HIERARCHIA
Woo-jin.
Co tu robisz?
Twoje pierwsze urodziny beze mnie.
Chcę odpowiednio złożyć życzenia.
Odpowiednio?
Dać ci prezent.
To nie za wiele.
Mam coś więcej.
Nie spóźnij się.
Pani Han?
In-han…
- To obłęd. - In-han.
To nie tak!
Zostaw go, ja się tym zajmę.
Nikt nie może się dowiedzieć.
In-han!
Woo-jin.
Widziałeś stypendystę?
Zwiał, gdy robiło się fajnie.
- Gdzie on jest? - Ej.
Spasujcie.
Nie chcę żadnych przypałów.
Wracajcie do środka.
- Dobra. - Nie denerwuj się.
Idziemy.
Daj mu spokój.
Czemu gonisz za jakimś prostakiem?
To mój przyjaciel.
Płakałaś? Czemu jesteś smutna?
To nic.
Coś musiało się stać.
Co się dzieje?
- Nie znasz mojego ojca. - Coś wymyślimy.
Co to jest?
Chłopaki przestaną go dręczyć.
Wracajmy.
In-han!
Kang Ha.
BRACISZEK
In-han, porozmawiajmy! Dobrze?
In-han!
PANI HAN JI-SU
In-han, wyjaśnię ci!
- Gdzie jesteś? - To obłęd!
- Pomówmy. - Ta szkoła to dom wariatów!
Wszyscy są nienormalni!
Wysłuchaj mnie.
DZWONI WOO-JIN
Jadę do ciebie.
- Czemu mi to robicie? - Pomówmy w cztery oczy.
BRACISZEK
Dosyć tego!
In-han!
Ujawnię, co się działo w tym popapranym liceum.
Kang Ha.
In-han.
Co to było?
- Co to za hałas? - Kang…
- Powiedz coś! - Kang Ha…
- In-han! - Kang ha.
Gdzie jesteś?
Zaczekaj, zaraz oddzwonię.
Zaczekaj!
In-han…
In-han?
7. WIOSNA: NASZ KRÓTKI I ULOTNY, LECZ DROGOCENNY CZAS
KOMISARIAT POLICJI W SEULU
Przemoc w szkole?
Dzięki naszej pozycji społecznej
ani ja, ani moi przyjaciele nie musimy
wdawać się w bójki.
Jestem wielce oburzona.
Na jakiej podstawie mnie oskarżacie?
Panie prawniku, nie mamy prawa do zachowania milczenia?
To leki przepisane przez lekarza.
- Zaburzenia lękowe. - Pobierzcie sobie próbkę włosów.
Czemu mi nie wierzycie?
Szkolna przemoc?
Nigdy nikogo nie uderzyłem.
Pokazywałem im sztuczki.
Ja tylko…
Chciałem pomóc młodszym uczniom
odnaleźć się w szkole.
Nie wykonywałem niczyich poleceń.
No nie wiem.
My tylko chodzimy na imprezy.
Nic nie wiemy o przemocy i prochach.
Jesteśmy kujonkami.
To nas nie dotyczy.
Ponosimy winę.
Ja też jestem odpowiedzialna za pewne sprawy.
Masz tupet.
Nigdy nie mieliśmy takiego stypendysty.
Nie sądziłam, że spowodujesz tyle kłopotów
w szkole.
Taki miałem cel.
Chcę zadośćuczynienia za wszelką cenę.
Zabójca mojego brata…
Może go nie znajdę, ale…
Zapłacą za to ci, którzy nie kiwnęli palcem,
gdy mój brat był nękany.
Pani chyba
nie była jedną z tych osób,
prawda?
Hej!
Nasłałeś na mnie gliny?
Narkotyki, przemoc? Byłeś świadkiem?
No właśnie.
Co ty o mnie wiesz, szczeniaczku?
Co ja ci zrobiłam?!
Co mógł dać policji? Jakieś filmiki?
Może mi je pokażesz?
Pokaż.
Nieważne.
Lepiej nie przychodź już do szkoły.
Już raz ci mówiłem.
Sam zdecyduję, czy tu zostanę.
Nie masz prawa tego żądać.
Pewnie, że ma.
Nie płacisz czesnego.
My nawet opłacamy fundusz rozwoju szkoły.
Zastanawiałeś się, skąd pochodzi to stypendium?
Nie masz sumienia.
Prawda, He-ra?
Oczywiście.
Przyznawanie stypendiów w tym liceum
to akt dobroczynności.
Należy nam się wdzięczność.
Czyli można nami pomiatać?
Stypendyście należy się tylko nękanie?
Co ty bredzisz?
Mówi prawdę.
Stypendyści nie powinni być tak traktowani.
Odwaliło wam?
Uniknąłbyś problemów, gdybyś nie nękał uczniów.
Nie odpuścisz, co?
Zostaw go, Yun-seok.
Jae-i.
Chyba nie bierzesz jego strony?
Kang Ha ma rację, zasłużyliśmy sobie.
Nie bójcie się współpracy z policją.
Spotkała was tu niesprawiedliwość, byliście nękani.
Mówcie o tym otwarcie.
Musimy zrozumieć, co zrobiliśmy źle, bo tylko wtedy…
to już się nie powtórzy.
Cholera.
Nie rozumiesz?
Policja przyszła do szkoły.
Mamo, nikogo nie pobiłem.
Kogoś tam uderzyłem, ale nikogo nie biłem.
I wcale tego nie chciałem.
Muszę kończyć.
Szlag.
Jakiś problem?
Mówił prawdę.
Nie chciał nikogo bić.
Robił to, żeby się wam przypodobać. Bo mu kazaliście.
Co z tego?
Coś jeszcze?
Mówiłeś, że wszystko naprawisz.
Skończyłeś już?
Robiłeś imprezę urodzinową.
Tamtego dnia.
Dobrze zatarłeś swoje ślady.
Nie ma cię na żadnym nagraniu.
Czy skończyłem?
Dopiero się rozkręcam.
Winni powinni zostać ukarani.
Chcę być tego świadkiem.
Musisz wyjeżdżać do Nowego Jorku?
To postanowione.
Nie chcę znów zostawić cię samej.
Gdy myślę, przez co przeszłaś…
- Nawet nie przeprosiłem. - Nie musisz ciągle przepraszać.
Wiem, co czujesz.
Zaczekaj, zaraz wrócę.
Dobrze.
WIEMY, KTO WYSŁAŁ NAGRANIE. TO DYREKTORKA PARK.
Ju-won.
- Pogadajmy. - Puszczaj.
Ty wysłałeś mi nagranie.
Mogłam powiadomić policję.
Ju-won.
Nic o tobie nie wiem prócz tego, że jesteś szantażystą.
Nadal nic z tego nie rozumiem.
Dlaczego to zrobiłeś?
Zastanów się, co robiliście.
Stypendyści i nauczyciele płaszczą się u waszych stóp.
Trzęsiecie całym Jooshin.
Mam tego dosyć.
Nagrania, którymi mi groziłeś,
nie zostały przekazane policji z całą resztą.
Ten kretyn nie zabrał najważniejszych.
Nie oddałem mu ich.
Nadal mi grozisz?
Rozważam to.
„Rozważam”, „ujawniam”. Żadnych konkretów, tylko puste słowa.
Chcesz mieć zabezpieczenie, jak i ja.
Ujawnienie nagrań obciążyłoby twoją mamę.
Czyli władze szkoły.
Dlatego grozisz mnie zamiast Ri-anowi.
Boisz się konsekwencji.
Jae-i jest jakaś dziwna.
W jakim sensie?
Od kiedy wstawia się za innymi?
Zmieniła się.
Kiedy wróci dawna Jae-i?
Lubiłam ją zimną i niewzruszoną.
Sam nie wiem.
Po co miałaby się zmieniać?
I tak wyjeżdża.
Więc mam ją olewać?
Nienawidziłaś Jae-i. Chciałaś się jej pozbyć z Jooshin.
Bo…
byłam na nią wściekła.
Przyjaciele miewają spięcia.
Przecież zerwałaś przyjaźń i groziłaś, że jej zaszkodzisz.
Ale później wyciągnęła mnie z piekła.
Zawsze taka była.
Znosiła mój podły charakter.
Chcę jej odpłacić prawdziwą przyjaźnią.
Ale wyjeżdża do Stanów.
To nagranie.
Pani je wysłała?
Jakie nagranie?
Jak je pani zdobyła?
Co pani sobie wyobraża?
Ri-an.
Nie wykręci się pani.
Żądam jasnej odpowiedzi.
To szkoła prywatna finansowana przez Jooshin Group.
A pan jest następcą Jooshin.
No i?
Chcę powiedzieć,
że nie mam nad panem żadnej władzy.
To moja mama?
Szpiegowałaś mnie?
Czemu to robiłaś?
Zatrudnianie do tego ludzi to jedno, ale nagrywanie mnie…
Po co mi to wysłałaś?
Miałam swoje obawy.
Gdybyś ją zapłodnił, to byłby dla nas koszmar.
Musisz się pilnować.
- Mamo! - Jak śmiesz podnosić głos!
Jesteś moim synem i następcą.
Poza tym jestem też człowiekiem.
Nie jakąś tresowaną małpą!
Mam dosyć twojego sterowania.
Duszę się.
Lepiej od razu mnie wyrzuć jak tatę!
Zrzeknę się firmy.
Zawsze będę twoim synem, ale nie muszę być następcą.
Ri-an!
Jak możesz tak mówić?
Jesteś dla mnie wszystkim.
Moim jedynym synem, dziedzicem, moim centrum świata.
Dopilnuję, żebyś miał wszystko.
Jesteś moją jedyną nadzieją.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie sądziłam, że pójdziesz na policję.
Szkoła nie robiła nic,
by chronić uczniów.
Teraz wprawiłeś sprawy w ruch.
Chciałeś zadośćuczynienia
za In-hana.
Zrobiłby dla mnie to samo.
Nienawidził niesprawiedliwości.
Wiem. Na tyle zdążyłam go poznać.
Nie uważam, że to zemsta.
Po prostu…
zostaliśmy pociągnięci do odpowiedzialności.
Pogodzę się z konsekwencjami.
Wcześniej nikt mi nie uświadomił,
że postępowałam niewłaściwie,
że na wiele spraw przymykałam oko.
Szkoda, że nie wiedziałam wcześniej.
Zanim straciliśmy In-hana.
Przepraszam,
że pojęłam to za późno.
I za to,
że samolubnie chroniłam Ri-ana.
Ja też przepraszam…
że cię obwiniałem.
Zamieszkam w Nowym Jorku.
Wyjeżdżasz?
- Co się z tobą stanie? - Nic.
Nadal będę Jung Jae-i z Jaeyul Group.
Kang Ha,
uważaj na siebie.
Ukończ szkołę z wyróżnieniem.
Jae-i.
Czy kiedykolwiek…
coś do mnie czułaś?
Nie, ani przez chwilę.
Kłamiesz.
Przepraszam.
To moja wina.
Kang In-han.
Jak się masz?
Przywitaj się.
Zaprosiłam Ri-ana, bo może chciałby ci coś powiedzieć.
KANG IN-HAN 13.04.2007-27.10.2023
Nie spieszmy się.
Naprawimy jedno po drugim.
Zanim wyjadę,
chcę zrobić co mogę.
Czy to…
nasz ostateczny koniec?
Skądże.
Mamy dopiero 18 lat.
Potraktuj to
jako przerwę od siebie.
Bez ciebie nie dam rady.
A ty?
Beze mnie?
Przeprosisz też Kang Ha?
Tak.
Tylko nie wyjeżdżaj.
Ri-an.
Traktuję to jako karę.
Sądzę, że to konsekwencje naszych błędów.
Pozostawiliśmy na kimś trwałą bliznę.
My oboje.
I powinniśmy
ponieść konsekwencje…
swoich czynów.
Zaczekaj.
Skąd…
To jest Jooshin, pani Han Ji-su.
Niewłaściwe relacje z uczniem.
Jako mogła się pani tego dopuścić?
Była pani świadoma konsekwencji.
Gdyby to wyszło na jaw, zwłaszcza teraz…
Wyobraża to pani sobie?
Rodzice Woo-jina wolą wyciszyć sprawę.
Załatwimy to szybko.
Po tym spotkaniu oczekuję od pani natychmiastowej rezygnacji
i opuszczenia szkoły.
BILET LOTNICZY
Pani dyrektor…
Może pani być wdzięczna, że ich rozwaga
jest współmierna z ich statusem.
Proszę nie zapominać, co ta szczodrość oznacza.
Czy Woo-jin…
to ujawnił?
Gdyby nie on,
pewnie trafiłaby pani do więzienia.
Za potrącenie i ucieczkę.
W zamian oczekujemy dyskrecji,
jeśli chodzi o Woo-jina i inne sprawy.
Może wspólny wypad, zanim Jae-i wyjedzie?
- Miałabyś ochotę? - Nie.
Nie chcę bolesnych pożegnań.
Zawsze możemy się odwiedzać.
- Woo-jin? - Co?
W porządku?
Tak.
Będziesz wracać na wakacje?
Raczej nie.
Zabroniono mi.
Przesadna ta zemsta.
Co masz na myśli?
Wyjeżdżasz, bo ten szczeniak pogrążył całą szkołę.
Oddziela cię od nas.
Zemścił się.
Czy to wystarczająca zemsta za to, co przeszedł?
Zemścij się.
Coś ty zrobił?
Co zrobiłeś Jae-i?
Spotkałem się z jej ojcem.
Myślałem, że naprawdę chcesz się jej pozbyć.
Poprosiłem, by wysłał ją do Stanów.
Zagroziłem, że inaczej ujawnię, po co była tam wcześniej.
Czemu wtedy wyjechała?
Była w ciąży.
Co?
Z Ri-anem.
Oszalałeś, Lee Woo-jin!
Powiedziałeś jej ojcu?
Jak mogłeś!
Jak mogłeś to zrobić!
Kazałaś mi wybierać, ty albo oni!
Wybrałem ciebie!
Ale jak mogłeś, idioto!
Jak spojrzysz im teraz w oczy?
Wiesz, jaki jesteś dla nich ważny?
Muszę im powiedzieć,
że to wszystko moja wina.
Nie. Tylko pogorszysz sprawę.
Musimy pozostać przyjaciółmi.
Chciałam się pożegnać.
Właśnie złożyłam rezygnację.
Bez obaw.
Nikt się nie dowie.
Jak możesz tak mówić?
Ty i ja…
znamy prawdę.
Nie myśl, że to koniec.
Zaraz.
Co ona powiedziała?
Zrobiła to celowo?
Pytałaś, na kim naprawdę mi zależy.
I co? Hermès czy He-ra?
He-ra.
Tylko ona się liczy.
Wiem.
Przyszedłeś mi to powiedzieć?
Zrobiłem coś złego.
Chyba wszystko zaczęło się…
tamtego wieczora.
Z mojej winy.
Boję się konfrontacji, ale chcę coś wyznać.
Woo-jin.
O czym ty mówisz?
Nie wiedziałem, co się wtedy stało.
Chciałem się upewnić,
że auto nie zostanie z nią powiązane.
Mogła ucierpieć kariera polityczna ojca.
Zatuszowałem to.
Później
znalazłem w aucie długopis.
Odkryłem,
że to kamera.
Przepraszam.
To należało
do Kang In-hana.
Ta kobieta to nauczycielka z twojej szkoły, tak?
Detektywie Kim, proszę znaleźć adres podejrzanej.
Czyj to samochód?
Kandydata na prezydenta Lee Han-jonga.
Skąd tu nazwisko takiej osobistości?
Powinniśmy powiadomić szefa.
Racja.
Funkcjonariusz Jung Ju-han.
- Proszę z nami. - Po co?
Mamy nakaz przeszukania. Proszę współpracować.
Kto wydał nakaz? To liceum Jooshin!
Cholera.
Pani Han Ji-su?
Jang In-ho, policja.
Zatrzymujemy panią
na podstawie art. 5 § 3 kodeksu karnego za ucieczkę z miejsca wypadku.
Ma pani prawo zachować milczenie…
Pani Han.
Dziękuję za pomoc.
Dziękuję.
Radzisz sobie?
Tak.
Masz talent artystyczny. Świetnie ci idzie.
Dasz radę.
Dziękuję.
Poprzedni prezes założył tę prywatną szkołę,
by kształcić uczniów na wartościowych dla kraju.
Tymczasem uczyli się w atmosferze przemocy i narkotyków.
Do tego sprawczynią wypadku, w którym zginął uczeń,
była nauczycielka?
Biorę pełną odpowiedzialność.
Poniesione szkody są poza zakresem pani odpowiedzialności.
Rozwiązanie tych problemów omówimy
z zarządem i nowym dyrektorem.
Pani An!
Wie pani, jak przez lata starałam się chronić tę szkołę.
Jak pani może
wyrzucać mnie jak pomiętą kartkę papieru.
Cena, jaką ponieśliśmy, jest znacznie wyższa niż kartka papieru.
Myśli pani, że utrzymuję tę szkołę dla dobra fundacji?
Nie.
Robię to dla mojego syna.
Miała pani jedynie zadbać o to, by nic mu nie zaszkodziło.
Chronić właściciela Jooshin.
GABINET DYREKTORA
Cieszę się, że opuszczasz szkołę.
Nie muszę się już ciebie wstydzić.
Ja dałem Kang Ha nagrania, które przekazał policji.
Wiem od jakiegoś czasu,
że kazano ci szpiegować uczniów.
Chciałem tym zniszczyć szkołę.
Ale bałem się, że ucierpisz.
- Ju-won. - Już po wszystkim.
Do niczego już cię nie zmuszą.
Tylko tego chciałem.
- W szkole były narkotyki? - Dziedziczka Jaeyul jest w ciąży?
To skandal, że córka z jednej grupy była w ciąży
i poroniła.
Tym bardziej że ojcem był dziedzic drugiej grupy.
A wie pan, co łączy te firmy?
Zajmij się tym.
Zadbaj, by szkody dla wizerunku firmy były minimalne.
Jakie to uczucie?
Powielać błędy własnej matki?
Pogodziłem się z tym.
Jesteś zupełnie jak matka.
Swoim zachowaniem
zniweczyłaś wszelkie plany, które wobec ciebie miałem.
Stałaś się bezużyteczna.
To było nieuniknione. Oboje tylko straciliśmy czas.
Bałam się…
że wyrzucisz mnie jak mamę.
Miałam cztery lata, gdy to powiedziałeś.
„Jeśli będziesz niegrzeczna,
znikniesz jak twoja mama”.
Zawsze się tego bałam.
Ale przestałam.
Już się nie boję.
Powinnaś wiedzieć…
że nigdy nie wracam do tego, co porzucam.
Zwłaszcza jeśli to…
druga osoba.
Chcę przeprosić.
Byłem w kolumbarium.
U mojego brata?
Ten wypadek…
Nie byłem bezpośrednio odpowiedzialny, ale chłopaki nękały In-hana.
To moja wina.
Powinienem ich powstrzymać.
Nie mogłem znieść, że Jae-i zadaje się z In-hanem.
Więc biernie patrzyłem, jak się nad nim znęcali.
Wiem, że nigdy mi nie wybaczysz.
Mimo to…
Naprawdę mi przykro.
Współczuję tobie
i In-hanowi.
Straciłem brata.
Żadne z twoich przeprosin nie sprowadzą go z powrotem.
Przykro ci?
Łatwo ci to przyszło.
Gdyby nie ten wypadek…
nadal by tu był, śmiał się i żartował.
Gdybyście go nie nękali,
i nie przegonili na ulicę,
nadal…
by żył.
Przykro ci? W porządku.
Żyj z poczuciem winy.
Nigdy nie przyjmę
twoich przeprosin.
Wszystko jest efektem zaniedbania.
Jestem szefową firmy, ale przede wszystkim matką.
Moje dziecko wywołało nie lada skandal.
Dlatego szczerze przepraszam.
Jednak nielegalne nagranie jest pogwałceniem prawa.
Dlatego podejmiemy odpowiednie kroki prawne.
Pan Choi Yun-seok,
czy przyznaje się pan do stosowania przemocy wobec stypendystów?
Na koniec dodam,
że czuję się odpowiedzialna za przemoc i nieprzyzwoite zachowanie
uczniów Jooshin.
Przysięgam, że krzywdy zostaną naprawione.
Choi Yun-seok, Baek Chan-ni, Kwon Jae-jun, Cha Ji-seok, Lee Yu-jin,
czy przyznajcie się do przemocy?
Ja również
jestem winny.
Może powinienem wyjawić,
że spotkałem się z tatą Jae-i.
Oddając jej ten długopis, przekreśliłeś kampanię swojego ojca.
Niektóre sprawy lepiej przemilczeć.
Prawdę o twojej zdradzie zabierzemy do grobu.
Bądź dobry dla Jae-i i Ri-ana.
Tak odkupisz winy.
- Zmieni się? - Co?
Jooshin… i my.
Nie wiem. Na pewno nie od razu.
Czy to Jooshin, czy my.
Spadam.
Jedź prosto do domu.
Pierwszy raz jedziemy razem
od początku liceum.
W gimnazjum zawsze razem wracaliśmy.
Przepraszam.
Za unikanie cię ze strachu.
Nie chciałem ci pomóc.
Co?
Zmieniłeś się jako bogacz.
Kto by przepraszał za takie bzdury?
Dalibyśmy sobie po gębie i tyle.
In-han zawsze mawiał, że tak robią przyjaciele.
Mówiłam, że będzie ci ładnie.
Oczywiście, w końcu jestem Yoon He-ra.
He-ra.
Tak?
Nie wiedziałam, że tak o mnie myślisz.
Moje chłodne i szczere słowa.
Zawsze myślałam, że to rozumiesz.
Zawsze uważałam cię za przyjaciółkę.
Wiem.
Tylko nie byłam świadoma.
Wstyd przyznać.
Zawsze się przyjaźniłyśmy.
- Ale dopiero zrozumiałam. - Co?
Nie jesteś chłodna, tylko udajesz.
To była twoja zbroja.
Będę na ciebie czekać.
Udanej podróży.
Przyjaciółko Jae-i.
Uważaj na siebie,
moja…
piękna przyjaciółko.
Chodźmy.
Zatrzymaj się.
Spędź ze mną ten dzień.
- Jedziemy. - Trzymaj się.
- W porządku? - Tak.
- Jedź. - Dobra.
- Było blisko. - W porządku?
- Uwaga. - Śmiało.
- Jak idzie? - Świetnie.
Teraz zawróć.
To było proste.
- Wspaniale. - Tak?
Tak.
Dobry jestem, co?
Masz, spróbuj.
Co to jest?
Takie tosty.
Śmiało.
Skąd to znasz?
Jeszcze nie próbowałam.
Chciałam z tobą.
Naprawdę pycha!
- Wcinaj! - Dobrze.
No i?
- Dobre, co? - Tak.
To jakiegoś sławnego szefa kuchni?
- Mogę dokończyć twoje. - Nie.
- Zjem swoje. - Chcę jeszcze.
Piękna pogoda.
Przyjemny wietrzyk.
Faktycznie.
Ri-an.
Kang Ha powiedział,
że powinnam znaleźć to, co mnie uszczęśliwia, i to chronić.
Myślałam o tym.
Dla mnie to ty.
Zawsze, odkąd cię zobaczyłam.
Zawsze byłeś częścią mojego życia.
Dzięki temu przetrwałam, to mnie napędza.
Dla 18-letniej Jung Jae-i
Kim Ri-an jest ciepłem i bratnią duszą.
Też tak czuję.
Bez ciebie nie dałbym rady.
Ale…
powinniśmy przestać…
być od siebie zależni.
Gdy będziemy szczęśliwi osobno,
będziemy mogli się tym dzielić,
zamiast uzależniać szczęście od siebie.
Wtedy powinniśmy się znów spotkać.
To radosne pożegnanie.
Pewnego dnia będziemy szczęśliwi,
wtedy do siebie wrócimy.
Chcę, żebyś…
była wolna od trosk.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Ja też.
Też chcę…
żebyś był szczęśliwy i radosny.
Z czasem zapoznamy się
z poezją Williama Shakespeare’a
i zagłębimy się…
Podstawiasz pięć i wychodzi minus dwa.
- Tak to się robi. - Dobra.
Fajny.
Prezent od mamy?
- Dwa, trzy… - Uśmiech.
Kończę szkołę i nie będę się wami opiekować.
Zajmijcie się resztą.
Jeśli chodzi o mój prezent pożegnalny…
Schowaj telefon, gdy starszy mówi!
Boże.
Co?!
- Jae-i kazała mi cię przeprosić. - To dla mnie?
Obu nie zjem.
To nie w twoim stylu.
Zastanawiałam się, kto jada ten badziew. Pokazałeś to Jae-i.
Ale…
nie spróbowała, nie wiedziała, jak smakuje.
Za słodkie.
Jak ludzie to jedzą?
Nie spodziewałem się tego.
Próbowałem o wszystkim zapomnieć.
Chciałem…
tylko…
skupić się na tobie i żyć dalej.
Ale nie mogłem.
Nie potrafiłem.
Nie chciałem, by ktoś skończył jak In-han.
Musiałem to zrobić.
Kang Ha.
Nie miałem wyboru.
Nie wiedziałem, że odejdziesz.
Przepraszam.
Przeze mnie wyjeżdżasz.
Wybacz, że się w tobie zadurzyłem. Przepraszam za wszystko.
Chciałeś zobaczyć mój uśmiech.
Widzisz mnie przez te łzy?
Nie martw się.
Nie lecę do Stanów.
Co?
Stanę na własnych nogach i posłucham serca.
Zacznę od nowa w miejscu, które mnie uszczęśliwi.
Kang Ha…
nie martw się o mnie.
Trzymaj się.
Jeszcze jedno.
Pamiętasz pytanie, które mi ostatnio zadałeś?
Miałeś rację, kłamałam.
Mamo.
JESTEŚ W SZOKU?
Napisy: Krzysztof Kowalczyk