ETERNAUTA
WESOŁYCH ŚWIĄT
- Ciężko zdecydować, co? - Za duży wybór.
Szukam pianki dla dziecka, które pokochało sporty wodne.
No proszę.
Nastolatki muszą wypróbować wszystkiego.
Byle były szczęśliwe.
Gdzieś tam głęboko wciąż jestem sobą.
Nie przestawaj szukać.
Tato!
- Tato! - Juan!
Znowu?
- Zemdlałeś, martwiliśmy się. - Daj mi to.
W porządku?
Kwiaty odrosły.
Zaczekajcie.
Ognia, szeregowi!
Cel! Pal!
Biała kropka to szyja, panowie!
Celujcie prosto w szyję!
Ognia!
- Nadchodzą! - Ognia!
- Zmieniają nas w żołnierzy. - Ognia!
- Clara! - No dalej!
Nie wygłupiaj się, Juan. Pogadaj z Aną.
Nie pomoże mi.
To jedźmy do szpitala. Nie możesz tak dalej.
Muszę tylko się stąd wydostać.
Walcie!
Alfredo Favalli!
Znamy się?
Proszę ze mną.
Szybciej, szeregowi!
- Chodź tu. - Ognia, szeregowi.
Cel. I pal!
Tano.
Woda.
Poszukujemy ochotników.
Chodzi nie tylko o przetrwanie, ale też odzyskanie domów.
Dam je mamie.
Po wyjściu z pojazdów postępujcie zgodnie z instrukcjami.
Konieczna jest rejestracja w budce obok namiotu szpitalnego,
by otrzymać pomoc medyczną…
Proszę zachować spokój i czekać w kolejce.
Boli?
- Ostatnia była fajna? - Tak.
Lubisz powieści przygodowe? Przynieść kolejną?
- Zaraz wrócę. Zacznij sam. - Dobrze.
Zobacz.
- Super. Zakwitły. - Nie mogę uwierzyć.
A mama?
Ma nagły wypadek.
Wstawimy je do wody?
No nie wiem, ale gdzieś je położę.
Dobrze. Dzięki, ciociu.
Po wyjściu z pojazdów postępujcie zgodnie z instrukcjami.
Proszę zachować spokój i czekać w kolejce.
To bezpieczna strefa.
Konieczna jest rejestracja…
Dzięki. Jakieś postępy?
Nie.
Utknęliśmy. Sprzęt nie działa. Nie możemy nic zrobić.
- Mamo. - Pomóż mi.
- Jasne. - Dla ciebie.
Dzięki, kochanie.
- Wyjdź z namiotu. - Jasne.
- Przyniosę je potem. - Dzięki.
- Zawołaj pielęgniarkę. - Dobrze.
Oznaczenia określają odległość od robali…
Tędy.
Sytuacja jest skomplikowana.
Podobno jest pan inżynierem elektronikiem.
Naprawi pan to radio?
To antyk. Skąd je macie?
Odbywał pan obowiązkową służbę?
Nie.
Traf w losowaniu?
- „Niezdolny do służby”. - Czyli powody fizyczne.
Może teraz nadszedł czas, by udowodnić lojalność wobec kraju?
Tato.
- W porządku? - Tak.
Wciąż masz te epizody? To miejsce pewnie nie pomaga.
Nie jest lekko.
Tato…
czemu też nie mogę strzelać?
Nigdy tak nie twierdziłem. Spójrz na mnie.
Wiele przeszłaś.
Nie jesteś dość stabilna. Potrzebujesz czasu i odpoczynku.
A ty jesteś stabilny?
Z tego, co widzę,
wciąż masz te epizody i też nie odpoczywasz.
To coś innego.
- Wcale nie. - Tak.
Nie, potrafiłam się obronić. Nie jestem dzieckiem.
Wiem, kochanie.
W porządku.
- Za kogo ty się uważasz, człowieku? - Zastanów się tylko.
Pieprzyć to! Zapomnij.
- Zaraz wracam. - Postradali zmysły.
Nie tylko ja się na tym znam.
Tutaj tylko ty. Nie zgrywaj głupiego.
- Co się stało? - Spytaj pana sierżanta.
Co jest?
Wojsko chce wysłać wiadomość ocalałym,
ale potrzebują inżyniera. Wspomniałem o Tano.
Ale musielibyśmy jechać do centrum.
Jak przebilibyście się przez mur?
- Pociągiem. - Co?
To misja samobójcza, a oni mnie namawiają.
Przecież mamy dobry plan. Na pewno wypali.
Skąd wiesz?
Wyślemy wiadomość i wrócimy.
- Ty też jedziesz? - Nie puszczę go tam samego.
Postradał zmysły.
- Chce mnie zabić. - Uratowalibyśmy dużo osób.
Przeżyłem już to piekło. Nie wrócę tam.
Dalej nie zrozumiałeś, że nie chodzi o chronienie swojego tyłka?
Nie jestem tak oświecony. Wybacz.
Słyszałeś ich.
Musimy działać, bo grozi nam niebezpieczeństwo.
I nie mówię tylko o robakach.
Co w niego wstąpiło?
- Nie wiem! - Zdziwaczał.
Papużki nierozłączki.
Mamy zmianę w kuchni. Idziemy?
- No tak. Na razie. - Chodźmy.
- Jakieś wieści? - Na jaki temat?
Planu wojska, by wrócić do stolicy.
Chcemy pomóc.
Nie wiem, pytaj Lucasa. Jest na bieżąco.
Wciąż o niej myślę.
- O kim? - O tej kobiecie ze sklepu.
Czemu to zrobiła?
Miała trójkę dzieci.
Wokół pełno szaleńców.
Lepiej trzymać się razem.
Po wyjściu z pojazdów postępujcie zgodnie z instrukcjami.
Konieczna jest rejestracja w budce obok namiotu szpitalnego,
by otrzymać pomoc medyczną i wytyczne.
Proszę zachować spokój i czekać w kolejce.
To bezpieczna strefa.
To nie Roberto?
Fakt.
Roberto!
To ja, Favalli.
Sprzedałem ci dom.
Gdzie Benito i reszta?
Wszystko zniszczyli. Nikt inny nie przeżył.
Nikt.
Nie mogą cię zmusić.
- Po prostu proszą o pomoc. - To odmów.
To nie takie proste.
- Mielibyśmy tu potem zostać? - Nie.
Jesteśmy tu tymczasowo.
Czas ruszać dalej.
Dokąd?
Tak jak mówiliśmy, do domu w Tigre.
Clara potrzebuje pomocy.
Juan.
Posłuchaj jej. Clara ma tu dobrą opiekę.
Clara potrzebuje spokoju, by dojść do siebie.
Sam nie wiem.
Może czas stawić czoła prawdzie.
A jaka to prawda?
Że wyspa jest ziemią niczyją.
Mamy tylko to miejsce.
Pokaż się. Wiem, że tam jesteś.
- Czemu mnie śledzisz? - Wydaje się panu.
Czego chcesz, do licha?
- Chcemy pogadać, szefie. - Jesteście w grupie.
Spokojnie, nie mamy broni.
Nie chcemy kłopotów. Proszę nam zaufać.
Zaufać?
Zniknęliście dzień przed masakrą. Co za przypadek.
- Myli się pan. - Tak?
Tak.
Byliśmy tutaj. Proszę spytać kapitana.
A dopiero teraz mamy okazję, by porozmawiać.
Proszę przekonać kumpla z wąsem,
by pojechał z nami na misję.
Lokomotywa jest w José León Suárez.
Stacja jest zaraz za rogiem.
Skąd wiecie, że to się uda?
Jestem maszynistą.
Prowadzę pociągi od małego.
Stąd.
I czynicie cuda?
Nie chcieliśmy wystraszyć.
Dobranoc.
Proszę nie odwracać się od wiary.
Smok jest na wolności.
ŚWIĘTY JERZY
Dlaczego nadzieję tracimy
Choć tak piękny jest ten świat?
Dlaczego nadzieję tracimy
Skoro miłość wciąż otacza nas?
To nie pożegnanie
A tylko krótkie rozstanie
Bo wkrótce, przy tym ogniu
Znów spotkamy się
Ręka w rękę
Pośród ognia
Tej nocy utworzymy
Prawdziwy pakt miłości
Dlaczego nadzieję tracimy
Że znów ujrzymy się?
Dlaczego nadzieję tracimy
Skoro miłość wciąż otacza nas?
Chodźcie.
Co to, do licha?
Patrzcie.
To nasi?
- Nie mam pojęcia. - To dobra wiadomość.
Przegrupowują się. Może są z Córdoby.
To dobry znak. Nie jesteśmy sami.
Chodźmy. Bądźmy cicho.
TABOR KOLEJOWY
Jaki jest plan, Franco?
Tworzymy grupy. Dam znak.
- Moro. - Słuchajcie!
Dwie grupy. Lewa i prawa.
Ostrożnie.
Tutaj.
Musi pasować idealnie.
Uwaga na rękę.
Ruchy! Trzeba ją odpalić.
- Zaraz skopię mu dupę. - On tu jest ekspertem.
Skądś go znam i go nie lubię.
Istny penthouse.
Serce silnika.
Tutaj jest włącznik.
A chciałem być maszynistą.
Marzyłem o tym.
Czysto.
Chodźcie! Wsiadajcie!
Wskakujcie, szybko!
Grupa B. Ze mną!
Chodź, młody.
Jestem z nimi.
Nie kłóć się.
- Schodzimy. - Inga!
Jesteś potrzebny. Wiedzą, co robią.
Idziemy! Ruchy!
Idź.
HANDEL ULICZNY ZABRONIONY
Dwie minuty, kapitanie! Trzymajcie się!
Przygotujcie się na kontakt! Niech Bóg nam pomoże!
Dwie minuty do zderzenia! Niech żyje nasza ojczyzna!
Niech żyje!
Ziemia, która daje ci życie
Daje ci też czas na decyzję
Jeśli mądrze wybierzesz
Wszyscy mogą być szczęśliwi
Zimny sok pomidorowy
W swoich żyłach
W swoich żyłach musisz mieć
Zimny sok pomidorowy!
W swoich żyłach W swoich…
Udało się!
- Udało się! - Przebiliśmy się!
Przebiliśmy się!
Udało się!
Tak jest!
Trzy strzały.
To sygnał. Szybko, idziemy!
Co jest, szeregowy? Nie cieszysz się, że przyjaciele żyją?
Powinienem być tam, a nie tu.
Czekaj.
Zapomniałbym.
Wenezuelka kazała ci to przekazać.
Czapka jej brata.
METRO
- Czemu stoimy? - Dalej nie ma torów.
- Przebiło zbiornik. - Zostało 200 metrów.
To te same.
Mówiłam, że to herculesy.
- Kto je strącił? - Na pewno nie robale. Nie latają.
Idź.
Chodźmy.
Kurwa, przeraża mnie ta cisza.
Mnie też. Mam jakieś dziwne przeczucie.
To znaczy?
Gdzie są robale?
Nie widzieliśmy ani jednego.
Chwila.
Tano.
Niedawno byli tu ludzie. Rozejrzyj się.
Nie wiem, kiedy tu byli, ale na pewno byli zorganizowani.
Czemu odeszli? Nie ma tu śladów robali.
Może ruszyli do Campo de Mayo.
Niemożliwe. Mało kto był z centrum.
To może przegrupowują się w innych miejscach.
Walczy wiele grup. Nie jesteśmy sami.
Uwaga!
Bob, Raúl, Inga, ze mną.
- To rozkaz. - Chwila.
Ona zostaje ze mną.
Ja tu rządzę. Nie podoba się, to wracaj do bazy.
Sami wracajcie! Traktujecie nas jak bydło.
- Spokojnie. - Ja pójdę.
Sama wybrałam walkę.
Nie chcę cię stracić.
Trzymaj się.
Wziąć to?
SIŁY ZBROJNE PERU
Zostawili nam mały prezent.
Poruczniku!
Celem był stadion River Plate.
Przylecieli z Peru, by spuścić bombę na stadion?
Może coś tam jest.
Zabierzmy to do Campo de Mayo.
Hej!
Uwaga.
To wiadomość od armii argentyńskiej.
Nasz kraj walczy z nieznanym wrogiem.
Ten bezprecedensowy atak pogrążył nasze ulice w mroku i ciszy.
Ale nie pokonali nas. Nie ustajemy w oporze.
Wzywamy wszystkich ocalałych…
Wzywamy wszystkich ocalałych,
by przyszli do Campo de Mayo.
Powtarzam.
Wszyscy, którzy ocaleli, mogą schronić się w Campo de Mayo.
Nie jesteście sami. Razem przetrwamy.
Wiadomość będzie powtarzana co pięć minut.
Przekazujcie ją dalej.
Niech żyje ruch oporu. Niech żyje Argentyna!
Nie powinni już dać znać?
Masz.
Dzięki.
Wychodzą akurat teraz?
Czemu nie czekają do wschodu?
Nie mogłam jej powstrzymać.
Zabierają samochód Ingi?
Tak, pozwoliła im go pożyczyć.
Smutno ci, że odchodzą?
- Pecas mną gardzi. - Wcale nie.
- Jest zła z powodu brata. - Nie.
- Czemu tak mówisz? - Bo to prawda.
Ale nie pokonali nas. Nie ustajemy w oporze.
Wzywamy wszystkich ocalałych…
- Widziałem, że działa! - Na której kresce?
Na ostatniej!
Działa!
…mogą schronić się w Campo de Mayo.
Nie jesteście sami.
- To oni! - Tak!
Suruka!
Zobacz tam!
Czyń honory.
Tak jest!
Strzelaj!
Tak!
Tak jest!
- I jak? - Wszystko słychać.
Choć czasem coś przerywało.
To pewnie przez wiatr. Wnieśmy sprzęt do środka!
Co to?
Tam!
Nie wiem, ale skupmy się na wiadomości.
Wnieśmy sprzęt!
Chodźmy.
Przygotuję ludzi.
Uwaga.
To wiadomość od armii argentyńskiej.
Nasz kraj walczy z nieznanym wrogiem.
Zawsze chciałem być radiooperatorem.
Kolego.
Hej, kolego!
Nie wyślesz ludzi, by sprawdzili to światło?
- W kolejnej misji. - Przecież to blisko.
To może być ważne.
Druga grupa nie wróciła.
Nie mogę tak ryzykować.
Wciąż nie wrócili.
Kto?
- Inga i reszta z samolotu. - Wrócili.
Co?
Abate mówił, że nie.
To jakieś nieporozumienie. Ktoś na dole mówił, że wrócili.
Są w lokomotywie, by zyskać na czasie.
Czemu ci idioci milczeli?
- Idę do pociągu. - Oszalałeś?
To istny labirynt. Jeszcze zabłądzisz. Zostań.
Nie kombinuj.
Czym prędzej się stąd wynośmy.
- Zimno, co? - Tak.
Znajdźmy jakieś pomieszczenie.
Mówi się, że każdy ma swoją bratnią duszę.
Twoja mieszka tutaj.
Zobacz.
Jak w muzeum.
Zobaczcie tutaj.
- Prawdziwy antyk. - Niesamowite.
Jak znalazłeś to mieszkanie?
Martwiłem się o Ingę i nie mogłem usiedzieć.
Kto ma ochotę na „łyskacza”, jak mawiał Ruso?
- Przydałoby się. - Nie wierzę.
- Co? - Cierpliwość popłaca.
Szukaliśmy wszędzie, pamiętasz?
No jasne. Przeciągnąłeś mnie po całym centrum handlowym.
- Zobacz, Lucas. - Pamiętasz?
Niesamowite.
- Zdrowie. - Zdrowie!
- Stuknijmy się. - Tak.
Cieszmy się chwilą.
Pyszna.
Wszystko zmieniło się tak szybko.
Ale pewne rzeczy się nie zmieniają.
Pogramy w karty?
Ku pamięci Ruso.
- Kapitanie. - Tak?
- Ruch 200 metrów stąd. - Robale?
Cywil.
Daj mi to.
No już.
To Moro.
Co tak długo? Co się stało?
Dobra.
Na pewno wygrałem, mam 31.
- Pokaż karty. - 31.
- Dobry debiut. - Nie?
- Ile miałeś? - 29.
- Świetnie. - Pokaż karty.
Nie ufasz mi?
Ufam, ale nie grasz zespołowo. Wkurzasz mnie.
Spokojnie, panowie.
Mieliśmy zająć czymś myśli, odprężyć się.
A nie kłócić.
- Miałem 29, musiałem sprawdzić. - I tak przegrają.
Jesteś dziś jakiś nieobecny. Skupmy się, żeby wygrać.
- Przegrywasz każde rozdanie. - Myślałem, że jesteśmy zespołem.
- Nie grasz zespołowo. - Miałem 29, odpuść już.
- Przełóż. - Jasne.
- Zawsze się tak kłócą? - Zamknij się.
Zwykle to bratnie dusze.
- Nie wiem, co jest. - Graj.
Wchodzę.
Nie sprawdzam.
- Podbijam. - I ja.
I ja.
Na pewno?
Widzicie? To czysta złość.
Blefuje. Spójrzcie na niego.
- W porządku. - Jak chcesz.
Dobra, mam 28.
Dwadzieścia osiem?
Ile masz, Tano?
Zero.
- Dałeś znak. - Co?
Z nosem.
- O czym ty mówisz? - Dotknąłeś nosa.
- Wcale nie. - Tak!
- Co ty pieprzysz? - Serio. Widziałeś?
- Nie. - Przegrałeś już dwa razy. Oszalałeś?
Gdzie ty masz głowę?
Pomóż mi. Uratuj mi dupę.
Proszę.
- Pieprzyć to! Nie gram! - Spokojnie, droczyłem się.
Lucas.
Odbiło mu. Wszystko w porządku?
- Nie. - Pokaż to, do cholery.
Dociskaj ranę. Szybko!
- Dobra. - Strasznie boli!
Pokaż. Wezmę apteczkę. Zaraz wrócę.
Pospiesz się.
Wiem, co o mnie mówisz, bo cię słyszę.
Uważaj na słowa.
Telefony mają podsłuch.
Co jest, Lucas?
Ktoś chce zaszkodzić fundacji.
Ktoś spiskuje, żeby…
Zostań.
Stój!
Luqui.
Co robisz?
Nie ruszaj się, Tano.
Wyłącz latarkę.
Odwalają kawał dobrej roboty.
Nie będzie kolorowo, jeśli odwalisz marną robotę.
Nie płać za nic. Wszystko jest załatwione.
Odmów, jeśli poproszą o dolary. To oszustwo.
Jesteśmy tu.
Tuż obok.
Spokojnie.
Spróbuj nam wyjaśnić.
Jesteśmy przyjaciółmi. Pomożemy.
To chyba złoty deszcz!
- Nie! - Nie!
Lucas, kurwa!
Tano.
Tano, musimy iść.
Chodź!
Baterie padły.
Chodźmy. Szybko!
Kurwa, nie mam siły. Ile nam zostało?
Nie wiem, ale już blisko.
Juan.
Tano.
Co zrobimy z Lucasem?
Nic.
Nie możemy nic zrobić. Rozumiesz?
Lucas nie żyje.
Wiem. To Bob?
Tak.
- Nie jest świadomy. - Co on robi?
Bob!
Tutaj! To oni!
- Szybko! - Jest z nimi!
- Jest z nimi. - Chodźmy!
Chodź.
Odsuń się.
Chodź.
Trzymaj się.
- Ostrożnie. - Wiem.
Chodź.
- Spokojnie, Omar. - Hej!
Jesteśmy!
- Nie ma ich! - Skurwiele!
- Skurwiele odjechali bez nas! - Gdzie oni są?
Oddychaj. Trzymaj się.
- Tracę dużo krwi. - Wyliżesz się.
- Juan. - Światła. Musimy iść.
- Chwyć mnie! - Nie mam siły.
Dasz radę, Omar.
Chodź.
- Jest tu ktoś jeszcze? - Nie wiem. Przekonamy się.
Inga też tam będzie?
- Spokojnie. Oby tak. - Jesteśmy już blisko.
- Kurwa! - Inga!
- To oni! - Cholera!
- Szybko! - Skurwiele!
- Szybko! - Inga!
Szybko, Omar!
- Są inni? - Tylko my!
- Chodźcie! - Wsiadaj, Omar!
- Wsiadaj. - Szybko, Omar!
Pospiesz się!
Co tu się, kurwa, dzieje?
Nie wiem.
Wyszli znikąd i zaczęli strzelać.
Jak w centrum handlowym.
Identycznie.
Myślisz, że działają razem?
Nie wiem, ale pozwolili nam wysłać wiadomość.
To była pułapka.
Nie zostawię jej. Muszę tam wrócić.
Siadaj, nigdzie nie idziesz.
- Widzieliście mojego przyjaciela? - Nie był z tobą?
Poszedł sprawdzić, co się dzieje.
Widzieliśmy tylko Boba i porucznika.
Zmienili strony.
Ile zostało naboi?
Dwa.
Daj je.
Co zrobisz?
Pójdę na stadion.
Muszę to sprawdzić.
Musimy opowiedzieć o tym w obozie.
Wy to zrobicie. Tano…
to światło jest za blisko.
Pomyśl o Lucasie.
Pójdę z tobą.
Muszę znaleźć przyjaciela.
Kto poprowadzi lokomotywę?
Marzyłeś o tym, nie?
Chodź, nauczę cię.
- Trzymaj się. - Idź.
Juan.
Znajdź ją.
Ten drążek to hamulec ręczny.
- Działa jak zapadka. - Jasne.
I wtedy się zatrzymasz. Tą dźwignią odłączysz silnik.
Powodzenia.
Co zapisujesz?
Wszystko, co się wydarzyło. Nie chcę tego zapomnieć.
Jesteś pisarzem?
Nie, dziennikarzem.
Mosca.
Ruperto Mosca. Miło cię poznać.
Wzajemnie.
Co robimy?
Trzymajmy się od tego z daleka.
Naszym celem jest stadion.
A jeśli to nasi?
Pasażerowie C35.
Adres grupy macie w prawej kieszeni.
Co to, do cholery?
Daj broń.
Masz.
Gdzie ta pieprzona drabina?
A jeśli Mosca ma rację i tamci z nimi współpracują?
Ludzie i robale?
Jak się porozumiewają?
Już blisko.
W porządku?
Kurwa.
Już wiem, skąd cię znam.
Już tu kiedyś byłem.
Przeżyłem to.
Juan.
W altanie.
Co to, kurwa, jest?
Wróg.
Prawdziwy wróg.
To ich kontroluje.
Są niczym roboty.
Napisy: Krzysztof Zając