Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Benjaminie.
Ja i mama rozmawiałyśmy.
Wiemy, że ci trudno,
ale minęło sporo czasu
i uważamy, że powinieneś umówić się z lekarką.
Dobrze.
Cóż...
Jestem na to otwarty.
Tak?
Sam o tym myślałem.
Tak się cieszę.
- Chętnie bym... - Przyszła!
Kto?
Więc...
- Chcesz coś? - Nie, zakrztusiłem się. Przepraszam.
Opowie mi pani o swojej praktyce, doktor Plotnik?
- Nie przywykłem do... - Wszyscy nazywają mnie Rachel.
Doktor Rachel.
W jakim nurcie pracujesz?
Psychoanaliza? Terapia poznawczo-behawioralna?
Nic z tych rzeczy.
- To nie moja działka. - Słucham?
Dotkniesz mojej twarzy?
Dotknij jej.
Dłonią.
- Zrób to. - Dotknij policzka.
Naciśnij palcami, żebyś to poczuł.
Odwróć.
Zabierz.
Widzisz, co się stało?
Co? Nic nie widzę.
- Nie poruszyła się. - Niezwykłe.
Niesamowite.
Moja twarz się nie poruszyła.
To moje dzieło. Zaplanowałam to.
Osiągnęłam to, czego chciałam.
Doktor Plotnik jest w pierwszej dziesiątce chirurgów plastycznych portalu Zocdoc
na obszarze trzech stanów.
Rozumiem. Więc to jest twoja działka.
- Jestem prawdziwą lekarką. - Wiem. Oczywiście.
Myślicie, że powinienem poprawić urodę?
- Nic podobnego. - Ale jest taka opcja.
Doktor Plotnik jest wolna.
Wolna.
Minęło sporo czasu, a ona akurat nie ma planów na wieczór.
Mogę coś zaplanować, ale jestem wolna.
Naprawdę. Włożyłam spodnie i kolczyki.
- Tak. - Te krakersy...
Mogę porozmawiać z mamami na osobności?
Nie umiem się zaprezentować.
Ale uważam, że trzeba nad sobą pracować.
Oczywiście.
Mogę...?
Dotknę twojej twarzy.
Tak jak ty dotknąłeś mojej.
Patrzą na nas, więc nie musisz się obawiać.
Często płaczesz?
Szabat szalom.
Dzisiejsze nabożeństwo będzie wyjątkowe,
bo poprowadzi je nasz kantor Ben.
Jak wiecie, był nieobecny,
ale cieszymy się, że wrócił po bardzo długiej przerwie.
Zacznijmy od Powitania Szabatu.
Strona 636, Jedid nefesz.
Idzie świetnie.
Ma tremę.
- Co on robi? - Co mu jest?
Co się dzieje?
Benjamin!
Kurwa!
Kantorze, mówi Ruth.
Pewnie zauważyłeś, że nie było mnie w synagodze.
Wypruwam sobie flaki, żeby stworzyć dobre zakończenie.
Nagle się zorientowałam, że zachodzi słońce.
Czas mija niepostrzeżenie.
Ale wieczorem ci to wynagrodzę.
Wyszłam na spacer przewietrzyć głowę.
Ślizgam się.
Pewnie wyglądałeś seksownie na bimie.
Kiedy śpiewasz po hebrajsku, cała drżę.
Jedid nefesz, skarbie.
Do zobaczenia, ukochany mej duszy.
Zapisano wiadomość.
Dalej!
Nie zatrzymuj się!
Proszę!
Jedź!
Dzięki za podwózkę.
Ale tłum.
Dziś piątek. Co podać?
A co macie?
Wszystko.
Sam nie wiem.
Zdecyduję za ciebie.
Co to za kanał?
Na zapleczu trwa karaoke jak coś.
On jest najgorszy.
Najżałośniejszy z tutejszych typów.
Jeszcze jeden Mudslide?
Piątkowe drineczki.
Wsadzę go do kieszeni i zabiorę do domu.
Sam to wydziergał?
Dziesięć dolców. Postaw mu drinka.
Ze mnie się śmiejecie?
Nieważne.
Dotrzymaj mu towarzystwa.
Na co się gapicie?
Na nic.
Patrzy w tę stronę.
- Tak myślałem. - Chodź.
Idzie tu.
Mam pytanie.
Nazwałeś mnie niczym?
Tam mnie nie ma. Stoję tutaj.
Masz mnie za nic?
- Patrzyłeś na mnie. - Moje życie to żart.
Patrzyliście na mnie czy nie?
- Zostaw nas. - Luz.
Wracaj do swojej panienki. Masz piękny sweter.
Wypiłeś za dużo słodkich drinków.
Za dużo?
Masz orzeszki. Zabierz wszystko.
To musi być wspaniała kobieta. Gdybym ja z nią był...
- Boże! - Trzeba było milczeć.
Chodźmy.
Hej tam.
Jesteś cały?
Pomożesz mi?
Może.
Daj rękę.
No daj.
Do góry.
Przejdźmy tam i usiądźmy, dobrze?
- Wsuń pupkę. - Dziękuję.
Siądę obok ciebie.
Czy my się znamy?
Nie sądzę.
Co pijesz?
Mudslide. Czekoladowy.
Dwa razy whisky z lodem i dodatkowy lód.
Przystojniak z ciebie, wiesz?
Dzięki.
Nie ma za co.
- Whisky i lód. - W samą porę.
Lechaim! Zdrowia i szczęścia.
Zrobimy okład na oko.
Mogę?
Dobrze?
Dziękuję.
Jesteś Żydem, prawda?
Jak się domyśliłaś?
To był żart. Daj spokój.
- Chyba nie jesteś głuchy i niemy? - Też żartowałem. Dostałem w twarz.
Nie da się ukryć. Z piąchy.
Pracuję w synagodze Sinai.
Jako kantor.
Ciekawe, bo jak ostatnio sprawdzałam kursy walut...
Kantor to taki śpiewak.
- Kantor? - Przewodzę modłom.
Kantor.
- Niezła fucha. - Powiedzmy.
Wiesz, że przez 42 lata uczyłam muzyki,
aż zeszłego lata mnie wywalili? Skurwysyny.
Czterdzieści dwa lata!
Pani O'Connor.
- Czy ja cię znam? - Ben Gottlieb.
Mały Benny? Podstawówka Coolidge.
Uczyła mnie pani muzyki. Mały Benny.
Mały Benny.
Co pani robi?
Próbuję zobaczyć Małego Benny'ego.
Dawała mi pani same piątki.
Wszyscy dostawali piątki z muzyki.
Przykro mi, nie pamiętam twojej twarzy.
To ładna twarz, ale jej nie pamiętam.
Nie bierz tego do siebie.
Jeszcze raz to samo!
Przyjechałam samochodem. Podwiozę cię.
Nie, ja lubię chodzić pieszo.
Podejdźmy do samochodu.
Chcesz zobaczyć? To fajny wóz.
- Ben. - Ładny.
Wsiadaj.
Uwaga na głowę.
- Świetnie. - Ładny!
Nie mówiłam?
Schowaj stópki.
- Połóż się. - Ładne auto.
Boże. Ben?
Gdzie mieszkasz?
Jestem obywatelem świata.
Dobrze.
Spróbuję się dowiedzieć czegoś konkretnego.
Benny.
Ten uśmiech! Mały Benny!
Dobra. Jedziemy.
- Zapnij pasy. - Zapnę.
Bezpieczeństwo to podstawa.
NA SPRZEDAŻ AGENCJA NIERUCHOMOŚCI
Halo.
Dojechaliśmy.
Dzień dobry!
Jak się czujesz?
- Pomóc ci? - Gdzie jesteśmy?
Co? W domu.
Idziemy.
Pomóc ci wysiąść?
Już tu nie mieszkam.
Jak to?
To dom mojej żony.
Twojej żony?
- Myślałam, że to twój adres. - Niedobrze.
Przepraszam.
- Pomóc ci wejść... - Ja tu nie mieszkam!
Co?
Co się dzieje?
Już tu nie mieszkam.
Jestem pijany.
Gdzie mieszkasz?
Z mamami.
Mieszkasz z mamusią?
- Powolutku. - Dam radę.
- Poradzisz sobie? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
- Ostrożnie. - Pa, pa!
Wszystko gra. Dziękuję.
...staram się, ale on mi tego nie ułatwia.
Nie musi. To nasze zadanie.
- Ma 40 lat. - Co z tego?
- Nie jest dzieckiem. - Moim owszem.
Oczywiście.
Nie krytykujmy go. Stara się.
Drzwi trzasnęły?
Benny.
- Hej. - Wszystko gra?
- Żyjesz? - Mama się zamartwiała.
Nieprawda.
Jesteś moją laleczką voodoo. Cierpię z tobą.
Wydzwaniałam całą noc. Znów masz pełną skrzynkę.
- Co ci się stało? - Świętowałem i się zgubiłem.
- Mieszkasz tu od 40 lat. - Dzięki temu wiedziałem, że się zgubiłem.
Co z twoją twarzą?
- Pokaż, skarbie. - Po co wziąłeś tałes?
Nie krzycz na niego. Wszystko gra.
Odpocznij. Nie jesteś głodny?
Idę się położyć.
Dobranoc.
Znów te drzwi!
Jutro kogoś wezwę. Naprawimy to.
- To nowy dom. Czemu nic tu nie działa? - Też się dziwię.
- Dobranoc. - Wiem. Dobranoc.
Ja zamknę!
- Odpocznij. - Nie mogę.
Boże. Wrócił do domu.
Ben!
Dzień dobry, rabbi!
Co robisz?
Nie zapowiadali śniegu.
Nigdy nie wiadomo.
Zadaniem kantora jest śpiewanie.
- Zgadza się. - Nie jestem w stanie śpiewać.
To też się zgadza.
Powinieneś mnie zwolnić.
Nic z tego.
Bo moje mamy wspierają synagogę finansowo?
Nie twierdzę, że nie.
Miałeś trudny rok.
Dam sobie radę ze śpiewaniem.
Nawet to lubię.
Cholera.
Ben.
Jak sobie radzisz?
Ja?
- Jak się masz? - Jakoś daję radę.
Co się dzieje?
Chyba kichnę.
Jakoś się trzymam.
Czasem zmuszam się, by dalej uczuć.
Uczyć.
Wpisałem do sieci „Ben Gottlieb”. Robiłeś to kiedyś?
- Czy googlowałem twoje nazwisko? - Nie.
Czy sprawdzałeś, ile jest ludzi o twoim imieniu i nazwisku.
Przepraszam.
Nie, Ben.
Benów Gottliebów jest 12 tysięcy, w tym księgowy w Tucson.
Prawnik w Jacksonville.
No proszę.
Swoją drogą, jeśli ktoś tu wejdzie, to niekoszerny szofar.
Ten Ben Gottlieb pojawia się dopiero na siódmej stronie
i to dopiero po dopisaniu kilku kluczowych słów.
- Cholera. - Ben.
Brzmi jak czasownik w czasie przeszłym.
Kurwa.
Moja córka Gabby też ma trudny rok.
Jak sobie radzi?
Nie radzi sobie. Rozsypała się.
Pomożemy ci to przetrwać.
Tak jest!
Wszyscy cię wesprzemy.
- Możesz wyjąć? - Tak.
Zza krzesła.
Tak to ma brzmieć?
Ładnie.
Co to znaczy?
Kto wie, co oznacza słowo „bliźni”?
Spóźniłam się.
- Osoba, która mieszka blisko. - Okej.
Dentysta?
Dwóch dentystów.
Koń?
Tak, koń może być naszym bliźnim.
Ale czemu mamy kochać dentystę albo konia?
Jakiś pomysł? Ty.
- Osoba siedząca obok. - Albo ty.
Więc żeby być dobrym Żydem, musisz... Simon?
Śpi?
Możecie go trącić i obudzić?
Niech śpi. Obojętnie.
- Dzień dobry. - Pani O'Connor.
Carla.
Przywitajcie Carlę.
„Szalom, Carla”.
Szalom, Carla.
Szalom wszystkim.
Kiedy byłem mały, Carla uczyła mnie muzyki, więc...
- Tak. - Gdyby nie ona,
może dziś bym tu nie stał.
- Kontynuuj. - Odbierasz kogoś?
Nie. Przyjechałam dla siebie.
To zajęcia przygotowujące do bat micwy?
- Sprawdziłam na stronie. - Do bnej micwy.
Czyli do micew obu płci.
Jakie to nowoczesne.
Na czym skończyliśmy? Aha.
- Kantorze? - Tak?
Już 16.00. Teoretycznie już po zajęciach.
Tak, ale kto by liczył czas? Dobra, zmykajcie.
Przykro mi. Przegapiłam całe zajęcia.
Wyśpij się, Simon.
- Rozumiem. Dzięki. - Pa!
- Dziękuję. - Został tydzień.
- Opowiedzieć ci o sobie? - Co się dzieje?
Miałam kłopoty z samochodem.
- Pytam ogólnie. - Posłuchaj.
Co się dzieje?
Pierwsza bat micwa odbyła się w 1922 roku, równo sto lat temu.
Wygooglowałam.
Wtedy rabin Mordechaj Kaplan
odprawił bat micwę własnej córki.
We własnym domu.
Wiedziałeś o tym? Myślałam, że można to zrobić tylko w synagodze.
Pomyślałam, że...
może czas na mnie. Zawsze tego pragnęłam.
Chce pani mieć bat micwę?
Ale jesteś przenikliwy, Benny.
- Ja nie... - Zawsze tak było.
Nie wiedziałem, że jest pani Żydówką, pani O'Connor.
Noszę nazwisko po mężu, ale on od dawna nie żyje.
Przykro mi.
Moje nazwisko panieńskie to Kessler.
- Dostatecznie Żydowskie? - Może być.
Ceramika, zumba,
klub miłośników kryminału, spacery, zwierzęta.
To satysfakcjonujące zajęcia.
Nie oczekuję, że synagoga wypełni pustkę w moim życiu, ale...
- Nie sądzę... - ...to byłby dobry początek.
- Rozumiem. - Mąż...
On po prostu w to nie wierzył.
Ale zostałam sama.
Mogę zrobić to, czego tak pragnę.
Rozumiem, że z wielu powodów chciałabyś mieć bat micwę.
Przyjaciele.
To świetny łącznik o działaniu przeciwsamotnościowym.
- Genealogia. - Uczyłam ciebie.
- Teraz ty ucz mnie. - To niemożliwe.
Nie mów, że nie możesz mi pomóc,
- bo wiem, że możesz. - Może się narażę...
- Mogę? - Lepiej się narazić, niż zarazić.
Sam różne rzeczy przechodziłem,
ale bat micwa... Już pani z tego wyrosła.
- Czyli jestem za stara? - Nie.
Za stara na naukę, straciłam mózg. Prawda?
Tak, jest pani stara i bez mózgu.
- Mam grać w bingo... - Tak myślisz?
- albo w madżonga. - Nie, Carla. Nie mogę ci pomóc.
- Carla. - Nie carluj mi tu.
Nie po to przeżyłam trzy łagodne udary, żebyś mi odmawiał.
Nie wiem nawet, czemu siedzisz przy tym biurku.
Gdzie masz jaja?
Mały Benny miał wielkie jaja.
Mały Benny o wielkich jajach.
Żal mi ciebie. To praca dla kogoś, komu zależy.
Hej, Benny!
Ej, ty! Nie możesz tak po prostu uciec!
Nie uciekam. Idę.
Ben!
O co chodzi?
Wszystko w porządku, rabbi.
Ustalam coś z nową członkinią wspólnoty.
Nie bądź tego taki pewny.
Nie czuję się mile widziana w tej bóżnicy!
W synagodze Sinai wszyscy są mile widziani.
Jestem rabbi Bruce.
Miło mi.
Chcę, żeby to kantor Benny
przygotował mnie do bat micwy.
Chyba możecie mi pójść na rękę?
Nie widzę przeszkód.
I co? To nie było takie trudne.
Do zobaczenia za tydzień!
Wycofa pani? Albo ja to zrobię.
„ŚPIEWAJ NA CAŁE GARDŁO!”
BEN GOTTLIEB BŁYSZCZY NA SCENIE
Witaj, pielgrzymie.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Już schodzę.
W czym mogę pomóc, bracie?
Jak się ksiądz miewa?
Dobrze, dziękuję.
Co cię sprowadza?
Spacerowałem sobie.
Nigdy nie byłem w kościele.
Ma ksiądz ulubione święto?
- Wielkanoc. Robi się cieplej. - Naprawdę?
Tak naprawdę chcę spytać, co jest potem?
Jesteś ochrzczony?
Tak. Zgodnie z moją religią. Odbyłem bar micwę. Jestem Żydem.
Czyli nie.
- Nie wolno księdzu ze mną gadać? - Nic podobnego.
Mam trudny czas.
Zdarza się księdzu wątpić?
- Jak wszystkim. - Skąd ksiądz wie, w co wierzyć?
Nazywamy to zdolnością rozróżniania.
Prowadzi cię Duch Święty.
Tam jest duch?
Wierzy ksiądz w duchy?
Wierzę w Ducha Świętego.
Bóg pragnie nas wybawić.
Od czego?
W ostatecznym rozrachunku: od piekła.
- Istnieje piekło bez nieba? - Nie ma jednego bez drugiego.
A nie można po prostu czynić dobra tu na ziemi,
nie martwiąc się... tym, co będzie potem?
Wierzysz, że „potem” nie istnieje?
Wierzę...
- Moja żona zmarła. - Przykro mi.
Moje pytanie dotyczy...
W judaizmie nie ma nieba ani piekła.
Mamy tylko północ stanu Nowy Jork.
Czy gdybym uwierzył w niebo, objęłyby ją profity?
To raczej mormońskie podejście.
Musiałbym to sprawdzić.
My, ludzie,
potrafimy się sami oszukiwać.
Wydaje się nam, że jesteśmy panami swojego czasu.
Ale powinniśmy wykorzystać czas zgodnie z wolą Bożą.
Jesteś tu mile widziany.
DZIĘKUJĘ BOGU ZA EPICKOŚĆ
Zwykle działa to tak:
wyznaczymy najbliższy wolny termin,
- który wypada chyba za rok, w marcu. - Co?
Za 13 miesięcy.
Tyle trwa proces, podczas którego uczysz się hebrajskiego
i znaczenia wypowiadanych słów.
Co się wydarzy tego dnia? Odczytasz fragment Tory.
Następnie przeczytasz swój esej
dotyczący tego fragmentu Tory,
w którym go interpretujesz.
Na koniec impreza. Cudownie.
To cała bat micwa.
Nie wybierasz fragmentu Tory.
To on wybiera ciebie na podstawie daty.
Za 13 miesięcy twoim fragmentem będzie...
Kdoszim. Ja też go miałem.
Jakbyśmy mieli urodziny tego samego dnia.
Jakieś pytania?
Bo to mniej więcej tyle.
Wiesz, co dostałam na 13. urodziny?
- Co? - Nie wiesz, prawda?
W ósmej klasie
brałam udział w bar micwach kolegów.
Davida Daublebauma i Tima Rosenthala.
Uwielbiałam brzmienie słów i muzykę.
Śpiewy.
Ale nic nie rozumiałam,
bo sama nie studiowałam Tory.
Słuchasz mnie?
Moi rodzice byli komunistami.
Żydowskimi komunistami.
Byłam tak zwanym dzieckiem w czerwonej pieluszce.
Nawet gdyby rodzice mi na to pozwolili,
władze synagogi by się nie zgodziły.
Rozumiesz?
Nici z bat micwy.
Wiesz, co dostałam na 13. urodziny?
Jebany okres. Dokładnie tego dnia.
Najgorszy element budzącej się kobiecości.
- Słuchasz, Ben? - Tak. Słucham.
Powtórz, co powiedziałam.
- Co? - Powiedz to.
Powtórz, co powiedziałam.
W szkole robiliśmy takie ćwiczenie ze słuchania,
żebym wiedziała, że mnie słuchasz.
Powiedz to.
Powtórz.
Co się dzieje? Chcę mieć pewność.
- Kiedy miałaś 13 lat... - Kiedy miałam 13 lat.
- Mówię... - Kiedy miałam 13 lat.
Kiedy miałam 13 lat... wiesz, co dostałam na urodziny?
Byłam w ósmej klasie
i chodziłam na bar micwy kolegów i...
Jak się nazywali?
David Delbaum i...
- Scott... - Może być. Jesteś blisko.
Uwielbiałam te uroczystości.
Nie rozumiałam...
co mówią, ale podobała mi się muzyka.
I brzmienie słów.
Nie rozumiałam ich, bo nikt mnie ich nie nauczył.
Nie nauczono mnie Tory, bo moi rodzice...
byli rosyjskimi komuchami.
Komunistami. Żydowskimi komunistami.
Z Rosji.
- Z Austrii. - Komunistami.
Byłam tak zwanym dzieckiem w czerwonej pieluszce.
Nawet gdybym chciała mieć bat micwę, władze synagogi by się nie zgodziły.
Mówimy o połowie lat 60.
Od pierwszej bat micwy minęło 40 lat.
Nici z bat micwy.
Wiesz, co dostałam? Jebany okres.
W dniu urodzin.
Najgorszy element budzącej się kobiecości.
Dziękuję, Ben. Zrozumiałeś.
Zabawna jesteś, wiesz?
To czemu nie śmiejesz się z moich żartów?
Nie chodzi mi o poczucie humoru.
Nie?
Proszę, Carla, skarbie.
Dla pana dwa burgery à la Mildred.
Wygląda dobrze.
Pan musi być Mildred?
- Tylko po ciemku. - Boże.
- Dawajcie znać. - Dzięki.
Wygląda świetnie.
Wygląda i smakuje.
Co?
- Dobre. - A nie mówiłam?
- Pyszne. - Myślisz, że bym cię okłamała?
Nie wiem.
Uśmiechnąłeś się.
Mogę o coś spytać?
Jak...
umarł twój mąż?
- Jeśli mogę spytać. - Oczywiście.
Przez 15 lat wypalał po dwie paczki papierosów dziennie.
Zmarł na raka płuc.
Nie wiedziałem.
Męczył się.
Moja żona wracała do domu pijana, poślizgnęła się i uderzyła w głowę.
Miała krwotok mózgu.
Przykro mi to słyszeć.
Ten burger jest naprawdę pyszny.
Wyjątkowy.
- Mówiłam! - Czemu to mięso jest takie pyszne?
Cieszę się.
Jak osiągnęli tę ciągutkowość?
- Powiem ci. - Zamówię drugiego.
Chcesz poznać sekret?
To...
Jesz cheeseburgera, ale ser jest w mięsie.
Na tym polega geniusz.
Ser jest w środku. Nie wiem, czemu tak smakuje lepiej.
- Co ty...? Czekaj! - Żartujesz?
- Co? - W mięsie jest ser?
- Tak. - Naprawdę?
- I co? - Nie jem mięsa i nabiału jednocześnie.
Przez laktozę?
- Nie, bo piłeś... - Przestrzegam koszerności.
Nie mieszam nabiału z mięsem.
- Nie zrobiłaś tego celowo. - Wszystko gra?
- Dostatecznie wysmażone? - Tak.
Ale nie mogę łączyć mięsa z nabiałem.
To niekoszerne. Mogę zjeść marchew i ser.
Ale nie wołowinę i ser.
Człowiek całe życie się uczy.
Co za bzdura. Te składniki idealnie do siebie pasują.
To niekoszerne.
Dlatego w żydowskich domach są dwa zlewy.
- Na mięso i na nabiał. - Ja nie miałam.
Wiedziałeś o dwóch zlewach?
Przydałby mi się drugi. Przykro mi.
- Ja zjem. - Nie pańska wina.
Byłem w wojsku. Mieliśmy kilku chłopaków z twojego plemienia.
- Lubię waszych. - Dzięki. Nic mi nie jest.
- Dawajcie znać. - Dziękuję za służbę!
Mów poważnie: jak naprawdę się czujesz?
Było świetnie, teraz okropnie.
Czemu? Co takiego może się stać? Piorun cię powali?
Widziałam. Zjadłeś wszystko ze smakiem.
Tak właśnie się czujesz. Fantastycznie!
Miło.
- Kiermasz wypieków... - Zaangażujmy dzieci.
Skoro to zbiórka pieniędzy na renowację Tory z Holokaustu,
na tydzień przed kiermaszem
będziemy rozmawiać o zagładzie.
- Nie uważasz, że to psujzabawa? - Co?
Nie zasmuci dzieci? To kiermasz wypieków.
Mówię o dzieciakach od ósmego roku życia.
- W tym wieku lubią jeszcze piec. - Idealnie.
To dobre połączenie. Holokaust i wypieki.
- Ben. - Tak?
Jestem Leah. Przyszłam na Ż-randkę.
Słucham?
Napisałeś, żebyśmy się tu spotkali.
Ja nic nie...
Oj, Judith.
Dobrze. Drink dobrze mi zrobi.
Nie doświadczyłam jeszcze prawdziwego niepokoju.
Rety.
No to lechaim.
Mogę coś wyznać?
Nie chcę budować relacji na kłamstwie.
Śmiało.
Jestem stuprocentową protestantką.
Ż-randka jest dla Żydów. Stąd ta nazwa.
Wiem, ale...
Nie lubię wrażeń, jakie daje napletek.
Już to słyszałem.
Wspaniale, że wspierasz nasz lud.
Dziękuję. Jakie mięciutkie.
Mów, gdzie się zatrzymać.
Widzę ją tam.
- Ben! - Wybacz.
Daj dziewiątkę.
Albo ósemkę. Albo piątkę. Daj całą torbę.
Dziękuję. Radzisz sobie?
Już idę.
Znalazłem. Miałem rację. Masz dziewiątkę?
- Dziewiątkę? - Tak.
Tego mi trzeba.
Czekała tutaj. Dziękuję.
Dobrze mi się pracuje z tą dorosłą uczennicą Carlą.
O to chodzi. Kolejne jarmułki do naszej spółki.
Tak.
Co to za Carla?
Emerytowana nauczycielka.
Uczyła mnie, kiedy...
Niedługo przyjedzie moja córka Gabby.
Mówiłem ci. Ta w rozsypce.
Może moglibyście się wymienić doświadczeniami.
Gotowy?
Patrzę.
- No proszę. - Szybko się uczę.
Mówiłam, prawda?
Tak. Niezwykłe.
Jesteś do tego stworzona.
- Serio? - Najtrudniejsze są samogłoski.
A ty wydajesz się je znać.
To czepialstwo, ale możesz je trochę skrócić.
Adonai.
Za długo. Adonai.
Nie kombinuj.
- Krótko. - Możesz powtórzyć?
- To jidysz? - Teraz mam australijski akcent.
Żartuję. Adonai.
To jedno z najważniejszych słów.
Tobie przychodzi naturalnie, bo często je wypowiadasz.
Właśnie.
Poćwiczmy „ch”.
Tak jakby... bez wysiłku.
Utknął ci kiedyś popcorn w gardle?
Tak.
Jak się go pozbywasz? Spróbuj.
Tak. Świetnie.
Więcej popcornu.
Dodaj masła.
- Maślany. - Wyglądam grubo?
- Pytam serio. - Żartujesz?
Przytyłam od czasów szkoły?
Nie.
Naprawdę?
Chcę się nauczyć melodii, bo nie rozumiem tego rytmu.
Poznałam znaczenie, melodię. Chcę je połączyć.
- Jasne. - Teraz twoja kolej.
Bądź nauczycielem. Ja będę się uczyć.
Zaśpiewaj dla mnie.
- Teraz? - Nie kombinuj.
Co się dzieje? Boli cię gardło?
Nie. To coś więcej.
Chyba...
Możesz raz prześpiewać, żebym zrozumiała...
bo jakoś nie mogę...
- Widziałam to, ale nie... - Rozumiem.
Nie mogę śpiewać.
Możesz. Słyszałam, jak śpiewasz.
Umiem śpiewać, ale nie mogę.
- Jak to? - Nie chcę. Nie mogę.
- Czemu? - Nie zrobię tego.
Całymi latami słuchałam twojego słowiczego śpiewu.
Zrobimy tak: położysz się na stole.
- Nie wstawaj. - Pooddychamy z brzucha.
Popracujesz z oddechem,
a głos sam z ciebie wypłynie.
Czas na leżakowanie. Na stół!
Połóż się, zamknij oczy.
Nie wysuwaj pupy, bo spadniesz.
- Podasz mi jarmułkę? - Podtrzymam ci głowę.
Jak figurka kiwająca głową. Trzymaj.
Odpręż się.
Zamknij oczy, Benny.
Pasek nie za ciasno? Bo...
Zamknij oczy.
Pamiętasz oddychanie brzuchem?
Ilekroć to mówiłam,
chichraliście się, jakbym powiedziała coś sprośnego.
- „Oddychaj brzuchem, a nie uchem”. - Pamiętasz to?
Oddech nie zatrzymuje się w klatce piersiowej.
Wypełnia brzuch.
- Rozumiem. - Pokażę ci.
Czujesz mój brzuch? To patrz.
Czujesz, jak się wypina?
Wypnij brzuch.
Postaraj się.
Tak. Śmiejesz się.
To świadczy o odprężeniu.
Nie tak.
Dasz radę.
Słyszysz ten głos?
Masz w sobie donośny głos. Pamiętam go.
Powalił mnie wiatr!
Wydobyłeś go z siebie. To właśnie ten głos!
Benny.
- Masz odtwarzacz wideo? - Jasne, a kto nie ma?
BAR MICWA BENA
- To ty? - Nie.
Założę się, że tak! Dziękuję.
Nie ma idealnych kandydatów.
- Jestem! - Nie zamykasz drzwi?
Nie trzymam tu nic cennego.
To mój zamek.
To pianino znalazłam na ulicy.
- Co myślisz? - Super.
- Hej. - To Alice.
- Ben. - Miło mi.
- Opowiadałam ci o nim. - Tak.
- Moja przyjaciółka. Pracuje w ogrodzie. - Fajnie.
Zalałam esencję. Chcecie filiżankę?
- Herbaty? Chętnie. - Napiłbym się kawy.
Może być herbata? Dobra na struny głosowe.
Herbata? Skoro już zaparzyłaś, to...
- Ogród. - Jasne.
- Nie chcę robić kłopotu. - Nonsens.
- Dziękujemy. - Nalegam.
Ile książek. Biografie.
Mnóstwo biografii.
Uwielbiam je. Każda z nich to lekcja życia.
Ale wszystkie kończą się tak samo.
Proszę.
- Parzy najlepszą herbatę. - Dziękuję.
Na zdrowie.
- Idealna za każdym razem. - To naprawdę herbata.
Czy to...?
Nat. Mój syn. Bystrzacha.
Odziedziczył umysł ścisły po tacie.
W szkole często wdawał się w bójki.
- Co teraz robi? - Jest psychiatrą.
- Fajnie. - Łeb jak sklep.
- Zaczynamy! - Nie chcę.
- Wolałbym tego nie robić. - Wybacz.
- Play. - Pyszna.
Możesz pożyczyć. Świetna herbata.
FRAGMENT TORY KDOSZIM
Boże.
Popatrz! Mały Benny.
Już się tak nie uśmiechasz.
To pomaga.
Tobie pójdzie dużo lepiej.
Tak myślisz? Dzięki, Ben.
Rozumiem, czemu potrzeba trzech miesięcy.
Wszystko dobrze?
Spójrz.
To trudne, ale dałeś radę, więc i ja dam.
Pewnie.
Pamiętam siebie!
- Ty to powiedziałeś. - Pamiętam siebie.
Ja też cię pamiętam.
Wszystko gra?
Myślisz, że spadłem z góry?
Co się...? Co to?
Co tu robisz?
Przyjemnie mi się dotykało twojego brzucha.
Nie bądź niegrzeczny.
Co?
Mógłbym zrobić salto do twojego serca.
- Co? - Spójrz no tylko.
Denerwowałeś się?
Co?
Prawda jest taka, że zrobiłeś coś dobrego.
- Patrz, jak się uśmiecha. - Jest tam?
Patrz. Mały Benny.
Przystojny szkrab.
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Dobrze. Kopa lat. - A żebyś wiedział.
Zobacz, kto nas odwiedził. Gnojek!
Nie mów tak do niego.
Nabijasz się ze mnie, co?
Chcesz mi zabrać jarmułkę?
Nie patrz na nią.
Chcesz mi zwędzić jarmułkę?
Tę.
Pokaż, czy wciąż to masz, Mały Benny.
Weź sobie krzesło.
Co robisz?
Wracaj tu! To moja jarmułka, Mały Benny!
Wracaj. Zabrałem twoją.
Mam ją.
Ben? Przepraszam.
Alice chyba zaparzyła nam nie to, co trzeba.
- Dziękuję. - Wszystko gra?
Coś ci przyniosłam.
To piżama mojego syna.
- Ładna. - Podoba ci się?
- Ty mi powiedz. - Pokaż.
Perfetto.
- Podoba ci się? - Bardzo. Usiądź.
Stopy do góry.
Wygodnie i przytulnie.
- Spodnie? - Zdołasz zasnąć?
Tak, choć i tak kiepsko sypiam.
Ja też.
W razie czego będę na dole.
Jeśli będziesz czegoś potrzebował. Będę na dole.
Dobranoc.
Może będziemy spotykać się tutaj?
- Pasuje ci? - Poważnie?
Tak.
Mnie byłoby wygodnie.
Pięknie tu.
Wszystko widać. Wspaniałe otoczenie.
Chętnie.
To nieortodoksyjne.
Kapuję.
Wypiłam mnóstwo tej herbaty. Nigdy lepiej nie spałam.
- Żartuję. - To kawa. Obiecuję.
Dziękujemy za przybycie.
Koleżanka nie mogła przyjść na obrzezanie, więc tamta przestała z nią rozmawiać.
- Chce, by zebrała pieniądze... - Dobrze cię widzieć!
- Jak się masz? - Świetnie.
Zawsze wspieramy szczytne cele.
Bawcie się dobrze.
- Zaczynamy aukcję. - Wygląda jak Jon Snow, nie?
Tamten.
Jak Kit Harrington.
Tata pewnie ci mówił, że miałam wyjść za mąż.
Słyszałam. Tak mi przykro. Dupek z niego.
Tak.
- Benjamin jest kantorem. - Tak.
Wiem.
Przedstawić was sobie?
- To dobry chłopak. - Na pewno.
Jadłaś coś? Spróbuj tego sera.
Jest pyszny. Przyniosę krakersa.
- Proszę. - Dziękuję.
- Przytrzymam ci. - Dziękuję.
Znam to. Czasem zapominamy zjeść.
Przedstawię cię Benjaminowi.
Tak?
- Podejdź. - Dobrze.
Gdzie się podziała? Tu jest. Poznaj Gabby.
To Benjamin.
Miło mi.
- Córka rabbiego Bruce'a. - Tak myślałem.
- Środkowa córka. - To ja.
Mieszkała w Nowym Jorku.
- Jesteśmy w Nowym Jorku. - Nie w stanie, w mieście.
Jest uznaną aktorką.
- Naprawdę? - Tak.
- W czym grasz? - W małych sztukach.
Rozumiem.
Brałam udział w castingach do ról Żydówek, ale dostawały je gojki.
Moim zdaniem jesteś wiarygodną Żydówką.
- Widziałeś jej parodie? - Dopiero się poznaliśmy.
Pokaż mu tę, o której mi opowiadałaś.
„Był taki sterowny. Szybki”.
Źle, spróbuję jeszcze raz.
Spokojnie.
„Był taki żeglowny. Taki, jaki jacht być powinien”.
- Świetnie. - Faktycznie.
- Dobra jest, nie? - Bardzo.
Powiesz, kogo parodiujesz czy mam...?
- Wstydzę się. - Dobrze ci idzie.
- Prawda? - Tak.
Katharine Hepburn z Filadelfijskiej opowieści.
Ja poznałam.
Wróćcie do rozmowy. Miło było poznać.
Przepraszam.
Bardzo miło. Zostajesz?
- Tak. - Dobrze.
Katharine Hepburn?
Mówił, że w Tel Awiwie brakuje pracy...
Nigdy nie byłam w Izraelu.
Bardzo chcę pojechać.
Robię wspaniałą dwójkę.
O 7.35 robię wspaniałą dwójkę.
Przypomina erupcję wulkanu.
Pierwszy mówi: „To czego narzekasz?”,
a trzeci na to: „Wstaję z łóżka dopiero o 9.00”.
No dobrze.
Teraz przejdziemy do aukcji na renowację Tory z Holokaustu.
To było obrzydliwe, nie sprośne.
Wszyscy mają dobry humor.
Powitajmy członkinię naszej kongregacji Judith Gottlieb.
Tak!
Dziękuję, rabbi.
Zawsze ustawiają za wysoko.
- Dziękuję. - Proszę.
- Zrobię tak. Witam! - Świetnie.
Bardzo dziękuję.
Chciałam was oficjalnie powitać
na aukcji na rzecz renowacji Tory ocalonej z Holokaustu!
Dziękuję. Rabinowi dziękuję za ten jakże zabawny żart.
Nazywam się Judith Gottlieb. Zasiadam w radzie synagogi Sinai.
To moja mama.
Urodziłam się w Manili.
Tak się cieszę, że mieszkam tu,
w Sedgewick, w stanie Nowy Jork, z wami wszystkimi.
I z miłością mojego życia.
To moja mama.
Ale moje serce bije w Jerozolimie.
Amen.
Dziękuję.
Rozpocznijmy aukcję.
Licytujcie.
Świetnie.
To ten dźwięk?
Tak śpiewałaś?
A potem...
Raczej...
To ten sam dźwięk.
Rozumiem.
- Zdradzę ci coś. - Dobrze.
Wiesz, że nagrałam płytę?
- Serio? - Tak.
Jako bardzo młoda dziewczyna
nagrałam profesjonalny album.
I?
Nie przyjął się tak dobrze, jak oczekiwałam.
W 1972 roku.
Limitowana edycja 1000 płyt. Wciąż mam 900.
- Nie wierzę. Przeżyjesz? - Pierwszy i ostatni.
- Miałam rodzinę. Nata. - Nie wierzę.
Rozpoznajesz mnie?
No pewnie.
Była taka ładna. Nie wiedziałam o tym.
- Mówisz o sobie? - Tak.
- Puścić? - Tak.
- Umiesz uruchomić gramofon? - Mogę?
Proszę. O ile zadziała.
Dawno niczego na nim nie słuchałam, bo słucham na...
telefonie.
- Puszczam. - Dobrze.
Ładne.
Cieszę się, że muzyka nas łączy.
Bądźcie grzeczne.
Uściskajcie ją.
Kocham babcię.
Kochamy babcię.
Zmienicie zdanie.
Zróbcie to dla nas.
- Cieszycie się? - Nikt się nie cieszy.
Musimy się przygotować.
Niespodzianka!
- Hej! - Niespodzianka, mamo!
Nie spodziewałam się... Darcy! Dziewczynki!
Boże! Macie już 28 lat?
- I po dwa i pół metra! - Cześć, mamo.
- Nie wiedziałam, że... - Wiem.
Mam nadzieję, że nie robimy kłopotu.
- Ale się cieszę. - Hej.
Kim jesteś?
Ben. A ty pewnie jesteś Nat.
- Chodziliśmy razem do podstawówki. - Nie pamiętam.
- Odnajmuję mu pokój. - Czemu masz na sobie moją piżamę?
Bo tu nocowałem.
Wynajmuję mu pokój.
Czemu tu spał?
Wiesz, że wynajmuję pokoje.
Potrzebuję lokatorów.
- Darcy. Miło mi. - Cześć.
- Ben Gottlieb. - Cześć.
- Dziewczynki. - Śliczne.
Cześć.
Jakie one uprzejme.
Uwaga, rzucam pomysł.
Chodźmy dziś na kolację z Benem.
Będzie miło. Elegancka kolacja. Co myślicie?
- Masz garnitur? - Przyjechaliśmy do ciebie.
A u mnie jest Benny.
Widzimy się razem. Fajnie, nie?
Siedzę z przodu!
Miło.
Mamo!
Meira?
Mamo!
- Co? - Meira!
Co się dzieje?
Ale elegancko wyglądasz.
Zawsze jesteś elegancki.
Krawat taty.
To mój garnitur?
Wygląda dobrze.
Pasuje.
Od kilku dni nie nocujesz w domu.
Zauważyłaś?
Wiem mnóstwo rzeczy.
Sypiasz z kimś?
Można tak powiedzieć.
No proszę.
Wiem, że bywa ci smutno. Przykro mi.
Masz to po mnie.
Mamy to we krwi.
Chcę twojego szczęścia.
Ale czasem nie umiem ci go dać.
Musisz coś zjeść. Widać, że spadł ci cukier.
- Przyszedł chłopak mamy. - Proszę, Nat.
Jak się masz?
- To spodnium? - Tak, mojej mamy.
- Wsuniesz się? - Siadajcie.
Znacie mojego przyjaciela Bena.
Cześć.
- Ben. - Tak?
Chcę ci powiedzieć, że uwielbiam książkę twojej żony.
- Dziękuję. - Jest niesamowita.
- Witam. - Jaka książka?
Podać coś do picia?
Tak. Dla mnie Laphroaig, czystą.
Dla niej lampka białego, a dla dziewczynek mleko.
Dla mnie wódka z lodem...
Żadnej wódki, mamo.
Zamówmy wodę gazowaną.
- Dla pana? - Zasmakował mi ten...
Mudslide.
Streścisz nam sprawę?
Co cię łączy z moją mamą?
- Nat. - No co? To dobre pytanie.
Zabrała go na rodzinną kolację. Pogadajmy.
- Jesteś chora czy co? - Słuchaj.
Ostatnio sporo myślę i poszukuję.
- To zdrowe. Wspieram cię w tym. - Dziękuję.
Ale wiem, co o tym wszystkim myślisz.
- Co się dzieje, mamo? - Po prostu...
Możesz powiedzieć, o co chodzi?
Czym się zajmujesz, Ben?
- Pracuję w synagodze Sinai. - Spinaj?
- Sinai. - Jest tam kantorem.
To synagoga.
Po co tam chodzisz, mamo?
- Ja czy ty? Kto...? - Możesz?
Twoja mama postanowiła odbyć bat micwę.
Spełnię jej marzenie.
- Nie! - Tak.
Ekscytująca sprawa.
- Wiem. - Nie!
Mówisz...? Prześmieszne.
Cała Carla.
- Boki zrywać, mamo. - Co cię tak bawi?
Po pierwsze, nie ma trzynastu lat.
- A na dodatek nie jest Żydówką. - To nieprawda.
- Tylko dziadek był Żydem. - To nie...
Według waszych zasad nie jest Żydówką?
- To dyskusyjne. - Jej matka była anglikanką.
Mój tata jest katolikiem.
- Podać menu? - Tak.
Proszę.
To dla...
Dziewczynki, chcecie...? Wybrać za was?
Czytałem tę książkę?
Chyba nie. Spodobałaby ci się.
To bardzo miłe.
Jesteś w 1/4 Żydem, więc możesz mieć bar micwę.
To mogłoby nas połączyć.
Przedstawić dania dnia?
- Nie. - Wyśmienicie.
Nie myśl, że jestem antysemitą.
Jestem antyantysemitą.
Ja też.
Ale wiedz, że jestem gorliwym ateistą.
Nie interesuje mnie żaden zorganizowany kult.
Jeśli chcesz marnować czas, mamo,
to twoja sprawa. Nie mieszaj mnie w to.
Tak, to moja sprawa.
Szanuję to. Nawet bardzo.
Zwykle rodzina w jakiś sposób angażuje się w ceremonię.
To dość ważne.
Nie chcę, by dziewczynki były na coś takiego wystawione.
- Co mielibyśmy robić? - Darcy!
Pytam z ciekawości.
Zwykle odmówilibyście błogosławieństwo nad Torą.
Czy to nie miłe?
- Byłoby fajnie. - Mamo.
Przypadek Carli odbiega od normy,
więc wcielilibyście się w rolę rodziców.
- Moglibyście odmówić Szehechejanu. - Co?
Podziękować Bogu i wyrazić oddanie.
- Super, Boże. - Wdzięczność za życie.
- Świetnie. - Moglibyście wręczyć tałes.
- Chustę do modlitwy. - Proste.
Dać jej słodycze.
Słodycze!
Wolicie owocowe czy czekoladowe?
Co powiedziałby tata?
Nie wiem, skarbie,
bo twój ojciec od dawna nie żyje.
Już państwo wybrali?
- Nie. Proszę dać nam chwilę. - Wyśmienicie.
Posłuchaj.
Przepraszam, Ben.
Spędzimy wieczór we własnym gronie.
Już wychodzicie?
Rozumiem.
Carla.
Przepraszam, Ben.
Nie ma za co.
- I tak przepraszam. - Rozumiem.
- Mogę dopić? - Przykro mi, Ben.
Nat, jesteś szczęściarzem, mając taką matkę jak Carla.
Uosabia przesłanie judaizmu.
Pa. Przepraszam.
- Dobranoc. - Ja...
On... Ja nie...
Przychodź, kiedy chcesz.
- Kiedy wracasz? - Do miasta?
Tak.
Cóż...
- Zobacz, kto przyszedł. - Hej.
Witaj w domu.
Fajnie wyglądasz.
- Dziękuję. - Rozmawiałam z Gabby
o możliwości pracy w Back to Realty.
- Prawda? - Tak.
Mogłaby to robić dorywczo między rolami.
Świetny pomysł, co?
Doskonały.
Przysiądziesz się?
Zostajesz na dłużej w mieście?
Nie chcę się wtrącać.
Pogadajcie sami.
Dobrze. Dziękuję.
Dobranoc.
Zawsze jesteś tu mile widziana.
- To miłe. - Dobranoc.
Zostajesz na dłużej czy...?
Tak, bo...
Wracasz czy...?
Przepraszam.
Chcesz jedno?
Dobra.
Dzięki.
Byłam zaręczona.
Wszystko było zaklepane. Zaliczki przepadły.
Twój ojciec... rabin... mi mówił.
Przykro mi.
Moja żona zmarła.
Rok temu.
Ponad...
Wiem od Judith.
To dobrze.
Tak mi przykro.
Była pisarką?
Alkoholiczką-powieściopisarką.
- Podobno odnosiła sukcesy. - Tak.
Tam stoi jej książka...
Nie musisz. Potem ci ją ściągnę.
- Mogę? - Zerknij.
Trzecia półka, obok tej żółtej.
Ta?
Tak.
W SAMĄ NIEPORĘ
Publishers Weekly nazwało ją intymnym i odkrywczym portretem
współczesnej fikcji.
- Była piękna. - Zdążyła napisać 600 stron
książki o kantorze z małego miasta,
ale nie skończyła przed śmiercią.
Mogę pożyczyć?
Oddam.
Weź ją sobie.
Naprawdę?
Czytałem ją.
Dobrze.
Jak długo zostajesz w mieście?
Carla, miło było poznać twoich bliskich.
Dziękuję za zaproszenie. Mam prośbę.
Następną lekcję zróbmy w synagodze, przynajmniej póki twoja rodzina tu jest.
Żebyśmy mieli odpowiednią przestrzeń.
Tu kantor Ben jakby co.
Carla!
- Hej! - Zastałem Katharine Hepburn?
Żartuję. Tu kantor Ben.
Chciałabyś się spotkać?
Poza aukcją na rzecz ocalałej Tory?
Pewnie.
Czekałam na twój telefon.
Co teraz robisz?
Idę na cmentarz synagogi Israel.
Fajnie. Przyjadę tam.
Nie, wolę...
I tak wybieram się do babci. Znajdę cię.
Cześć!
Wieki tu nie byłam.
Ja często tu przychodzę.
Skończyłam książkę Ruth.
Mogę być szczera?
Jasne.
Podnieciła mnie.
Seksualnie.
Była w tym dobra.
Naprawdę taka była?
Chodziła na długie spacery.
Myślała wtedy o książce i pisaniu.
Zostawiała mi wiadomości głosowe.
Sprośne.
- Masze je jeszcze? - Co do jednej.
Żadnej nie wykasowałeś?
Nie. Wykupiłem większą pamięć.
Puścisz mi jedną?
Uwielbiam jej twórczość.
- Masz 762 wiadomości. - Nie wierzę, że to robię.
Zachowana wiadomość.
Jesteś z nią, prawda?
Usiądę w rogu i będę patrzeć, co ci robi.
Popycha cię na łóżko, rozpina spodnie,
wyciąga twojego kutasa.
Przygląda mu się, a ja przyglądam się, jak mu się przygląda.
Wkłada główkę do ust,
ale nie zaciska warg,
żebyś czuł na nim jej oddech.
- Sięga... - Wiadomość zachowana.
Niezłe.
- Niepotrzebnie to puściłem. - Nie!
Podobało mi się.
Dasz mi ten telefon?
Nie.
Masz 762 wiadomości.
Zachowana wiadomość.
Jesteś z nią, prawda?
Usiądę w rogu i będę patrzeć, co ci robi.
Popycha cię na łóżko,
rozpina spodnie,
wyciąga twojego kutasa.
Przygląda mu się.
Ja przyglądam się, jak mu się przygląda.
Wkłada główkę do ust,
ale nie zamyka warg,
żebyś czuł na nim jej oddech.
Odepnij pas.
Ktoś cię podwiózł.
Plotkarstwo to grzech.
Wiem.
Bardzo dobrze.
Naprawcie te drzwi!
Carla?
- Ben? - Tak.
Dzwonię ze szpitala Mount Sinai.
Carla miała wypadek. Kazała dzwonić do syna Bena.
Jest cała?
Miała atak i upadła. Sądzimy, że...
- Ben do Carli. - Benny?
Usiądź. Już dobrze.
Nat nie odbierał, ale ty przyjechałeś.
Oczywiście, że tak.
Już od dawna mi się to nie przytrafiło.
Zdarza ci się czuć, że twój mózg ma zawał?
Bez przerwy.
Naprawdę?
Nie wiem, co to.
Zaprowadzę cię do pokoju.
Dziękuję.
Idź. Powolutku.
Rety.
Niespodzianka!
Boże. Co mi przyniosłeś?
Zajrzyj.
Dwa razy specjalność lokalu. Jedna koszerna.
Chcę mieć bat micwę,
ale nie mogę czekać roku.
To za długo.
Odprawisz mi przyspieszoną bat micwę?
Postaram się.
Naprawdę?
Ale to dobre.
Niebo w gębie.
Za każdym razem jestem zaskoczona.
- Jakbym jadła coś nowego. - O, nie.
Niezawodne.
- Co? - Ty wzięłaś koszerny.
O, nie. Masz.
- Nie szkodzi. - Proszę.
Rabbi.
- Rabbi. - Ben!
- Jak się masz? - A ty? Mam coś dla ciebie.
Zostawiłeś ją w moim aucie.
Twoja jarmułka.
Zostawiłeś ją tam.
Chciałem porozmawiać z tobą o Carli, mojej dorosłej kandydatce do bat micwy.
- Mów. - Robi niezwykłe postępy.
- Cudownie. - Nie potrzebujemy dodatkowego roku.
Wyznaczmy termin na następny weekend, bo jest gotowa.
Zróbmy to teraz.
- Ten weekend? - Tak.
Fragment Tory zostaje.
Chcesz przyspieszyć bat micwę o rok?
Jest gotowa.
Sam nie wiem. To przyspieszona procedura.
Rozumiem, ale to świetna historia.
Inspirująca i cudowna.
Nie bez powodu przygotowania trwają rok.
To inspirujące.
Wspominała coś o pokaźnej darowiźnie.
Jest podekscytowana.
To nauczycielka, tak?
Byłem jej uczniem.
Zaczynam wierzyć, że sobie poradzi.
- Tak. - Ktoś taki jak ona...
Jeśli komukolwiek ma się udać...
To właśnie jej.
Nasza synagoga umie się dostosować.
Przejąłem pracę kantora. Jakoś sobie radzimy.
Rodzina Myersonów...
Wtedy bat micwę ma Rachel Myerson.
Nie jest gotowa.
Co, niestety, świadczy o mnie.
- Porozmawiam z... - Czy Rachel da radę? Tak.
Czy będzie świetnie?
Nie odrabia prac. Próbowałem.
- To duża przestrzeń. - Jasne.
Jest nieśmiała. Brakuje jej iskry.
Dobrze. Porozmawiam z Myersonami.
Może zgodzą się na wspólną uroczystość?
Carla Kessler wystąpi przed Rachel.
Jeśli damy ludziom kolejny powód do przybycia...
- Poza Rachel. - Tak.
Może przyjmą to z ulgą. Pogadam z Myersonami.
To się może udać.
Dobrze.
Dziękuję.
- Rabbi Bruce się zgodził. - Cieszę się. Chce mi się płakać.
- Wiem. Mnie też. - Boże. Nie mogę...
- Hej. - Tak?
Przyjdź do nas dzień wcześniej na kolację szabatową.
- Poznasz moją rodzinę. - Czekaj.
Mogę?
Zatańczyć z synem? Oczywiście.
Nie wyczuwam w tobie bólu.
Właśnie.
To miła niespodzianka.
Może w ten weekend będę ci pozował do obrazu?
Naprawdę?
Pospiesz się i idź do synagogi. Ja skończę gotować.
Spotkamy się na miejscu.
- Radzisz sobie? - Szukam wyciskarki.
Posiekam ręcznie.
Przyprowadzę dziś gościa.
- Kogo? - Kandydatkę do bat micwy.
- Dziecko? - Nie, jest starsza.
Jutro jej ceremonia. Pomyślałem, że to miły gest.
Włączymy ją do społeczności.
To przemiły pomysł. Zapraszamy.
Świetnie.
- Dołożymy nakrycie. - Co to?
Przestań. Niedługo przyjdziemy.
Gdzie posiałam tę wyciskarkę?
- Czemu się zgodziłaś? - A czemu nie?
Miała być tylko rodzina rabina Bruce'a.
- Dziś chodzi o Gabby i Benjamina. - Powiedz mu. Przepraszam.
Już się zgodziłaś. Nie możesz tego cofnąć.
Zobacz, ile mamy jedzenia.
Szabat szalom.
Ja i kantor Ben witamy was na piątkowym nabożeństwie.
Miło nam widzieć nowe twarze. Przychodźcie do nas.
Nasza synagoga to miejsce dla wszystkich, bez względu na wygląd, orientację,
poglądy i tak dalej.
Zacznijmy od Powitania Szabatu.
Zaczniemy od Jedid nefesz.
Jedid nefesz.
Strona 636 w modlitewnikach.
Ty zaśpiewaj.
Chyba przyszli.
- Otworzę. - Nie, ja. Chodź, Benjamin.
- Położę tu. - Judith to miała.
Otworzę. To może być moja uczennica.
- Witamy. - Cześć.
Dobrego szabatu.
- Jak się masz? - Dobrze.
Jak tam?
Wszyscy razem.
- Dziękuję, Cindy. - Wezmę twój płaszcz.
- Zajmiesz się okryciami? - Dzięki.
- Piękna kurtka. - Powieszę...
- Sama zaniosę. - Wezmę.
- Na pewno? - Pójdę z tobą.
- Niech idą. - Dziękuję.
Te drzwi. Trzeba naprawić. Co słychać?
Wszystko dobrze.
- A u ciebie? - Świetnie.
Super.
Zapomniałeś.
- No tak. - Oddaję ci ją.
Nie... możesz...
Przepraszam.
Ja otworzę!
Otworzę, Judith. To do mnie!
W czym mogę pomóc?
Benny zaprosił mnie na kolację.
To Carla. Judith.
- Twoja uczennica. - Carla.
Spodziewałaś się kogoś młodszego.
- Nie. Wejdź. - To moja mama Judith.
Dziękuję za kwiaty.
- Dziękuję za zaproszenie. - Zaprowadzę cię.
Usiądź. Wstawię je do wody.
Rabbi tu jest.
- Rabbi Bruce. - Dobry wieczór.
- Cindy. - To zaszczyt.
- Jutro uroczystość. - Twoja piękna żona?
Tak, to Cindy.
- To moja mama Meira. - Boże!
- Jaki obraz! - Prawda?
- To jego autorka. - Ty go namalowałaś?
- Tak. - Miło mi. Dziękuję.
- Mogę? - Jasne.
- Witamy. - Chcę wam podziękować.
Za zaproszenie.
Nie ma za co.
Macie cudowny dom. Co za zapachy!
- Tak. - Bosko.
- Wyglądasz znajomo. - Wiesz czemu?
Czemu?
Uczyłam Małego Benny'ego muzyki.
- Boże! - W szkole.
- Pani O'Connor. - Miło cię znów widzieć.
- Dziękuję. - Przygotujesz napoje?
- Ale pachnie! - Zaraz będzie kolacja.
To Gabi, a to jej tata rabbi.
- Gabby. - Miło mi.
Boże. Jesteś śliczna.
Jak miło... Muzyka?
- Bardzo elegancka. - Dasz mi kurtkę?
Tak.
Skoczę z tym na dół.
Usiądźmy tu.
- Jedzenie stygnie! - Jak ładnie.
Ben cię oprowadził?
W tej pieśni król Salomon wychwalał kobietę żydowską.
Za to, że ciężko pracuje, by stworzyć wspaniały i kochający dom.
Piękne.
Dziękuję.
- Przepraszam. - Nic się nie dzieje.
Mogę podać białe, ale na razie...
Ja lubię czerwone.
Powiedz ile.
Nie znam tradycji, ale lubię czerwone.
- Szabat. - Ty to namalowałaś?
Tak. To wszystko moje obrazy. Ten jest olejny.
Moje pierwsze prace. Farba nakładana szpachelką.
Raz, dwa...
Użyj mojej serwetki.
Jak pachnie.
Dobrze.
Spójrzcie.
- Urwać kawałek? - Tak i podaj dalej.
Jedzcie.
- Wszyscy są głodni. - Ciepła.
Zanim zaczniemy, chcę zrobić zdjęcie.
- Nie wolno nam. - Bóg nam wybaczy. Stań tam.
Stańcie razem.
Carla też.
- Z drugiej strony. - Może wszyscy...
Też mam pozować?
Nie nachylajmy się, stójmy jak wieżowce.
- Szabat szalom! - Stanę z tyłu.
Smacznego!
Chcę powitać rabina i jego piękną żonę,
a zwłaszcza Gabby.
Lechaim. Dziękuję za zaproszenie.
Cała przyjemność po naszej stronie.
Zajadajcie.
Mamy winegret i sos majonezowy.
- Dziękuję. - Wygląda pysznie.
Wspaniałe.
- Podam chałkę. - Pycha.
Nie rozgotowałam mięsa?
- Dobre. - Idealnie kruche.
- Robię pyszny kugel. - Tak?
Z makaronem.
To przepis cioci Cecil.
- Lepszy niż ten? - Słodki.
- Judith. - Nie!
Nie.
- Ona też robi kugel. - Tak?
Ale słodki, więc z innej kategorii.
- W domu nie gotowałaś. - Co to znaczy?
- Próbowałeś? - Miałam 16 lat.
Nie.
Przygotuj go dla Bena.
Zjem go.
Dobry pomysł.
Przez osmozę.
Syn nienawidził mojej kuchni.
- Majonezowy. - Już rozmawiają o kuglu.
- Wszystko gra? - Zamyśliłem się.
- Chcę wznieść toast. - Proszę.
Wznoszę toast za Gabby,
która wniosła radość do tego domu
i w nasze życie.
Czy to nie cudowne, gdy pojawia się ktoś nowy
- i rozświetla nasz świat? - Tak.
- Za Gabby. - Komu chałki?
- Chcę coś powiedzieć, Judith. - Tak?
Uważam, że jesteś wspaniała...
Pozwoliłaś mi tu pomieszkiwać.
- I generalnie... - Pomieszkiwać?
- To twój dom. - Twój dom jest tam, gdzie ja.
Jest także twój.
PS Dziękuję Carli.
Przede wszystkim nauczyła mnie,
że można być głośnym,
robić bałagan,
być niedbałym
- i wydobywać z siebie muzykę. - Tak.
Każdy wydaje inny dźwięk. Każdy ptak śpiewa inaczej.
Mógłbym wskoczyć do twojego serca i w nim zamieszkać,
gdybyś mi pozwoliła. Jeśli pozwolą mi się stąd wynieść.
Ojej, dziękuję. Boże.
Benny to oddany i troskliwy nauczyciel.
Ty też byłaś mi oddana.
Nauczyciele kochają swoich uczniów.
- Ktoś jeszcze? - Jestem ci wdzięczna.
Gratulacje.
Za twoją bat micwę. Jutro wielki dzień.
- Dziękuję. - Jedzcie.
- Nie mówmy o tym. - Wspaniale sobie poradzisz.
- Myślisz? - Ja swojej nie pamiętam.
Moja odbyła się 1 kwietnia 2006 roku.
- Po konwersji. Prawda, Meira? - Była wspaniała.
- Dziękuję. - Szczerze? Denerwuję się.
Dasz radę. To się czuje.
Od kiedy Benjamin cię przygotowuje?
Od trzech tygodni?
- Tak. - Krótko.
Można odbyć bat micwę po trzech tygodniach nauki?
Ja uczyłam się przez rok.
To był inny układ.
- Mówiłeś, że jest gotowa. - Bo jest.
- To uczciwy człowiek. - Dobry z niego chłopak.
Zgodnie z zasadą trzeba się uczyć przez rok.
To zasada? Nie wiedziałam.
Judith znajduje ukojenie w zasadach.
Zasady porządkują życie.
Powiedziałam mu, że szybko się uczę.
Później o tym pogadamy. Taki mamy układ.
- Ben świetnie uczy. - Jest pewny.
- Są zasady i zwyczaje. - To prawda.
- Zwyczaje i zasady. - Ma chłonny umysł.
Inteligentna dorosła...
Ja też miałam bat micwę jako dorosła. Miałam 35 lat.
Widzę, co osiągnęła.
- Darowizna. - Ciekawe, jak działa mózg.
Może to dlatego, że uczysz się i nauczasz.
- To się łączy. - Świetna obserwacja.
- To naprawdę... - Potrzymasz?
- ...piękny dom. - Dziękuję.
Ogromny.
Później cię oprowadzimy.
Gabby już widziała.
Ben by mnie nie okłamał, gdyby uważał, że nie jestem gotowa.
- On... - Wierzę.
Mieszkasz w mieszkaniu czy domu?
W małym domu w dzielnicy artystycznej.
To daleko.
Spory kawał.
Pracuję w nieruchomościach. Pomogę ci znaleźć coś bliżej centrum.
Lubię tam mieszkać.
- Tak? - Uwielbiam.
- To spokojne miejsce. - Byłeś u niej?
Tak. Często... Czasem organizujemy tam lekcje.
- Sporo pracowaliśmy. - To normalne?
- Muszą się skupić. - Jest inaczej.
Przyspieszony kurs.
To niekonwencjonalne.
Wiecie, że można dostać bezglutenową chałkę?
Nie chodzi o toast.
Rozluźnijmy atmosferę. Może głuchy telefon?
Ja coś mówię.
Na koniec sprawdzamy czy wyszło to samo.
- Szepczemy? - Jaka jest nagroda?
Wymyślimy nagrody.
- Nie ma nagród. - Zagrajmy.
Powiem ci coś szeptem.
Nagrodą jest świadomość, że drużyna nie przekręciła hasła...
Właśnie.
Tak. Rabbi Bruce.
Kto zaczyna?
Powtórz.
Nie można.
- Tylko raz. - Rozmawiajcie.
Obym się nie pomyliła.
Zielona fasola jest dziwna.
Ziarenka są w środku.
Podać wam coś?
Do mnie.
Blisko. Gotowi?
Powiedz, co powiedziała i jakie było oryginalne hasło.
Dobrze.
„Kocham cię, lodowy rożku”.
- Tak powiedziałam. - To właśnie usłyszałam.
- Bardzo blisko. - Co powiedziałeś?
- Zgadliśmy? - Nie to.
Jak brzmiało początkowe zdanie?
„Kocham cię, Carlo Kessler, lodowy rożku”.
Co usłyszałaś?
Tego nie było.
„Kocham cię, lodowy rożku”.
Chyba...
- Tak było? - Zgubiła się ważna fraza.
- Kochasz lodowe rożki. - Zabawne.
Słyszymy to, co chcemy usłyszeć.
To tylko zabawa.
O, tak.
- Dolać komuś wina? - Słucham?
Dziecięca zabawa.
Kocham cię, Carlo Kessler, lodowy rożku.
Kiedy byłeś malutki,
rabin rozmawiał z dziećmi.
To było nabożeństwo o plotkach
i o tym, jakie są niebezpieczne. Wyjął tubkę pasty do zębów,
na bimie położył kartkę.
Wycisnął na nią całą pastę z tubki.
Kazał podchodzić dzieciom i mówił:
„Umieśćcie pastę z powrotem w tubce”.
To niemożliwe. To samo powiedział o plotkach.
Istnieje podobna przypowieść o piórach w poduszce.
Rozlatują się na wszystkie strony.
Jest różnica.
Dziękuję rabinowi za pomoc.
Mały Ben i Duży Bruce.
Masz wspaniałą córkę.
- Dziękuję. - I...
Chcę też powiedzieć...
że ciężko znaleźć kogoś,
kto nadaje sens twojemu życiu.
Kto umie przywrócić wiarę, która niemal zanikła.
Zobaczyć świat oczyma tej osoby.
- Słuchaj go. - Nowymi oczyma.
Przestań.
I...
nie sądziłem...
że jestem zdolny...
cię pokochać, Carlo.
Kocham cię.
Co ty robisz, Benjaminie?
- Benny. - Zakochałem się w Carli.
- Co to znaczy? - Że ją kocham.
Chyba, kurwa, żartujesz?
Co masz na myśli...
Co ma na myśli?
Ty też go kochasz? Jesteście zakochani?
Komu babki? Nie jedliśmy deseru.
Za nauczycieli i uczniów.
Ty go do tego skłoniłaś?
Byłaś jego nauczycielką.
- Przepraszam... - Więc go uwiodłaś?
- Co? - Boże.
- Słucham? - Uwiodła go w szkole.
A teraz ją kochasz?
Że to niby jakiś plan?
Od dziecka wszystkich kochał.
Ma wielkie serce. Zawsze...
Nie wiem, o czym on mówi.
- Jesteś szczęśliwy? - Tak!
Jestem!
- Wiemy. - Niesamowite!
Wszystko w porządku?
Totalnie. Bardzo się cieszę.
Śmiejesz się.
Śmiejesz się czy płaczesz?
- Co się dzieje? - Przestań ją zawstydzać.
- Zostaw ją. - Miała trudny rok.
Nic mi nie jest.
Zawiodłeś mnie.
To niewłaściwe.
Każdy może kochać każdego,
ale nie wtedy, gdy udaje,
że kocha kogoś innego.
Co ty... Nic nie zaszło.
- Nic się nie stało. - On cię zwodzi.
Nie mieliśmy pojęcia.
- Ma wielkie serce. - W porządku.
Miłości się nie wybiera.
- Jesteś w nim zakochana? - Boże, ja...
- Nie musisz odpowiadać. - Ty coś wyznałeś,
- a ona nie musi? - Oświadczyłem.
- Przepraszam. - Oświadczyłem.
Niech ona też oświadczy.
Przepraszam. Muszę to przemyśleć.
Potrzebuję czasu.
Muszę iść.
Benny?
Dziękuję za zaproszenie.
Jaki on przystojny.
- Podać...? - Kocham cię.
Ja też cię kocham, ale jestem zdezorientowana.
- Jesteś...? - Chryste!
- Co ty wyprawiasz? - Porozmawiajmy o tym.
- Nie mówisz poważnie. - Niedobrze mi.
Mówisz serio?
To właśnie mój Benny. Facet, który...
Zaczekaj.
- Muszę iść. - Miłuje życie.
Jutro jej bat micwa!
- Zobaczymy. - Jak to?
- Dzięki, że przyszłaś. Chyba. - Jeszcze porozmawiamy.
To jakiś dom wariatów. Boże!
- Przestań! - To miała być taka miła...
Carla.
...kolacja szabatowa z rabinem i jego rodziną.
- Meira. - Carla!
Niech ktoś ją odprowadzi.
- Przepraszam. - Siadaj, Meira!
Odprawisz jej bat micwę, prawda?
Jak? Poważnie...
Carla!
Drzwi się zatrzasnęły!
- Benny, tu mama. - Teraz się zamknęły?
Kocham cię, Carla!
- Mamo! - Też cię kocham, skarbie.
- Otwórz drzwi. - Nie mogę!
Mamy siekierę?
- Wyważymy? - Pomyśl wreszcie o kimś innym.
Leć do niej, Ben!
Nic ci nie jest.
Tak sobie myślę...
Musimy dziś odprawić moją bat micwę.
Ale...
raczej nie zaproszą mnie do synagogi.
Pierwszą bat micwę odprawiono w domu.
Wiesz to ode mnie.
To twój dom.
Za mną. Nie potknij się.
Ostrożnie.
Strome podejście.
- Jesteś? - Tak.
Jak pięknie.
Spójrz, jak cudnie.
Może tam?
- Tu? - Tak.
Carlo...
rozpoczynasz kolejny rozdział życia.
Od teraz
to, co robisz i kim jesteś
zależy tylko od ciebie.
Amen.
Dziękuję, Ben.
Amen.
Co powinniśmy teraz zrobić?
Tradycyjnie odbyłoby się przyjęcie.
Przyjęcie.
Zróbmy przyjęcie.
Dobrze.
Tłumaczenie napisów: Maria Borzobohata-Sawicka