Nie.
Coś ty zrobił, skurwysynu?
Kurwa!
Halo.
- Wiem, kto jest zabójcą. - Amparo?
Myślałem, że nie żyjesz. Przestraszyłaś mnie.
Kilka miesięcy przed Expo
te gnojki miały imprezę i przypadkiem zabiły prostytutkę.
Wiem, Kolumbijkę.
Szef ochrony spalił jej ciało w pożarze pawilonu.
Przekupili go pieniędzmi od rządu.
Skąd wiesz?
Od Fernanda Victorii.
Powiedział ci też, że widział to jej 15-letni syn?
Nie, tego nie.
Czyli teraz ma jakieś…
- To może być on? - To jest on!
Czemu miałby się mścić po 30 latach? To nie ma sensu.
Nie wiem.
To minister ją zabił, więc zostawia go na koniec.
Trzeba natychmiast go ostrzec.
Kurwa. Nie masz pojęcia, jaki tu jest rozpierdol.
Bądź na dworcu za pół godziny.
Dobrze? Do zobaczenia.
MADRYT
Na pewno nie chcesz wezwać policji?
To już się przedawniło.
Jeśli to zrobię, opublikuje nagranie. Jebaniec trzyma mnie za jaja.
Zabił wszystkich. Zostałem tylko ja.
Co innego zabić podupadłego przedsiębiorcę,
a co innego ministra.
Gówno prawda.
Widziałeś, w jakim stanie zostawia zwłoki?
Ten gość się nie cacka.
Jeśli nie zapłacę, po mnie.
- Nie masz takiej forsy. - Wiem, kurwa.
Partia ci nie pomoże, jak wtedy.
Czekają na pretekst, żeby się ciebie pozbyć.
Jakbym nie wiedział.
Moja żona.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pogadaj z nią.
Ona też tyle nie ma.
Ona nie, ale jej rodzina
tak.
To jest Marga, matka, a to jest ta, która nam…
Dałam typowi z łokcia.
Złamałam mu nos, niechcący.
Zaprowadzili nas tam,
a wtedy zobaczyłam Ramiro, który…
Kiedy go zobaczyłam…
Miałam go na oku. Zaczął…
Chcieli nas zabić. Słuchasz mnie?
- Co? - Słuchasz mnie?
- Jaka Carmen? - Ta, która mnie uratowała w domu Rosy.
- Dobra. - Obserwowałam go.
Zdenerwował się. Goryle nas wyprowadzili.
Prowadzili nas do jakiegoś garażu, ale nagle Carmen wyciągnęła takie coś…
Niech nikt cię nie zobaczy.
Mamy tylko jedną szansę.
- Tak jest. - Pierdolenie.
Masz być niezauważony.
Obiecaj albo cię zniszczę, jeśli to przeżyję.
- Obiecuję. - Kontynuuj.
Ratujesz mi życie. Wynagrodzę ci to.
Boi się, biedna.
Spokojnie.
To jest numer skrytki.
A to klucz.
Po wszystkim zadzwoń do mnie na ten telefon.
Nie na ten z ministerstwa.
Będzie dobrze. Gwarantuję.
Oby.
Gotowe.
- Na pewno nikt cię nie widział? - Na pewno. Wszystko gra.
Świetnie.
Właśnie zadzwonił.
Załatwione.
Bardzo dobrze.
Nikt nie ma więcej szczęścia niż ja.
Nie wiem, co bym począł bez ciebie.
Mamy jeszcze kilka godzin do przyjęcia.
Nie, skarbie.
Idź do łazienki i zwal konia, myśląc o tej dziwce, którą zabiliście.
Mnie zostaw w spokoju.
Idzie jakiś świr.
Co to za typ?
To teren prywatny.
- Stój! - Nie ruszaj się!
NIEZNANY NUMER
- Halo? - Idzie po ciebie.
- Kto mówi? - Zabije cię. Zaraz.
Jest pod twoimi drzwiami.
Nie rozumiem. Przecież mu zapłaciłem.
Jeśli go nie dorwiesz, prędzej czy później on dorwie ciebie.
Dlaczego mnie ostrzegasz?
Halo!
- Nacho, to ja. - Tak.
Masz się nie oddalać ode mnie na milimetr.
- Zmiana jest za… - Nie! Żadnych zmian!
Wszystkie ręce na pokład.
Skurwysynu!
Teresa!
Nie zamykaj!
Tereso, otwórz!
Otwórz, proszę!
Otwieraj te jebane drzwi!
Błagam cię!
Otwórz mi, kurwa!
Tereso, proszę!
Błagam!
Tereso, otwórz!
Otwieraj, do cholery!
Proszę!
Tereso, proszę!
Proszę.
Błagam, nie.
Nie, proszę!
Jezu.
Richi!
O kurwa!
Wszystko gra?
Nic pani nie jest?
Jest pani cała?
- Kurwa. - Proszę usiąść.
- Już dobrze.
Już dobrze.
- Wyrazy współczucia. - Pan…
Był na spotkaniu autorskim mojego męża.
Chciałem go ostrzec. Szkoda, że mnie nie posłuchał.
Przykro mi, ale pani mąż był zamieszany…
W śmierć prostytutki. Wiem.
- Nikomu już nie będę płacić. - Proszę pani.
Facet, który próbował was zabić, to jej syn.
Szaleniec. Mści się na tych, którzy byli przy jej śmierci.
To nie może wypłynąć.
To by zniszczyło reputację mojego męża.
Tym się pani teraz martwi?
Jego reputacja wpływa na moją.
Przez to, co odstawił pani mąż i jego koledzy,
nie żyje także mój mąż.
To wy dzwoniliście?
Do kogo?
Ktoś zadzwonił i ostrzegł go, że zabójca nadchodzi.
- Kto? - Mówię, że nie wiem.
Gdyby nie to, też bym nie żyła.
O której był ten telefon?
Stęskniliście się za mną?
A ty nie przywitasz się z tatą?
Proszę.
Cześć.
- Co tam? - Długo jechałeś.
Tir się przewrócił, więc wiesz.
Momencik.
- Co tu robisz? - Wiem, że cię odsunęli.
Wysłuchaj mnie. Tylko ty możesz nam pomóc.
Jestem Amparo.
Domyśliłem się.
Czyli ktoś wykorzystuje syna prostytutki,
żeby zgarniać szmal
i zachować pozory, że to zemsta syna.
Właśnie.
Gdy dowiemy się, kto dzwonił,
zgarniemy drania, który za tym stoi.
Pozwól, że to podsumuję.
Sprawa korupcji, morderstwo na tle seksualnym,
śmierć polityka i seryjny morderca.
A do tego chcesz,
żebym prześledził połączenia ministra,
bo tak ci się, kurwa, podoba, tak, Richi?
Coś pominąłem?
Nie, to wszystko.
Pomogę wam.
Ostatni raz, bo jak to się wyda, wyślą mnie za granicę.
Przysięgam na tych troje,
że jeśli tak się stanie, utnę ci te zuchwałe jaja.
Dzięki, Manchado.
UŻYTKOWNIK: MANCHADO9932
Dobra, już.
Co z twoim biurem?
Moje dzieci zrobiły z niego pokój gier.
- No tak. - Numer ministra.
Proszę.
Myślę, że to ten.
Przyjechaliśmy niedługo potem.
954? Z Sewilli.
GEOLOKALIZATOR
Miało być pięć minut.
- Już prawie, Jorge. - Gram w Fortnite.
Dasz mi chwilę popracować?
BUDKA TELEFONICZNA
Pieprzona budka.
Pewnie ostatnia w La Cartuja.
Powrót do Sewilli.
Co podejrzewasz?
- A ty? - Ty mów.
Nie mamy podejrzanego.
Szef ochrony nie żyje.
Typ z burdelu też.
- Tak. - Nie mamy nic.
Tylko telefon, który mógł wykonać każdy.
Coś nam umyka.
Ale co?
Już prawie na to wpadłem, ale tamten gość otworzył piwo
i się rozproszyłem.
Zajebiście nam idzie. Lepiej niż policji.
No proste.
Bylibyśmy świetną parą śledczych.
Jesteśmy świetną parą.
Bez wątpienia.
Musimy znaleźć szantażystę.
Kogoś, kto zna tę historię i 30 lat później potrzebuje forsy.
Czekaj.
Gdy byłem wczoraj u Victorii, zobaczyłem coś dziwnego w jego skrzynce.
Cholera.
Skojarzyło mi się to z pewną dawną sprawą.
Kancelaria zajmująca się wysokimi roszczeniami.
„Adwokaci Rivas Guridi”. Co to znaczy?
Gdy ktoś wisi bankowi dużo kasy i ogłasza upadłość,
bank zatrudnia taką kancelarię, żeby ogarnęła sprawę w sądzie.
Myślisz, że Fernando Victoria…
List był w jego skrzynce.
To niemożliwe. Podłożyli mu bombę.
- Prawie zginął. - Świetne alibi.
- „Ja, winny? Ledwie uszedłem z życiem”. - Cholera.
Jak sprawdzić, czy jest bankrutem?
Poprosić Manchado. Ale słyszałaś, już nam nie pomoże.
Czekaj.
Co robisz?
Carmen, słuchaj uważnie.
Możesz zdobyć dostęp do kont Victorii?
Sprawdź, czy jest niewypłacalny lub zadłużony.
Cholera.
Co jest?
Zawsze jesteśmy spóźnieni, do diabła.
- Tak? - Potwierdzam. Jest zadłużony po uszy.
Zaczekaj.
- Mów. - Właśnie przejęto jego firmę.
A to szuja. Ciekawe, gdzie ten skurwiel teraz jest.
- Zaraz wyruszy do Madrytu. - Skąd wiesz?
- Patrzę, jak kupuje bilet. - Co tam robisz?
- Mam siedzieć w domu z kotem? - Jedziemy.
- Kto to, kurwa, był? - Carmen.
Szybko. Odjazd za 10 minut.
Cholera.
Mamy 16 minut jazdy samochodem.
- Trzeba będzie biec. - Szybko.
- Manchado? - Zabrałeś mi broń?
- Co ty gadasz? - Richi, nie pierdol.
Przysięgam.
- Będę miał kłopoty. - Może twój syn?
- Muszę kończyć, spieszę się. - Richi.
- Czekaj. - Na razie.
Ja pierdo…
Tak powiedział? Niemożliwe.
- Przepraszam. - To…
Coś do picia dla pana?
Poproszę whiskey.
Nie możemy tego dłużej ukrywać.
Jeśli nie ogłosimy bankructwa przed końcem kwartału,
będziesz miał poważne kłopoty prawne.
- Ile mam czasu? - Dwa miesiące z hakiem.
Dziękuję.
Proszę pani, może nie jestem ministrem, ale też jestem bardzo zajęty.
Trudno mi uwierzyć,
że pan Palacios nie znalazł przez dwa miesiące ani chwili,
żeby do mnie, kurwa, oddzwonić!
Co pan robi?
- Komu zaniosłaś wczoraj jedzenie? - Nie rozumiem.
Komu zaniosłaś wczoraj jedzenie?
Jemu, prawda?
Synowi tej kurwy.
Chłopak nikomu nie wadzi. Po prostu…
To opuszczone miejsce.
Był w psychiatryku, prawda?
Uciekł jakiś czas temu.
Ja mu tylko zanoszę jedzenie. Nic więcej nie wiem.
Nie bój się.
Chcę tylko porozmawiać.
Znałem twoją matkę.
Marga.
Okropna tragedia.
Minęło tyle lat,
a ja nie mogę o tym zapomnieć.
Nawet sobie nie wyobrażam,
co ty musiałeś przeżywać.
Tyle łez.
Tyle cierpienia.
Tyle bólu.
Chciałem cię odwiedzić w szpitalu.
Nie pozwalali mi.
Chciałem sprawdzić, jak się masz.
Pora, aby ci, którzy odebrali ci matkę,
ponieśli karę.
Pomogę ci, Víctorze.
Nie żyje Roberto Valcárcel.
Znany przedsiębiorca i właściciel marki odzieżowej
zginął wskutek potężnej eksplozji
w jednym ze swoich magazynów.
NIE ŻYJE PRZEDSIĘBIORCA DOMINGO GRANJERO
Dziękuję.
DO: F. VICTORIA
CHCĘ TRZY MILIONY EURO.
ZAPŁAĆ ALBO OGIEŃ OBNARZY PRAWDĘ
FAŁSZYWA LOKALIZACJA: STANY ZJEDNOCZONE, MIAMI
STRAŻ POŻARNA SEWILLA
- Richi? - Amparo Castaño?
- To ja. - Fernando Victoria.
- Była pani w moim biurze. - Tak.
Musimy się spotkać.
Panie Victoria.
Adolfo, wybacz, zadzwonię później.
Jak mogę pomóc?
ZAPŁAĆ
SKRYTKA NA DWORCU
Jeśli go nie dorwiesz,
prędzej czy później on dorwie ciebie.
Nic się nie stało.
Co ty tu robisz?
Nie wiem, co ci naopowiadał ten były gliniarz i jego kumpela,
ale to nieprawda.
Posłuchaj.
Wykorzystują cię.
Kto się tobą zajął? No kto?
Byłeś martwy.
Dałem ci powód, żeby żyć.
Richi.
Zostań tam.
To minister zabił twoją matkę.
Ja tylko go kryłem.
To była moja praca.
Rozumiesz, synu?
Słuchaj. Chcesz pieniędzy?
Są twoje.
Bierz.
Nie! Posłuchaj.
Nie ruszaj się!
Rzuć broń.
Odłóż ją na podłogę.
Byłem nikim.
Uważaj!
Idziemy.
- Przejdź tam. - Otwieraj.
- Idziemy. - Idziemy.
Szybciej.
Wszyscy z drogi!
Co ty wyprawiasz?
Powoli odłóż broń na podłogę.
Odłóż ją, Víctor.
Nie masz jak uciec. Rozejrzyj się.
Nie ma co kombinować. To koniec. Rób, co mówię.
Víctor, proszę, zdejmij plecak.
ALARM
Zdejmij!
- Z jakiej odległości pani strzeliła? - Nie wiem.
Jakichś 15-20 metrów. Nie mam pojęcia.
Strzelała pani wcześniej?
- Czy to konieczne? - Co to za pytanie?
- Dasz mi pracować? - Też jestem gliną.
Więc rozumiesz, że muszę zadać kilka pytań.
Nie czas na to.
Strzelała pani z broni?
Nigdy. Zobaczyłam pistolet na ziemi i go podniosłam.
- I strzeliła pani. - Tak.
A co, miałam czekać, aż spali nas żywcem?
- Czyj to pistolet? - Mój.
No nie wierzę.
Mam firmę ochroniarską. Chciałbym go odzyskać.
Mówiłam, że pan nie pomaga.
Było wezwać policję.
- Dolores, uspokój się. - Nie będę się uspokajać.
Mam dość ludzi, którzy ignorują protokoły.
- Myślą, że są zbędne. - Kto go złapał? My.
Czyli zasady są dla lamusów?
Uspokój się. Jezu.
Nie pora na to.
SĄD
- To ona. - Pani Palacios, proszę.
Pani Palacios.
Po tragicznej śmierci pani męża
ujawniono jego udział w zabójstwie i innych zbrodniach,
w tym wyłudzaniu od rządu.
Wiedziała pani o tym?
Przede wszystkim gratuluję systemowi sprawiedliwości
dobrego funkcjonowania i bezstronności.
Mój mąż był winny.
Dziękuję również siłom prawa i porządku
za szybkie działanie wobec człowieka z miotaczem ognia.
Jedynym sposobem, żeby wynagrodzić społeczeństwu
wszystkie błędy naszej partii,
jest stworzenie nowej partii, solidnej i silnej.
Z OSTATNIEJ CHWILI
WIADOMOŚCI 8F
Dlatego ogłaszam, że postanowiłam kandydować
w następnych wyborach. Dziękuję.
No jasne. Sprytna jest.
- Mógłbyś na nią głosować. - I wydymać ci matkę.
- Jezu. - Przesadzasz.
Świat należy do bezczelnych.
- Oby tylko nie wygrała. - Wygląda mi na prezydentkę.
A ty mi na gadającą głowę.
- Tak? - Tak.
Na niczym się nie znasz, ale zawsze się wypowiesz.
Niedobrze się od tego robi.
W tym kraju z kartonu każdy ma się za eksperta.
Gadanie dla gadania.
Obrzydliwe.
Ale mu sukces uderzył do głowy.
Szkoda, że raz zrobisz coś dobrze, a wszyscy to mają w dupie.
- Nie chcę być w telewizji. - Spokojnie.
Koniec tych bzdur. Wznieśmy toast.
Za Richiego.
- Dzięki. - Bez jaj, Zurita.
Toast wodą przynosi pecha.
Odpuść mu, Quintas.
Niech chociaż usta zamoczy, kropelkę wypije.
Nie chcę skończyć jak on i uganiać się za wdowami.
No to daj.
Pojebało cię?
- Rozwalę ci ryj, do cholery. - Chodź.
- Spokój tam. - Przestańcie.
Komu chcesz rozwalić ryj?
Należało ci się.
Jesteś wrzodem na dupie, Quintas.
Na tym placu sypiała królowa Izabela Katolicka.
Mówi się też, że Cervantes pisał Don Kichota w tamtym domu.
A tam Franco kupował chleb, bez kitu.
Richi.
Nie słuchajcie jej, robi was w jajo.
Jesteś historykiem?
Gdy ktoś mnie wkurzy.
Nie zmieniłeś się.
A ty? Jak się masz?
- Zapisałam się na prawo. - Poważnie?
- Wracasz na studia? - Tak.
Żadnych zaliczeń mi nie uznali, ale jakoś to będzie.
Ja chodzę na terapię.
I?
Na razie nie zauważyłem nic wyjątkowego.
- Przynajmniej nie piję od kilku miesięcy. - Brawo.
Muszę iść.
- Już? - Tak.
Mam dodatkowe zajęcia, a jestem w trybie kujonki.
Słuchaj.
Chciałabyś zjeść ze mną kolację?
Wiem, że lubisz włoską kuchnię. Znam świetną trattorię.
Richi, wiesz…
Potrzebuję teraz spokoju.
Wiele się wydarzyło.
Pierwszy raz w życiu jestem sama. Wiesz.
Potrzebuję spokoju.
Doskonale to rozumiem.
Chciałbym tylko wiedzieć, że jeszcze się zobaczymy.
Na pewno.
Historia przedstawiona w serialu jest fikcyjna.
Napisy: Zofia Sław