Pobrano z YTS.LT
Oficjalna strona filmów YIFY: YTS.LT
W szóstej klasie Nora miała napisać wypracowanie o tym, czym jest.
Od razu wiedziała, że będzie ich domem.
Brzuch domu zadrżał, gdy siostry pobiegły po schodach i wyszły tyłem.
Widział, jak skracają sobie drogę do szkoły przez dziurę w płocie i wychodzą na ulicę...
...kiedy dom już ich nie widział.
Zastanawiała się, czy dom lubi być lekki i pusty...
...czy pełny i ciężki.
Czy podłogi lubią, gdy się po nich chodzi.
Czy ściany łaskoczą. Czy dom czasem cierpi?
Pomyślała, że tak, chyba lubi być pełny.
Przed nimi wielu innych i ich zwierzęta mieli swoją chwilę w życiu domu.
Jej pradziadek zmarł w pokoju, w którym urodziła się jej babcia...
...a który teraz jest sypialnią jej rodziców.
Ich ojciec mówił, że krzywizna to stara wada wykryta...
...po tym, jak dom został zbudowany 100 lat temu.
Napisała, że to tak, jakby dom wciąż tonął, rozpadał się...
...tylko w super-zwolnionym tempie...
...i cały ten czas, kiedy mieszkała tam jej rodzina...
...to tylko ułamek sekundy w trakcie upadku.
Kiedy czytała to później, pomyślała, że napisała, że rodzice się "kłócili"...
...ale że się "hałasowali".
Bo w domu nie znosił niczego bardziej niż ciszę, poza hałasem.
Kiedy tata się wyprowadził na dobre, dom stał się lżejszy.
Ustały hałasy rodziców.
Ale domowi brakowało wszystkich jego innych dźwięków.
Nauczyciel dał jej najwyższą ocenę, a tata pokochałby tę pracę.
Nora przeczytała ją w poszukiwaniu monologu na egzamin do szkoły teatralnej-
-ale była rozczarowana, bo była taka pozbawiona emocji.
Dlatego wybrała monolog Niny z "Mewy".
"Jestem mewą... Nie, nie, jestem aktorką. Tak, jestem."
SENTYMENTALNA WARTOŚĆ
Nora?
-Nora? Możesz otworzyć? -Nie dam rady.
-Możesz otworzyć drzwi? -Chwileczkę.
Otworzysz drzwi? Proszę.
Jak się czujesz?
-Sprawdzam tekst bez tych wszystkich ludzi. -Ale ty znasz tekst, przecież go umiesz.
-Już tu kiedyś byliśmy. -Nie. Nie tak.
-Nie dam rady, nie mogę wyjść. -Rozumiem. Możemy trochę pooddychać?
Patrz tylko na mnie, spójrz na mnie. I oddychajmy.
Okej. Pooddychajmy chwilę.
-W tym też nie mogę oddychać. -Kostiumolog to poprawi. Chodź ze mną.
-Nie dostałam wody. -Mamy wodę na dole.
-Spóźnimy się pięć minut. -Włóż to na nią i będzie super.
Ojej. No i siedzimy... Nie no, spoko. Jest okej.
-Słuchaj. Możesz mi z czymś pomóc? -Co? Teraz?
Po prostu... trochę się stresuję. Właściwie to potrzebowałbym...
W jakiś sposób...cokolwiek.
-Nie mamy czasu. -Mamy, zdążymy. No zdążymy.
-Ty jesteś kompletnie... -Dobra, walnij mnie w twarz.
Daj mi liścia. Muszę się otrząsnąć. Nie wyjdę na scenę.
-Wszystko w porządku? -Tak.
Hej!
-Nie! Nie! -Nie mogę oddychać!
-Nie ciągnij... -Poczekaj chwilę, Nora.
Yngvar, jesteś tam? Mamy 20 sekund.
Jesteś gotowy?
Jesteśmy gotowi?
Tak.
Słuchajcie!
Mówiliście, że mnie uratujecie. A tylko wpędziliście mnie w ogień.
Wpuściłam twoje dzieci do mojego domu! A ty i tak zeznawałeś przeciwko mnie?!
Mówiłem, żebyśmy zamówili catering. To tylko stresuje.
Nie, ty. Ty.
Spokojnie, spokojnie.
-Mamo, mogę dostać jeszcze ciasta? -On już zjadł cztery kawałki.
-Mamo, proszę! -Nie. Musisz zjeść coś innego najpierw.
-Piękne przemówienie. -Dzięki. Od nas obu.
Była z ciebie taka dumna i ciągle o tobie mówiła.
-Mamo. -Tak.
Nie, Sissel, no więc... często mnie zabierała do Teatru Narodowego.
Wiesz, babcia tam siedziała i pracowała, zanim zachorowała.
Siedziała i rozmawiała z tymi, którym miała pomóc. Mówili do niej.
I rozmawiali o tajemniczych sprawach, w pewnym sensie.
Kiedy byłam mała, słyszałam, co mówili tam na dole, przez to.
-Podsłuchiwałaś? -Nie. Ale oni o tym nie wiedzieli.
To było tak dawno temu, ale...
Nie wiadomo, czy składać kondolencje, czy gratulować.
Nie, my... rozmawialiśmy od czasu do czasu.
-Co jest? -Nic.
-Tata tu jest. Wiedziałaś? -Nie.
No, powiedziałam, kiedy to było i w ogóle, ale...
Cześć, tato.
No proszę, jesteście. - Przepraszam.
Cześć.
Cześć, moje dziewczynki.
-Poznałeś już Erika? -Nie, jest tu?
-Nie widziałem cię w kościele. -Nie dałam rady. Ble.
Właściwie po co ten kościół? Nie stała się chyba religijna na koniec?
-Pomyśleliśmy, że tak będzie ładnie. -To wszystko jest takie... takie smutne.
Była dla was wspaniałą matką. Prawda? I taka piękna.
-Piękna? -Piękna jak ty.
Cholernie inteligentna i... zawsze miała rację.
-Hej. Patrzcie, dziadek przyszedł. -O, cześć, ty! Dzień dobry.
-No... Cześć, cześć. -Cześć. Dzięki za ostatnio.
-To Even. -No wiem, kurwa, kto to Evan.
Znamy się od dawna. - Ale ty wyrosłeś, co?
-Jesteś największy w klasie, czy co? -Nie, nie wiem. Chyba nie.
Jesteś postrachem klasy? Nie?
-Cześć! -Cześć.
Proszę.
Właśnie o tobie myślałem.
-Co to jest? -To moje.
-Wszystko w porządku? -Nie. Coś się stało?
Musimy pogadać, skoro jestem w mieście. Mam ci coś do powiedzenia.
-Nie możesz mi po prostu tego powiedzieć teraz? -Nie, nie tutaj.
Najwyższy czas, żebyśmy usiedli i pogadali. Nie sądzisz?
Fredrik zabierze ich swoim autem. Ma Toyotę.
-Cześć. -Ups!
W porządku, dziękuję.
Mam nadzieję, że teraz nie będzie... Albo że nie poczuje, że musi...
...nagle być tatą i... pocieszać mnie czy coś.
Nie.
No ale dobrze, że próbuje. Może jemu też jest ciężko.
Możesz go zapytać, co on właściwie zamierza z tym domem.
-Co? -Przecież to on jest właścicielem.
A tak?
Dał go mamie przy rozwodzie. Ale nigdy nie było na to papierów.
Rozumiesz?
No tak, trochę szkoda. Liczyliśmy na te pieniądze, ze względu na odsetki.
To go zapytaj. Ty nigdy nie masz odwagi porozmawiać z nim o czymś trudnym.
-Nie? No co ty? -No nie.
-Ależ mam odwagę. -Wcale nie masz.
-Cześć. -Cześć.
Świetnie wyglądasz. Już zamówiłem. Co dla ciebie?
Ja mogę tylko kawę.
-Nic więcej? -Nie.
Kawa dla tej pięknej, młodej damy.
-Smakuje? Wszystko w porządku? -Wszystko smakuje, jak ty podajesz.
Ona myśli, że jesteśmy parą.
Dużo o tobie myślałem. Trochę się martwiłem.
No dobrze. A jak tobie idzie?
No wiesz, świetnie mi idzie. Dużo się dzieje.
Słyszałaś, że robią retrospektywę moich filmów we Francji?
-Skąd miałabym o tym wiedzieć? -No i mam nowy film w produkcji.
No nie poddajesz się.
To jest najlepsza rzecz, jaką napisałem. Michael powiedział to samo.
-Michael nadal produkuje? -Powiedział, że teraz znowu mi sprzyja szczęście.
Mój film dokumentalny jest pokazywany wszędzie i wszystko idzie po mojej myśli.
Mówiłeś, że chcesz ze mną o czymś porozmawiać...?
Tak.
Film jest o...
...o młodej kobiecie, młodej matce, która...
Chcę, żebyś zagrała główną rolę.
Napisałem ją dla ciebie.
Tylko ty możesz zagrać tę rolę.
Bardzo dziękuję.
-Ale przecież mnie nie widziałeś w akcji. -Kilka razy. Widziałem cię w "Medei".
-Jak wyszedłeś w przerwie? -Nie znoszę teatru.
Scenografia była okropna. Ale ty byłaś świetna.
Wystarczy mi zobaczyć aktora przez dwie minuty, żeby wiedzieć, czy jest dobry.
Ta rola byłaby dobra pod wieloma względami. Zasługujesz na coś bardziej osobistego-
-niż 200-letnia sztuka dla grupy emerytów.
To porządna rola filmowa.
Może nawet zarobisz trochę pieniędzy, bo mój serial odniósł duży sukces.
No tak, to na pewno pomaga.
Michael powiedział, że jest przekonany, że uda mu się zdobyć na to fundusze.
Będziemy kręcić w naszym domu.
-W naszym domu? -Tak. Jest idealny. No.
Nie będę brała w tym udziału.
-Odpocznij od tych głupich seriali. -Już dawno skończyli kręcić.
Nie, jesteś zbyt dobra na to.
-Oglądałeś to? -Tak.
I co myślisz?
-Nie ma znaczenia, co ja myślę. -Ma. Chcę porozmawiać o twojej opinii.
To nie jest dla mnie. Żadnych zdjęć.
Nie widać twojej twarzy. Nie widać twoich oczu. No...
Ale co ja tam wiem? Ludziom się podoba.
Nie chodzi o to, co myślą ludzie. Pytam o twoją opinię.
Nora, proszę cię, to nie ty jesteś problemem w tym wszystkim.
Ta rola... To szansa dla ciebie.
Nie będziemy razem pracować, tato.
-Przecież nawet nie potrafimy rozmawiać. -Po prostu przeczytaj, a potem zadzwonię.
-Przestań dzwonić. Słyszę, że jesteś pijany. -Martwię się o ciebie.
Nie wolno ci. Nie możesz się martwić.
-Nora, proszę, po prostu przeczytaj to. -Po co?
I tak nic z tego nie wyjdzie.
Wracaj!
Stój!
Nie!
Natychmiast wracaj!
Siedź spokojnie.
Musisz siedzieć zupełnie nieruchomo.
Siedziałam blisko pana na pokazie i czasami na pana zerkałam...
...i widziałam, że pan też był bardzo poruszony tym pokazem.
Tak...
Przepraszam. To...
Minęło chyba 20 lat, odkąd go widziałem i...
I pamiętam dokładnie w szczegółach ten czas i...
...dni na planie, ludzi...
Wiecie, ja kręcę filmy z przyjaciółmi.
To moja rodzina.
Tak. A szczególnie w tym filmie, prawda?
Ma pani na myśli moją córkę Agnes? Tak.
To ona gra Annę.
Bardzo dziękuję. Jeszcze jedno pytanie, zanim pana wypuszczę.
Myślę, że wszyscy chcą to wiedzieć. Nie było żadnego filmu pełnometrażowego...
...od "Idylli" 15 lat temu.
Czy zobaczymy nowy film pełnometrażowy Gustava Borga?
Tak, mam nadzieję.
Ja też mam nadzieję. Dziękuję, panie Borg.
Och! Gustav?
Gustav?
Przepraszam, przepraszam. Rachel Kemp uwielbiała pana film.
Chce, żeby pan jej potowarzyszył. Je kolację w L'Excelsior.
Oczywiście festiwal za wszystko płaci. W takim razie idziemy.
Jestem tu z Gustavem Borgiem. Został zaproszony przez Rachel Kemp.
-Przepraszam, to impreza zamknięta. -Gustav Borg!
-Dziękuję, że przyszedłeś. -Przyniosę ci krzesło.
-Proszę. -Dzięki.
Twój film zrobił na mnie ogromne wrażenie. To arcydzieło. Naprawdę.
-Dziękuję. -Jest fantastyczny.
-Jak poszedł twój pokaz? -Dobrze.
Świetny pokaz. Ludzie go pokochali. Zobaczysz go jesienią, po premierze.
Jak to tu działa?
Chciałbym, żeby mi wychodziły takie filmy jak tobie.
Dziś mnie to naprawdę uderzyło.
Nie wiem, czy kiedykolwiek widziałem coś podobnego.
To było naprawdę...
...naprawdę... Wzruszyło mnie to.
Dziękuję.
Ostatnio dużo myślę o tym, żeby zrobić sobie przerwę.
Mam już w planach sporo projektów,
Całkiem niezłe role, ale...
-One po prostu do mnie nie pasują. -To po prostu odmów.
Sam by zwariował, gdybym tak po prostu to wszystko rzucił. I słusznie.
Olej Sama. To twoje życie.
A ty? Pracujesz nad czymś nowym?
Myślałem, że to zrobiłem, ale...
Nie dostałaś pieniędzy?
Coś w tym stylu.
Odwiezie cię do hotelu.
Dziękuję!
-Bardzo miło było cię poznać. -Mnie również.
Rachel!
Nie, nie, nie, nie!
Rach, mam twój telefon! O mój Boże!
-Nie miałeś iść? -Chcesz, żebym poszedł? Dobrze.
No tak zrobiło się bardzo... przytulnie i blisko.
-Nie lubisz się przytulać? -Lubię. Lubię się przytulać.
Czemu tak się tego boisz? Bliskości?
-Widzę, że to dla ciebie trudne. -Nie. To idealnie, że jesteś żonaty.
Wtedy w prawdziwym związku nie będę musiał patrzeć, jak bardzo jestem pojebany.
Kurczę, brutalnie powiedziane o sobie. Jak bardzo jesteś pojebany?
W skali od 1 do 100? 80.
Okej, czyli jest 20%, które da się...
I z nimi teraz masz do czynienia. Z tymi 20.
-Rozmawiałeś z dyrektorem teatru? -Tak. Chce, żebym poszedł na terapię.
-No tak. No, czemu nie? -Nie mów teraz "tak"!
Ale to jest jakaś fobia. To może pomóc z tymi sprawami.
Nie jest ze mną tak źle. To tylko przez to, że...
-Musiałem cię uderzyć. -No tak. To...
Przepraszam za to. Było to trochę brutalne, ale...
-Jeśli się rozmyślisz, zgłoszę to. -Nie, obiecuję.
Czuję, że wiem o sobie za dużo. Nie potrzebuję terapii.
-Dlaczego nie? -Moja mama była... terapeutką.
Nie chodzi o to, żeby iść do mamy. Chcę tylko małego buziaka.
-Nie tak. -No, ale już skończyliśmy.
-To do jutra. -Do jutra.
Wychodzi się na scenę, a to przecież wbrew intuicji.
Całe ciało krzyczy, a ty wychodzisz przed tłum ludzi i...
-Nie masz się gdzie schować. -To frajda? Nie tylko strach i...?
Nie, uwielbiam to. Kocham to!
I to... tak, to...
Ta frustracja i złość i ta niesprawiedliwość w tym, że...
-to ty masz brać za wszystko odpowiedzialność.
Ona nazywa go unikającym konfliktów, bo sama taka jest i tego w sobie nienawidzi.
W tym wszystkim chyba najbardziej lubię budowanie postaci.
Wejście w perspektywę albo w emocje...
-poprzez granie kogoś innego...
-Myślę, że to sprawia, że bezpieczniej mogę czuć moje własne emocje.
Nie chcesz po prostu być sobą? Tak to trochę brzmi.
- Ciekawe, co by na to mama powiedziała? - No...
Nie, to oszustwo. Musisz stanąć dalej i się nie schylać. Nie, nie.
Nie. Nie, możesz stanąć bliżej. Nie, nie. Tu, tu, tu, tu.
Masz chłopaka?
No nie, właściwie to nie.
Nie chcesz mieć?
Chcę.
Ale to nie zawsze takie proste.
- Ale ja cię kocham. - No...
Ja ciebie też kocham.
Chcę się z tobą ożenić, jak dorosnę.
To bardzo miłe, co mówisz. Ale to przecież niemożliwe.
- Zasnąłeś? - Nie.
Jaki on słodki!
Chyba właśnie mi się oświadczono na dole.
- To gratuluję. - Dzięki. Nie zdarza się to codziennie.
Jak wrócił z placu zabaw, to podszedł, popatrzył na mnie i powiedział:
"Widzę cię."
Skąd mu się to wzięło? Ty tak mówisz?
- Pewnie to w szkole usłyszał. - Mówią w szkole "widzę cię"?
Wszystko w porządku?
- Przepraszam. - Ty? Co jest?
W porządku. Chyba pójdę już do domu.
Nie, poczekaj.
-Spokojnie, wszystko okej. -Na pewno?
-Na pewno? Nic się nie stało? -Nie, wszystko w porządku. Przepraszam.
Okej.
-Wszystko gra? -Tak.
-Myślisz, że... Ona znowu tu nie jest? -Nie, nie sądzę.
-Myślę, że po prostu jest trochę samotna. -Tak.
-Smutno ci z tego powodu? -Trochę.
-Cześć. -Cześć.
To dziwne.
Kiedy mama zachorowała, część mnie myślała, że...
-że powinienem się tu przeprowadzić i zamieszkać z Evenem i Erikiem.
-Chciałbyś tu mieszkać? -Nie.
Nas na to nie stać, bo nie możemy nikogo spłacić.
Przez to już przechodziłem. To tylko stare papiery.
Tak, bardzo dziękuję za wszystko, co zrobiłaś. To jest naprawdę niesamowite.
-Wywieziemy wszystko, czego nie chcesz. -Jest tu mnóstwo pięknych rzeczy.
Rzeczy sentymentalne i takie tam. Może...moglibyśmy rzucić okiem?
-Bardzo chciałabym ten wazon. -Tak, całkiem ładny.
-Bo ja go chcę? -Nie. Po prostu go weź.
-Mamy oglądać i się zgadzać. -No tak. To wezmę go.
O rany...
PAMIĘTAJ, ŻEBY WYŁĄCZYĆ PŁYTĘ
-Jak długo on tu właściwie będzie mieszkał? -Nic nie mówił.
Ale on tu jest, żeby zająć się sprzedażą, prawda?
Nie jestem pewna, czy...
Mówił, że będzie o drugiej. Możesz go o to zapytać.
-Nie. -Nie możesz go tak po prostu odesłać.
Mogę spróbować.
On nie jest tu, żeby zająć się sprzedażą. Tak myślałam, ale...
Tak, podobno ma jakiś projekt.
Co mówiłaś?
No w sumie to dobrze, ale on znowu chce kręcić film.
-Jaki projekt? -Ten, o którym z tobą rozmawiał.
-Mój film? Ten, który do mnie napisał? -Tak, ten, w którym nie chciałaś zagrać.
-Ale dostał na niego pieniądze? -No chyba tak.
Chyba sam chciał ci o tym powiedzieć. Pytał, czy tu będziesz.
Okej.
-To on? -Tak.
O kurczę. Czy to nie jest Rachel Kemp?
O rany.
-O kurczę! -Halo? Słuchaj, Nora... Ty? Teraz...
Wygląda prawie tak samo. Nic się właściwie nie zmieniło.
Tak miło was znowu widzieć. Macie kawiarnię kilka minut stąd.
Rachel zadzwoni do was, jak skończymy.
-Cześć! Jest tu Nora? -Nie, musiała wyjść.
-Rachel, to moja córka, Agnes. -Cześć, Rachel. Miło mi.
-Ty też jesteś z branży? -Nie, pomaga mi w researchu.
Jestem historykiem... historyczką.
Przepraszam, ja... Nie umiem się wysłowić.
Poznajesz ją? Grała Annę w filmie, który oglądałaś.
To było dawno temu.
No jasne. To... Ty jesteś Anna. No tak. Widzę.
Mogę sobie zrobić z tobą selfie? Zaniemówiłem.
Dzięki.
Czyli jest tutaj i rozmawia ze swoim synem.
To ostatnia scena, zakończenie. Ona mu gotuje.
To dla niej ważne. Ostatni gest matki, może.
Przytulają się i on wychodzi.
I jak tylko drzwi się zamykają, coś się w niej zmienia.
Prawie jakby się rozluźnia. Nie sądzisz?
Chłopak ma spotkać się z ojcem, więc jej się nie spieszy.
A tutaj jest sznurek do... Jak to się nazywa? Do suszenia ubrań?
-Sznurek na pranie. -Tak, sznurek na pranie.
A potem wchodzi tutaj i zaczyna gotować.
No i nagle...
...słyszy, jak otwierają się drzwi na taras. Chodź.
To jej syn. Zapomniał flagi, norweskiej flagi.
Tak. To 17 maja, dzień narodowy.
Mówiłem, że wszystko będzie jednym ujęciem?
-Jednym ujęciem? Całość? -Całe zakończenie jednym ujęciem.
Bez montażu. Pełna synchronizacja czasu i miejsca.
Więc...
Chłopak po prostu stoi i na nią patrzy.
Coś jest nie tak. Nie rozumie.
Więc po prostu bierze flagę i ucieka.
Ona podchodzi, żeby sprawdzić, czy tym razem na pewno idzie.
Słyszymy tylko, jak zamyka się za nim furtka, bo kamera jest tu, na niej.
I to jest istotne.
Wyraz jej twarzy w tym momencie.
-O czym myśli? -Właśnie.
Potem wraca tutaj.
-Czyli tutaj to robi? -Tak.
Myślisz, że to wytrzyma jej ciężar?
No wiesz, tak to się stało. Z moją mamą.
-Z twoją mamą? -Tak.
-Ale nie tutaj? -Tak.
- O Jezu, lata minęły. - Nie.
Ona tego użyła.
Tego?
Żeby dosięgnąć.
Ale tego nie zobaczymy.
Zakończymy scenę, jak wchodzi z powrotem i zamyka drzwi i...
Usłyszymy tylko dźwięk.
Kiedy kamera się oddala.
Mogę zapytać, dlaczego się stąd nie wyprowadziliście?
Wyprowadziliśmy się po tym.
Przeprowadziliśmy się do Szwecji. Mój tata był Szwedem.
Bardzo bym chciała posłuchać o niej więcej.
Wiesz, to nie jest moja mama w scenariuszu.
Ale i tak mi na to pozwalają? Tak. Tak. Wiem.
Tak, to będzie dobre. Jest zmotywowana.
Powiedziałam jej, że z tego stołka powiesiła się moja matka.
Z tego stołka z Ikei?
Czy to ja?
Czy to ja? Bo jak się czuję teraz i co myślę, i czy śpię, czy nie śpię...
Nie mogę uwierzyć, że to... mogę być ja.
Byliśmy tu już kiedyś.
-Ale nie do końca się odnajdujesz? -Nie.
Wiele lat wcześniej gabinet psychologiczny nazywano "Biblioteką".
Rzadko korzystano z tego pokoju, a najstarsza córka w domu, Karin,
-mogła spędzać w nim czas z przyjaciółmi i słuchać muzyki.
Kiedy wybuchła wojna, Karin zaangażowała się w ruch oporu.
I pewnego późnego jesiennego wieczoru w 1943 roku zabrała ją policja.
Siedziała w więzieniu przez dwa lata. Nigdy nie mówiła o Grini.
No. Tego możemy posłuchać.
Po wyzwoleniu Karin wyszła za mąż i przejęła dom na Losveien.
Urodziła Gustava w szpitalu Ullevål w 1951 roku.
Wiele lat później, kręcąc filmy, Gustav lubił mówić:
"Cienie są najpiękniejsze na świecie."
Wtedy widział przed oczami dom, w którym mieszkał jako dziecko.
Młodsza siostra Karin, Edith, przejęła dom z przyjaciółką Lillian.
Edith cieszyła się, że nie ma dzieci, ale Gustav często bywał tam latem.
Jeśli ktoś narzekał, Edith podkręcała głośność jeszcze bardziej.
Wiedziała, że to sąsiad wsypał jej siostrę podczas wojny.
Kiedy Edith zmarła, Gustav był jedynym spadkobiercą ciotki.
I w 1986 roku wrócił do domu pełnego wspomnień.
Istnieją dwie wersje tego, jak Gustav poznał swoją żonę Sissel.
Ona mówiła, że przyszedł jako pacjent i skarżył się na problemy ze snem.
Dla niej powrót był trudniejszy, niż on chciał przyznać.
Wersja Gustava była bardziej barwna.
Była najpiękniejszą kobietą, jaką widziałem.
Gdy usłyszałem, że jest psychologiem, od razu dostałem problemów psychicznych.
Sześć miesięcy później Sissel była w ciąży.
Pobrali się trzy tygodnie przed narodzinami Nory w grudniu 1987.
Z młodszą siostrą Agnes stali się czteroosobową rodziną.
-Źle jest z nami? -Nie mówię tego!
-Czemu wyciągasz te stare brudy? -Jesteś strasznym tchórzem!
Po rozwodzie Gustav wrócił do Szwecji.
Dom robił się coraz lżejszy.
Rozmawiałeś z Peterem?
Peter to stary człowiek. Nie kręcił filmów od dziesięciu lat.
-Ja też nie. -No tak, ale on już nie pracuje.
Zrobi to dla mnie. Porozmawiam z nim.
-Nikogo innego nie dopuszczę. -No tak. Ale...
-Czyli musisz z nim sam porozmawiać? -Tak, tak. Okej.
"Tak, tak"? Ty to zrobisz.
On nie jest starszy od ciebie.
-To co powiesz o Norwegii? -Kocham Norwegię. Jest piękna.
A ludzie są bardzo mili. Przyjęli nas bardzo ciepło.
To produkcja Netflixa. Czy film będzie wyświetlany w kinach?
A gdzie indziej?
To jest w trakcie negocjacji, ale taki jest plan.
Jeszcze jedno pytanie do Rachel Kemp.
Dotyczy odbioru twojego ostatniego filmu "Wybór Cathy".
Musiało cię to trochę rozczarować.
Jestem bardzo dumna z tego filmu.
Nie sądzę, żeby o tym mieliśmy dzisiaj rozmawiać, prawda?
Czy denerwowałaś się, zanim podjęłaś się prawdziwego dramatu?
Zrobiłam ten film, bo chciałam pracować z...
Co to, kurwa, za pytanie? Co?
Rachel Kemp to najlepsza aktorka swojego pokolenia. Ciesz się, że tu jest.
Powinieneś być wdzięczny! Wynocha!
-Wynocha! -Okej. Dzięki wielkie.
Co za idiota.
Nie można się dowiedzieć, o co chcą zapytać, zanim wejdą?
-Nie da się. -Tiktoker.
Nie. Znowu ten ASMR? Muszę cię jakoś usypiać.
-On mnie tego nauczył! -Raz to z nim robiłem.
Nie powinnam mówić, ale czuję wdzięczność, która mnie ogarnia.
To niesamowite, że mogę pracować z każdym z was.
-Oczywiście, że mamy jeszcze... -Tak, rozmawialiśmy o tym po drodze.
-My też sporo rozmawialiśmy. -Ale ogarniemy to na głównej scenie.
Jakub, wiem, że w domu nie masz teraz łatwo.
Ale...
Dzięki za twoją pracę. Jak coś, to mów.
Dzięki. Tak zrobię.
No... Okej. Ale myślę, że to po prostu będzie cholernie dobre.
-Ja też tak myślę. -Na zdrowie.
Zdrowie!
Ale nic nie mówiłaś o tym, że się rozwodzicie.
Nie, bo byliśmy zajęci próbami i...
Tak.
-Ciężko znaleźć odpowiedni moment. -No jasne.
No, bo to nie jest tak...
-Nie chodzi o nas, prawda? -Nie, nie. Skąd.
W każdym razie jestem, jeśli chcesz... pogadać czy coś.
-Są jeszcze chętni do kąpieli? -Jeden! Dwa!
Trzy!
Nic się nie stanie, jak nas teraz zobaczą.
Posłuchaj. Ja... nie wiem.
-Halo. -Cześć.
-Jest tata? -Jeszcze nie.
-O, jesteś! Gratulacje! -Dzięki.
Ojej, ojej, ojej! Jak elegancko w muszce! - Cześć. Będzie pizza?
-Cześć. Muszę tak zrobić. -Ja zrobię tak.
Ale rekord wciąż należy do mnie.
-Nie. -Ty zaczynasz.
Cześć! Witajcie.
-Miło cię widzieć. -Ciebie też miło widzieć.
-Cześć, dziadku. -Gratulacje. Dziewięciolatek? Duży chłopak.
-Nie widzieliście się od ślubu, prawda? -Nie zapomina się kogoś takiego jak Therese.
-Cześć. Ojej. Pięknie tu. -Przynieś parę kieliszków.
Cześć, tato.
Cześć.
Trafiony!
Jak tam film?
-Dobrze. -Słyszałam o nim. Brzmi super.
Jak się pracuje z Rachel Kemp?
Pytam tylko, jak się z nią pracuje.
No, trochę jej brakuje. Ale jest na dobrej drodze.
Słyszałem, że wkręciłeś ją z tym stołkiem z Ikei.
On tak cały czas będzie gapił się w ekran?
-Zostało mu 20 minut. -Komu? Evenowi?
Ile ci jeszcze zostało czasu przed ekranem? Już nie przekroczyłeś limitu?
-Ile mi zostało czasu przed ekranem? -Even dostał czas przed ekranem?
-Możesz to odłożyć? -Już jest pizza.
-Co powiesz? -Dziękuję, dziadku.
Spójrzcie. Monica Bellucci, do cholery.
To jedyny film, jakiego potrzebujesz, żeby zrozumieć, jak kobiety postrzegają swoje matki.
-Nie mamy odtwarzacza DVD. -I całe szczęście.
-Coś wymyślimy. -Mało oglądamy ostatnio.
-Powinnaś zacząć pisać. -No tak. Mówisz tak.
Po co czekać, aż jakiś stary dziad wpadnie na pomysł, żebyś zagrała Ofelię?
-Ja chcę grać Hamleta. -Rozmawiałam o tym z Rachel.
Sama zaczęła działać. Ma teraz firmę produkcyjną.
Ciężko być aktorką i czekać, aż ktoś cię zechce.
Na dłuższą metę to nie działa. Podkopuje pewność siebie...
-...i sprawia, że potrzeba atencji staje się nieznośna.
Nigdy nie mógłbym ożenić się z aktorką.
Ale spać z nimi mogłeś?
Teraz artyści mają być jak wszyscy, nudni i mieszczańscy.
Nie napiszesz "Ulissesa" z treningami piłki nożnej i porównywaniem cen.
Co się stało z wolną sztuką? Artyści muszą być wolni.
I nie zakładać rodzin, co, tato?
Nie mów tak, Nora. Ile ty masz lat? Ty...
Kiedy Sissel była w twoim wieku, miała już dwójkę dzieci. Nie była młodą matką.
Teraz trochę inne czasy, tato.
Jesteście najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Najlepszym, co cię spotkało? To powinieneś być tu częściej.
W naszej rodzinie wszyscy są źli na tatę.
-Tak dobrze wam razem. Coś zaskoczyło. -Skąd wiesz?
-Przecież nas nie znasz. -No weź, nie przesadzaj. No.
Wiem, że było ci ciężko. Rozumiem to.
Ale jesteś wściekły.
Nie jest łatwo kochać kogoś, kto ma w sobie tyle złości.
Co? Nie chcesz być sam na zawsze.
To nie służy też sztuce.
Potrzebujesz kogoś, kim się zaopiekujesz. Dzieci albo coś.
Dzieci się nie żałuje, prawda? Co?
Peter?
-Miło cię widzieć. Cześć. -Ale masz tu fajnie, co?
To dzięki Lasse Hallströmowi. Nie dzięki tobie.
Nigdy by cię nie zatrudnił, gdyby nie "Rzeka czasu".
To musi być wspaniałe dla wnuków.
Wciąż jest ciężko z Danielem. I to się odbija na jego dzieciach.
Że nie mogą tu przyjeżdżać i widywać się z dziadkiem.
Słuchaj... Ten scenariusz...
-Niezłe, co? -Jest po prostu cudowne.
-Wchodzisz w to? -Tak, muszę. Napijmy się czegoś.
Nie...
Myślę, że tu nie będzie za dużo kamery z ręki.
Raczej wózek i statyw.
Przepraszam, że się nie odzywałem. Robię to tylko, jak kręcimy.
Ja też tak mam. Dokładnie.
Muszę... Dam znać, jak coś z tego wyjdzie.
Netflix też chciałby dorzucić swoje trzy grosze.
Chcą, żebyśmy pogadali z jeszcze kilkoma osobami.
A to tak to wygląda?
No.
No to tak to wygląda.
Twoje zdrowie.
Miło cię widzieć.
Cześć, Nora. Chciałem tylko zadzwonić i powiedzieć, że...
No tak, musimy pogadać i tak.
Nie chodzi o to, że...
Nie lubię teatru, na przykład. Ja...
To nie tak, że nie lubię teatru.
Tylko że... Nie mam siły tego oglądać.
Ale Czechowa to ja mogę... Czechowa to mogę czytać.
To znaczy, jego...
Nie dramaty, ale...
Jestem wrażliwą osobą i ty jesteś wrażliwą osobą. Jesteśmy podobni.
Co do cholery?
Dzięki.
Zastanawiałam się... Kim jesteś "ty"?
Ona mówi "wiesz". Kim jesteś "ty"?
Jak myślisz?
Nie sądzę, żeby to była jej matka. Nigdy by jej tak nie powiedziała.
Brzmi to raczej jak głos w jej głowie, tak mi się wydaje.
Dziwnie tak mówić i nie gadać z nikim.
Świetnie. Zrobimy to jeszcze raz, gdy Ingrid będzie słuchać.
Zrobię to.
-Spróbuj tu usiąść, żeby zobaczyć... -Aha. Okej.
I zacznij od...
"Przeżyłam coś w rodzaju kryzysu." I mów do Ingrid.
Możesz ją dotknąć. Fajnie, żebyś czuła, że jesteś jej mamą. Co?
I pamiętaj, ona nigdy nikomu o tym nie powiedziała.
Wstydzi się tak prosić.
Możesz próbować to ukryć albo się z siebie śmiać, ale...
Wstydzisz się.
Wstydzisz się, że jesteś słaba.
Okej.
"Przeżyłam coś w rodzaju kryzysu."
"Znowu byłam sama w domu i leżałam w łóżku, płacząc."
"Wiem, że każdy czasem leży w łóżku i płacze, ale..."
"Ktoś powiedział, że modlitwa to nie rozmowa z Bogiem."
"To uświadomienie sobie rozpaczy."
"To rzucenie się na ziemię, bo tylko to możesz zrobić."
"Podobnie jak leżenie ze złamanym sercem i myślenie:"
"Proszę, zadzwoń do mnie. Proszę, wybacz mi. Proszę, wróć do mnie."
"I..."
"...wszystko schrzaniłem."
"I byłem sam, płakałem."
"A potem, po raz pierwszy..."
"...usiadłem na podłodze i zacząłem się modlić."
"Nie wiem, do kogo to mówiłem, ale powiedziałem na głos:"
"Pomóż mi."
"Dłużej tak nie dam rady. Sam nie dam rady."
"Chcę mieć dom. Chcę mieć dom."
Szkoda, że jej mama nie jest taka w filmie.
Dokładnie.
-Da się to zrobić po angielsku? -Jasne, oczywiście.
Może zacznę mówić z norweskim akcentem jak Ingrid?
-Ja nie mam akcentu. Mam? -Ona jest Szwedką.
-Mam akcent? -Prawie niesłyszalny.
Chodzi mi tylko o... Czy nie byłoby dziwne, gdyby
-wszyscy mówili z akcentem skandynawskim, a ja tak?
No nie wiem, może. Muszę się nad tym zastanowić.
- Mogę zapytać o postać? - Jasne.
Myślę, że moje główne pytanie to wciąż "Dlaczego?".
Dlaczego ona decyduje się odebrać sobie życie.
No tak. Co o tym myślisz?
Rozumiem, że jest w depresji, jak jej matka.
Ale ma dziecko.
To jest pytanie, które stawia film, prawda?
Uważam, że musisz znaleźć swój własny powód.
Mogę zapytać o twoją mamę?
Nie wścibiam się, ale myślę, że to może być istotne.
To nie jest o mojej mamie.
To jest karta z jej akt z archiwum policji państwowej i Grini.
Tutaj jest zeznanie Karin Irgens. Prosiłeś o wgląd w całe akta.
A w aktach są też zdjęcia rekonstrukcji metod tortur.
Tak, to mocne zdjęcia. Żebyś tylko był tego świadomy.
Najważniejsze informacje zaznaczyłem karteczkami.
Wielkie dzięki.
Cel: Rozpowszechnianie anty-nazistowskiej propagandy
Sprawa o zdradę stanu z komendy policji w Oslo
Lista dokumentów WILHELMSEN, Ole - tortury
Dotyczy: Naruszenie ustawy o zdradzie - tortury Karin Irgens.
Założyli mi imadła na nogi i dokręcali, aż krzyczałam.
Położyli mnie na podłodze i zostawili przywiązaną z piecykiem nad głową.
Bili mnie po tyłku trzcinką. Bolało mnie niemiłosiernie przez kilka miesięcy.
Kiedy później miała o tym opowiedzieć Evenowi...
...nie odniosła wrażenia, że mówi coś nowego.
Pewnie już wszystko wiedzieli.
Trudno było opisać, co zrobiło na niej tak mocne wrażenie.
Czy to przesłuchanie babci, jak sucho to wszystko opisywała?
Czy to, że była tylko jedną z wielu ofiar zeznających w sprawie?
Protokół policyjny z jej samobójstwa 15 lat później był lakoniczny.
Żadnych zdjęć. Ale imię ojca tam było.
Nie został przesłuchany, pewnie dlatego, że miał tylko siedem lat, kiedy to się stało.
I teraz szybki najazd kamery. Nie, czekaj, czekaj, czekaj.
Uważaj teraz.
Cięcie! Muszę zobaczyć.
Dobre, co?
Mogę zobaczyć?
Dobrze, dobrze.
Może pójdziemy razem na premierę Nory? Moglibyśmy najpierw coś zjeść?
Chyba będę musiał wziąć taksówkę prosto z biura, tak mi się wydaje.
-Ale przyjdziesz, prawda? -Jasne, że tak.
Chcę, żeby Erik zagrał w moim filmie.
-Jest idealny. -No dobra?
Ma niewiele kwestii, ale to bardzo ważna rola: syn Racheli.
Bardzo miło, ale...
-On nie ma aktorskiej twarzy. -Nie chcę aktorskiej twarzy.
Nie ma nic gorszego od dzieciaków w filmach, które podbiegają do ciebie z entuzjazmem.
Jakby miały zacząć musical czy coś. Erik ma coś w sobie.
Ma jakąś tajemnicę.
Też byłeś trochę nieśmiały. Co? Ale cholernie dobry w filmie.
Powinieneś to kontynuować.
-"Poproszę trzy szklanki soku." -"Poproszę trzy szklanki soku."
"Dziękuję, że wyprałeś moje ubrania."
"Aż boję się zamknąć oczy."
"Bo boję się, że jak je otworzę, to go tu nie będzie."
Robimy przerwę.
Wydajesz się trochę nieobecna.
Po prostu... jestem zmęczona.
Nie możesz tego zepsuć.
Jedyne, co możesz zrobić źle, to nie słuchać.
I nie naciskaj na nic.
Rozumiesz?
Spróbujmy raz bez tej przerwy.
Dobra... dobra... dobra, zaczniemy od... od poprzedniej strony, od góry.
-Cześć. Miło cię poznać. -Miło mi.
-Przepraszam, że musiałaś czekać. -Nie, to ja dziękuję, że znalazłeś czas.
Dlaczego nie chciałaś tej roli?
Nie potrafię z nim pracować.
Dlaczego?
-Nie umiemy się dogadać. -On chciał, żebyś to ty zagrała.
Tak... nie wiem.
Wciąż myślę, że on... że on się pomylił.
Po prostu nie mogę...
Nie potrafię jej rozgryźć, okej?
Im dłużej ją analizuję, tym trudniej mi się w nią wcielić.
To tak, jakby jej smutek... To ogromna część jej.
Jest w tym coś pięknego.
Ale nie mogę stwierdzić, czy to tylko przyczyna wszystkiego.
Czy to... nie wiem, objaw czegoś głębszego?
Nie chcę go zawieść. Rozumiesz?
Wiesz, on jest... bardzo trudny.
Ale jest bardzo dobrym reżyserem. I on coś w tobie widzi.
Głupio by było z tego rezygnować.
Zazwyczaj się tak nie czuję. Zazwyczaj wszystko kontroluję.
A to wymknięcie się spod kontroli... podobało mi się.
Rozumiesz?
Jestem na to za stary.
Na prerii jest drut kolczasty, do cholery. Ostatni Mohikanin, ja pierdzielę.
A ten nowy ciągle przysyła mi jakieś moodboardy.
Tęsknię za Peterem. Kiedy on się tak posypał?
Jestem za zmęczony, Micke.
Co się stało, do cholery? Jeszcze 15 lat temu miałem 55 lat.
Może masz rację.
Może jesteśmy za starzy.
Możliwe, że to ostatni film, który robimy razem.
Tylko nie myśl, że musisz iść z duchem czasu, czy coś.
Obiecujesz?
Ten temat… Już go kiedyś poruszałeś. Wiemy o tym.
Ale nigdy nie wszedłeś w to w ten sposób.
Tak czysto i tak osobiście.
No dobra, dojście do tego zajęło ci tyle lat.
Ale, kurde, masz nakręcić ten film. I zrobisz to po swojemu.
Zrobisz to.
-Tak. -Tylko...
-Okej. -Okej.
Czekaj.
Możesz poluzować ten drugi?
No dobra. Okej.
-Hej! -Gratulacje. Byłaś niesamowita.
-Świetnie. -Dzięki.
-Wszyscy mówili, że to było... -Tak miło.
Jakoś przez to przebrnęliśmy. To było bardzo... Nie, było fajnie.
-Wszystko w porządku? -Tak, wszystko w porządku.
-Nie odbierałaś telefonu. -Nie.
-Przyszłyście z tatą? -Nie, nie zdążył... chyba.
Mamy opiekunkę i idziemy na drinka do Tekehtopy. Możesz iść z nami.
Przepraszam. Muszę pogratulować.
-To był fantastyczny występ. -Bardzo dziękuję.
Tak, zaraz tam idę. Potem się odezwę.
Ale... nie dam rady dziś wieczorem.
Nie, często udawałem chorobę.
Nigdy nie odwołałem przedstawienia, ale nie dam rady.
Bardzo mi przykro. Tak. Dziękuję. Dziękuję za to.
Okej. Pa.
-Gdzie jest Erik? -Zaraz przyjdzie.
-Czemu nie było cię na premierze Nory? -Nie chciała mnie tam.
No to patrzymy... Tu jest oryginał, a tu tłumaczenie.
Żeby Erik mógł poćwiczyć te angielskie teksty. Przecież on tak mówi.
Michael z tobą rozmawiał? Potrzebuje wolne od szkoły.
-Nie wiem, czy to dobry pomysł. -Ależ tak, to świetny pomysł. Będzie super.
-No nie wiem, czy on będzie chciał. -Pewnie, że będzie chciał.
-Skąd wiesz? -Rozmawialiśmy. Tak tylko wspomniałem.
-Bardzo się ucieszył. -Nie rozmawiaj z nim beze mnie.
Wiesz, jak grałaś w moim filmie... To moje najpiękniejsze wspomnienie. Co?
To będzie dobre. Po prostu sprawdźcie razem scenę.
Rachel spodoba się kręcenie scen z nim.
Wnosi to trochę radości. Potrzebuje zobaczyć inne strony filmu.
Przestań gadać. Po prostu przestań.
-Eryk nie zagra w tym filmie. -Agnes, do cholery...
To było super, tato. Absolutnie fantastyczne.
To najlepsze, co mnie spotkało w życiu. Mogłam być z tobą.
Czułam się taka ważna i najlepsza. A potem nie widziałam cię przez miesiące.
-Ale było przecież fantastycznie. -No tak. Ale tego nie rozumiem.
Jak możesz po prostu włączać i wyłączać, być taki bliski i prawdziwy, a potem zniknąć?
A potem są jacyś inni, którzy są najważniejsi na świecie.
-Ale po prostu to przeczytaj. -O Boże, czy ty możesz...
Naprawdę nie obchodzi mnie, czy to jest dobre, czy złe.
Obchodzi mnie Erik.
Cześć!
-Cześć. -Cześć.
Dziadek musi już iść.
Cześć. Jak ci minął dzień? Miło cię widzieć.
-Tęskniłem dzisiaj. -Ja też.
Domyśliłem się. To dobrze, że już jestem.
Bardzo dobrze. Co porobimy, zanim tata wróci?
Hej!
Co cię do mnie sprowadza?
-Wszystko w porządku? -Tak, chyba tak.
Wejdź. Zrobię ci herbatę.
-Proszę. -Dzięki.
Czyli nie chcesz już robić tego filmu?
Ja...
Ja po prostu...
Ja chcę tylko... Nie chcę cię zawieść.
Nie zrezygnuję, jeśli naprawdę chcesz, żebym został.
Czy tylko mi się wydaje? Po prostu... to mi się nie wydaje w porządku.
Tobie też się to nie wydaje w porządku, żebym robił ten film, prawda?
Jasne, że tak.
Nie wydaje mi się.
Wiesz. Prosiłeś mnie, żebym przefarbował włosy na kolor twojej córki.
I wiesz, nie chcesz, żeby film był po angielsku, prawda?
To też ci się nie podoba. Co?
I nie chcę cię zawieść.
Przepraszam.
Zawiodłem cię, Rachel. Wybacz.
Większość aktorów wzięłaby tę rolę, nawet gdyby im nie pasowała.
Albo po prostu by się wykręcili i zostawili to agentom.
Ale ty tu przyszłaś.
Jesteś dobrym człowiekiem.
No weź.
Nie bierz tego do siebie. Jesteś świetną aktorką.
-Mówię poważnie. -Dzięki.
-Cześć. -Cześć.
Czemu nie odbierasz?
Przepraszam.
Wszystko w porządku?
Musisz odbierać. Wiesz, że się denerwuję, jak nie odpowiadasz.
-Co się dzieje? Chora jesteś, czy co? -Nie.
Wczoraj pokłóciłam się z tatą.
Tak się wkurzyłam...
-Bo on chce, żeby Erik zagrał w tym filmie. A ja nie chcę.
Ale potem przeczytałam scenariusz.
I okazało się, że jest naprawdę piękny. Inny niż myślałam.
Wiem, że nie chcesz mieć z tym nic wspólnego.
Ale i tak chcę, żebyś go przeczytała.
Wiedziałam, tak jakoś, że to o tobie. No, wiesz...
Czułam, że to do ciebie pisał. To nie jest o jego mamie.
No...
Mogłabyś mi to po prostu przeczytać na głos? Chociaż raz?
I nie myśl o tym, że to... No, trochę przesadzone, ale...
Po prostu przeczytaj.
"Wiesz, w ogóle nie wierzę w Boga."
"Wychowaliśmy się w domu, gdzie to wszystko było nieważne."
"Nie byliśmy ochrzczeni i mieliśmy ślub cywilny tylko dla kasy."
"A potem miałem ten kryzys."
"Znowu byłem sam w domu i leżałem w łóżku, płacząc."
"Wiem, że każdy leży czasem w łóżku i płacze, ale..."
"Ktoś powiedział, że modlitwa to nie rozmawianie z Bogiem."
"Tylko uświadomienie sobie rozpaczy."
"Rzucenie się na ziemię, bo tylko na to cię stać."
"Trochę jak po złamanym sercu, kiedy myślisz: Zadzwoń do mnie."
"Musisz żałować. Zabierz mnie z powrotem."
"I ja tam byłem. Zniszczyłem wszystko, byłem sam i leżałem, płacząc."
"I wtedy, pierwszy raz, usiadłem i się pomodliłem."
"Trudno to wytłumaczyć."
"Nie wiem, do kogo się modliłem, ale po prostu powiedziałem:"
"Pomóż mi."
Nie dam rady. Sama nie dam.
Chcę mieć dom.
Powiedziałaś tacie o mojej próbie samobójczej i w ogóle?
Nie, no co ty.
Też tak pomyślałam. "Jak on to wszystko ogarnął?"
Przecież dużo się działo z jego matką i tak dalej.
No ale niektóre sceny, to on musiał być przy tym, jak to przeżywałaś.
No właśnie nie, nie było go.
To ty tam byłaś.
Jak do tego doszło?
Że ty jesteś taka w porządku, a ja jestem tak spierdolona?
To nieprawda.
Jak ty, po tym wszystkim, stałaś się takim dobrym człowiekiem?
Dla mnie też nie zawsze było łatwo.
Ale dałaś radę założyć rodzinę i...
-...i mieć dom. -Tak.
Sporo nas różniło w naszym wychowaniu.
Bo miałam ciebie.
Myślisz, że nie umiesz się troszczyć, a przecież...byłaś dla mnie.
Kiedy mama była taka nieobecna.
Myłaś mi włosy.
Uczesałem się i...
...jakoś dotarłem do szkoły.
Czułem się bezpiecznie.
Kocham cię.
Ciebie też. A raczej ja ciebie też kocham.
Pasuje?
Ale wspaniale budzić się w takim pięknym miejscu.
Masz piękny uśmiech. Co? Mówi ci to twój chłopak? Powinien.
Tak, mówi. Słyszałam to już.
O nie. Masz coś lepszego? Nie masz szampana?
-Szampana? -Tak.
Mogę dostać jakieś krakersy?
-Wiesz... -Omar dostaje krakersy codziennie.
-Z czekoladą i takie tam. -To musisz najpierw zjeść obiad.
Okej.
-Pa. -Pa.
-Cześć. Co jest? -Zapomniałem komórki.
-Pa. -Pa.
Okej.
Dzięki.
-Idealnie. -Dziękuję. Kontynuujemy.
Tekst: Thomas Jansson Scandinavian Text Service