Drama مترجم: آرین
‫وقتی قرار شد تو مدرسه یه انشا از ‫دید یه «شیء» بنویسن،
‫نورا بدون معطلی خونه‌ی ‫خونوادگیشون رو انتخاب کرد.
‫اون توی انشاش از ‫شکمِ غُرغُروی خونه نوشت...
‫که زیر قدم‌های خودش و خواهرش ‫به صدا در میومد.
‫خونه‌ای که چهارچشمی مراقبشون بود
‫وقتی دزدکی از بین نرده‌ها رد می‌شدن،
‫تا برسن به خیابون، ‫جایی که دیگه از دید خونه خارج می‌شدن.
‫نورا با خودش فکر می‌کرد که آیا خونه ‫ترجیح میده خالی و سبک باشه،
‫یا سنگین و پر التهاب؟
‫آیا پارکت‌های کفِ خونه ‫از لگدمال شدن خوششون میاد؟
‫آیا دیوارا قلقلکی‌ان؟
‫ممکنه خونه هم دردش بگیره؟
‫نورا فکر می‌کرد احتمالا
‫خونه ترجیح میده پُر باشه.
‫آخه قبل از اونا،
‫چندین نسل آدم و حیوون ‫تو این خونه زندگی کرده بودن.
‫جدِ بزرگش توی همون اتاقی مرده بود...
‫که مادربزرگش توش به دنیا اومده بود،
‫و پدر و مادرش حالا اونجا می‌خوابیدن.
‫خونه به خاطر یه تَرَک قدیمی لرزش داشت...
‫تَرَکی که موقع ساختنش ‫یعنی یه قرن پیش، ایجاد شده بود.
‫نورا نوشت که خونه ‫در حال نشست کردنه،
‫اما به صورت آهسته.
‫تموم اون سال‌هایی...
‫که خونواده‌ش اونجا زندگی کردن،
‫در مقابل این فروپاشی تدریجی
‫لحظاتی کوتاه محسوب می‌شدن.
‫وقتی انشاش رو دوباره ‫پیدا کرد، تعجب کرد.
‫از اینکه واژه‌ی «سروصدا» رو برای ‫توصیف دعواهای پدر و مادرش انتخاب کرده.
‫با اینکه خونه سروصدا رو دوست نداشت،
‫از سکوت هم متنفر بود.
‫بعد از اینکه پدرش رفت، ‫خونه ساکت شد.
‫دیگه صدای دعوای ‫پدر و مادر تو خونه نمی‌پیچید.
‫ولی نورا دلتنگِ بقیه‌ی ‫صداهای پدرش شده بود.
‫معلمش عاشقِ انشاش شد،
‫پدرش هم همینطور.
‫به سرش زد که همین متن رو انتخاب کنه
‫برای آزمونِ ورودیِ بازیگریش.
‫ولی بعدش که نگاه کرد، ‫به نظرش متن بی‌احساسی اومد.
‫آخر سر، مونولوگِ نینا در ‫نمایش «مرغ دریایی» رو اجرا کرد.
‫«من یه مرغ دریایی‌ام. نه. نه. ‫من یه بازیگرم.»
‫ارزشِ احساسی
‫نورا؟
‫- نورا؟ در رو باز می‌کنی؟ ‫- نمی‌تونم، از پسش برنمیام.
‫- نورا، باز کن! ‫- یه لحظه بهم مهلت بده.
‫جونِ من باز کن!
‫خوبی؟
‫آره فقط دارم متنم رو ‫یه دور دیگه می‌خونم.
‫متنت رو که بلدی.
‫- بار اولت که نیست. ‫- این دفعه فرق داره.
‫نمی‌تونم. نمی‌کشم.
‫بیا یه نفس عمیق بکشیم. ‫میخوای با هم نفس بکشیم؟
‫منو نگاه کن.
‫فقط نفس بکش.
‫با من نفس بکش.
‫با این لباس کوفتی نمی‌تونم.
‫مسئول لباس درستش می‌کنه، ‫بیا بریم.
‫بیا دیگه.
‫- تشنمه، آب ندارم. ‫- پایین آب میخوری.
‫این وضعیت غیرقابل تحمله.
‫پنج دقیقه تأخیر داریم.
‫نگران نباش.
‫ببرش روی صحنه، حل میشه.
‫داره باز میشه.
‫نه، خوبه.
‫ببین، می‌تونی...
‫یه چیزی لازم دارم، میای؟
‫الان؟ ‫من استرس دارم.
‫من نیاز دارم... باید...
‫یه چیزی لازم دارم.
‫- وقت نداریم. ‫- چرا داریم.
‫- تمومش کن. ‫- هنوز وقت هست.
‫- جدا میخوای... ‫- بزن تو گوشم.
‫- یه چکِ کوچولو، که حالم بیاد سر جاش. ‫- نه.
‫نمی‌تونم برم رو صحنه.
‫خوبه؟
‫رو اعصابی!
‫- بس کن! ‫- نفسم بالا نمیاد!
‫نکن این کارو!
‫کمکم کن!
‫لباسو پاره می‌کنی!
‫صبر کن!
‫اینگوار؟
‫۲۰ ثانیه.
‫آماده‌ای؟
‫ما آماده‌ایم.
‫آره.
‫گوش کنید!
‫شما قول دادید منو نجات بدید.
‫اما فرستادینم روی هیزم‌های آتش!
‫من بچه‌های شما رو پناه دادم...
‫با این حال شما علیه من شهادت دادید!
‫باید میدادیم یه کترینگ کارا رو بکنه.
‫- خیلی استرس داره. ‫- بیخیال بابا.
‫چیزی نیست، اوکیه.
‫- مامان، می‌تونم یکم کیک بخورم؟ ‫- اگه دلت می‌خواد.
‫من همین الان بهش گفتم نمی‌تونه.
‫تا خرخره خورده.
‫خواهش می‌کنم؟
‫اول یه چیز درست حسابی.
‫چه سخنرانی توپی کردی!
‫از طرف هر دوتامون حرف زدم.
‫مامانت خیلی بهت افتخار می‌کرد، ‫مدام ازت حرف می‌زد.
‫سیسلِ عزیزم...
‫خیلی وقتا منو می‌برد تئاتر ملی.
‫اینجا جاییه که مادربزرگ قبل از مریضیش، ‫بیماراش رو میدید.
‫باهاشون حرف می‌زد تا کمکشون کنه. ‫یا بهتر بگم، اونا حرف می‌زدن.
‫رازهاشون رو می‌گفتن.
‫و من، وقتی کوچیک بودم،
‫از طریق دریچه بخاری ‫به حرفاشون گوش میدادم.
‫اجازه داشتی این کارو بکنی؟
‫نه، ولی کسی نمی‌دونست.
‫خیلی وقت از اون موقع گذشته...
‫آدم می‌مونه باید تسلیت بگه
‫یا تبریک.
‫ما همیشه با هم خوب بودیم.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫بابا اومده.
‫- می‌دونستی؟ ‫- نه.
‫ولی من دعوتش کردم.
‫سلام بابا.
‫پس اینجایید! ببخشید منو.
‫سلام عزیزای دلم.
‫- اریک رو ندیدی؟ ‫- نه، مگه اینجاست؟
‫نیومدی کلیسا.
‫روم نشد بیام.
‫کلیسا دیگه چرا؟ ‫واسه ما عارف شده بود؟
‫نه.
‫اینجوری قشنگ‌تره.
‫واقعاً...
‫واقعاً غم‌انگیزه.
‫مادرِ فوق‌العاده‌ای بود. ‫خیلی زیبا بود...
‫زیبا؟
‫به زیباییِ شما.
‫تازه خیلی هم باهوش بود!
‫همیشه حق با اون بود.
‫به پدربزرگ سلام کن.
‫سلام مردِ بزرگ!
‫سلام!
‫روز بخیر.
‫این «اِون»ـه.
‫معلومه که اِون رو می‌شناسم.
‫ما رفیقای قدیمی هستیم.
‫چقدر بزرگ شدی!
‫- تو کلاست از همه قد بلندتری؟ ‫- فکر نکنم.
‫نیستی؟
‫حسابی شیطونی می‌کنی؟
‫یا نه؟
‫بفرما.
‫داشتم بهت فکر می‌کردم.
‫این چیه؟
‫بلندگوهامن.
‫حالت خوبه؟
‫آره، چطور؟
‫دلم می‌خواد قبل اینکه برم، ببینمت.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫نمی‌تونی همین الان بگی؟
‫اینجا نه.
‫وقتشه که با هم حرف بزنیم.
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫فردریک با تویوتاش منو می‌رسونه.
‫امیدوارم توهم برِش نداشته باشه...
‫که من الان به یه بابا احتیاج دارم.
‫یا بخواد دلداریم بده.
‫به هر حال داره تلاششو می‌کنه.
‫برای اونم آسون نیست.
‫لطفا ازش بپرس ‫می‌خواد با خونه چیکار کنه.
‫منظورت چیه؟
‫خونه مالِ اونه.
‫جدی؟
‫دادش به مامان، ولی ‫هیچوقت چیزی رو امضا نکردن.
‫راستش رو بخوای، ‫ما روی پول خونه حساب کرده بودیم.
‫خودت باهاش حرف بزن.
‫هیچوقت دلت نمیاد ناراحتش کنی.
‫اینجوری فکر می‌کنی؟ باشه.
‫عمرا.
‫- معلومه که دلت نمیاد. ‫- نه خیر.
‫سرحال بنظر میای.
‫چی می‌خوری؟
‫یه قهوه کافیه.
‫- چیز دیگه؟ ‫- نه.
‫یه قهوه برای این خانم جوانِ زیبا.
‫- یه قهوه؟ ‫- بله لطفا.
‫شما چیزی لازم ندارید؟
‫همینکه شما سرو کنی کافیه.
‫فکر می‌کنه ما باهمیم.
‫نگرانتم...
‫خودت چطوری؟
‫خیلی خوبم، خیلی خبرا هست.
‫در جریان فستیوال آثارم ‫توی فرانسه هستی؟
‫نه، از کجا باید بدونم؟
‫ولی مهم‌تر از اون، ‫قراره یه فیلم بسازم.
‫یه‌وقت از پا نیوفتی
‫بهترین فیلمناممه.
‫مایکل هم همینو میگه.
‫مایکل هنوز تهیه‌کنندگی می‌کنه؟
‫میگه دوباره دارم مد میشم.
‫مستندم داره همه جا پخش میشه.
‫دوباره رو دور افتادم.
‫می‌خواستی در مورد یه چیزی ‫باهام حرف بزنی؟
‫آره.
‫فیلمم داستانِ...
‫یه زن جوانه، یه مادرِ جوان، و...
‫میخوام نقش اول رو تو بازی کنی.
‫این نقش رو برای تو نوشتم.
‫تو تنها کسی هستی ‫که می‌تونه اجراش کنه.
‫مرسی
‫ولی تو که هیچوقت بازیِ منو ندیدی.
‫چرا، چند باری دیدم. ‫تو نمایش «مده‌آ» دیدمت.
‫وسط نمایش فلنگو بستی رفتی.
‫من تئاتر دوست ندارم.
‫دکورش هم زشت بود.
‫ولی تو خوب بودی.
‫من تو دو دقیقه می‌فهمم ‫عیار یه بازیگر چقدره.
‫این نقش از هر نظر ‫برات خوبه.
‫خیلی بیشتر بهت میاد
‫تا این نمایش‌های زپرتی که جلوی ‫یه مشت بازنشسته اجرا می‌کنی.
‫این یه نقش سینماییِ واقعیه.
‫حتی ممکنه بخاطر من ‫فروش فیلمت بیشتر بشه.
‫سریالم خیلی خوب گرفت.
‫آره، این می‌تونه کمک کنه.
‫با مایکل حرف زدم.
‫مطمئنه که سرمایه‌گذار پیدا می‌کنیم.
‫قراره تو خونه خودمون ‫فیلمبرداری کنیم.
‫تو خونه‌ی ما؟
‫آره، عالی میشه.
‫رو من حساب نکن.
‫سریالت بدون تو هم کارش راه میفته.
‫فیلمبرداری تموم شده.
‫تو سطحت بالاتر از این حرفاست.
‫مگه دیدیش؟
‫آره، معلومه.
‫خب نظرت چیه؟
‫مهم نیست.
‫من خیلی مشتاقم نظرت رو بشنوم.
‫بحث سلیقه من نیست، ‫به اندازه کافی بصری نیست.
‫آدم نه صورتت رو می‌بینه ‫نه نگاهت رو.
‫ولی مهم نیست، ‫چون مردم رو سرگرم می‌کنه.
‫نه فقط نظر توئه که برام مهمه.
‫مشکل اینه که ‫اون نقش مصنوعیه.
‫این نقشی که بهت پیشنهاد دادم
‫باعث میشه بترکونی.
‫ما با هم کار نمی‌کنیم بابا.
‫ما حتی نمی‌تونیم ‫دو کلمه با هم حرف بزنیم.
‫حداقل بخونش، بعد بهت زنگ می‌زنم.
‫دیگه به من زنگ نزن!
‫تابلوئه که مستی.
‫فقط نگرانتم...
‫بیجا کردی نگران منی!
‫حداقل بخونش!
‫که چی بشه؟
‫تهش قراره کنسل بشه.
‫بشین همینجا.
‫از جات تکون نخور.
‫من موقعِ فیلم کنارتون نشسته بودم
‫و وقتی شما رو نگاه می‌کردم
‫متوجه شدم ‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفته بودید.
‫بله...
‫ببخشید...
‫حدودا ۲۰سال پیش بود که ‫این فیلم رو دیدم.
‫و خاطرات خیلی زنده‌ای دارم،
‫خیلی دقیق از اون دوران...
‫از فیلمبرداری،
‫از تیم.
‫من با دوستام فیلم می‌سازم.
‫ما مثل یه خونواده‌ایم.
‫فکر کنم این قضیه در مورد این فیلم ‫بیشتر صدق می‌کنه، نه؟
‫منظورتون دخترم اگنس هست؟
‫اون کسیه که نقش آنا رو بازی می‌کنه.
‫فقط یه سؤال نهایی دارم
‫فقط هم سوال من نیست.
‫شما از ۱۵ سال پیش که فیلم «لدیل» رو ساختید ‫دیگه فیلمی نساختید.
‫آیا قراره بازم فیلمی از گوستاو بورگ ببینیم؟
‫خیلی امیدوارم!
‫منم همینطور. ‫خیلی ممنون، آقای بورگ.
‫گوستاو!
‫ببخشید. ‫ریچل کمپ رو می‌شناسید؟
‫اون عاشق فیلمتون شد و خیلی دوست داره ‫با شما شام بخوره.
‫تو هتل اکسلسیور هست.
‫می‌شناسیدش؟
‫تمام هزینه‌ها هم با فستیوال هستش.
‫مراسم خصوصیه.
‫گوستاو بورگ!
‫مرسی که اومدید!
‫میرم یه صندلی بیارم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫فیلمتون
‫خیلی روم تأثیر گذاشت.
‫شاهکاره.
‫فیلم زیبایی بود.
‫ممنون.
‫- استثنایی. ‫- فوق‌العاده.
‫اکران خودتون چطور بود؟
‫خوب پیش رفت.
‫اکرانش ترکوند.
‫مخاطبا هم از فیلم خوششون اومد ‫هم از ریچل.
‫پاییز میاد بیرون، از دستش ندید.
‫- چطوری انجامش بدم؟ ‫- بیارش پایین.
‫آرزوی من اینه که فیلمایی ‫مثل فیلمای تو بسازم.
‫امروز فهمیدم...
‫هیچوقت همچین فیلمی ندیده بودم.
‫واقعاً منو گرفت.
‫واقعاً...
‫تکونم داد.
‫ممنون.
‫یه مدتیه که دلم می‌خواد یه استراحتی بکنم.
‫ولی همینجوری پروژه پشتِ پروژه برمیدارم...
‫نقش‌ها بد نیستن،
‫ولی خودم رو توشون پیدا نمی‌کنم.
‫خب ردشون کن!
‫سم قاطی می‌کنه ‫اگه همه چی رو ول کنم به امون خدا.
‫و خب حق هم داره.
‫گور بابای سم!
‫این زندگی خودته.
‫شما چی؟
‫پروژه‌ای دارید که روش کار کنید؟
‫نه. فکر می‌کردم دارم، ولی...
‫بودجه‌اش جور نمیشه؟
‫یه همچین چیزی.
‫ایشون شما رو تا هتل می‌رسونن.
‫ممنون.
‫- از آشنایی باهاتون خوشحال شدم. ‫- منم همینطور.
‫ریچل!
‫جناب!
‫ریچل گوشیت دستمه!
‫مگه نباید بری؟
‫داری بیرونم می‌کنی؟
‫قبل از اینکه بری تو فازِ...
‫بغل و نوازش.
‫بغل دوست نداری؟
‫چرا، بغل دوست دارم.
‫می‌ترسی؟
‫از صمیمیت؟
‫انگار برات آسون نیست.
‫اتفاقا هست.
‫هیچ مشکلی با متاهل بودنت ندارم.
‫اینجوری لازم نیست فکر کنم ‫کسخل این رابطه منم.
‫خیلی به خودت سخت می‌گیری
‫چقدر دیوونه‌ای؟
‫از ۱ تا ۱۰۰؟
‫۸۰.
‫- ۸۰. ‫- ۲۰ درصدش مونده...
‫این بخشِ ظاهری قضیه‌ست.
‫با مدیر تئاتر حرف زدی؟
‫بهم پیشنهاد کرد...
‫برم پیش روانپزشک.
‫خوبه!
‫- چرا که نه؟ ‫- اینو نگو!
‫نه، ولی راستش تو ‫یه کم فوبیا داری.
‫من می‌تونم کمکت کنم مدیریتش کنی.
‫لازم نیست انقدر دراماتیکش کنی، ‫فقط یه بار اتفاق افتاد...
‫مجبور شدم بزنم تو گوشت.
‫راست میگی.
‫متأسفم.
‫خیلی محکم بود...
‫می‌تونی شکایت کنی.
‫- قول میدم هیچوقت این کارو نکنم. ‫- دمت گرم.
‫من خودمو یه کم زیادی ‫خوب می‌شناسم.
‫- من پیش روانپزشک نمیرم. ‫- ولی باید بری!
‫- نه. ‫- چرا؟
‫مادرم... روانپزشک بود.
‫قرار نیست بری پیش مادرت که.
‫یه بار دیگه بوسم کن.
‫باشه، ولی...
‫کارمون تمومه.
‫- تا فردا. ‫- تا فردا.
‫رفتن روی صحنه،
‫یه چیزِ غریزی نیست.
‫کل بدنت تو حالت هشداره، ‫مخاطب داره نگات می‌کنه...
‫نمی‌تونی مخفی بشی.
‫ولی همه‌ش ترس نیست؟
‫نه، من عاشقشم!
‫در واقعیت...
‫اون احساسِ سرخوردگی ‫و خشم می‌کنه،
‫احساس بی‌عدالتی می‌کنه ‫چون مجبوره همه چی رو به دوش بکشه.
‫اگه متهم به ترسو بودن بکنش،
‫به خاطر اینه که خودشم ترسوئه ‫و نمی‌تونه تحملش کنه.
‫چیزی که بیشتر از همه دوست دارم،
‫اینه که برم تو جلدِ یه شخصیت،
‫دیدگاهش رو بگیرم،
‫احساساتش رو.
‫تبدیل شدن به یه آدمِ دیگه،
‫در مورد احساسات خودم ‫بهم آرامش میده.
‫دلت نمی‌خواد خودت باشی؟
‫اینو تو میگی.
‫مامان چی می‌گفت؟
‫جر زدی، برگرد عقب!
‫نه، نه انقدر دور.
‫نه، صبر کن! همینجا!
‫دوست‌پسر داری؟
‫نه، نه واقعا.
‫دلت نمی‌خواد داشته باشی؟
‫چرا.
‫ولی همیشه آسون نیست.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫وقتی بزرگ شدم با هم ازدواج می‌کنیم.
‫خیلی لطف داری که اینو میگی، ‫ولی نمیشه.
‫می‌دونم.
‫تو هم خوابت برد؟
‫نه.
‫خیلی بانمکه!
‫بهم پیشنهاد ازدواج هم داد.
‫مبارکه.
‫از این چیزا هر روز پیش نمیاد.
‫چند دقیقه پیش، ‫وقتی داشتیم از پارک
‫برمی‌گشتیم، نگام کرد
‫و گفت: «من تو رو می‌بینم.»
‫اینو از کجا آورده؟
‫نمی‌دونم.
‫تو هم اینو میگی؟
‫- حتماً تو مدرسه شنیده. ‫- تو مدرسه میگن «من تو رو می‌بینم»؟
‫- خوبی؟ ‫- ببخشید
‫چیزی شده؟
‫خوبم. الان میرم خونه.
‫صبر کن.
‫همه چی درست میشه.
‫مطمئنی؟
‫مطمئن؟ چیزی نشده؟
‫ببخشید.
‫همه چی مرتبه؟
‫آره.
‫بنظرت... ممکنه دوباره اون کارو بکنه؟
‫نه، فکر نکنم.
‫فقط یکم احساس تنهایی می‌کنه.
‫نگرانت می‌کنه؟
‫یکم.
‫سلام.
‫حسِ عجیبیه.
‫وقتی مامان مریض شد، ‫یه مدت فکر می‌کردم که
‫خونه رو بردارم تا ‫با اِون و اریک اینجا زندگی کنیم.
‫- دوست داشتی اینجا زندگی کنی؟ ‫- نه.
‫بعدشم پولمون نمی‌رسید بخریمش.
‫من همه اینا رو
‫تفکیک کردم، ‫اینا همه‌ش کاغذ باطله‌ست.
‫به هر حال ممنون، ‫کار بزرگی کردی.
‫لطف بزرگی بود.
‫هر چی رو نمی‌خوای بنداز دور.
‫تو هیچی نمی‌خوای؟ ‫چیزای قشنگی هم هست.
‫که ارزش معنوی دارن.
‫می‌تونی یه نگاهی بندازی.
‫این گلدون رو برمیدارم.
‫خیلی قشنگه.
‫چون من می‌خوامش؟
‫نه. اگه می‌خوای بردارش.
‫نه، ایده اینه که، ‫به توافق برسیم.
‫پس من برمیدارم.
‫یادت نره زیر گاز رو خاموش کنی!
‫چقدر قراره اینجا بمونه؟
‫چیزی نگفته.
‫اومده اینجا کارای فروش رو انجام بده؟
‫دقیق نمی‌دونم.
‫ساعت ۲ میرسه، ‫می‌تونی از خودش بپرسی.
‫فکر نکنم، نه.
‫تا کی میخوای نادیده‌ش بگیری؟
‫سعیمو می‌کنم.
‫منم فکر می‌کردم اومده ‫که کارای فروش رو راست و ریس کنه.
‫ولی یه پروژه دستش داره.
‫چی؟
‫پروژه خوبیه. ‫قراره یه فیلم جدید بسازه.
‫چه فیلمی؟
‫همونی که بهت پیشنهاد داد.
‫فیلم من؟ نقشی که ‫برای من نوشته بود؟
‫آره، نقشی که ردش کردی.
‫بودجه‌اش جور شد؟
‫آره فکر کنم.
‫فکر کنم می‌خواد باهات ‫در موردش حرف بزنه.
‫پرسید که تو هم هستی یا نه.
‫خودشه؟
‫آره.
‫برگام! اون ریچل کمپ نیست؟
‫لعنتی!
‫صبر کن، نورا!
‫وایسا دیگه!
‫هیچی عوض نشده.
‫خوشحال شدم دوباره دیدمتون.
‫یه کافه هست که۲دقیقه با اینجا فاصله داره.
‫وقتی کارمون تموم شد ‫ریچل تماس می‌گیره.
‫نورا هست؟
‫نه، باید می‌رفت.
‫این دخترمه اگنس.
‫- سلام. ریچل هستم. ‫- از دیدنتون خوشبختم.
‫منم خیلی خوشحالم.
‫شما هم تو کار فیلم هستید؟
‫گاهی وقتا برام تحقیق می‌کنه.
‫من تاریخ‌دانم. ‫تو دانشگاه.
‫ببخشید، لکنت دارم.
‫نمی‌شناسیش؟
‫تو فیلم من نقش آنا رو بازی کرد.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫آهان البته!
‫آنا!
‫آره، شناختمتون.
‫میشه یه سلفی بگیریم؟
‫- چرا که نه؟ ‫- من فن شمام!
‫ممنون.
‫اینجا ایستاده و داره
اون اینجاست و داره با پسرش حرف می‌زنه
این صحنه آخره، پایان داستان
داره براش یه چیزی می‌پزه بخوره این کار براش مهمه، مثل آخرین محبتِ مادرانه
‫قبل از اینکه بره بغلش می‌کنه.
‫درست لحظه‌ای که در بسته میشه، ‫حالتِ صورت زن عوض میشه.
‫آدم حس می‌کنه خیالش راحت شده. ‫متوجهی؟
‫پسره باید بره پیش پدرش، ‫زن دیگه عجله‌ای نداره.
‫اینجا یه طناب لباسه... ‫اسمش چیه؟
‫بند رخت.
‫- یه بند رخت. ‫- همینطوره.
‫بعد میره تو اتاق ‫و همه چی رو میذاره سر جاش.
‫ناگهان...
‫صدای باز شدنِ یه در رو می‌شنوه.
‫دنبالم بیا.
‫پسرشه.
‫پرچم نروژش رو جا گذاشته.
‫آره، چون هفدهمِ مِیه، ‫روز ملی شماست.
‫بهت گفتم که این یه سکانس-پلانه؟
‫یه برداشت بلند؟ کلِ صحنه؟
‫کلِ پایان‌بندی تو یه شات گرفته میشه.
‫بدون کات.
‫هماهنگیِ کاملِ زمان و فضا.
‫بعدش...
‫پسره خشکش می‌زنه، ‫زل می‌زنه به مادرش.
‫یه چیزی درست نیست، ‫ولی نمی‌دونه چی.
‫اما پرچمش رو
‫قاپ می‌زنه و میدوه میره.
‫زن میاد اینجا تا مطمئن بشه،
‫که این دفعه، پسره واقعاً رفته.
‫صدای بسته شدنِ در حیاط رو ‫پشت سرش می‌شنویم.
‫دوربین روی زن میمونه.
‫و اینجاش حیاتیه.
‫حسی که توی صورتشه.
‫داره به چی فکر می‌کنه؟
‫دقیقا.
‫بعد برمی‌گرده عقب.
‫اینجا همون جاییه که کارو تموم می‌کنه؟
‫آره.
‫وزنش رو تحمل می‌کنه؟
‫برای مادرم که تحمل کرد.
‫مادرت؟
‫دقیقا همینجا؟
‫آره.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫نه!
‫با همین چهارپایه.
‫همین چهارپایه؟
‫رفت بالای همین.
‫اما ما صحنه رو نمی‌بینیم.
‫شات با بسته شدنِ در پشت سرش تموم میشه.
‫ما فقط صداش رو می‌شنویم.
‫بعد دوربین میکشه عقب.
‫چرا بعد از اون ماجرا ‫از این خونه نرفتید؟
‫ما رفتیم.
‫رفتیم سوئد، پدرم سوئدی بود.
‫میخوام که در موردش برام بگی.
‫این زن توی فیلمنامه ‫همون مادرم نیست.
‫ولی اونا میذارن من انجامش بدم؟
‫آره، آره، می‌دونم.
‫خوب میشه.
‫ریچل پایه‌ست.
‫بهش گفتم که این چهارپایه
‫تو خودکشیِ مادرم استفاده شده بود.
‫چهارپایه ایکیا؟
‫این منم؟
‫واقعا خودمم؟ ‫با این فکرها، با این شب‌بیداری‌ها؟
‫نمی‌تونم قبول کنم.
‫که این واقعا منم.
‫ما قبلاً در موردش حرف زدیم.
‫دیگه خودت رو نمی‌شناسی؟
‫نه.
‫سال‌های سال پیش،
‫اتاقِ مشاوره، ‫یه کتابخونه بود.
‫اغلب مواقع خالی بود،
‫و کارین، دختر بزرگ خانواده،
‫دوست داشت اونجا با دوستاش ‫قرار بذاره و موزیک گوش بدن.
‫در طول جنگ، ‫کارین به نیروهای مقاومت پیوست.
‫یه عصر پاییزی در سال ۱۹۴۳،
‫شبه‌نظامی‌ها اومدن و دستگیرش کردن.
‫دو سال زندانی بود.
‫هیچوقت دلش نمی‌خواست دورانش ‫در اردوگاه گرینی رو به یاد بیاره.
‫اونجا می‌تونی گوش بدی.
‫بعد از آزادی، کارین ازدواج کرد
‫و برگشت به خونه پدریش.
‫اون در سال ۱۹۵۱
‫گوستاو رو به دنیا آورد.
‫سال‌ها بعد، وقتی گوستاو فیلمساز شد
‫دوست داشت بگه
‫«هیچ چیز زیباتر از سایه‌ها نیست.»
‫بعد دوباره خونه‌ی ‫کودکیش رو جلوی چشمش دید.
‫خواهر کوچکترِ کارین، ادیث،
‫خونه رو با دوستش لیلیان تحویل گرفت.
‫ادیث دلش بچه نمی‌خواست، ولی
‫هر تابستون گوستاو رو ‫پیش خودش نگه می‌داشت.
‫وقتی شکایتی می‌شد، ‫ادیث صدا رو می‌برد بالا.
‫مطمئن بود که کارِ یکی از همسایه‌ها بود
‫که خواهرش رو به شبه‌نظامی‌ها لو داده بود.
‫بعد از مرگِ خاله‌اش
‫گوستاو خونه رو به ارث برد.
‫سال ۱۹۸۶ برگشت و نقل مکان کرد
‫به چاردیواری که بارِ خاطرات رو ‫به دوش می‌کشیدن.
‫دو روایت متفاوت از آشناییِ
‫گوستاو و همسرش سیسل وجود داره.
‫سیسل می‌گفت گوستاو ‫به خاطر بی‌خوابی اومده بود پیشش.
‫اون نتیجه گرفته بود که ‫بازگشت به این خونه
‫برای گوستاو پیچیده‌تر از اونی بوده ‫که بخواد اعتراف کنه.
‫روایتِ گوستاو فانتزی‌تر بود.
‫من محوِ زیبایی اون شده بودم.
‫وقتی فهمیدم
‫روانشناسه، الکی گفتم مشکل دارم.
‫شش ماه بعد، ‫سیسل حامله بود.
‫سه هفته قبل از تولدِ نورا
‫در دسامبر ۱۹۸۷ ازدواج کردن.
‫با اومدنِ اگنسِ کوچولو، ‫یه خانواده واقعی شدن.
‫از اینکه پیش مایی خسته شدی؟
‫من هیچوقت همچین حرفی نزدم!
‫همیشه همین چرت و پرت‌ها رو بهم میگی!
‫بعد از طلاق، ‫گوستاو برگشت سوئد.
‫خونه خالی‌تر و خالی‌تر شد.
‫با پیتر حرف زدی؟
‫پیتر دیگه پیر شده.
‫ده ساله که دیگه کار نکرده.
‫مثل من.
‫بازنشسته شده.
‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫- من مدیر فیلمبرداریِ دیگه‌ای نمی‌خوام. ‫- باشه، ولی...
‫پس برو پیشش.
‫باشه میرم.
‫بهتره که بری.
‫اون از تو پیرتر نیست.
‫نروژ رو دوست دارید؟
‫عاشق نروژم. ‫خیلی زیباست.
‫و نروژی‌ها خیلی دوست‌داشتنی‌ان،
‫استقبالشون خیلی گرمه.
‫فیلم محصولِ نتفلیکسه.
‫اکران سینمایی هم داره؟
‫مگه میشه نداشته باشه؟
‫مذاکرات هنوز تموم نشده، ‫ولی برنامه همینه.
‫یه سؤال از ریچل کمپ.
‫در مورد بازخورد منتقدان
‫از فیلم آخرتون، «انتخاب کتی».
‫آیا ناامید نشدید؟
‫من به اون فیلم خیلی افتخار می‌کنم.
‫ولی فکر نمیکنم لازم باشه
‫اینجا راجع بهش حرف بزنیم.
‫آیا می‌ترسید که وارد یه
‫فیلم درامِ واقعی بشید؟
‫من می‌خوام بازی کنم... ‫من این فیلم رو انتخاب کردم چون...
‫این چه سؤال مزخرفیه؟
‫ریچل کمپ بهترین بازیگر نسلِ خودشه.
‫باید ازش تشکر کنی که اینجاست، ‫آدم نمک‌نشناس!
‫بیرون!
‫گمشو بیرون!
‫ممنون!
‫مرتیکه‌ی عوضی!
‫مگه نگفته بودی
‫سؤالا رو چک کنن؟
‫درست نیست.
‫ترولِ تیک‌تاکیِ لعنتی.
‫اون بهم یاد داد.
‫منم با اون انجامش دادم.
‫نمی‌خوام سخنرانی طولانی بکنم، ولی
‫باید حتما ازتون تشکر کنم.
‫واقعاً عاشقِ کار کردن
‫با تک‌تکِ شماهام.
‫هنوز کلی کار داریم، ولی...
‫همین الان داشتیم حرف می‌زدیم.
‫- من و تو، یه چیزایی رو حل کردیم. ‫- نه همه‌ش رو.
‫بقیش رو روی صحنه می‌بینیم.
‫یاکوب، می‌دونم که اوضاع تو خونه ‫پیچیده‌ست.
‫به هر حال...
‫ممنون که نذاشتی روی کارت تأثیر بذاره،
‫و اگه خواستی حرف بزنی، من هستم.
‫ممنون. بهش فکر می‌کنم.
‫ولی...
‫قراره بترکونیم!
‫این قطعیه.
‫به سلامتی!
‫چرا بهم نگفتی ‫میخوای طلاق بگیری؟
‫بین تمرینا و این همه مشغله...
‫راستش فرصتش پیش نیومد.
‫درک می‌کنم.
‫این که...
‫به خاطر ما نیست؟
‫نه، اصلاً.
‫من اینجام،
‫اگه خواستی...
‫اگه خواستی حرف بزنی.
‫دیگه لازم نیست مخفی بشیم.
‫ببین، من مطمئن نیستم...
‫دالی!
‫- بابا رسیده؟ ‫- هنوز نه.
‫اومدش! تولدت مبارک!
‫چه خوش‌تیپ شدی.
‫دارید پیتزا درست می‌کنید؟
‫- سلام! مدلش اینطوریه؟ ‫- آره اینجوری.
‫من هنوز رکورد دستمه.
‫نه خیر.
‫از اینجا شروع کن.
‫خوش اومدی.
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- منم خوشحالم.
‫سلام پدربزرگ.
‫نُه سالشه، دیگه مردی شده واسه خودش!
‫پسر بزرگی شدی.
‫از زمان عروسی‌مون ترز رو ندیدی.
‫ولی ترز زنی نیست که بشه فراموشش کرد.
‫شرمنده‌مون کردی! چه مدل شرابیه؟
‫برو گیلاس بیار.
‫سلام بابا.
‫فیلم خوب پیش میره؟
‫بد نیست.
‫شنیدم حرف نداره!
‫با ریچل کمپ چطوره؟
‫بس کن.
‫اجازه دارم بپرسم که.
‫هنوز راه درازی داره،
‫ولی داره پیشرفت می‌کنه.
‫قضیه‌ی چهارپایه‌ی ایکیا رو شنیدم.
‫همیشه سرش تو گوشیشه؟
‫هنوز ۲۰ دقیقه دیگه ‫وقت بازی داره.
‫کی؟ اِون؟
‫چقدر وقت بازی برات مونده؟
‫همه‌ش رو مصرف نکردی؟
‫زمانِ بازیِ من؟
‫چقدر بهش وقت میدی؟
‫۱۰ دقیقه.
‫- گوشیتو بذار کنار. ‫- پیتزا حاضره.
‫- حاضره. ‫- الان میام.
‫- چی باید بگی؟ ‫- مرسی بابابزرگ.
‫اینو ببین.
‫مونیکا بلوچی لامصب!
‫می‌تونی به کمک این فیلم،
‫زن‌ها و رابطه‌شون با مادر ‫رو درک می‌کنی.
‫چه کادوهای قشنگی.
‫ما دستگاه پخش DVD نداریم.
‫عجب شانسی!
‫یه راهی براش پیدا می‌کنیم.
‫ما خیلی کم فیلم می‌بینیم.
‫باید شروع کنی به نوشتن.
‫هرچی تو بگی.
‫چرا باید علاف بمونی و منتظر باشی
‫که یه پیرمردِ خرفت ‫نقش اوفلیا رو بهت پیشنهاد بده؟
‫من هملت بازی می‌کنم.
‫جدی؟
‫با ریچل در موردش حرف زدم،
‫اون کارا رو دست گرفت
‫و شرکت تولیدِ خودشو زد.
‫بازیگرِ زن بودن سخته.
‫تصمیم‌گیرنده نیستن،
‫فقط اجرا می‌کنن.
‫فرسایشیه.
‫من زیاد بازی می‌کنم...
‫تهش به خودشون شک می‌کنن،
‫و نیازشون به دیده شدن و تأیید...
‫غیرقابل تحمل میشه.
‫من هیچوقت با یه بازیگر ازدواج نمی‌کردم.
‫ترجیح میدادی ببریشون تو تختت.
‫هنرمندای امروزی
‫خیلی سطحی شدن.
‫وقتی درگیر فوتبالِ بچه‌ها ‫یا بیمه ماشین باشی،
‫نمی‌تونی «اودیسه» بنویسی.
‫یه هنرمند واقعی آزاده.
‫و باید هم بمونه.
‫پس یعنی آدم نباید بچه داشته باشه؟
‫اینو نگو نورا.
‫چند سالته؟
‫هم‌سنِ تو که بود، سیسل دو تا بچه داشت.
‫زمونه عوض شده بابا.
‫شما بهترین اتفاقی هستید که تو زندگیم افتاده.
‫بهترین اتفاق؟
‫ما که خیلی کم می‌دیدیمت.
‫طبق معمول، ‫همه چی تقصیرِ باباست.
‫من همه چی رو از دست ندادم، ‫شما زن‌های خوبی شدید.
‫مطمئنی؟
‫تو ما رو نمی‌شناسی.
‫- داری شلوغش می‌کنی. ‫- من شلوغش می‌کنم؟
‫دوران سختی رو گذروندی.
‫منم همینطور.
‫ولی خیلی خشم تو وجودته.
‫دوست داشتنِ یه آدمِ خشمگین سخته.
‫با این حال، دلت نمی‌خواد تنها بمونی.
‫از نظر هنری هم بده.
‫آدم باید یکی رو داشته باشه که ‫عاشقش باشه، بچه یا...
‫اینطوری آدم پشیمون نمیشه، نه؟
‫پیتر؟
‫از دیدنت خوشحالم.
‫چه کلبه‌ی توپی!
‫اینو مدیونِ لاسه هالستروم هستیم، ‫نه تو.
‫بدونِ فیلم«جریان زمان» ‫اون هیچوقت استخدامت نمی‌کرد.
‫نوه‌هات حتماً خیلی کیف می‌کنن.
‫با دنیل هنوز قهریم.
‫واقعاً برای بچه‌هاش حیفه.
‫داره اونا رو از داشتنِ پدربزرگ محروم می‌کنه.
‫ولی بگو ببینم...
‫این فیلمنامه...
‫بد نیست، نه؟
‫- عالیه. ‫- پایه‌ای؟
‫معلومه که پایه‌م!
‫بیا، بریم یه چیزی بزنیم.
‫تو این فیلم قرار نیست ‫دوربین روی دست داشته باشیم.
‫من بیشتر به یه دالی
‫و دوربین ثابت فکر می‌کنم.
‫همین.
‫شرمنده که از هم بی‌خبر موندیم.
‫بینِ فیلمبرداری‌ها یادم میره...
‫می‌دونم چجوریه، منم همینم.
‫ببین...
‫در جریان میذارمت.
‫نتفلیکس هم یه نظراتی داره.
‫اونا می‌خوان من آدمای دیگه رو هم ببینم.
‫رسمش همینه؟
‫آره.
‫همینه که هست.
‫پس بیا به سلامتی بزنیم!
‫خوشحالم دیدمت.
‫الو، نورا.
‫بهت زنگ زدم چون...
‫چون باید حرف بزنیم.
‫نمی‌تونیم اینجوری ادامه بدیم.
‫اینکه دوست ندارم برم تئاتر،
‫معنیش این نیست که ‫از تئاتر بدم میاد.
‫بیشتر معنیش اینه که...
‫تحملِ تماشا کردنش رو ندارم.
‫چخوف رو می‌تونم...
‫ترجیح میدم چخوف رو بخونم.
‫شاید...
‫نه نمایشنامه‌هاش رو، ولی...
‫من خیلی حساسم. تو هم خیلی حساسی.
‫ما... ما شبیه همیم.
‫لعنتی.
‫ممنون.
‫من یه سوال دارم...
‫این «تو» کیه؟
‫میگه «تو می‌دونی».
‫با کی حرف می‌زنه؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫نمی‌تونه مادرش باشه.
‫این حرفا رو به اون نمی‌زد.
‫تصور من اینه که صدای درونشه.
‫حسِ عجیبیه که آدم حرف بزنه ‫بدون اینکه مخاطبی داشته باشه.
‫بسیار خب.
‫یه بار وقتی ‫اینگرید بهت گوش میده اجرا کن.
‫من سر تا پا گوشم.
‫بیا اینجا.
‫سعی کن اونجا وایسی. الان می‌بینیم.
‫قراره دوباره شروع کنی به...
‫«من یه جورایی حالم بد شد.» ‫رو به اینگرید بگو.
‫تردید نکن، لمسش کن، تا
‫حس کنه که تو مادرشی.
‫یادت نره که اون تا حالا ‫به هیچکس در این مورد نگفته.
‫از دعا کردن خجالت می‌کشه.
‫می‌تونی سعی کنی پنهانش کنی، ‫با خنده ردش کنی، اما...
‫شرمنده‌ای.
‫از ضعفت شرمنده‌ای.
‫من یه حمله عصبی داشتم
‫بازم خونه تنها بودم،
‫تو تختم دراز کشیده بودم ‫و گریه می‌کردم.
‫گریه کردن تو تختخواب ‫برای هر کسی ممکنه پیش بیاد.
‫یکی می‌گفت دعا کردن، ‫معنیش حرف زدن با خدا نیست.
‫معنیش پذیرفتنِ ناامیدیه.
‫معنیش اینه که خودتو بندازی رو زمین، چون...
‫تنها کاریه که می‌تونی بکنی.
‫مثلاً وقتی دلت شکسته، ‫و پیش خودت فکر می‌کنی...
‫«خواهش می‌کنم بهم زنگ بزن. ‫خواهش می‌کنم منو ببخش.
‫خواهش می‌کنم برگرد پیشم.»
‫من گند زده بودم به همه چی.
‫تنها بودم،
‫داشتم گریه می‌کردم.
‫بعدش، برای اولین بار
‫نشستم رو زمین
‫و دعا کردم.
‫نمی‌دونم روی صحبتم با کی بود، ‫ولی بلند گفتم:
‫«کمکم کن.
‫دیگه نمی‌کشم.
‫تنهایی از پسش برنمیام.
‫میخوام جایگاهم رو پیدا کنم.
‫میخوام جایگاهم رو پیدا کنم.»
‫کاش...
‫مادرش توی فیلم هم مثل این بود.
‫دقیقاً همینه.
‫فکر می‌کنی به انگلیسی جواب میده؟
‫آره، معلومه.
‫چطوره منم یه لهجه نروژی ‫داشته باشم، مثل اینگرید؟
‫من لهجه ندارم.
‫اون سوئدیه.
‫من لهجه دارم؟
‫به زور شنیده میشه. ولی...
‫عجیب نیست که همتون
‫لهجه دارید، ولی من نه؟
‫شاید. بهش فکر می‌کنم.
‫میشه در مورد شخصیتم حرف بزنیم؟
‫معلومه که میشه.
‫سوال اصلی برای من اینه که چرا؟
‫چرا تصمیم می‌گیره خودکشی کنه؟
‫آره...
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫اون افسرده‌ست، درست مثل مادرش.
‫ولی بچه داره.
‫این سؤالیه که فیلم مطرح می‌کنه.
‫به عهده‌ی توئه که ‫جواب خودت رو پیدا کنی.
‫می‌تونی یه چیزایی از مادرت بهم بگی؟
‫نمی‌خوام فضولی کنم،
‫فکر می‌کنم ممکنه ربط داشته باشه.
‫فیلم در مورد مادرِ من نیست.
‫این پرونده‌ایه که شبه‌نظامی‌ها ‫براش تشکیل دادن
‫و پرونده‌ش تو اردوگاه گرینی.
‫اینجا شهادتِ کارین ایرگنز هست.
‫و بقیه پرونده،
‫که شامل عکس‌هایی
‫از بازسازی صحنه‌های شکنجه‌ست.
‫این عکسا تکان‌دهنده‌ن،
‫ترجیح میدم بهتون هشدار بدم.
‫چیزایی که مربوط به ایشونه، ‫با این برچسب‌ها مشخص شده.
‫ممنونم.
‫ ایرگنز، کارین
‫ اتهام: تبلیغات ضد نازی
‫ دادگاه خیانت
‫ لیست اسناد
‫ موارد اتهام: اعمال شکنجه
‫ موضوع: اعمال شکنجه ‫ علیه کارین ایرگنز
‫ وقتی گیره رو سفت کرد از درد فریاد کشیدم...
‫ منو به یه بخاری داغ بست...
‫ با یه چوب بزرگ کتکم زدن...
‫ دردش تا ماه‌ها ادامه داشت...
‫وقتی داشت ماجرای اون روز رو ‫برای اِون تعریف می‌کرد،
‫فهمید که هیچ چیز
‫یاد نگرفته، بلکه همه اینا رو ‫از قبل می‌دونست.
‫نمی‌فهمید چی اینقدر ‫بهمش ریخته بود.
‫شهادتِ مادربزرگش بود که
‫اتفاقات رو اینقدر خشک ‫و رسمی توصیف کرده بود؟
‫یا تعدادِ قربانی‌ها
‫که توی همون پرونده بودن؟
‫گزارش پلیس در مورد
‫خودکشیش، پونزده سال بعد، ‫خیلی مختصر بود.
‫هیچ عکسی توش نبود، اما
‫اسم پدرش توش به چشم می‌خورد.
‫ازش بازجویی نشده بود،
‫احتمالاً چون اون موقع ‫فقط هفت سالش بود.
‫و دوربینت رو پن می‌کنی، ‫خیلی سریع.
‫نه، صبر کن.
‫خوب نگاه کن.
‫کات.
‫نشون بده.
‫بامزه‌س، نه؟
‫بذار ببینم؟
‫آفرین!
‫با هم بریم افتتاحیه نورا؟
‫می‌تونیم قبلش اینجا شام بخوریم.
‫از دفتر تاکسی می‌گیرم.
‫ولی میای دیگه؟
‫معلومه.
‫میخوام اریک تو فیلمم باشه.
‫اون عالیه.
‫نقشش کوتاهه، ولی ‫مرکزیه، پسرِ ریچل.
‫لطف دارید که پیشنهاد میدید، ولی...
‫نمی‌دونم استعداد بازیگری رو داره یا نه.
‫واسه همین می‌خوامش.
‫هیچ چیز بدتر از این نیست ‫که بچه‌های بازیگر جلوی
‫دوربین ادا اطوار دربیارن و ‫فکر کنن تو موزیکالن.
‫اریک یه چیزی تو وجودش داره.
‫چیزی مثل راز.
‫تو هم خجالتی بودی.
‫یادت میاد؟
‫ولی پرده سینما رو تسخیر می‌کردی.
‫باید ادامه میدادی.
‫من سه تا لیوان ‫آبمیوه می‌خوام.
‫مرسی که لباسامو شستی.
‫اصلاً جرئت نمی‌کنم چشمامو ببندم.
‫می‌ترسم بازشون کنم و
‫ببینم که دیگه نیستی.
‫یه استراحت می‌کنیم.
‫حواست جای دیگه‌س؟
‫یکم خسته‌م.
‫نترس که اشتباه کنی.
‫تنها اشتباه ‫اینه که گوش ندی.
‫و به خودت وقت بده.
‫قبوله؟
‫یه بار دیگه میریم، بدون لهجه.
‫دوباره شروع می‌کنیم از...
‫صفحه قبل. از همون اول.
‫از دیدنتون خوشبختم.
‫منم همینطور.
‫ببخشید که زیاد منتظر موندید.
‫ممنون که وقت گذاشتید منو ببینید.
‫خواهش می‌کنم.
‫چرا نقش رو رد کردید؟
‫من نمی‌تونم باهاش کار کنم.
‫دلیلش چیه؟
‫ما نمی‌تونیم با هم حرف بزنیم.
‫ولی اون شما رو می‌خواست.
‫آره.
‫منظورم اینه که، نمی‌دونم...
‫مدام به خودم میگم که اون...
‫که اون اشتباه کرده.
‫نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم درکش کنم.
‫هر چی بیشتر رو شخصیت ‫کار می‌کنم...
‫بیشتر گم میشم وقتی تلاش می‌کنم ‫تجسمش کنم.
‫انگار مالیخولیاش...
‫تمام فضا رو اشغال کرده.
‫ایده‌ی قشنگیه.
‫ولی نمی‌دونم که آیا این علته.
‫علتِ تمام مشکلاتشه یا اینکه.
‫نشونه‌ای از یه رنجِ عمیق‌تره.
‫نمیخوام ناامیدش کنم، می‌دونی؟
‫اون...
‫از آدمای سختِ روزگاره.
‫ولی کارگردان فوق‌العاده‌ایه ‫که به شما باور داره.
‫احمقانه‌ست که ولش کنید.
‫من عادت داشتم همه چیز رو کنترل کنم.
‫و اگه کنترلم رو از دست میدادم، ‫اونم دوست داشتم.
‫می‌بینی؟
‫دیگه پیر شدم.
‫دورِ چراگاه سیم خاردار کشیدن.
‫من آخرین بازمانده‌م.
‫و این تازه به دوران رسیده که مودبوردهاش ‫رو می‌کوبه تو سرم.
‫دلم برای پیتر تنگ شده.
‫ولی دیدی گرد پیری روش نشسته؟
‫من خیلی خسته‌م مایکل.
‫چی شد؟ ‫۱۵ سال پیش من ۵۵ سالم بود.
‫شاید حق با توئه.
‫شاید دیگه از سن ما گذشته.
‫و این آخرین فیلمِ مشترکمونه.
‫ولی بهم قول بده که ‫تسلیمِ جوِ زمونه نشی.
‫بهم قول بده.
‫این موضوع...
‫قبلاً بهش ناخنک زدی.
‫ولی هیچوقت مستقیم
‫سراغش نرفتی، اونجوری که الان میری.
‫انقدر مستقیم، انقدر شخصی.
‫قبول، سال‌های زیادی طول کشید
‫تا به این نقطه برسی.
‫ولی بالاخره ین فیلم رو می‌سازی.
‫و به روش خودت هم می‌سازی.
‫فهمیدی؟
‫- من... ‫- باشه.
‫می‌تونی یکم شل‌ترش کنی؟
‫- تبریک میگم. ‫- ممنون، لطف داری.
‫- عالی بودی. ‫- ممنون.
‫- همه کیف کرده بودن. ‫- لطف داری.
‫بالاخره انجامش دادیم، ‫خوب بود.
‫خوب پیش رفت؟
‫آره، خوبم.
‫هیچوقت بهم زنگ نمی‌زنی.
‫نه.
‫بابا اومد؟
‫نه تا جایی که می‌دونم.
‫پرستار بچه گرفتیم.
‫اگه وقت داری بریم بار
‫یه چیزی بزنیم.
‫چی؟
‫صمیمانه تبریک میگم،
‫چه اجرای فوق‌العاده‌ای!
‫آره، وقت دکتر گرفتم،
‫بهت خبر میدم.
‫ولی برای امشب غیرممکنه.
‫من بارها با مریضی رفتم رو صحنه، این
‫اولین باره که مجبورم اجرا رو کنسل کنم.
‫واقعاً خیلی متأسفم.
‫آره، ممنون.
‫خداحافظ.
‫اریک کجاست؟
‫الاناس که بیاد خونه.
‫چرا نیومدی افتتاحیه نورا؟
‫خودش نخواست باشم.
‫بذار ببینم. این نسخه اصلیه.
‫و این ترجمه انگلیسی،
‫تا اریک بتونه متنش رو یاد بگیره.
‫اگه لهجه داشته باشه اشکالی نداره.
‫مایکل رو پیدا کردی؟
‫احتمالاً باید مدرسه نره.
‫یه کم مرددم...
‫عالی میشه. بهت اطمینان میدم.
‫نمی‌دونم دلش می‌خواد یا نه.
‫چرا، می‌خواد.
‫از کجا می‌دونی؟
‫من باهاش حرف زدم.
‫تو باهاش حرف زدی؟
‫فقط خیلی کلی.
‫از خوشحالی پر درآورد.
‫بدون من بهش گفتی؟
‫وقتی تو فیلمم بازی می‌کردی رو یادته؟
‫من خاطره فوق‌العاده‌ای ازش دارم.
‫خیلی عالی میشه.
‫فیلمنامه رو با هم بخونید.
‫ریچل خیلی دوست داره
‫این صحنه‌ها رو باهاش تمرین کنه.
‫بهشون خوش می‌گذره.
‫جنبه‌های دیگه‌ای از فیلم رو می‌بینه...
‫حرف نزن. ‫فقط ساکت شو.
‫اریک تو فیلمت بازی نمی‌کنه.
‫ببین، اگنس...
‫من از بازی کردن با تو لذت بردم، بابا.
‫قشنگ‌ترین تجربه زندگیم بود،
‫که بالاخره تونستم باهات وقت بگذرونم.
‫شده بودم مرکزِ دنیای تو.
‫و بعدش تو دود شدی رفتی هوا، ‫دیگه ندیدمت...
‫فوق‌العاده بود!
‫آره.
‫ولی غیرقابل درک هم بود.
‫تکلیفت با خودت معلوم نیست.
‫یه لحظه با هم صمیمی هستیم، ‫لحظه بعدی
‫ناپدید میشی و یکی دیگه ‫میشه مرکزِ دنیات.
‫فقط فیلمنامه رو بخون.
‫ولی این اهمیتی نداره!
‫برام مهم نیست خوبه یا بد.
‫من به فکرِ اریکم.
‫بابابزرگ داشت می‌رفت.
‫خوبی؟
‫- خوبم. ‫- خوشحالم می‌بینمت.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫- منم دلم تنگ شد. ‫- جدی؟
‫حالا تا وقتی بابا بیاد چیکار کنیم؟
‫چی شد به ما افتخار دادی؟
‫خوبه؟
‫آره، فکر کنم.
‫بیا، برات چایی درست می‌کنم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫دیگه نمی‌خوای توی فیلم بازی کنی؟
‫موضوع اینه که...
‫دلم نمی‌خواد ناامیدت کنم.
‫اگه اصرار کنی می‌مونم.
‫بنظرم درست نمیاد.
‫و فکر کنم برای تو هم همینه.
‫من تو این فیلم؟
‫برای من که منطقیه.
‫شک دارم.
‫تو ازم خواستی ‫موهامو دقیقاً همرنگِ
‫رنگ موهای دخترت کنم.
‫و واقعاً دلت نمی‌خواد فیلم رو ‫به انگلیسی بسازی.
‫تو هم حس می‌کنی که ‫مصنوعیه، نه؟
‫نمی‌خوام ناامیدت کنم.
‫متأسفم.
‫تقصیرِ منه، ریچل. ‫من متأسفم.
‫اکثر بازیگرا ‫به هر حال فیلم رو بازی می‌کردن.
‫یا میذاشتن مدیر برنامه‌شون ‫انصرافشون رو اعلام کنه.
‫تو شخصا اومدی.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫بیا اینجا.
‫اینو به عنوان شکست نبین.
‫تو بازیگر فوق‌العاده‌ای هستی، ‫باید اینو بدونی.
‫ممنون.
‫شرمنده که اینجوری سرزده اومدم، ‫ولی هیچوقت جوابمو نمیدی.
‫ببخشید.
‫خوبی؟
‫وقتی جواب نمیدی،
‫دیوونه میشم، خودت که می‌دونی.
‫خب؟ مریضی؟
‫نه.
‫دیروز با بابا دعوام شد.
‫خیلی عصبانی بودم.
‫میخواد اریک تو فیلمش بازی کنه ‫و من قبول نکردم.
‫ولی فیلمنامه رو خوندم.
‫و خیلی قشنگه. ‫با چیزی که تصور می‌کردم خیلی فرق داره.
‫می‌دونم که دیگه نمی‌خوای ‫هیچ کاری باهاش داشته باشی.
‫ولی باید بخونیش.
‫حس می‌کنم داره ‫در مورد تو حرف می‌زنه.
‫منظورم اینه که...
‫اینو برای تو نوشته،
‫این داستانِ مادرش نیست.
‫به هر حال...
‫میشه این تیکه رو ‫بلند برام بخونی؟
‫به اونش توجه نکن،
‫دستخطش یکم ادا اطواریه.
‫ولی بخونش.
‫می‌دونی، من اصلا به خدا اعتقاد ندارم.
‫تو خونه‌ی ما، ‫مذهب هیچ جایی نداشت.
‫ما غسل تعمید نشدیم.
‫من و خواهرم مراسم تاییدیه مدنی داشتیم
‫فقط به خاطر کادوهاش.
‫من یه حمله عصبی بهم دست داد.
‫بازم تو خونه تنها بودم،
‫رو تختم دراز کشیده بودم و گریه می‌کردم.
‫برای همه پیش میاد،
‫که تو تخت گریه کنن...
‫یکی یه بار گفت که دعا کردن، ‫معنیش حرف زدن با خدا نیست.
‫معنیش پذیرفتنِ ناامیدیه.
‫معنیش اینه که خودتو بندازی رو زمین، ‫چون کار دیگه‌ای از دستت برنمیاد.
‫مثل وقتی که دلت شکسته و فکر می‌کنی:
‫«بهم زنگ بزن. باید نظرت رو عوض کنی.
‫برگرد پیشم.»
‫و من گند زده بودم به همه چی.
‫تنها بودم، گریه می‌کردم.
‫پس، برای اولین بار،
‫نشستم
‫و دعا کردم. توضیحش سخته.
‫نمی‌دونم خطاب به کی،
‫ولی بلند گفتم:
‫«کمکم کن.
‫دیگه نمی‌کشم.
‫تنهایی از پسش برنمیام.
‫میخوام جایگاهم رو پیدا کنم.
‫میخوام جایگاهم رو پیدا کنم.»
‫به بابا گفتی؟
‫در مورد اقدام به خودکشیم؟
‫نه، معلومه که نه.
‫منم مثل تو فکر کردم. از کجا میدونه؟
‫قاطی شده
‫با داستان‌های مادرِ خودش.
‫بعضی وقتا، انگار بابا پیشت ‫بوده، وقتی حالت بد بوده.
‫اون نبود.
‫تو بودی که اونجا پیشم بودی.
‫چطور ممکنه؟
‫تو کارت انقدر درسته ‫و من انقدر داغونم.
‫اینو نگو.
‫چجوری تونستی بعد از اون کودکی ‫که داشتیم، از پسش بربیای؟
‫برای منم آسون نبود.
‫ولی تو تونستی تشکیل خانواده بدی.
‫یه خونه زندگی.
‫آره.
‫ولی ما کودکیِ یکسانی نداشتیم.
‫من، من تو رو داشتم.
‫تو فکر می‌کنی توانایی ‫مراقبت از بقیه رو نداری.
‫ولی تو مراقب من بودی.
‫وقتی حال مامان خوب نبود
‫تو موهامو می‌شستی.
‫موهامو شونه می‌کردی.
‫منو می‌بردی مدرسه.
‫احساس امنیت می‌کردم.
‫دوستت دارم.
‫منم همینطور.
‫منم دوستت دارم.
‫اینجوری بهتره؟
‫چه شانسی، چشم باز کنی ‫و همچین زیبایی‌ای رو ببینی!
‫لبخند خیلی زیبایی دارید.
‫امیدوارم دوست‌پسرتون هم اینو بهتون بگه.
‫پیش میاد بگه.
‫قبلاً اینو شنیده بودم.
‫چیز بهتری برام ندارید؟
‫یکم شامپاین؟
‫برام بیسکویت میذاری؟
‫- می‌دونی... ‫- عمر هر روز بیسکویت می‌خوره.
‫- باشه... ‫- حتی شکلات.
‫اول ساندویچت رو می‌خوری.
‫بیا.
‫بوس.
‫چی شد؟
‫گوشیمو جا گذاشتم.
‫بوس.
‫کات!
‫عالی.
‫ضبط شد. صحنه بعدی.
مترجم: آرین دراما
آرین دراما در Telegram @ArianDrama Twitter(X) @ArianisDrama Instagram @ArianisDrama