Toen Nora een opstel moest schrijven waarin de verteller een ding was,
koos ze zonder aarzelen het huis van haar familie.
Ze beschreef hoe de binnenkant van het huis
rammelde als ze met haar zusje de trap af rende.
Het huis zag hen
door het gat in het hek kruipen,
en zo de straat op, waar het huis hen niet meer kon zien.
Nora vroeg zich af of het huis liever leeg en licht was,
of zwaar en bewoond.
Of de vloer graag betreden werd.
Of de muren kietelig waren.
Of het soms pijn had.
Nora dacht dat het huis wellicht liever vol was.
Vóór hen
hadden generaties mensen en dieren tussen deze muren gewoond.
Haar betovergrootvader was gestorven in de kamer
waar haar grootmoeder was geboren en waar haar ouders nu sliepen.
Het huis stond scheef door een scheur
die was ontstaan na de bouw een eeuw geleden.
Nora schreef dat het huis langzaam maar zeker
verzakte en wegzonk.
Al die jaren dat haar familie er had gewoond,
waren slechts een fractie van een seconde in het licht van deze trage verzakking.
Toen ze het opstel later terugvond, zag ze
dat ze het woord "lawaai" had gekozen om de ruzies van haar ouders te beschrijven.
Want hoewel het huis niet van lawaai hield,
had het een hekel aan stilte.
Na het vertrek van haar vader werd het huis lichter.
Het lawaai van haar ouders was verdwenen.
Maar het huis miste wel de andere geluiden van de vader.
Haar leraar vond haar opstel geweldig, haar vader ook.
Ze overwoog om het te gebruiken
voor haar toelatingsexamen voor de toneelschool.
Maar achteraf gezien vond ze de tekst te emotieloos.
Uiteindelijk koos ze de monoloog van Nina uit De meeuw.
Ik ben een meeuw. Nee. Nee. Ik ben een actrice.
Nora?
Nora? Doe je open? - Ik kan het niet.
Nora, doe open! - Momentje.
Doe open, alsjeblieft.
Gaat het?
Ik neem mijn tekst nog even door.
Je kent je tekst.
Dit is niet de eerste keer. - Deze keer is het anders.
Ik kan het niet. Ik kan niet opgaan.
Oké. Je moet diep ademhalen. We ademen samen diep in.
Kijk naar mij.
Ademen.
Adem met me mee.
Ik kan niet ademen in dat ding. - De kleedster maakt het wel in orde.
Kom.
Ik heb dorst, er is geen water. - Je kunt beneden drinken.
Dit is onaanvaardbaar.
We zijn vijf minuten te laat. - Maak je geen zorgen.
Zorg dat ze het podium opgaat.
Het zit los.
Nee, het is oké.
Zeg, kun je...
Ik heb iets nodig, kom je even mee? - Nu?
Ik heb plankenkoorts. Ik moet...
Ik heb...
Ik heb iets nodig.
Er is geen tijd. - Jawel.
Hou op. - We hebben tijd.
Je bent echt... - Sla me dan.
Een klap om me een boost te geven.
Nee. - Ik kan het podium niet op.
Gaat het?
Verdomme zeg!
Nee! - Ik kan niet ademen!
Niet doen!
Help me!
Scheur ze niet kapot!
Wacht!
Yngvar?
Twintig seconden.
Klaar?
Zijn we klaar?
Ja.
Luister!
Je had beloofd me te redden.
Maar je hebt me naar de brandstapel gestuurd!
Ik heb je kinderen in huis genomen.
En toch heb je tegen me getuigd!
We hadden een cateraar moeten nemen.
Dit is te veel stress. - Hou op.
Het is niets, het gaat wel.
Mama, mag ik nog wat taart?
Tuurlijk. - Ik heb nee gezegd.
Hij heeft er al vier gehad.
Alsjeblieft?
Eerst iets gezonds.
Dat was een mooie toespraak.
Ik heb voor ons beiden gesproken.
Je moeder was zo trots op je, ze had het constant over jou.
Mijn lieve Sissel...
Ze nam me vaak mee naar het theater.
Daar ontving oma haar patiënten voordat ze ziek werd.
Ze praatte met hen om ze te helpen. Nou ja, de patiënten praatten vooral.
Ze vertelden hun geheimen.
Toen ik klein was, luisterde ik stiekem mee
via de kachel.
Mocht dat? - Nee, maar niemand wist het.
Dat is lang geleden...
Moeten we nu condoleren
of feliciteren?
We spraken elkaar af en toe.
Wat is er? - Niets.
Papa is er.
Wist je dat? - Nee.
Ik heb hem wel uitgenodigd.
Dag, papa.
Daar zijn jullie! Excuseert u me.
Dag, meisjes.
Heb je Erik gezien? - Nee, is hij hier?
Je was niet in de kerk.
Daar had ik geen zin in.
Waarom in de kerk?
Was ze gelovig geworden? - Nee.
Dat is mooier. - Het is echt...
Het is echt triest.
Ze was een geweldige moeder. Ze was zo mooi...
Mooi?
Zoals jullie.
En slim ook!
Ze had altijd gelijk.
Zeg eens hallo tegen opa. - Dag, jongen.
Hallo.
Dat is Even. - Ik ken Even wel.
We kennen elkaar al heel lang.
Wat ben je groot geworden!
Ben je de grootste van je klas?
Ik denk het niet. - Nee?
Ben je de schrik van de klas?
Nee?
Hier.
Ik dacht net aan je.
Wat is dat? - Mijn boxen.
Gaat het goed met je?
Ja, waarom?
Ik wilde je zien voor ik weer vertrek.
Ik moet je iets vertellen.
Kan dat nu niet?
Niet hier.
Het is tijd dat we eens praten, jij en ik.
Vind je niet?
Fredrik brengt ze wel in zijn Toyota.
Het gaat wel.
Ik hoop niet dat hij denkt...
dat ik nu een vader nodig heb.
Om me te troosten.
Hij doet ten minste moeite.
Het is ook niet makkelijk voor hem.
Vraag hem maar wat hij van plan is met het huis.
Hoezo? - Het is van hem.
O ja?
Mama kreeg het na de scheiding, maar er is nooit iets op papier gezet.
Ik geef toe dat wij op dat geld hadden gerekend.
Waarom vraag je het hem niet?
Je durft hem nooit tegen te spreken.
Denk je dat? Oké.
Nooit.
Natuurlijk wel. - Nee.
Je ziet er goed uit.
Wat wil je drinken?
Gewoon een koffie.
Niets anders? - Nee.
Een koffie voor deze mooie jongedame.
Een koffie? - Ja, graag.
En bij u? Is alles in orde?
Alles wat jij opdient, is goed.
Ze denkt dat we een stel zijn.
Ik maak me zorgen om je.
En met jou alles goed? - Ja zeker, ik heb mijn bezigheden.
Heb je al gehoord over mijn retrospectief in Frankrijk?
Nee, waar zou ik dat gehoord hebben?
Ik ga ook weer een film maken.
Je blijft goed bezig.
Het is mijn beste script ooit. Michael zegt het ook.
Produceert Michael nog altijd? - Hij zegt dat alles goed loopt.
Mijn documentaire wordt overal vertoond.
Ik ben goed bezig.
Je wilde me spreken over iets?
Ja.
Mijn film vertelt het verhaal...
van een jonge vrouw, een moeder die...
Ik wil dat jij de hoofdrol speelt.
Ik heb het voor jou geschreven.
Jij bent de enige die het kan spelen.
Dank je.
Maar je hebt me nog nooit zien spelen.
Jawel, meerdere keren. In Medea.
Je bent tijdens de pauze weggegaan. - Ik hou niet van theater.
En de decors waren afschuwelijk. Maar jij was goed.
Binnen twee minuten weet ik wat een acteur waard is.
De rol zou op alle vlakken goed voor je zijn.
Dit zou beter bij je passen
dan die oubollige stukken voor een publiek van gepensioneerden.
Het is een echte filmrol.
Dankzij mij zou je zelfs geld kunnen vinden.
Mijn serie heeft het heel goed gedaan.
Ja, dat kan helpen.
Ik heb met Michael gesproken.
Hij is ervan overtuigd dat we de financiering rond krijgen.
We filmen in het huis.
In ons huis? - Ja.
Dat is perfect.
Reken maar niet op mij.
Je serie kan wel even zonder jou.
Die opnames zijn al lang klaar.
Je kunt beter dan dat.
Heb je het gezien? - Natuurlijk.
Wat vond je ervan?
Dat doet er niet toe.
Ik wil graag weten wat je ervan vindt.
Het is niet mijn ding, niet visueel genoeg.
Je ziet je gezicht en je ogen niet.
Maar het publiek vindt het geweldig.
Ik wil weten wat jij ervan vindt.
Jij bent niet het probleem.
Met de rol die ik je aanbied, kun je doorbreken.
We gaan niet samenwerken, papa.
We kunnen niet eens met elkaar praten.
Lees het dan ten minste, en ik bel je terug.
Bel me niet meer!
Je bent altijd dronken. - Ik maak me zorgen.
Je moet je geen zorgen maken om mij.
Lees het toch gewoon! - Waarom?
Het wordt toch niets.
Zit stil.
Vooral niet bewegen.
Ik zat naast u tijdens de voorstelling
en toen ik naar u keek, zag ik
dat u erg ontroerd was.
Ja.
Sorry.
Het is twintig jaar geleden dat ik hem heb gezien.
Ik heb heel levendige herinneringen
aan die periode...
aan de opnames,
aan de crew.
Ik maak films met mijn vrienden.
We zijn een familie.
Dat geldt nog meer voor deze film, denk ik?
U bedoelt mijn dochter Agnes?
Zij speelt Anna.
Hartelijk dank.
Ik heb nog een laatste vraag
en ik denk dat iedereen dat wil weten.
U hebt geen film meer gemaakt sinds L'Idylle, vijftien jaar geleden.
Komt er nog een film van Gustav Borg?
Ik hoop het.
Ik ook. Dank u wel, meneer Borg.
Gustav!
Excuseer. Rachel Kemp vond uw film geweldig
en zou graag met u willen dineren.
Ze is in het Excelsior.
Kent u dat?
Op kosten van het festival uiteraard.
Excuseer.
Dit is een privé-event. - Gustav Borg!
Dank je wel voor het komen!
Ik ga een stoel halen.
Alstublieft. - Dank u.
Ik was onder de indruk van je film.
Een meesterwerk.
Een heel mooie film.
Dank je.
Buitengewoon. - Prachtig.
Hoe was jouw vertoning?
Goed. - Een groot succes.
Het publiek vond de film en Rachel geweldig.
Hij komt uit in het najaar.
Hoe werkt dit? - Dit omlaag.
Ik wou dat ik films kon maken zoals jij.
Dat heb ik vandaag beseft.
Ik heb nog nooit zo'n film gezien.
Ik was echt...
echt...
ontroerd.
Dank je.
Ik wil al een tijdje een pauze nemen.
Maar er staan zoveel projecten gepland...
De rollen zijn niet slecht,
maar ik herken mezelf er niet in.
Zeg dan gewoon nee!
Sam zou door het lint gaan als ik alles zou laten vallen.
En dat begrijp ik.
Sam kan de pot op!
Het is jouw leven.
En jij?
Ben jij met iets nieuws bezig?
Nee. Ik dacht van wel, maar...
Geen financiering?
Zoiets.
Hij brengt je terug naar het hotel.
Dank je.
Het was leuk je te ontmoeten. - Insgelijks.
Rachel!
Meneer!
Rachel, je telefoon!
Moest je niet weg?
Gooi je me eruit?
Voordat je weer...
in knuffelmodus gaat.
Hou je niet van knuffelen?
Jawel, ik hou van knuffelen.
Ben je bang voor intimiteit?
Ik zie dat het niet makkelijk voor je is. - Nee, dat klopt.
Ik vind het prima dat je getrouwd bent.
Dan hoef ik niet onder ogen te zien hoe gestoord ik echt ben.
Je bent hard voor jezelf.
Hoe gestoord?
Op een schaal van 1 tot 100? 80.
80. - Er blijft nog 20 procent over...
Dat is wat je nu ziet.
Heb je met de theaterdirecteur gesproken? - Hij raadde me aan...
om in therapie te gaan. - Goed.
Waarom niet? - Zeg dat niet!
Nee, maar het is wel een soort fobie.
Therapie kan helpen.
Je moet het niet dramatiseren, het is één keer gebeurd...
Ik moest je slaan. - Dat is waar.
Sorry. Dat was gewelddadig...
Je zou me kunnen aangeven.
Dat zou ik nooit doen. - Nee.
Ik ken mezelf iets te goed.
Ik heb geen therapie nodig. - Jawel.
Nee. - Waarom niet?
Mijn moeder was...
Ze was psychiater. - Je gaat toch niet naar je moeder?
Geef me nog een kus. - Oké, maar...
We zijn klaar.
Tot morgen. - Tot morgen.
Het podium opgaan
is tegenintuïtief.
Je lichaam staat op scherp, het publiek kijkt naar je...
je kunt je niet verstoppen.
Maar het is niet alleen angst?
Nee, ik vind het geweldig!
In feite...
voelt ze frustratie, woede,
een gevoel van onrechtvaardigheid, omdat ze alles op zich moet nemen.
Als ze hem verwijt dat hij laf is,
is dat omdat ze zelf laf is en dat deel van zichzelf haat.
Wat ik het leukste vind,
is in de huid van een personage kruipen,
haar standpunten
en gevoelens overnemen.
Iemand anders worden,
stelt me gerust over mijn eigen gevoel.
Wil je niet jezelf zijn?
Dat is wat je zegt. Wat zou mama hiervan gezegd hebben?
Je speelt vals. Achteruit!
Nee, niet zo ver. Nee, wacht. Hier!
Heb je een vriendje?
Nee, niet echt.
Wil je er geen?
Jawel.
Maar het is niet altijd gemakkelijk.
Maar ik hou van jou.
Ik ook van jou.
Als ik groot ben, gaan we trouwen.
Dat is lief van je, maar dat kan niet. - Ik weet het.
Was je ook in slaap gevallen?
Nee.
Hij is zo schattig!
Ik heb zelfs een huwelijksaanzoek gekregen.
Gefeliciteerd. - Dank je.
Dat gebeurt niet elke dag.
Toen hij terugkwam van het park,
keek hij me aan en zei: "Ik zie je."
Waar heeft hij dat vandaan? - Geen idee.
Zeg jij dat? - Misschien op school opgepikt.
Zeggen ze "Ik zie je" op school?
Gaat het?
Sorry.
Gaat het wel? - Ja. Ik ga naar huis.
Wacht.
Het gaat wel. - Ben je zeker?
Zeker? Is er niets gebeurd?
Sorry.
Is ze oké? - Ja.
Denk je dat ze weer zo'n fase heeft? - Nee, ik denk het niet.
Ze voelt zich gewoon wat eenzaam.
Maak je je zorgen?
Een beetje.
Hoi.
Dit is raar.
Toen mama ziek werd, heb ik even overwogen
om het huis over te kopen en hier met Even en Erik te komen wonen.
Zou je hier willen wonen? - Nee.
We hebben geen geld om het te kopen.
Ik heb alles al gesorteerd, dat is oud papier.
Bedankt in ieder geval, je hebt hard gewerkt.
Ik ben onder de indruk.
Gooi maar weg wat je niet wilt.
Wil je niets? Er zitten mooie dingen tussen.
Dingen met een sentimentele waarde.
Je kunt eens kijken.
Ik wil die vaas wel hebben.
Die is inderdaad mooi.
Omdat ik hem wil? - Nee. Neem hem maar als je wilt.
Nee, het idee is om er samen door te gaan.
Dan neem ik hem.
Niet vergeten het fornuis uit te zetten!
Hoe lang blijft hij hier wonen? - Dat heeft hij niet gezegd.
Is hij hier om de verkoop te regelen?
Dat weet ik niet.
Hij komt rond 14u, dan kun je het hem vragen.
Ik denk het niet, nee. - Ga je hem lang negeren?
Ik ga het proberen.
Ik dacht ook dat hij hier was om de verkoop te regelen.
Maar hij heeft een nieuw project.
Sorry?
Iets positiefs, hij gaat een nieuwe film maken.
Welke film?
Die hij jou heeft aangeboden.
Mijn film? De rol die voor mij was? - Ja, de rol die je hebt afgewezen.
Is de financiering rond? - Vast wel.
Hij zei er niet veel over.
Maar hij vroeg of je hier zou zijn.
Is hij daar? - Ja.
Shit! Is dat Rachel Kemp?
Shit!
Wacht, Nora! Maar wacht...
Er is niets veranderd.
Leuk jullie weer te zien.
Er is een café hier vlakbij. Rachel laat weten als we klaar zijn.
Is Nora er? - Nee, ze moest weg.
Dit is mijn dochter, Agnes.
Hallo. Rachel. - Aangenaam.
Aangenaam.
Zit u ook in de filmindustrie?
Nee, ze doet soms onderzoek voor mij.
Ik ben historicus. Academisch historicus.
Sorry, ik ben aan het brabbelen.
Herken je haar?
Ze speelde Anna in mijn film.
Dat is lang geleden.
Maar natuurlijk!
Jij bent Anna!
Ja, nu zie ik het.
Mag ik een selfie met jou maken?
Waarom niet? - Je bent een ster!
Dank je.
Ze is hier, ze praat met haar zoon.
Dit is de laatste scène, het einde.
Ze maakt iets te eten voor hem klaar.
Dat is belangrijk voor haar, als een laatste moederlijk gebaar.
Ze geven elkaar een knuffel en hij gaat weg.
Zodra de deur dichtgaat, verandert haar gezichtsuitdrukking.
Bijna alsof ze zich ontspant. Zie je?
De jongen gaat naar zijn vader, dus ze heeft geen haast.
Hier is de draad voor de was,
hoe zeg je dat? - Een waslijn.
Een waslijn. - Precies.
Daarna gaat ze naar deze kamer en begint alles klaar te zetten.
Plots...
hoort ze de verandadeur opengaan.
Kom.
Het is haar zoon.
Hij is zijn Noorse vlag vergeten.
Ja, het is 17 mei, jullie nationale feestdag.
Heb ik al gezegd dat dit één shot is?
In één keer? De hele scène?
Het hele einde in één shot. Geen montage.
Perfecte synchronisatie van tijd en ruimte.
Dus...
De jongen staat daar en kijkt naar haar.
Er klopt iets niet, maar hij weet niet wat.
Hij pakt zijn vlag en is weer weg.
Ze gaat naar hier, om te controleren of hij nu echt weg is.
We horen het tuinhek achter hem dichtklappen.
De camera blijft op haar gericht.
En dit is cruciaal.
Haar gezichtsuitdrukking.
Wat denkt ze?
Precies.
Dan gaat ze terug naar hier.
Dus hier doet ze het? - Ja.
Kan dat haar gewicht dragen?
Zo is het bij mijn moeder gebeurd.
Je moeder?
Maar toch niet hier?
Jawel.
Maar dat is lang geleden.
Nee! - Met dat krukje.
Dit krukje?
Ze is erop gaan staan.
Maar dat zien we niet.
De scène eindigt met de deur die achter haar dichtgaat.
We horen het alleen.
Terwijl de camera achteruitgaat.
Waarom ben je daarna in het huis gebleven?
We zijn weggegaan.
Naar Zweden, mijn vader was Zweeds.
Ik wil graag meer over haar horen.
Het is niet mijn moeder in het script.
Maar ik mag het toch doen?
Ja, ja, ik weet het.
Het komt goed. Ze is gemotiveerd.
Ik heb haar verteld dat mijn moeder
zelfmoord heeft gepleegd op dat krukje.
Het IKEA-krukje?
Ben ik dat?
Ben ik dat echt? Met die gedachten en slapeloosheid?
Ik kan niet begrijpen
dat ik dat echt ben.
We hebben het er al over gehad.
Herkent u zichzelf niet meer? - Nee.
Vele jaren geleden was de spreekkamer een bibliotheek.
Die was vaak leeg.
Karin, de oudste dochter, zat er graag met haar vriendinnen
om naar muziek te luisteren.
Tijdens de oorlog ging Karin bij het verzet.
Op een herfstavond in 1943 kwam de militie haar arresteren.
Ze zat twee jaar in de gevangenis.
Ze heeft nooit gesproken
over haar tijd in het kamp Grini.
Zo, nu kun je luisteren.
Na de bevrijding
trouwde Karin en keerde ze terug naar het ouderlijk huis.
In 1951 beviel ze van Gustav.
Jaren later, toen hij cineast was geworden, zei Gustav graag:
"Niets is mooier dan schaduwen."
Dan zag hij het huis van zijn kindertijd weer voor zich.
Karins zusje Edith nam het huis over met haar vriendin Lillian.
Edith wilde geen kinderen,
maar Gustav kwam elke zomer bij haar logeren.
Bij klachten zette Edith de muziek harder:
ze was er zeker van dat een van de buren
haar zus had aangegeven bij de militie.
Toen Edith stierf, erfde Gustav het huis.
In 1986 keerde hij terug naar het huis vol herinneringen.
Er zijn twee versies van de ontmoeting tussen Gustav en zijn vrouw Sissel.
Zij zei dat hij haar had geraadpleegd voor zijn slapeloosheid.
Ze had eruit geconcludeerd dat zijn terugkeer naar het huis
veel moeilijker was voor hem dan hij wilde toegeven.
Gustavs versie was fantasierijker.
Ik was overweldigd door haar schoonheid.
Toen ik hoorde dat ze psycholoog was, heb ik een probleem verzonnen.
Zes maanden later was Sissel zwanger.
Ze trouwden drie weken voor de geboorte van Nora,
in december 1987.
Met de komst van de kleine Agnes vormden ze een echt gezin.
Vind je het vervelend om bij ons te zijn? - Dat heb ik niet gezegd!
Je komt altijd met dezelfde onzin!
Na de scheiding ging Gustav weer naar Zweden.
Het huis werd lichter en lichter.
Heb je met Peter gesproken?
Peter is een oude man.
Hij heeft al tien jaar niet meer gewerkt.
Ik ook niet.
Hij is met pensioen.
Ik ga wel met hem praten.
Ik wil geen andere cameraman. - Oké, maar...
Ga dan zelf met hem praten. - Dat doe ik.
Gewoon doen.
Hij is niet ouder dan jij.
Wat vind je van Noorwegen?
Ik ben dol op Noorwegen. Het is prachtig.
De Noren zijn heel aardig, ze zijn heel gastvrij.
Het is een Netflix-productie.
Komt de film ook in de bioscoop? - Natuurlijk, waar anders?
De onderhandelingen lopen nog, maar dat is wel de bedoeling.
Een vraag voor Rachel Kemp.
Over de kritische ontvangst van uw laatste film, Cathy's Choice.
Bent u niet teleurgesteld?
Ik ben heel trots op die film.
Maar ik denk niet dat we daarvoor hier zijn.
Was u nerveus om in een echte dramafilm te spelen?
Ik werk... Ik heb deze film gekozen omdat...
Wat is dat voor een stomme vraag?
Rachel Kemp is de beste actrice van haar generatie.
Je zou dankbaar moeten zijn dat ze hier is!
Eruit!
Dank u.
Wat een klootzak!
Heb je de vragen niet vooraf bekeken?
Dat kan niet.
Verdomde TikTok-trol.
Hij heeft het me geleerd.
Ik heb het ook met hem gedaan.
Ik ga geen toespraak houden,
maar ik word overspoeld door een golf van dankbaarheid.
Ik vind het echt geweldig om met jullie te werken.
Er is nog werk aan de winkel, maar...
Daar hadden we het net over.
Wij hebben dingen uitgepraat. - Niet alles.
De rest zien we wel op het podium.
Jakob, ik weet dat het bij je thuis wat moeilijk is.
Alleszins bedankt...
dat je je werk er niet onder laat lijden.
Als je erover wilt praten, ik ben er voor je.
Dank je. Ik zal eraan denken.
Maar...
Ik denk dat het geweldig wordt!
Zeker weten. - Proost!
Je hebt niet gezegd dat je gaat scheiden.
Met alle repetities en zo...
Ik heb niet echt de gelegenheid gehad. - Dat snap ik.
Het is toch niet...
door ons? - Nee, absoluut niet.
Ik ben er voor je, als je wilt...
Als je wilt praten.
We moeten ons niet meer verstoppen.
Luister, ik weet het niet.
Hallo!
Is papa hier? - Nog niet.
Daar ben je!
Gefeliciteerd!
Je ziet er zo mooi uit.
Gaan jullie pizza maken?
Hallo! Ik doe gewoon dit. - Oké...
Ik heb nog altijd het record.
Nee.
Begin daar.
Welkom.
Leuk je te zien. - Insgelijks.
Hoi, opa.
Negen jaar, een echte man!
Je bent een grote jongen.
Ken je Therese nog van op onze bruiloft?
Hoe kan ik Therese vergeten?
Je verwent ons! Wat voor wijn is dit? - Haal eens wat glazen.
Dag, papa.
Heb je hem geraakt?
Hoe gaat het met de film?
Goed. - Ik heb erover gehoord, geweldig!
Hoe gaat het met Rachel Kemp?
Hou op.
Ik mag het toch vragen.
Ze is er nog niet helemaal, maar ze boekt vooruitgang.
Ik heb over het IKEA-krukje gehoord.
Blijft hij de hele dag op dat ding bezig?
Hij heeft nog twintig minuten schermtijd.
Wie? Even?
Heb jij nog schermtijd over?
Heb je die niet opgebruikt?
Mijn schermtijd?
Hoeveel krijgt hij? - Tien minuten.
Leg je telefoon weg. - De pizza is klaar.
Nu. - Oké.
Wat zeg je dan? - Dank je, opa.
Kijk eens. Monica Bellucci, potdorie!
Dankzij deze film zul je vrouwen en hun relatie met hun moeder begrijpen.
Mooie cadeaus.
We hebben geen dvd-speler.
Gelukkig maar! - We vinden wel een oplossing.
We kijken zelden films.
Je moet beginnen te schrijven.
Als jij het zegt.
Waarom wachten tot een oude zak
je de rol van Ophelia aanbiedt?
Ik speel Hamlet. - Echt waar?
Ik had het erover met Rachel.
Zij heeft het heft in handen genomen en haar eigen productiebedrijf opgericht.
Het is moeilijk om actrice te zijn.
Je beslist niets zelf, je bent afhankelijk van anderen.
Dat is vermoeiend. - Ik speel veel...
Uiteindelijk ga je aan jezelf twijfelen
en wordt je behoefte aan erkenning... ondraaglijk.
Ik zou nooit met een actrice trouwen.
Maar ze in je bed krijgen wel?
Artiesten zijn tegenwoordig zo kleinburgerlijk.
Je schrijft geen Ulysses
als je je kinderen naar het voetbal brengt of de autoverzekering regelt.
Een echte artiest is vrij.
En moet vrij blijven.
Dan moet je dus geen kinderen nemen?
Zeg dat niet, Nora.
Hoe oud ben je nu?
Toen Sissel zo oud was als jij, had ze twee kinderen.
De tijden zijn veranderd, papa.
Jullie zijn het beste wat me overkomen is.
Het beste wat je overkomen is?
Waarom was je er dan nooit?
Het is altijd de schuld van papa.
Jullie zijn allebei toch goed terechtgekomen?
Hoe weet je dat?
Je kent ons niet.
Je overdrijft. - Ik overdrijf?
Voor jou was het moeilijk.
Ik herken mezelf in jou.
Maar je hebt zoveel woede in je.
Het is moeilijk om van zo iemand te houden.
Je wilt toch niet alleen eindigen?
Artistiek gezien is het ook slecht.
Je moet iemand hebben om van te houden. Kinderen, of...
Van kinderen heb je nooit spijt.
Peter?
Ik ben blij je te zien.
Wat een huis!
Met dank aan Lasse Hallström, niet aan jou.
Zonder River of Time had hij je nooit aangenomen.
Geweldig voor je kleinkinderen.
Het loopt nog altijd stroef met Daniel.
Het is zo jammer voor zijn kinderen.
Hij ontneemt ze hun grootvader.
Maar zeg eens...
Dat script...
Niet slecht, hè?
Het is prachtig. - Doe je mee?
Natuurlijk doe ik mee!
Kom, we drinken iets.
In deze film gebruiken we geen handcamera.
Ik denk eerder aan een dolly en een vaste camera.
Sorry dat ik geen contact heb gehouden.
Ik vergeet dat tussen het filmen door.
Hetzelfde hier, ik ben ook zo.
Luister...
Ik houd je op de hoogte.
Netflix heeft ook inspraak.
Ze willen dat ik met andere mensen praat.
Gaat dat zo tegenwoordig?
Ja.
Zo gaat dat.
Laten we klinken!
Leuk je te zien.
Dag, Nora. Ik bel je omdat...
Omdat we moeten praten.
Zo kan het niet verder.
Dat ik niet graag naar het theater ga,
betekent niet dat ik niet van theater houd.
Het is gewoon...
Ik kan er gewoon niet naar kijken.
Maar Tsjechov is...
Tsjechov lees ik liever.
Misschien...
niet de toneelstukken, maar...
Ik ben heel gevoelig. Jij ook.
We lijken op elkaar.
Shit.
Dank je.
Ik heb een vraag...
Wie is de "je"?
Ze zegt "je weet wel".
Wie is de "je"?
Wie denk je?
Niet haar moeder, denk ik.
Dat zou ze nooit zeggen tegen haar.
Het voelt aan als haar innerlijke stem.
Ik vind het raar om te praten zonder tegen iemand te spreken.
Oké.
Ingrid zal naar je luisteren.
Ik luister.
Kom hier.
Ga hier zitten. Eens kijken.
Je begint weer bij...
"Ik heb een soort crisis gehad." Spreek tegen Ingrid.
Je mag haar aanraken zodat ze voelt dat je haar moeder bent.
Vergeet niet dat ze dit nog nooit aan iemand heeft verteld.
Ze schaamt zich ervoor dat ze bidt.
Je kunt het proberen te verbergen, erom lachen, maar...
Je schaamt je.
Je schaamt je voor je zwakte.
Ik heb een soort crisis gehad.
Ik was weer alleen thuis,
ik lag in bed te huilen.
Iedereen ligt wel eens in bed te huilen...
Iemand zei dat bidden niet hetzelfde is als met God praten.
Het is je wanhoop erkennen.
Jezelf op de grond gooien omdat...
je niet meer kunt doen.
Zoals wanneer je hart gebroken is, en je denkt...
"Bel me, alsjeblieft. Vergeef me.
Kom terug, alsjeblieft."
Ik had alles verpest.
Ik was alleen
en ik huilde.
Toen, voor de eerste keer,
ben ik op de grond gaan zitten
en heb ik gebeden.
Ik weet niet tegen wie ik het zei, maar ik zei het hardop:
"Help me.
Ik kan niet meer.
Ik kan het niet alleen.
Ik wil een thuis.
Ik wil een thuis."
Ik hoop...
dat haar moeder in de film ook zo was.
Precies.
Vind je dat dit in het Engels werkt? - Ja, natuurlijk.
Ik kan met een Noors accent spreken, zoals Ingrid.
Ik heb geen accent.
Ze is Zweeds. - Heb ik een accent?
Je hoort het nauwelijks. Maar...
Is het niet raar als iedereen een accent heeft, behalve ik?
Misschien. Ik zal erover nadenken.
Mag ik iets vragen over mijn personage? - Natuurlijk.
Het grote mysterie voor mij blijft: waarom?
Waarom besluit ze zelfmoord te plegen?
Ja.
Wat denk jij?
Ze is depressief, zoals haar moeder.
Maar ze heeft een kind.
Dat is de vraag die de film stelt.
Je moet je eigen antwoord vinden.
Kun je iets over je moeder vertellen?
Ik wil me niet bemoeien, maar ik denk dat het relevant kan zijn.
De film gaat niet over mijn moeder.
Dit is haar dossier van de militie en haar dossier van het kamp Grini.
Dit is de getuigenis van Karin Irgens en de rest van het dossier.
Het bevat foto's van gereconstrueerde martelmethodes.
Dat zijn schokkende beelden, ik waarschuw u alvast.
De relevante informatie is aangegeven met deze plakbriefjes.
Dank u.
IRGENS, Karin
Aanklacht: anti-nazipropaganda
Proces wegens hoogverraad
Stukkenlijst
Aanklachten: foltering
Betreft: foltering
van Karin Irgens.
...ik schreeuwde van de pijn
toen ze de schroef vastdraaiden...
Hij bond me vast aan een hete kachel...
Ze sloegen me met een dikke stok...
De pijn hield maandenlang aan...
Toen ze Even over haar dag vertelde,
besefte ze dat ze niets nieuws had geleerd,
dat ze dit allemaal al wist.
Ze kon niet beschrijven wat haar zo van streek had gemaakt.
Was het de getuigenis van haar grootmoeder,
die de gebeurtenissen zo droog en afstandelijk beschreef?
Of waren het de andere slachtoffers
die in hetzelfde dossier zaten?
Het politierapport over haar zelfmoord, vijftien jaar later,
was dun.
Er stonden geen foto's in. Wel de naam van haar vader.
Hij was niet ondervraagd,
waarschijnlijk omdat hij toen nog maar zeven jaar was.
Dan draai je de camera razendsnel weg.
Nee, wacht.
Kijk goed.
Cut!
Laat eens zien.
Goed, hè?
Mag ik eens zien?
Goed gedaan!
Ga je mee naar de première van Nora?
We kunnen hier eerst eten.
Ik ga wel rechtstreeks vanuit kantoor.
Maar je komt toch? - Natuurlijk.
Ik wil Erik in mijn film.
Hij is perfect.
Het is een kleine rol, maar wel cruciaal, de zoon van Rachel.
Dat is aardig van je, maar...
ik weet niet of hij talent heeft om te acteren.
Daarom wil ik hem juist.
Niets ergers dan kindacteurs die voor de camera staan te zwaaien
en denken dat ze in een musical spelen.
Erik heeft iets.
Een geheim.
Jij was ook verlegen.
Weet je nog? Maar je straalde op het scherm.
Je had moeten doorgaan.
Ik wil drie glazen vruchtensap.
Bedankt dat je mijn kleren hebt gewassen.
Ik durf mijn ogen bijna niet te sluiten.
Ik ben bang dat als ik ze open doe, je er niet meer bent.
Laten we even pauzeren.
Ben je er niet bij met je gedachten?
Ik ben gewoon moe.
Je kunt hier niets fout doen.
De enige fout zou zijn om niet te luisteren.
En neem je tijd.
Oké?
We doen het nog een keer, zonder accent.
We beginnen weer bij...
De vorige pagina. Bovenaan.
Leuk je te ontmoeten. - Insgelijks.
Sorry dat je moest wachten. - Bedankt voor je tijd.
Graag gedaan.
Waarom heb je de rol afgewezen?
Ik kan niet met hem werken.
Waarom niet?
We kunnen niet met elkaar praten.
Maar hij wilde jou voor de rol.
Ja.
Ik weet het niet.
Ik blijf maar denken dat hij...
Dat hij een fout heeft gemaakt.
Ik kan...
Ik kan haar niet peilen.
Hoe meer ik aan het personage werk,
hoe meer ik mezelf verlies om haar te zijn.
Alsof haar verdriet...
alles overheerst.
Het idee is mooi.
Maar ik weet niet of dat de oorzaak is
van al haar problemen of dat het...
een teken is van een dieper leed.
Ik wil hem niet teleurstellen.
Hij is een...
heel moeilijke mens.
Maar hij is een uitstekende regisseur en hij gelooft in jou.
Het zou dom zijn om het op te geven.
Ik was gewend alles onder controle te hebben.
En als ik de controle verloor, vond ik dat ook leuk.
Begrijp je?
Ik ben te oud.
Er staat prikkeldraad in de wei.
Ik ben de laatste der Mohikanen.
En die nieuwe kerel blijft me maar moodboards sturen.
Ik mis Peter.
Heb je gezien hoe oud hij geworden is?
Ik ben te moe, Michael.
Wat is er gebeurd? Vijftien jaar geleden was ik 55.
Misschien heb je gelijk.
Misschien zijn we te oud...
en is dit onze laatste film samen.
Maar zeg niet dat je met je tijd moet meegaan.
Beloof me dat.
Dit thema...
Je hebt het al eens gebruikt.
Maar je hebt het nog nooit
zo grondig aangepakt als nu. Zo direct, zo persoonlijk.
Oké, het heeft je jaren gekost
om zover te komen.
Maar je gaat deze film maken, verdomme.
En op jouw manier.
Begrepen?
Ik ga... - Oké.
Kun je dit wat losser maken?
Gefeliciteerd. - Dank je.
Je was geweldig. - Dank je.
Iedereen vond het geweldig. - Dat is aardig.
Het is ons gelukt, het was...
Het was goed.
Gaat het?
Ja, hoor.
Je belt me nooit terug.
Nee.
Is papa met jullie meegekomen? - Nee, hij kon niet komen.
We hebben een oppas geregeld.
We gaan iets drinken in Tekehtopa,
als je zin hebt? - Mag ik even?
Van harte gefeliciteerd, wat een geweldige voorstelling.
Ja, ik ga er nu heen, ik houd je op de hoogte.
Maar vanavond gaat het echt niet.
Ik heb vaak gespeeld als ik ziek was.
Dit is de eerste keer dat ik een voorstelling afzeg.
Het spijt me echt.
Ja, dank je.
Tot ziens.
Waar is Erik?
Hij komt zo thuis.
Waarom was je niet op de première? - Ze wilde me er niet bij.
Eens kijken. Dit is de originele versie.
En de Engelse vertaling,
zodat Erik zijn tekst kan leren.
Niet erg dat hij een accent heeft.
Heb je met Michael gesproken?
Hij moet vrij nemen van school.
Ik twijfel nog een beetje...
Het wordt geweldig.
Echt waar. - Ik weet niet of hij wel wil.
Tuurlijk wel.
Hoe weet je dat? - Ik heb met hem gepraat.
Over de film? - Ik heb het genoemd.
Hij sprong een gat in de lucht. - Heb je het verteld zonder mij erbij?
Toen jij in mijn film speelde...
Daar heb ik prachtige herinneringen aan.
Het wordt geweldig.
Lees het script. Rachel zal het leuk vinden
om de scènes met hem te doen.
Ze zijn heel vrolijk.
Ze zal een andere kant van de film zien...
Hou je mond. Zwijg.
Erik speelt niet mee in je film. - Komaan, Agnes...
Het was leuk om met je te filmen, papa.
De mooiste tijd van mijn leven, ik was eindelijk samen met jou.
Ik was het middelpunt van je wereld.
Daarna verdween je, ik zag je niet meer...
Maar het was fantastisch!
Ja.
Maar ook onbegrijpelijk.
Je bent zo wispelturig.
Het ene moment zijn we close, dan verdwijn je en is iemand anders
het middelpunt van je wereld.
Lees het. - Maar verdomme!
Kan me niet schelen of het goed is of niet.
Ik denk aan Erik.
Opa ging net weg.
Hoe gaat het?
Goed. - Blij je te zien.
Ik heb je gemist vandaag.
Ik jou ook. - Echt waar?
Wat doen we terwijl we op papa wachten?
Waaraan heb ik deze eer te danken?
Alles oké?
Ja, ik denk het wel.
Kom, ik zal een kopje thee zetten.
Alsjeblieft. - Dank je.
Je wilt niet meer meedoen aan de film.
Het is...
Ik wil je niet in de steek laten.
Ik blijf als je erop staat.
Het voelt gewoon niet goed.
En voor jou ook niet, denk ik. Ik, in de film?
Natuurlijk wel.
Ik betwijfel het.
Je hebt me gevraagd
om mijn haar te verven in dezelfde kleur als van je dochter.
En je wilt deze film toch niet in het Engels doen?
Jij vindt toch ook dat dat niet klopt?
Ik wil je niet teleurstellen.
Het spijt me.
Het is mijn schuld, Rachel. Het spijt me.
De meeste acteurs zouden de film toch gedaan hebben.
Of ze zouden hun agent hun vertrek laten aankondigen.
Je bent zelf gekomen.
Je bent een goed mens.
Kom op...
Zie dit niet als een mislukking.
Je bent een geweldige actrice. Dat meen ik.
Dank je.
Sorry dat ik hier zo binnenval, maar je neemt nooit op.
Sorry.
Alles oké?
Als je niet opneemt,
word ik ongerust, dat weet je.
Wat is er? Ben je ziek?
Nee.
Ik heb gisteren ruzie gehad met papa.
Ik was woedend.
Hij wil dat Erik meespeelt in zijn film en ik heb nee gezegd.
Maar ik heb het script gelezen.
En het is zo mooi. Helemaal niet wat ik me had voorgesteld.
Ik weet dat je niets meer met hem te maken wilt hebben.
Maar je moet het lezen.
Ik voel dat het over jou gaat.
Of...
dat hij het voor jou heeft geschreven.
Het gaat niet over zijn moeder.
Maar goed...
Wil je dit stuk hardop voorlezen?
Let niet op de stijl,
het is wat gekunsteld geschreven.
Lees het gewoon.
Ik geloof helemaal niet in God.
Bij ons thuis was geen plaats voor religie.
We zijn niet gedoopt.
Mijn zus en ik kregen een lentefeest voor de cadeautjes.
Ik heb een soort crisis gehad.
Ik was weer alleen thuis,
ik lag in bed te huilen.
Iedereen ligt wel eens
in bed te huilen...
Iemand zei dat bidden niet hetzelfde is als met God praten.
Het is je wanhoop erkennen.
Jezelf op de grond gooien omdat je niet meer kunt doen.
Zoals wanneer je hart gebroken is en denkt: "Bel me.
Je moet van gedachten veranderen.
Kom terug."
Ik had alles verpest. Ik was alleen en ik huilde.
Toen, voor de eerste keer,
ben ik gaan zitten en heb ik gebeden.
Het is moeilijk uit te leggen.
Ik weet niet tegen wie ik het zei,
maar ik zei hardop:
"Help me.
Ik kan niet meer.
Ik kan het niet alleen.
Ik wil een thuis.
Ik wil een thuis."
Heb je papa verteld...
over mijn zelfmoordpoging? - Nee, natuurlijk niet.
Ik dacht hetzelfde. Hoe weet hij dat?
Hij heeft het gecombineerd
met de verhalen van zijn moeder.
In sommige scènes is het alsof hij er was toen je het moeilijk had.
Hij was er niet.
Jij wel.
Hoe is dat mogelijk?
Jij doet het zo goed en ik zo slecht.
Zeg dat niet.
Waarom heeft onze kindertijd jou niet getekend?
Voor mij was het ook niet makkelijk.
Maar jij hebt een gezin gesticht.
Een thuis.
Ja.
We hebben niet dezelfde kindertijd gehad.
Ik had jou.
Je denkt dat je niet voor iemand kunt zorgen.
Maar je was er voor mij
toen mama het moeilijk had.
Je waste mijn haar.
Je kamde mijn haar.
Je bracht me naar school.
Ik voelde me veilig.
Ik hou van je.
Ik ook.
Ik hou ook van jou.
Is het zo beter?
Heerlijk om wakker te worden en zoveel schoonheid te zien.
U hebt een prachtige glimlach.
Ik hoop dat uw vriendje dat ook zegt.
Dat doet hij wel eens.
Dat heb ik al eens gehoord.
Heb je niets beters voor me? Champagne?
Mag ik ook koekjes?
Weet je... - Omar krijgt elke dag koekjes.
Oké... - Met chocolade zelfs.
Eet eerst je boterham op.
Oké.
Dag.
Wat is er? - Ik ben mijn telefoon vergeten.
Dag.
Cut!
Perfect.
Het staat erop. Volgende scène.