami,
jak utrzymuje prokuratura,
używając do tego telefonu ofiary.
Szczerze?
Szczerze.
Nie wiem.
Wysoki sądzie, chciałabym coś dodać na temat tych fotografii, jeśli mogę.
Proszę bardzo.
Wydaje mi się, że tylko ktoś, kto ma sprośne myśli,
może błędnie zinterpretować zdjęcia dziecka w przebraniu.
Naprawdę tego nie rozumiem.
Nie wiem, do czego pan prokurator zmierza.
Nawet sama nauczycielka mówiła,
że wszystkie dzieci robią sobie takie zdjęcia po występie.
Nie wiem, czy dziś tu obecni mają dzieci,
które biorą udział w występach czy festiwalach, ale…
zwykle są podekscytowane.
Nie mam więcej pytań.
Proszę pana,
proszę się uważnie przyjrzeć temu nagraniu.
WIDOCZNOŚĆ NA DRODZE
Poproszę.
Proszę tu zatrzymać, na 22.17.
Dwudziesta druga siedemnaście.
Proszę przypomnieć, gdzie pan był o tej porze
w sobotę 21 września.
Mniej więcej o tej porze
szedłem z żoną w górę tej drogi, trzymając w ręku latarkę.
A potem w drodze powrotnej, coś koło 23.15 – 23.20,
przechodziliśmy jakieś 60 – 70 cm od miejsca, gdzie potem znaleziono ciało.
I tamtej nocy nic nie widzieliśmy.
Więc gdyby tam były,
zobaczyliby państwo zwłoki dziecka.
Czyli było na tyle widno?
To było późno w nocy.
- Przecież mówiłem, mieliśmy latarkę. - Mieli państwo latarkę.
A więc skoro oskarżeni byli na komisariacie,
aby zgłosić zaginięcie córki,
w chwili, kiedy pan tamtędy szedł,
nie mogli zostawić tam zwłok dziewczynki, prawda?
Dziękuję.
No dobrze, proszę pana.
Pamięta pan, co powiedział śledczym?
Nie, nie pamiętam, co dokładnie powiedziałem,
ale zeznałem to samo co teraz.
Bogiem nie jestem, ale zwłok tam nie było.
Jeszcze jedno pytanie.
Rozmawiał pan z żoną podczas spaceru?
Tak, a co?
Więc możliwe, że w tamtej chwili nie zwrócił pan uwagi na nasyp na poboczu.
Mów pan, co chcesz, ale według mnie ciała nie było.
Co mam powiedzieć? Że było?
Nie. Według mnie nie.
A mimo to w dzień próby widoczności, którą przeprowadził pan z żandarmerią,
nie był pan w stanie wskazać, gdzie była koszulka
użyta do oznaczenia miejsca, w którym znaleziono zwłoki.
Zgadza się?
Wysoki sądzie,
aby prawdzie stała się zadość, chciałabym złożyć prośbę o zezwolenie
na pokazanie ławnikom miejsca zdarzenia, by sami sprawdzili,
czy świadek rzeczywiście mógł wtedy dostrzec zwłoki Asunty.
Odrzucona.
Ława przysięgłych oceni tylko dowody tu okazane
i odpowiednio włączone do akt sprawy.
Jestem cały obolały.
Siedzisz osiem godzin jak strach na wróble i połowy słów nawet nie rozumiesz.
Przecież to nie potrwa wiecznie.
A spróbuj nie przyjść, to cię pociągną do odpowiedzialności.
Mnie możesz spytać o krzyżową, gicz, ligawę wołową…
Ale o prawo? Skąd ja mam znać prawo?
Nie wymagają od ciebie, żebyś znał prawo.
Chcą, żebyś powiedział, co myślisz.
I zostaw to już, bo w końcu zepsujesz.
Od trzech dni nie zmrużyłem oka. Czuję się skołowany.
Widok tej dziewczynki, leżącej tam jak aniołek…
Chryste Panie. Nie mogę go wymazać z pamięci.
Pamiętasz Xurxo?
Wyleciał z drogi krajowej i wpadł do rzeki Miño.
Jemu udało się wyjść, ale jego żonie nie, i utonęła.
Po dwóch dniach wyskoczył z okna.
- Na pewno miał nieźle w czubie. - Sumienie może człowieka zadręczyć.
Właśnie to mnie u nich zbija z tropu. Wydaje się, że ich sumie nie gryzie.
Jasne. Bo Xurxo może i był pijakiem, ale to był normalny człowiek.
Pamiętaj, że idziemy dziś na kolację do mojej siostry.
Ale dziś? Kiedy wychodzimy na kolację?
To zajmie chwilkę. Zaraz pojedziemy, dobrze?
To tutaj ta dziewczynka…
O co chodzi?
Widać coś czy nie?
ZAKŁAD KARNY
- No wyduś to z siebie. - Zapomnij.
Właśnie dlatego. Wiem, że myślisz to samo co ja.
Robią z nas miazgę.
Cóż, nie wyczerpaliśmy wszystkich opcji.
Wiedzieliśmy, że to trudna sprawa.
- Ale nie mogłeś odpuścić, co? - Nie, nie mogłem.
Ale myślałem, że będzie jakiś punkt zaczepienia.
Wciąż sądzisz, że Rosario coś ukrywa?
Więc ona niewiele ci pomoże. Czytałeś raport psycholożki sądowej.
Ma narcystyczną osobowość. Żałuje tylko samej siebie.
Nie powie ci nic, co mogłoby zniszczyć jej reputację.
Wiesz, po fakcie łatwo pisać tego typu raporty.
Gdyby je pisali przed popełnieniem przestępstwa,
zaoszczędziliby nam sporo kłopotów, wiesz?
I co teraz zrobimy, Rosario?
Nie będę cię kłamał. Sprawa zaczyna się komplikować.
Co byś pomyślała, będąc członkiem ławy, gdybyś wiedziała, że oskarżona skłamała?
A na dodatek, że nie zgłosiła usiłowania morderstwa własnej córki.
Ty też mi nie ufasz.
Potrzebuję czegoś więcej,
żeby przekonać ławników o twojej niewinności.
Czegoś, o czym mi nie powiedziałaś.
- Nie wiem… - Ale nie ma nic więcej.
Nie ma nic więcej.
Dobrze się zastanów, Rosario, bo jest coraz mniej okazji
i coraz mniej czasu.
Nie musi to być coś, co dotyczy ciebie.
Nie wiem, może coś, co dotyczy Alfonso.
Nawet o nim nie wspominaj.
To wszystko jego wina.
To nie powinno mieć miejsca.
Ja chciałam tylko być szczęśliwa.
Tylko tego chciałam, Juanjo.
Nadal nie pojmuję, czemu go za wszystko obwiniasz.
Nie wiem.
No dobrze.
W takim razie zostajemy przy wspólnej obronie.
Nie mamy innego wyjścia.
Pozostaniecie razem…
do samego końca.
Idziemy już?
Poprosiłam o pięć minut.
Była żona cię pogrąża.
Jeśli nic się zmieni, nie pomogę ci.
Chcesz iść siedzieć na 20 lat?
- Jasne, że nie. - Dobrze.
Więc musimy rozważyć inną linię obrony.
W pojedynkę będziesz miał większe szanse.
Ale to nie zależy ode mnie. To twoja decyzja.
Nic nie zmieni faktu, że Asunty już nie ma.
Nie.
Nie, Alfonso.
Asunty nikt ci nie zwróci. To prawda.
Ani tych dwóch lat w zamknięciu, ani tych kolejnych 20, których zażądają.
Dziś chcą przekonać wszystkich, że ty też byłeś w Montouto.
Wiesz, że mają świadka.
Tamtego dnia mnie tam nie było.
Dlaczego nadal ją kryjesz?
Rosario nie zabiła Asunty.
Nigdy nie powiem, że tak było.
Muszę wiedzieć, dlaczego to robisz. W głowie mi się to nie mieści!
- To moja żona. - Nie.
Nie od kiedy zaczęła zostawiać córkę samą, żeby być z kochankiem.
Co to ma być? Duma?
Co chcesz udowodnić? Swoją wyższość nad wszystkim i wszystkimi?
To, co już na ciebie mają, wystarczy, żeby nie uszło ci to sucho.
Jeszcze musimy ich przekonać, żeby nie uwierzyli tej dziewczynie.
Musimy być realistami.
Powiemy, że Rosario trochę spanikowała i zadzwoniła do ciebie. I że…
Nie mam zamiaru kłamać.
Twoje milczenie cię skazuje.
Mam takie pytanie.
Mogłabyś żyć, wiedząc, że dzieliłaś życie z morderczynią córki?
Nie wiem.
Nie wiem, Alfonso. Naprawdę nie wiem.
Ale siedzę w tym od lat i jedno wiem na pewno.
Niewinne osoby nie chcą iść do więzienia.
W porządku.
Bądź ze mną szczera.
Co ty o tym myślisz?
To samo, co pomyślą wszyscy.
Że masz do ukrycia coś znacznie gorszego niż śmierć twojej córki.
Pamięta pan, co robił 21 września po południu?
HISTORIA POŁĄCZEŃ
Zająłem się czymś, co bardzo lubię – czytaniem.
Czytałem książkę.
I do kiedy był pan w domu?
Do około 21.30 – 21.45.
Całe popołudnie byłem w domu.
A może pan potwierdzić, czy w pana mieszkaniu jest dobry zasięg?
Normalny, tak. Standardowy.
Jak i w całym mieście. Nie wiem…
- Nie rozumiem pytania. - Zaraz je panu wyjaśnię.
Więc jak to możliwe, że pana komórka nie emitowała żadnych fal
pomiędzy 15.00 a 20.43 tamtego wieczoru?
A może wyłączył pan telefon, żeby zniknąć?
Nie, nie wyłączyłem telefonu.
Nie wiem, skąd taka informacja.
Więc tamtego popołudnia był włączony?
Nie tylko wtedy. Zawsze.
Gdy pan prokurator zabrał głos, chyba pominął opinię biegłego,
według której telefon Alfonso
mógł być podłączony do domowej sieci wi-fi,
więc nie skomunikował się z antenami stacji bazowych.
Zresztą, gdyby ten telefon był wyłączony przez tyle godzin,
wykonane w tym czasie połączenia nie byłyby możliwe, prawda?
Proszę pana, czy tamtego popołudnia dzwonił pan do kogoś z tej komórki?
Tak, parę razy, jeśli dobrze pamiętam.
Do Rosario na stacjonarny,
do Asunty na komórkę i do Montouto na stacjonarny.
Właściwie kilka razy.
To magiczny telefon, skoro dzwoni, gdy jest wyłączony…
Wysoki sądzie, to się rozmija z prawdą.
- Te telefony wykonano później… - Były też połączenia przychodzące…
Przypominam, że to rozprawa, a nie targowisko.
Proszę zabierać głos po kolei.
- Panie mecenasie, coś jeszcze? - Nie, wysoki sądzie.
Udzielam głosu pani mecenas.
Jak już wspomniałam, tamtego dnia również odebrał pan połączenia.
Dzwoniono na przykład około 21.36
z pana poprzedniego miejsca zamieszkania przy ulicy Doctor Teixeiro. Zgadza się?
Tak, zgadza się.
Czy może pan potwierdzić, że ten telefon wykonała do pana
pani Rosario Porto?
Zgadza się.
O czym była rozmowa?
Powiedziała, że nie może znaleźć Asunty,
i spytała, czy jest może ze mną.
To tyle? O niczym innym państwo nie rozmawiali?
U mnie jej nie było, więc poradziłem, żeby zadzwoniła do koleżanek, ich matek…
A jak nie, to żeby iść na policję.
Alfonso, tamta rozmowa trwała pięć minut.
Pięć minut.
Jest pan pewien, że tylko o tym państwo rozmawiali?
Proszę się zastanowić.
Nie mam nad czym.
Proszę o wezwanie na salę Laury Prieto Iglesias.
OSTATNI ŚWIADEK
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Na początek podaj swoje imię i nazwisko i powiedz, skąd znałaś Asuntę.
Nazywam się Laura Prieto Iglesias. Chodziłam z nią na francuski do AF.
Wobec tego jesteś pewna, że widziałaś Asuntę z ojcem,
idących ulicą, 21 września po południu.
Jestem pewna, no bo…
oboje byli dość charakterystyczni.
Gdzie i kiedy doszło do tego spotkania?
Na pewno pomiędzy 17.30 i 19.00.
Szłam ulicą General Pardiñas, kiedy się z nimi minęłam.
Szli od ulicy República del Salvador.
- A skąd wtedy wracałaś? - Byłam kupić buty.
To znaczy, trampki.
W sklepie sportowym na tym odcinku ulicy.
Kawałek wcześniej.
Dziękuję bardzo.
Dzień dobry, Lauro.
Prokuratura utrzymuje, że w tym czasie, między 17.30 a 19.00, jak wspomniałaś,
Asunta była w stanie odurzenia.
Zauważyłaś coś dziwnego w jej sposobie chodzenia?
Coś, co przykuło twoją uwagę?
Szczerze mówiąc, nie. Nic.
Ale w tamtej chwili miała w organizmie 27 tabletek lorazepamu.
Jeśli połknęła te tabletki w mieszkaniu pana Alfonso Basterry,
jak cały czas sugerowano w śledztwie, to zastanawiam się,
jak to możliwe, że Asunta mogła wtedy normalnie spacerować ulicą?
Na pewno nie zauważyłaś niczego dziwnego?
Jak mówiłam – nie zwróciłam uwagi.
- Nic nie zauważyłam. - Dobrze.
Rosario wyjeżdża z garażu o 18.14
i dojeżdża do stacji paliwowej o 18.21.
Proszę teraz o wyświetlenie paragonu zakupu butów,
plik numer 1334 bis, dostarczonego wówczas przez żandarmerię
po dokonaniu czynności właściwych śledztwu.
Dziękuję.
Lauro, czy możesz odczytać datę i godzinę widniejące na paragonie?
Dzień 21 września, godzina 18.21.
O 18.21.
Zakładając, że wyszliście od razu,
i że sklep sportowy od skrzyżowania dzieli zaledwie kilka metrów,
jak mogłaś spotkać tam Asuntę z Alfonso,
skoro, jak twierdzi prokuratura, o tej porze byli w drodze do Teo?
Wysoki sądzie, chciałbym zaznaczyć,
że kasa sklepowa nie miała połączenia z Internetem
i została wyłączona jako dowód.
Kolejny przykład tego, jak prokuratura manipuluje czasem.
- Pani mecenas… - Są drobiazgowi…
- Nie chcę pani upominać. - …gdy jest im to na rękę.
Proszę nie odpowiadać.
Jestem pewna, że to byli oni i że to było w tamten dzień.
Nie mam więcej pytań.
Zapomnijmy na chwilę o zeznaniu Laury Prieto…
MOWY KOŃCOWE
…która twierdzi, że widziała Alfonso z Asuntą na ulicy w dniu morderstwa.
Zapomnijmy też o historii połączeń jego telefonu,
o absolutnym braku współpracy w trakcie śledztwa
oraz o długiej liście nieścisłości, kłamstw i sprzeczności
w wyjaśnieniach ich obojga.
W trakcie tego procesu udowodniono,
że mała Asunta Yong Fang Basterra Porto
była ciągle narkotyzowana,
że systematycznie podawano jej lorazepam
w ciągu ostatnich trzech miesięcy życia.
I trzeba wiedzieć, że jest w tym wspólny mianownik.
Mieszkanie na ulicy República Argentina.
Bo dziewczynka miała omdlenia wtedy, kiedy spała w mieszkaniu pana Basterry.
I to w jego mieszkaniu jadła po raz ostatni obiad
w towarzystwie swojej matki Rosario Porto.
Zastanawiam się, dlaczego pan Basterra,
mimo tylu dowodów obciążających jego byłą żonę,
nie chce zwrócić się przeciwko niej.
Dlaczego?
Ponieważ oboje mieli powody, żeby pozbyć się Asunty.
Pani Rosario Porto Ortega,
ponieważ rola matki ją przerastała.
A pan Alfonso Basterra Camporro,
ponieważ był skłonny zrobić wszystko,
absolutnie wszystko, byle tylko odzyskać byłą żonę,
a tym samym – poziom życia.
Ta zbrodnia
wiązała go z nią na zawsze.
Prokuratura mówi o dowodach.
Ale obecnie, dwa lata po śmierci dziewczynki,
nie ma ani jednego dowodu na to, powtarzam – ani jednego,
że mój klient pan Alfonso Basterra był w domu w Montouto
albo na drodze, przy której znaleziono Asuntę.
Jak w ogóle oskarżyciel może twierdzić lub argumentować,
że mój klient był w dwóch miejscach jednocześnie?
To samo pytanie zadaję sobie,
kiedy Laura Prieto twierdzi, że widziała Alfonso z Asuntą na ulicy.
Proszę się zastanowić: jak to w ogóle możliwe,
skoro po przejrzeniu nagrań z 37 kamer
na żadnym z nich nie ma pana Basterry z córką?
Otóż odpowiedź jest taka sama.
Laura Prieto nie kłamie.
Mówi to, co jej się wydawało.
Laura Prieto pomyliła się co do dnia.
Ponieważ 21 września 2013 roku
Alfonso Basterra nie wyszedł z domu.
Powtarzam: nie wyszedł z domu.
Dlaczego więc prokuratura upiera się, żeby odtworzyć jakąś trasę,
która opiera się wyłącznie na poszlakach?
Chcą tylko, aby państwo uwierzyli,
że oskarżeni powinni mieć jakieś alibi.
A tak naprawdę to oskarżenie,
gwoli prawu do sprawiedliwej obrony,
powinno udowodnić tak poważne czyny, oceniane dziś na tej sali sądowej.
Do tej pory im się to nie udało.
A od siebie chciałabym jeszcze dodać,
że jeśli jako obrońcy udało mi się przyczynić do tego,
by wydali państwo werdykt bez uprzedzeń,
by kierowali się państwo roztropnością
i by w wyniku tego oddali państwo głos
w poczuciu odpowiedzialności, które, jak rozumiem, państwo mają,
to wykonałam swoje zadanie.
Teraz kolej na państwa.
Dziękuję.
Członkowie ławy przysięgłych.
W trakcie tego procesu prokuratura budowała akt oskarżenia
na bazie niespójnych i bezpodstawnych dowodów,
a raczej domysłów.
Prawda jest taka,
że nie było żadnych dowodów obciążających oskarżonych,
jak wcześniej podkreśliła pani mecenas.
I do tej pory ich nie ma.
Jak pewnie państwo już wiedzą,
Rosario Porto jest z zawodu prawniczką,
posiadającą dyplom ukończenia studiów, a więc jest to osoba inteligentna.
Sądzą państwo, że gdyby zabiła własną córkę,
zostawiałaby wszędzie
tropy, wskazówki i ślady swojej zbrodni?
Jak na przykład ten biały proszek czy sznurek.
To nie miałoby sensu.
Dlatego przypominam, że na zewnątrz, tam na wolności, nadal jest ktoś bezkarny,
ktoś niebezpieczny, kto może zabić ponownie.
A pan prokurator w zmowie z sędzią śledczym
dopilnowali, żeby zrobić z matki potwora.
Cóż, oto ten potwór, tu obok mnie.
Jaki motyw mogli mieć rodzice,
którzy dali córce wykształcenie, i to najlepsze z możliwych,
i którzy kochali swoją córkę ponad wszystko,
żeby ją zabić?
Pozwolę sobie odpowiedzieć. Absolutnie żaden.
Dlatego proszę, by państwo wnikliwie przeanalizowali fakty,
tak te uznane za udowodnione, jak i nie.
Proszę się nie spieszyć i naradzać się zgodnie z sumieniem,
zanim wydadzą państwo werdykt.
W grę wchodzi honor i wolność dwóch osób,
które spędziły już dwa lata w więzieniu
i które straciły swoją jedyną córkę.
- To wszystko. Dziękuję. - Dziękuję, panie mecenasie.
Po przedstawieniu dowodów
i wysłuchaniu mów oskarżyciela publicznego i obrońców
przyszła pora na naradę.
Życzę szczęścia i proszę o wydanie decyzji bazującej na dowodach
i zgodnej z państwa sumieniem. Dziękuję.
No więc głosujmy.
Jak się postawię na miejscu kogoś, kto chce zabić swoje dziecko…
Trzeba by być niemądrym.
Wiecie, o co mi chodzi?
No bo on wychodzi z domu i żadna kamera go nie rejestruje.
A żeby uniknąć kamer, musi iść okrężną drogą,
przejść wieloma ulicami.
I to w sobotnie popołudnie w Santiago!
Z końcem lata, kiedy wszędzie pełno ludzi.
Ja rozwożę towar furgonetką.
O 18.00 wszyscy wychodzą na spacer.
A dziewczynka całkowicie odurzona!
Na środku ulicy. I nikt nie zauważył?
No nie wiem.
Jak dla mnie
to trochę lekkomyślne.
Trzeba ocenić dowody całościowo. Nie wszystkie są dla nas jednakowo ważne.
Trzeba widzieć sprawę z szerszej perspektywy.
Tak, staram się, ale mam wątpliwości.
Są dowody typu…
„on nie zrobił tego czy nie zrobił…
tamtego”.
Albo „powinien był zrobić to”.
Nie wiem.
Ale widziałeś, czego nie zrobił dla córki?
Nie zawiadomił policji.
Nie chciał wiedzieć, co się stało, kiedy usiłowano ją zabić.
Nie zabrał jej do lekarza mimo zawrotów głowy.
Tak. Wszystkim nam się zdaje, że wiemy, co byśmy zrobili.
Ale trzeba być na miejscu.
Moja mama mawiała: „Problemy domowe rozwiązuje się w domu”.
Może to nic nie znaczy, ale…
A co by powiedziała o braku łączności w telefonie?
Może pomyślałaby, że nie chciał być namierzony.
I pamiętaj, że po zakupie tabletek miała omdlenia, i to akurat wtedy,
kiedy była pod opieką ojca,
i że godziny brania lorazepamu
też pokrywają się z godzinami posiłków w domu ojca.
Głosuj, jak chcesz, ale zagłosować trzeba.
Śledziłeś tę sprawę w mediach?
Nie, za dużo pracuję.
Więc nie słyszałeś rozmów Basterry i Porto w areszcie,
kiedy ich zatrzymano.
„Tylko nie mów o niczym niepożądanym, bo nas podsłuchują”.
Tak powiedział Alfonso do Rosario.
A ona: „Przez twoją sprośną wyobraźnię będziemy mieli poważne problemy”.
„Nie zdążyłeś zrobić wiesz czego?”
Tak powiedzieli?
Taka była ich rozmowa.
Nikt tak nie mówi, jeśli nie ma nic do ukrycia.
Ale chwileczkę.
O tych rozmowach nie było mowy podczas procesu, czy jak?
No więc co?
Nie możemy brać ich pod uwagę.
To nieważne. Są autentyczne. Wszyscy je słyszeli.
Ja nie mam wątpliwości.
Więc zagłosujmy, proszę.
Udzielam głosu przewodniczącemu.
Ława przysięgłych jednogłośnie…
uznaje oskarżoną Rosario Porto Ortegę
za winną popełnienia przestępstwa, polegającego na pozbawieniu życia
Asunty Basterry Porto, nie dając jej szans na obronę.
Ława przysięgłych również jednogłośnie
uznaje oskarżonego Alfonso Basterrę Camporro
za winnego popełnienia przestępstwa,
polegającego na pozbawieniu życia Asunty Basterry Porto,
nie dając jej szans na obronę.
Oto fakty uznane za udowodnione:
pan Alfonso Basterra Camporro i pani Rosario Porto Ortega
w porozumieniu podawali córce…
Dobra robota.
Do zobaczenia za tydzień.
Tak, chyba oboje pracujemy przy sprawie Fiaño.
JJ…
nie lubisz, jak ci utrudniają pracę.
Na razie.
W końcu dadzą nam klucze, żebyśmy zamknęli budynek.
Rosario,
wiedzieliśmy, że droga nie będzie usłana różami.
Tak czy inaczej, będziemy walczyć do końca.
Mogę cię o coś prosić?
Tak, oczywiście.
Pomyślałam, że zamieszczę nekrolog dla…
dla Asunty co roku 22 września.
- Tak, załatwię ci kontakt do… - A mógłbyś ty się tym zająć?
Oczywiście.
Chcę, by miał taką treść:
„Zawsze będę cię kochała.
Mama”.
Gdziekolwiek jesteś, będziesz mogła sama go zamówić.
Nie mogą ci tego odmówić.
Obiecaj mi to.
Obiecaj, że to zrobisz.
Juanjo.
Dobrze.
Dziękuję. Bardzo ci dziękuję.
Sara, ostrożnie, przewrócisz się. Uważaj.
Taka nasza praca – zbieranie dowodów. A inni je interpretują.
- No tak. - Jest jak jest.
Jest jak jest.
No to masz. Weź ją.
Powiedz mamie: „Jest jak jest”. Powiedz.
- Masz. - Jest jak jest.
Myślę, że im przyjdzie dorastać w lepszym świecie niż nam.
Prawda? Chcesz piciu?
- Woda. - Woda.
- Woda? - Miejmy nadzieję.
Co, kochanie?
Nareszcie zakończył się proces w sprawie śmierci Asunty Yong Fang.
Po udaniu się na naradę ława przysięgłych
uznała za udowodniony fakt, że Alfonso Basterra Camporro
i Rosario Porto Ortega doprowadzili do…
Rosario Porto i Alfonso Basterra
zostali skazani na 18 lat więzienia
za współudział w morderstwie ich córki Asunty.
Wyrok podtrzymał zarówno Sąd Wyższej Instancji w Galicji,
jak i Sąd Najwyższy,
uznając za udowodnione wszystkie fakty z wyjątkiem jednego:
obecności Alfonso w domu w Montouto.
Po kilku nieudanych próbach Rosario Porto popełniła samobójstwo
18 listopada 2020 w więzieniu w Brievie, w prowincji Ávila.
Do tamtego momentu co roku publikowała nekrolog ku pamięci córki.
Alfonso Basterra pozostanie w więzieniu do 2031 roku.
Oświadczył, że na dowód swej niewinności odsiedzi karę do ostatniego dnia.
Serial oparty na faktach.
Niektóre postaci i sceny zostały wymyślone na potrzeby fabuły.
Napisy: Anita Danielewska