‎เร็วเข้า
‎มา เร็วเข้า
‎ให้ไว
‎ไปกันเถอะ
‎ถือไว้ๆ
‎วิ่งเลย เร็วเข้า
‎ไปเลยๆ
‎ระวังลื่นนะ
‎(ไซเรน)
‎(สัญญาณเตือนภัยทางอากาศ)
‎เอาเลยนะ
‎- ไปกันเลย ‎- ไปๆ
‎- เข้ามาเลย ‎- ระวังหลังด้วย
‎- ไม่เป็นไร ‎- ดูข้างหลังที
‎ระวังหลังด้วย
‎ใครก็ได้ เฝ้าข้างหลังให้หน่อย
‎พี่ ข้างล่างมีกับดัก รู้ใช่ไหมคะ
‎จับไว้
‎ดึงออกมา
‎(ไซเรน)
‎(สาวสวยอันตราย)
‎(นักดับเพลิง)
‎(นักกีฬา)
‎(สตันต์)
‎(บอดี้การ์ด)
‎(ทหาร)
‎(ตำรวจ)
‎(หกกลุ่มอาชีพ)
‎ฉันมาเพราะอยากรู้ว่า ‎จะมีคนแกร่งกว่าฉันเยอะสักแค่ไหน
‎แต่ว่าโอเคอยู่ ไม่เป็นไร
‎มินซอน ทำดีมาก
‎พวกสาวๆ แข็งแกร่งมาก
‎มาลองท้าทายตัวเองดูสักตั้ง
‎(ด้วยเกียรติของวิชาชีพ)
‎(พวกเธอดิ้นรน)
‎(ต่อสู้)
‎(เพื่อเอาชีวิตรอด)
‎ใครจะมาสู้กับเรานะ
‎(เกาะลึกลับ)
‎(ฐานที่ซ่อน)
‎รู้สึกเดือดขึ้นมาเลย
‎- ระวังหัว ‎- ข้างบน
‎นี่มันสงครามชัดๆ
‎มันฝรั่ง
‎(ปกป้องฐานของ "ตัวเอง")
‎ฉันจะฆ่าทิ้งเอง
‎(และช่วงชิงฐานของ "คนอื่น")
‎เราจะจัดการเธอเอง
‎- มันฝรั่ง ‎- จับตัวไว้
‎(ใครจะเป็นผู้ยึดครองฐานทั้ง 6)
‎ฉันจับไว้แล้ว ขึ้นไปเลย
‎(และพิชิตเกาะไปได้)
‎- ไปจับตัวไว้ ‎- ข้างหลัง
‎(เอาชนะขีดจำกัดของตัวเอง)
‎ออกแล้วหนึ่ง
‎(และกระโดดข้ามขอบเขตของคนอื่น)
‎(Siren: เปิดไซเรนพิชิตเกาะร้าง)
‎(เกาะแห่งไฟ)
‎(ระวังไฟ)
‎(อันตราย ‎วัตถุไวไฟ)
‎(อันตราย ‎ห้ามเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต)
‎เหมือนเรามาเป็นทีมแรกนะ
‎มองยังไงก็ไม่เห็นใครเลย
‎ไม่มีที่เกิดเหตุไหน ที่ไม่อันตรายค่ะ
‎เวลาเข้าไปในที่เกิดเหตุไฟไหม้ ‎จะมองไม่เห็นอะไรเลยค่ะ
‎อารมณ์ประมาณ ‎ถ้านรกมีจริงก็คงเป็นแบบนี้แหละ
‎เวลามีคนเสียชีวิต ‎ทำใจมองได้ยากที่สุดแล้วค่ะ
‎แค่มองไปที่หน้าต่าง ‎ก็จะเห็นอะไรติดอยู่เต็มเลยค่ะ
‎เจอแมลงวันก่อนเลย
‎"ที่นี่เองสินะ"
‎จะมีแมลงวันเยอะจนไม่ต้องบอกก็รู้ ‎ว่านี่สินะที่เกิดเหตุ
‎ทุกอาชีพก็อันตรายหมด
‎แต่เรื่องความจิตแข็ง ฉันว่าเรายืนหนึ่งค่ะ
‎มองว่าเสียงไซเรน ‎คือสิ่งที่ร่างกายเราคุ้นเคยไปแล้วก็ได้ค่ะ
‎เราจะลุกพรวดขึ้นมาทันที
‎หลับอยู่ก็ต้องตื่น ทำอย่างอื่นอยู่ก็ต้องวิ่งมา
‎ตอนดับไฟ แค่สายยางก็หนักมากแล้วค่ะ
‎แถมพอเปิดน้ำแล้ว ‎จะหนักประมาณ 80 กิโลเลยค่ะ
‎"นักดับเพลิงที่ไว้วางใจได้"
‎เราจะทุ่มเทสุดตัว ‎เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจนั้นค่ะ
‎(หัวหน้าคิมฮยอนอา จองมินซอน ‎อิมฮยอนจี คิมจีฮเย)
‎(ทีมนักดับเพลิง: ผู้ที่เคยเห็นนรก ‎จิตใจแข็งแกร่งไม่ย่อท้อ)
‎ตำรวจจริงด้วย
‎- ตำรวจเหรอคะ ‎- อือ
‎(ทีมตำรวจ)
‎ด้วยความที่นักดับเพลิงกับตำรวจ ‎มักจะบังเอิญเจอกันในที่เกิดเหตุบ่อยๆ
‎จะบอกว่าเราเป็นคู่ปรับกันก็ว่าได้
‎ฉันคิดว่าเราน่าจะเก่งกว่าทีมตำรวจอยู่นะ
‎อารมณ์บ่จอยเลยค่ะ
‎ถ้าดูจากเกณฑ์การทดสอบสมรรถภาพร่างกาย ‎ของตำรวจจะสอบผ่านยากกว่านิดหน่อย
‎ฉันว่านักดับเพลิงน่าจะอ่อนแอกว่านะ
‎ระหว่างเป็นนักกีฬามวยปล้ำ
‎ฉันเข้าร่วมแข่งขัน ‎ในการรับสมัครนักสู้รอบพิเศษและชนะมาได้
‎เวลาซุ่มจับคนร้าย
‎อาจใช้เวลาเป็นอาทิตย์ ไม่ก็เป็นเดือน ‎จนกว่าจะรวบรวมหลักฐานได้
‎เราพยายามกินให้น้อยที่สุด ‎จะได้ไม่ต้องเข้าห้องน้ำ
‎เราอั้นไว้จนถึงที่สุดค่ะ
‎(ตำรวจ ‎ตำรวจน้ำ)
‎เวลาออกไปปราบคนที่ก่อความวุ่นวาย
‎ตำรวจชายจะถูกเรียกว่า "คุณสายสืบ" ตลอด
‎แต่เราจะถูกเรียกว่า "สาวน้อย"
‎เราเป็น "สายสืบ" ค่ะ ไม่ใช่ "สาวน้อย"
‎ในบรรดาตำรวจ ‎มีคนที่ทุ่มเทดูแลร่างกายอยู่เยอะมาก
‎ฉันคิดว่าการออกกำลังกาย ‎ก็เป็นส่วนหนึ่งของงานค่ะ
‎พูดไปก็เมื่อยปาก เดี๋ยวโชว์ให้ดู
‎(คิมแฮยอง หัวหน้าคิมฮเยริ อีซึล ซอจองฮา)
‎(ทีมตำรวจ: ผู้ที่ไม่รู้กลางวันกลางคืน ‎ซุ่มจับคนร้ายอย่างไม่ลดละ)
‎เฮ้ย สูทว่ะ
‎- สูทเหรอ บอดี้การ์ดเหรอ ‎- บอดี้การ์ดนี่หว่า
‎(ทีมบอดี้การ์ด)
‎ฉันเป็นบอดี้การ์ดหญิงคนแรก ‎ในหน่วยรักษาความปลอดภัยประธานาธิบดีเกาหลี
‎เป็นบอดี้การ์ดประธานาธิบดีโนมูฮยอน อีมยองบัก
‎รวมถึงประธานาธิบดีพัคกึนฮเย ‎สมัยเพิ่งเข้ารับตำแหน่งค่ะ
‎เราคุ้มครองทุกคนที่เดินทางมาที่ศาลค่ะ
‎ฉันนั่งเผชิญหน้ากับผู้ต้องหา
‎ที่เป็นฆาตกรต่อเนื่องค่ะ
‎ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาเขา
‎ด้วยความคิดว่า "ฉันแข็งแกร่งกว่าคุณ"
‎ฉันเอาชนะคนพวกนั้นได้
‎ฉันคิดว่าไม่มีใครเอาชนะ ‎จิตใจที่แข็งแกร่งของบอดี้การ์ดได้ค่ะ
‎(ฮวังซูฮยอน อีอึนจิน หัวหน้าอีซูรยอน อีจีฮยอน)
‎(ทีมบอดี้การ์ด: ผู้ที่มีชีวิตอยู่เพื่อตาย ‎ทักษะการสังเกตไร้ที่ติ)
‎ทีมอื่นจะเป็นใครก็ได้ค่ะ
‎มีใครบ้างแล้วนะคะ
‎ไม่รู้อะค่ะ
‎(ทีมทหาร)
‎ที่เราเดินมาแบบนี้ได้ ก็เพราะมีพละกำลัง
‎เป็นคนอื่นคงลำบากน่าดู ว่าไหมคะ
‎โห กระเป๋า ยอมใจเลย
‎กระเป๋าใหญ่ขนาดนั้น ‎แต่เดินคล่องมากเลย ว่าไหมคะพี่
‎ทีมที่ฉันว่าแกร่งที่สุด คือทีมทหารค่ะ
‎พวกเขาให้อารมณ์แบบ… ‎เรียกว่ามีรังสีอำมหิตเฉพาะตัวได้ไหมนะ
‎วันทยหัตถ์
‎ฉันประจำการอยู่ที่กองภารกิจพิเศษที่ 707
‎เราเป็นท็อป 0.01 เปอร์เซ็นต์ของเกาหลี
‎ฉันเคยประจำอยู่หน่วยต่อต้านการก่อการร้ายค่ะ
‎เชี่ยวชาญด้านอาวุธปืนค่ะ
‎ฉันเคยปฏิบัติการอยู่หน่วยพลร่มค่ะ
‎บทบาทของฉันคือการแทรกซึม ‎และส่งต่อข้อมูลเกี่ยวกับศัตรูค่ะ
‎ข้อมูลภูมิประเทศ หรือแม้แต่สภาพอากาศ ‎ล้วนเป็นข้อมูลสำคัญทั้งนั้น
‎ทหารกองกำลังพิเศษจะเคลื่อนไหว ‎บริเวณใกล้ยอดเขา
‎ซึ่งเป็นเส้นทางสัญจรของกวางน้ำ และสัตว์ป่า
‎เราไม่เคลื่อนไหวตอนกลางวันด้วย ‎เราปฏิบัติการตอนกลางคืนค่ะ
‎มีพระจันทร์ส่องอยู่ไงคะ
‎ฉันมั่นใจเรื่องการเอาตัวรอดค่ะ
‎ไม่มีอะไรจะพูดค่ะ พวกเราคือที่หนึ่งค่ะ
‎ถ้าทำไม่ได้ ฉันจะตายอยู่นี่แหละค่ะ
‎(หัวหน้าคิมบมอึน คังอึนมี อีฮยอนซอน คิมนาอึน)
‎(ทีมทหาร: ผู้ที่ต้องเอาชีวิตรอด ‎ทุกวันคือสงคราม)
‎ทีมที่ฉันคิดไว้ว่าเป็นคู่แข่งตัวฉกาจที่สุด…
‎ทีมนักดับเพลิง
‎ในด้านสรีระ ทีมเขามีคนตัวสูง ‎กับคนที่ดูแข็งแกร่งอยู่ด้วย
‎ฉันจะกำจัดเป็นทีมแรกเลยค่ะ
‎นั่นมันชุดนักกีฬาทีมชาติไม่ใช่เหรอ
‎(ทีมนักกีฬา)
‎มินซอนเลิ่กลั่กมากอะ
‎ฉันหันไปเห็นคนหน้าคุ้นๆ
‎ก็เลยถอนหายใจแล้วคิดว่า "แบบนี้ก็แย่สิ"
‎อ๋อ ยูโด
‎ใช่นักกีฬาคิมซองยอนไหม
‎อดีตนักกีฬายูโดทีมชาติ คิมซองยอนค่ะ
‎ฉันได้เหรียญทองแดง ‎ในการแข่งขันชิงแชมป์โลกปี 2013 ค่ะ
‎เหรียญทองในเอเชียนเกมส์ปี 2014 ที่อินชอน
‎เหรียญทองจากกีฬามหาวิทยาลัยโลกปี 2015
‎และเหรียญเงินในเอเชียนเกมส์ 2018 ‎ที่กรุงจาการ์ตา
‎ท่าไม้ตายของฉัน ‎คือท่าจับแขนเสื้อสองข้างแล้วทุ่มค่ะ
‎ทีมที่ฉันกังวลที่สุดคือทีมนักกีฬา
‎ฉันก็เคยเป็นนักกีฬาเลยรู้ไงคะ ‎ว่าคนพวกนั้นน่าทึ่งขนาดไหน
‎ฉันเป็นนักกีฬากาบัดดี้ทีมชาติ
‎ชื่อคิมฮีจองค่ะ
‎จะมองว่ากาบัดดี้เป็นกีฬาต่อสู้แบบกลุ่มก็ได้ค่ะ
‎นักมวยปล้ำชีรึมหญิง คิมอึนบยอลค่ะ
‎ท่าไม้ตายของฉันคือท่าขัดขาจากด้านนอก
‎ฉันชื่อคิมมินซอน เป็นนักปีนผาค่ะ
‎ฉันต้องห้อยโหนอยู่กับที่เป็นเวลานาน
‎ก็เลยออกกำลังแขนท่อนปลายเยอะค่ะ
‎เราต้องได้ที่หนึ่งอยู่แล้วสิคะ
‎ไม่มีใครต่อกรเราได้หรอก
‎(คิมซองยอน หัวหน้าคิมฮีจอง ‎คิมมินซอน คิมอึนบยอล)
‎(ทีมนักกีฬา: คนคลั่งการออกกำลัง ‎น้ำหนักของธงชาติเกาหลี)
‎เราจะเอาชนะทีมชาติได้เหรอคะ
‎ฉันเชื่อว่าเราทำได้
‎หนึ่ง สอง สาม สี่
‎เรามาเป็นทีมสุดท้ายเลยค่ะ
‎- เราเป็นทีมสุดท้ายเหรอ ‎- อือ
‎ทำไมเรามาเป็นทีมสุดท้ายล่ะ
‎อ่อนแอสุดมั้ง
‎ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำค่ะ ‎ว่าพวกสตันต์เขาทำอะไร เอาจริงๆ
‎กระโดดลงจากตึก ‎แล้วก็แบบพุ่งชนเข้ากับรถ
‎คนทำงานแบบนั้น ‎ก็น่าจะออกกำลังแค่นิดหน่อยมั้ง
‎ฉันเองก็เคยเป็นสตันต์มาบ้าง
‎เพื่อให้กล้องจับภาพได้
‎ความจริงควรปล่อยหมัดตรง ‎แต่พวกเขาให้ฉันใช้หมัดเหวี่ยงสั้นอะค่ะ
‎สตันต์เหรอ
‎สวยแค่ท่าทางน่ะสิ
‎ท่าเลิศๆ เล่นใหญ่เข้าไว้
‎แบบนั้นต่อยไม่เจ็บหรอกค่ะ
‎ฉันถนัดเรื่องการเคลื่อนไหวน้อยๆ ‎แบบให้มองไม่ค่อยเห็น
‎แต่โดนแล้วเจ็บค่ะ
‎ด้วยความที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก
‎อาชีพสตันต์เท่าไร
‎พวกเขาคงไม่รู้ว่าเราฝึกหนักแค่ไหน
‎ทั้งลอยไปกระแทกเอย ถูกรถชนเอย
‎ร่วงลงมาจากที่สูงเอย
‎ฉากใต้น้ำก็มี
‎ฉากไฟลุกท่วมตัว
‎ทั้งติดลวดสลิง
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ฉากโดนซ้อมก็ผ่านมาเยอะแล้ว
‎ฉันไม่กลัวการโดนซ้อมเลยค่ะ
‎ฉันไม่เคยคิดว่า ‎งานอันตรายจนอยากเลิกสักครั้งเลยค่ะ
‎ที่แปลกก็คือ
‎พอได้ยินคำว่า "เตรียมพร้อม"
‎ฉันจะไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ
‎ทุกครั้งที่เราเข้าฉาก ‎ทุกอย่างจะเป็นเรื่องใหม่หมดค่ะ
‎- ฉันเคยเล่นบทตำรวจ ‎- ทหาร
‎นักกีฬา ล่าสุดก็คือยูโด
‎บทบอดี้การ์ดก็เล่นมาแล้วค่ะ
‎เวลาไม่รู้จะทำยังไง ‎ฉันจะแบบ "ทำๆ ไปเถอะ"
‎"ไม่เป็นไร ทำได้อยู่แล้ว"
‎ฉันค่อนข้างสนุกกับความกังวล ‎ก่อนเริ่มถ่ายทำค่ะ
‎ฉันอยากให้คนรู้ว่า ‎"มีผู้หญิงที่ทำงานโหดแบบนี้อยู่นะ"
‎"มีคนเจ๋งๆ แบบนี้อยู่นะ"
‎(ทีมสตันต์: ผู้ที่ลืมแล้วซึ่งความกลัว ‎แปลงกายได้ไร้ขีดจำกัด)
‎ฉันมีความภูมิใจในเรื่องนั้นอยู่ค่ะ
‎ว่างานที่ฉันทำไม่ใช่งานง่ายๆ นะ
‎(ตอน 1 ‎"งานที่ฉันทำไม่ใช่งานง่ายๆ นะ")
‎(การแข่งขันต้อนรับ ‎ออกตัว)
‎- ตรงนั้น ‎- ไปกัน
‎ตรงไหนนะ
‎- นั่นไง ‎- ไปกันเถอะ
‎- ค่ะ
‎- ตรงนั้น ‎- ไปกันเถอะ
‎(การแข่งขันต้อนรับ ‎วิ่งแข่งบนหาดโคลน 1 กม.)
‎นี่ ยกเข่าขึ้นสูงๆ
‎อือ
‎อย่าหยุดนะ
‎ไปๆ ไม่เป็นไร
‎อึนมี
‎นาอึน
‎คลานเอา
‎"ออกตัว"
‎แค่สองพยางค์
‎ไปไหนล่ะ
‎(ที่ไหน)
‎จะให้ออกตัวไปไหนก่อน
‎(ที่นี่)
‎วิ่งตรงที่ไม่มีน้ำอะ ฮยอนจี
‎ไปฝั่งขวา
‎ต้องไปทางขวา
‎เวลาระดมพล
‎ไปที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ ‎เราจะได้ยินเสียงระเบิด
‎มันคือสิ่งที่เราเจออยู่ทุกวัน
‎ก็เลยออกวิ่งทันทีค่ะ
‎- จะจมอยู่แล้ว ‎- ไปๆ ไม่เป็นไร
‎อึนมี
‎ไม่เป็นไร วิ่งไปเลย
‎(ผู้ขึ้นนำเพียงหนึ่งเดียว ‎ทีมนักกีฬา คิมฮีจอง)
‎ด้วยความที่เป็นนักกีฬา ‎เวลาได้ยินเสียงปืน คำว่า "ไป" ไม่ก็เสียงปี๊ด
‎ฉันจะวิ่งโดยมองไปข้างหน้าอย่างเดียวค่ะ ‎มองเส้นชัยเท่านั้น
‎(อันดับ 2 ในขณะนี้ ‎ทีมนักกีฬา คิมอึนบยอล)
‎ขอแค่แซงผู้หญิงคนนั้นไปได้ ‎ฉันก็เป็นที่หนึ่งแล้ว
‎ฉันว่าจะแซงให้ได้ แต่ว่าไม่ไหวจริงๆ ค่ะ
‎ฉันกำลังกัดฟันวิ่งสุดแรงเกิด
‎แต่แล้วเขาก็หันขวับกลับมา
‎- อึนบยอล สู้เขานะ ‎- อ้าว
‎ฉันนึกว่าไม่ใช่ทีมเรา
‎"เรียกเราอึนบยอลเหรอ หือ พี่ฮีจองนี่"
‎"โล่งอกไปที" ฉันเลยบอกให้พี่ไปเลย
‎"โอเค อึนบยอล ตามหลังพี่มานะ"
‎เรียกว่ามันทำให้มีกำลังใจได้ไหมนะ ‎การที่ทีมเราขึ้นนำ
‎พี่ซองยอนอยู่ข้างหลังเหรอ
‎ไม่เห็นเลยค่ะ ไม่เห็นเลย
‎หายใจเข้าลึกๆ
‎(กลุ่มขึ้นนำ)
‎(กลุ่มรั้งท้าย)
‎(อันดับสุดท้ายในขณะนี้ ‎ทีมนักกีฬา คิมซองยอน)
‎บ้าเอ๊ย
‎ฉันไม่เคยมาหาดโคลนด้วยสิ
‎มันเหนื่อยถึงขั้นที่ฉันหายใจไม่ทัน ‎ในรอบหลายปีเลย
‎ฉันนึกไม่ถึงว่าเท้าเรา ‎จะจมลงไปในโคลนขนาดนั้น
‎พอเท้าจมแล้วดึงไม่ขึ้น ฉันเลยลนลานหนักค่ะ
‎ฉันดูถูกหาดโคลนมากเกินไป
‎ฉันตัดสินใจว่าถอดรองเท้าวิ่งไปเลยดีกว่า
‎ถุงเท้าก็ค่อยๆ หลุด เลยถอดถุงด้วยเลยแล้วกัน
‎ฮัลโหล
‎สมาชิกในทีมมาถึงครบสี่คนหรือยังคะ
‎ไม่ค่ะ ยังไม่ครบค่ะ
‎(อันดับสุดท้ายในขณะนี้ ‎ทีมนักกีฬา คิมซองยอน)
‎สมาชิกในทีมทั้งสี่คนต้องมาถึงก่อน ‎ถึงจะได้รับคำสั่งต่อไปค่ะ
‎ขอให้ช่วยเหลือสมาชิกที่ยังอยู่บนหาดโคลนด้วยค่ะ
‎พี่ซองยอน
‎พอได้ยินว่าต้องอยู่ครบทีมปุ๊บ ฉันก็พุ่งไปเลย
‎พี่ สู้เขานะ
‎เท้าฉันจมโคลน
‎ไม่เป็นไรน่า
‎พี่ต้องไปให้ถึงเส้นชัย
‎- ขอโทษนะ ‎- ไม่ต้องหรอก
‎มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษเลย
‎ฉันรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำที่ได้เดินไปรับพี่
‎กีฬากลุ่มไม่สามารถเล่นคนเดียวได้
‎ถ้ามีสมาชิกคนใดคนหนึ่งบาดเจ็บ ‎เราก็ต้องปรับความเร็วให้เท่ากัน
‎- เหมือนเท้าโดนบาดเลย ‎- เดินเท้าเปล่ามันอันตรายนะ
‎เหนื่อยมากเลย ขอโทษนะ
‎พี่ ฉันบอกว่าอย่าขอโทษไงคะ
‎เธอบอกว่าไม่เป็นไร ทำดีแล้ว ‎อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว
‎ฉันก็เลยยอมแพ้ไม่ได้ค่ะ
‎เท้า
‎ระวังนะ ไปให้ถึงฝั่งกันเถอะ
‎สวัสดีค่ะ
‎สมาชิกในทีมมาถึงครบสี่คนหรือยังคะ
‎ค่ะ
‎ย้ายธงของทีมไปที่อารีน่าค่ะ
‎(อารีน่า ‎สนามประลองหลัก)
‎ย้อนกลับไปทางเดิมที่คุณเดินมา
‎เดินเลยประตูเหล็กตรงทางเข้าเกาะไป ‎จะพบอารีน่าค่ะ
‎ค่ะ
‎ไปกันเถอะ
‎(ทีมสตันต์ ‎มาถึงครบทีม)
‎ให้ดึงอันนี้เหรอ
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ค่ะๆ
‎(ทีมบอดี้การ์ด ‎มาถึงครบทีม)
‎เธอสองคนไปอยู่ข้างหน้า
‎พอเราเอาธงลงมา ‎ฉันถึงได้รู้ว่ามันหนักแค่ไหน
‎หนักมากเลยค่ะ
‎(น้ำหนักเสาธง 60 กก.)
‎ถ้าธงห้อยลงมามากเกินไป มันก็จะเปียกน้ำ
‎แล้วน้ำหนักข้างหน้ากับข้างหลัง ‎ก็จะไม่เท่ากัน
‎ฉันก็เลยมัดธงทันทีค่ะ
‎และเงื่อนที่ใช้มัด ก็คือเงื่อนที่เราใช้ผูกลวดสลิง
‎เราต้องมัดให้เรียบร้อยค่ะ
‎- รับทราบค่ะ ‎- ปล่อยเลย
‎- มันหนัก เดี๋ยวฉันไปอยู่ข้างหลังเอง
‎(ทีมบอดี้การ์ด ‎ออกตัวเป็นทีมแรก)
‎- มองทางดีๆ นะ ‎- ไปทางหนึ่งนาฬิกา
‎- เราออกตัวเร็วสุดเลย ‎- อือ เราเร็วสุด
‎พวกเธอทำดีมาก เจ๋งมากเลย
‎นี่ พุ่งไปที่จุดหมายนะ
‎อย่าไขว้เขว
‎- หนึ่ง สอง ‎- หนึ่ง สอง
‎(ทีมสตันต์ ‎ออกตัวเป็นทีมที่สอง)
‎ถ้าคุยกันจะยิ่งเหนื่อย ‎แค่เดินหายใจไปดีกว่า
‎- หายใจลึกๆ ‎- ค่ะ รับทราบค่ะ
‎หายใจเข้า
‎(ทีมทหาร ‎ออกตัวเป็นทีมที่สาม)
‎หายใจลึกๆ
‎- รองเท้าฉัน ‎- รองเท้าจมแล้ว
‎- ไปกันเถอะ ‎- ค่อยๆ ไปดีกว่า
‎เดินเร็วเท่านี้พอ
‎- ไม่ต้องไปไล่ตามใคร ‎- ระวังตรงนี้นะ
‎- ค่ะ ‎- รุ่นพี่ ระวังนะคะ
‎ฮเยกยอง ดูทิศทางด้วย
‎- ทางนี้ไม่ใช่อะ ‎- รุ่นพี่ ฉันว่าไม่ควรมาทางนี้
‎รุ่นพี่คะ
‎พักแป๊บหนึ่งเถอะ
‎น้ำหนักมันทำให้เกิดความแตกต่างเยอะมากค่ะ
‎แค่นี้เราก็หมดแรงแล้ว ไอ้นี่ยังมาถ่วงอีก
‎เท้าเราก็เลยจมลงไปเลย
‎นั่นแหละ ดีมาก
‎- ไปทางขวานะ ‎- เดี๋ยวก่อน
‎- ไปต่อเลย ‎- เราต้องเดินบนโคลน
‎อย่าไปเหยียบตรงที่เป็นสีเขียวๆ
‎ใครจะเดินผ่าน ‎จะอยู่หน้าหรืออยู่หลัง เราก็ไม่สนใจค่ะ
‎เรามองแค่เท้าตัวเอง มองแค่หัวหน้าทีมเรา
‎- พวกนั้นเหนื่อยแล้วล่ะ ‎- ห้ามให้ธงตกลงมาเด็ดขาดนะ
‎พอๆ เราต้องไปได้แล้ว
‎- ต้องเป็นที่สองให้ได้ ‎- ไปเลยดีกว่า
‎- รักษาจังหวะเราไว้ ‎- ตรงนี้จมลึกมาก
‎เลี้ยวซ้าย
‎หายใจลึกๆ
‎- ไปต่อเลย ‎- เลี้ยวซ้าย
‎- ตรงไป ‎- ซ้ายอีกนิด โอเค
‎จะไปทางนั้นเหรอคะ
‎ไปทางขวา
‎ให้ตายสิ
‎- วางลง ‎- วางเหรอ
‎ทำไมล่ะ
‎ฉันคิดว่า "ไม่ไหวหรอกมั้ง ‎ยอมแพ้เลยดีไหมนะ"
‎- ดี ‎- ถ้าเหนื่อยก็บอกนะ
‎สบายค่ะ
‎เรามารักษาธงทีมให้สะอาดกันเถอะค่ะ
‎- ได้ค่ะ ‎- ตรงไปเลยพี่
‎- ได้ค่ะ ‎- ดีๆ
‎อากาศดีเหมาะแก่การแบกธงมากจ้า
‎- ใช่ ‎- สู้ๆ
‎- โห ตรงนี้สุดยอดเลย ‎- มันเริ่มจากตรงนี้แหละ
‎(ผู้ขึ้นนำเพียงหนึ่งเดียว ‎ทีมทหาร)
‎- เราวิ่งกันดีไหม ‎- เดี๋ยวนะ โทษที
‎- เดี๋ยวก่อน ‎- ฉันเหยียบเท้าเธอ
‎ถ้าจับโดนธง ให้เอาไปวางบนไหล่แล้วกดไว้
‎- เดี๋ยวก่อน ‎- เดี๋ยวฉันยกขึ้นให้
‎เดี๋ยวก่อนนะ จ่าคัง
‎ฉันว่าเธอควรไปอยู่หน้านะ
‎- ให้ฉันไปแบกธงข้างหน้าไหมคะ ‎- อือ ไปข้างหน้าเลย
‎- รับนะ ‎- ไปข้างหน้าเลย
‎- ขยับไปข้างหน้าทีละนิดแบบนี้เหรอคะ ‎- ใช่
‎มาข้างหน้าหน่อย หนึ่งคน
‎- เดี๋ยวฉันไปข้างหน้าเอง ‎- เราคงต้องผ่านตรงนี้ไปก่อนค่ะ
‎- คงต้องคลานไปรับธงค่ะ ‎- โอเค
‎- คลานไปรับธง ‎- เข้าใจแล้ว
‎ยกขึ้นพาดไหล่ ใช้ไหล่รอง
‎ไปข้างหน้าต่อเหรอคะ
‎- ฉันดันขึ้นไปนะ ‎- อือ
‎ไปต่อเลย
‎- ไม่เป็นไร ‎- บ้าเอ๊ย
‎- ทุกคน หายใจลึกๆ นะ ไม่เป็นไร ‎- เท้าฉัน
‎ไม่เป็นไร
‎เท้าติดแล้วอะ
‎ไม่เป็นไร
‎- เหนื่อยกันทุกคนแหละ ‎- ขอบใจ
‎- ธงมัน… ‎- ขอดึงขึ้นมาอีกนิดนะ อึนมี
‎ยกขึ้น
‎- ใกล้ถึงแล้ว ‎- ดี
‎- ไม่นะ ‎- ระวังเสา
‎ค่อยๆ ไป ไม่เป็นไร
‎- แป๊บนะ ‎- อือ
‎ถ้าเราทำเสาธงตก
‎แล้วมันเปื้อนโคลน
‎ฉันคิดได้ว่าเราต้องแบกไม่ไหวแน่
‎ระหว่างแบกมา ฉันเลยพูดตลอดว่า ‎"ห้ามให้เสาแตะพื้นเด็ดขาด"
‎"ห้ามทำเสาตกเด็ดขาด"
‎"ต่อให้ต้องใช้หลังแบก หรือต้องคุกเข่าก็ตาม"
‎"แต่ห้ามให้เสาตกเด็ดขาด" ‎ระหว่างเดินไปฉันพูดเป็นสิบๆ รอบเลยค่ะ
‎- นาอึน หายใจลึกๆ ‎- หนึ่ง สอง สาม
‎ค่ะ โอเคแล้วค่ะ
‎สอง สาม
‎ห้ามทำตกนะคะ
‎ไปตรงนั้นกัน
‎รักษาจังหวะของเราไว้นะ
‎(อันดับ 2 ในขณะนี้ ‎ทีมสตันต์)
‎- อย่าเร่งความเร็ว ‎- ค่ะ
‎- ข้างหลังตามไม่ทัน ‎- หนึ่ง สอง
‎หนึ่ง สอง
‎- ขอโทษที ‎- หนึ่ง สอง
‎แป๊บนะ
‎- ทำไม ‎- ระวัง
‎- รุ่นพี่ซึลกิ ปล่อยเลยค่ะ ‎- ขอโทษนะ
‎สิบ
‎เก้า แปด
‎เจ็ด หก
‎ห้า สี่
‎สาม สอง
‎หนึ่ง
‎ชู้ต
‎- ชู้ต ‎- ชู้ต
‎- เตรียมตัว ‎- หนึ่ง สอง สาม
‎- แอ็กชัน ‎- แอ็กชัน
‎ทีมทหารเดินอยู่ข้างหน้าเรา
‎ถ้าเราไม่พักตรงนี้แล้ววิ่งต่อไป เราก็เอาชนะได้
‎เดี๋ยวก่อน
‎วางลงก่อนเถอะ
‎- อย่าให้มันจมลงไปลึกนะ ‎- เราใกล้จะถึงแล้ว
‎แรงฉันใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
‎เท้าก็เลยค่อยๆ จมค่ะ ‎เพราะว่าแบกรับน้ำหนักเยอะ
‎(อันดับ 3 ในขณะนี้ ‎ทีมนักกีฬา)
‎ฉันโมโหตัวเองมากเลยค่ะ
‎ฉันสมเพชตัวเองที่คลานอยู่มาก
‎- ขอโทษนะ ‎- อย่ายอมแพ้นะ ไปให้ถึงที่สุดกัน
‎บ้าเอ๊ย
‎โอลิมปิกก็ว่ายากแล้ว
‎แต่ว่าหาดโคลนก็ไม่ง่ายเหมือนกัน
‎ฉันเหนื่อยแทบตายเลยค่ะ
‎หายใจไม่ทันด้วย
‎แล้วเสาก็ลื่นโคลน จับไม่อยู่เลยค่ะ
‎(อันดับ 4 ในขณะนี้ ‎ทีมนักดับเพลิง)
‎- เดี๋ยวก่อน ‎- รอเดี๋ยว
‎เดี๋ยวก่อน
‎ฉันก็เคยได้ยินจากเพื่อนร่วมงาน ‎ที่ไปกู้ภัยกลางหาดโคลน
‎แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะขนาดนี้ค่ะ
‎นึกไม่ถึงเลย
‎ยังไงเราก็มาที่นี่ ‎เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของอาชีพเรา
‎เพราะงั้นเราจะไม่ยอมปล่อยธงเด็ดขาด
‎ให้ตายฉันก็ไม่อยากเห็นภาพ ‎ที่ธงร่วงลงไปเปื้อนโคลนค่ะ
‎ทีมนักดับเพลิงสู้ๆ
‎- สู้ๆ ‎- สู้ๆ
‎ทุกคน
‎ถึงพื้นดินแล้ววิ่งสักหน่อยคงไม่เป็นไรใช่ไหม
‎- ค่ะ ‎- โอเค
‎ดีมาก
‎- ฉันว่าเราไม่ควรวิ่งนะคะ ‎- สลับข้างไหมคะ
‎อือ หนึ่ง สอง สาม
‎ประตูเปิดแล้ว
‎ตอนนี้เราโอเคอยู่ เดินไปเถอะค่ะ
‎- แรงกลับมาแล้ว ‎- หายใจเข้า
‎เราฟื้นตัวแล้วค่ะ
‎- หายใจเข้า ค่อยๆ ไป ‎- อาจจะไม่ใช่ที่นั่นก็ได้
‎- เปิดแล้ว ‎- หนึ่ง สอง
‎- หนึ่ง สอง
‎- สำเร็จแล้ว ‎- หนึ่ง สอง
‎- หนึ่ง สอง
‎หนึ่ง สอง สาม
‎กะมุมให้พอดี
‎- วางเท้าไว้ตรงนั้น ‎- ดันเลย
‎- โอเคอยู่ ‎- โอเค
‎เลิศค่ะ
‎(อันดับ 1 ทีมทหาร)
‎กะแล้วเชียว
‎- เก่งมาก ‎- มาบูมทีมกันเถอะ
‎เท่มากเลย
‎หนึ่ง สอง สาม
‎- สหายเลือดร้อน พวกเราเป็นหนึ่งเดียว ‎- สหายเลือดร้อน พวกเราเป็นหนึ่งเดียว
‎- อดทนไว้ ทหาร ‎- อดทนไว้ ทหาร
‎สงครามเริ่มขึ้นแล้ว
‎มากกว่าความดีใจ คือความคิดที่ว่า ‎จากนี้มันเริ่มต้นแล้วจริงๆ
‎นั่นคือความคิดแรกที่แวบเข้ามาค่ะ
‎- สู้ๆ ‎- ไปเลย
‎ทำได้ดีมาก
‎- เท่จริงๆ ‎- หนึ่ง สอง สาม
‎- ค่อยๆ นะ ‎- โอเค
‎ยกขึ้นค่ะ
‎ยกเสาขึ้นหน่อยค่ะ
‎(อันดับ 2 ทีมสตันต์)
‎- เก่งมาก ‎- เก่งมาก
‎เท่สุดๆ
‎ก็ไม่เลวนะ
‎พวกเราก็เอาเรื่องเหมือนกันนะ
‎ตอนนั้นแหละค่ะ ที่ฉันรู้สึกได้ว่า ‎เรื่องพละกำลังเราก็ไม่เป็นรองใคร
‎หน่วยดับเพลิงเกาหลีสู้ๆ
‎- สู้ๆ ‎- สู้ๆ
‎- สู้โว้ย ‎- สู้ๆ
‎(อันดับ 3 ทีมนักดับเพลิง)
‎- ทุกคน ทำได้ดีมาก ‎- สู้ๆ
‎เก่งมาก ได้ที่สี่ก็ดีแค่ไหนแล้ว
‎(อันดับ 4 ทีมนักกีฬา)
‎ตำรวจเกาหลีสู้ๆ
‎- สู้ๆ ‎- สู้ๆ
‎(อันดับ 5 ทีมตำรวจ)
‎ใกล้ถึงแล้ว
‎- ใกล้ถึงแล้ว ‎- สู้เขา
‎พวกคุณทำได้
‎(อันดับ 6 ทีมบอดี้การ์ด)
‎(การแข่งขันต้อนรับ ‎เข้ายึดอารีน่าเรียบร้อย)
‎(อารีน่า)
‎ไซเรน
‎"Siren: เปิดไซเรนพิชิตเกาะร้าง" ‎ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่เกาะแห่งไฟค่ะ
‎"เกาะแห่งไฟ" เหรอ
‎ฉันคือมาสเตอร์ ‎ผู้เชิญทุกท่านมายังเกาะแห่งไฟค่ะ
‎"มาสเตอร์" แหละ
‎เส้นทางแห่งความอดทน ‎ที่พวกคุณใช้เดินทางเข้ามาที่นี่
‎จะหายไป ณ บัดนี้ค่ะ
‎เจ็ดวันนับจากนี้
‎พวกคุณจะต้องอยู่ที่นี่ ซึ่งตัดขาดจากโลกภายนอก
‎และดิ้นรน
‎ต่อสู้
‎เพื่อเอาชีวิตรอด
‎พวกคุณจะได้สัมผัส ‎กับขีดจำกัดหลากหลายรูปแบบ
‎สถานการณ์ที่ต้องเอาชีวิตรอดโดยไม่อาจคาดเดา
‎ขีดจำกัดของพลังกาย ‎ที่ดูเหมือนไม่มีทางก้าวข้ามไปได้
‎คุณอาจจะก้าวข้ามกำแพงนั้น
‎และได้พบกับอีกด้านของตัวคุณเองก็ได้ค่ะ
‎สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ
‎ขีดจำกัดมากมายที่คุณจะได้พบบนเกาะนี้
‎คุณจะต้องก้าวข้ามมันไป ‎กับสมาชิกในทีมที่อยู่ข้างๆ ค่ะ
‎เรามาเล่นอย่างชาญฉลาดกันเถอะ
‎ค่ะ เราต้องไปด้วยกันค่ะ
‎ทุกคนพร้อมหรือยังคะ
‎"ไซเรน" จะเริ่มต้น ณ บัดนี้ค่ะ
‎(กฎของไซเรน)
‎บนเกาะแห่งไฟ
‎จะมีการทำสงครามอารีน่า ‎และสงครามฐานวันละหนึ่งครั้งค่ะ
‎สงครามอารีน่า จะจัดขึ้นทุกวันที่อารีน่าแห่งนี้
‎คุณจะต้องก้าวข้ามสถานการณ์สุดขั้ว
‎ในการแข่งขันที่ประชันกันด้วยพละกำลังค่ะ
‎ทีมที่คว้าชัยในสงครามอารีน่า
‎จะได้รับผลประโยชน์พิเศษ ‎ที่สามารถนำไปใช้ระหว่างสงครามฐานค่ะ
‎สงครามฐาน จะเริ่มต้นเมื่อเสียงไซเรนดังขึ้น ‎โดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า
‎ทีมแรกที่ยึดฐานของฝ่ายตรงข้ามได้
‎ด้วยการปลดธงป้องกัน ‎ที่ซ่อนอยู่ในฐานทัพของแต่ละทีมได้สำเร็จ
‎จะเป็นผู้ชนะไปค่ะ
‎ทีมที่ถูกยึดฐาน จะต้องออกจากที่นี่ทันที
‎ทีมที่สามารถยึดฐานทั้งหมด ‎บนเกาะแห่งไฟได้
‎จะเป็นผู้ชนะค่ะ
‎เราต้องปกปิดอุบายของตัวเอง ‎และต้องแย่งธงมาจากทีมอื่นด้วย
‎ฉันคิดว่าเกมนี้จำเป็นต้องมีกลยุทธ์ค่ะ
‎ต้องใช้มันสมองกันหน่อย
‎ไม่น่าใช่เกมที่ใช้พละกำลัง
‎ฐานไหนถูกยึดธง ฐานนั้นก็จบเห่ค่ะ ‎ในสงครามจริงก็เหมือนกัน
‎เราเดินผ่านจุดที่ไม่อาจย้อนกลับมาแล้วสินะ
‎จากนี้แต่ละทีมจะทำการเลือกฐานค่ะ
‎ฐานนี้จะเป็นถิ่นของพวกคุณ ‎ในเวลาเจ็ดวันต่อจากนี้
‎และจะเป็นปัจจัยสำคัญที่สุด
‎ในการทำสงครามฐานแต่ละวันค่ะ
‎ตั้งใจดูนะ
‎ฐานแรก
‎บ้านสี่เหลี่ยม
‎ตั้งอยู่บนพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุด ‎ในบรรดาฐานทั้งหมด
‎มีการป้องกันอันยอดเยี่ยม ‎ด้วยโครงสร้างแบบปิดทึบสี่ด้าน
‎กว้างแล้วปิดสี่ด้านด้วย
‎ฐานที่สอง กระท่อม
‎ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่สามารถเดินทางไปถึง
‎จุดสำคัญบนเกาะนี้ได้เร็วที่สุดค่ะ
‎มันอยู่ใกล้ทุกอย่างเลยนะ
‎ฐานที่สองเนี่ย
‎ฐานที่สาม เรือนแพ
‎ตั้งอยู่บนพื้นที่รอยต่อ ‎ระหว่างทะเลกับพื้นดินค่ะ
‎คุณสามารถนำลักษณะพิเศษ ‎ของเกาะแห่งไฟที่มีน้ำขึ้นน้ำลงทุกวัน
‎มาใช้เป็นกลยุทธ์ที่หลากหลายได้ค่ะ
‎ฐานที่สี่ บ้านต้นไม้
‎ตั้งอยู่บนเนินสูง
‎ทำให้มีทัศนวิสัยดีกว่ามาก ‎เมื่อเทียบกับฐานอื่นค่ะ
‎ฐานที่ห้า เต็นท์ริมผา
‎ตั้งอยู่ที่ริมขอบผาของเกาะแห่งนี้
‎เนื่องด้วยทางเข้าออกที่มีจำกัด
‎ทำให้ได้เปรียบเรื่องการป้องกันค่ะ
‎- เต็นท์แบบนั้นแค่ฉีกเอาก็ได้ ‎- ค่ะ
‎ฐานที่หก ที่หลบภัย
‎ฐานนี้ตั้งอยู่บนเส้นทางสัญจรของกวางน้ำ
‎เสี่ยงต่อการถูกค้นพบน้อยที่สุดค่ะ
‎เราจะเลือกฐานโดยเริ่มจากทีมทหาร ‎ที่เข้ายึดครองอารีน่า
‎เป็นทีมแรกในวันนี้ค่ะ
‎เรามีสิทธิ์เลือกฐานได้
‎- เราเหรอ ‎- ใช่ค่ะ
‎ฉันจะให้เวลาปรึกษากันค่ะ
‎(ผู้เลือกฐานอันดับ 2 ทีมสตันต์)
‎ฉันว่าการป้องกันน่าจะสำคัญค่ะ
‎แต่คิดถึงการใช้ชีวิตแต่ละวันด้วย ‎เพราะเราต้องอยู่ไปเรื่อยๆ
‎บ้านต้นไม้ไหม
‎มันเหมาะสำหรับซ่อนธงป้องกันที่สุด
‎มันมีชั้นสองด้วย
‎ฉันเลยคิดว่าเราน่าจะเอามาใช้ประโยชน์ ‎เวลาทำสงครามฐานได้
‎เขาไม่ได้บอกที่ตั้งทั้งหมด
‎- ยังไม่มีใครรู้ที่ตั้ง ‎- แต่มันน่าจะใหญ่สุดนะ
‎(ผู้เลือกฐานอันดับ 3 ทีมนักดับเพลิง)
‎บ้านต้นไม้ถูกใจฉันที่สุด
‎ฉันว่าฐานที่การป้องกันสมบูรณ์แบบ ‎ก็น่าจะเป็นบ้านต้นไม้นี่แหละ
‎เราได้เลือกทีมที่สามไง
‎ฉันว่าพวกทหารน่าจะเอาฐานสูงสุด ‎ก็มันป้องกันได้ดีสุด
‎- เน้นเรื่องการป้องกันดีกว่า ‎- ใช่ เราต้องป้องกัน
‎(ผู้เลือกฐานอันดับ 1 ทีมทหาร)
‎ทีมทหารขนาดตอนปรึกษากันยังปิดซะมิดเลย
‎ฉันว่าทีมทหารนี่แหละ น่าระแวงสุด
‎ยังไงพวกเขาก็คุ้นเคยกับการเอาตัวรอด ‎และผ่านการฝึกมาเยอะด้วย
‎ฉันชอบฐานที่สองกับฐานที่สามค่ะ
‎ฐานที่สองที่เห็นเมื่อกี้ ‎ประตูหน้ากว้าง แต่ว่ามีหน้าต่างสามบานค่ะ
‎ที่สำคัญที่สุดคือ ‎มันใกล้กับสิ่งอำนวยความสะดวก
‎กระท่อมเนี่ย
‎มีหน้าต่างไม่เยอะ แถมมีปล่องไฟ
‎น่าจะป้องกันได้ง่าย อีกอย่าง
‎ตำแหน่งที่ตั้งก็ดีด้วย
‎พอได้ยินปุ๊บ ฉันก็เริ่มวางแผนเลยค่ะ
‎อันดับหนึ่ง ทีมทหาร ‎เชิญประกาศฐานที่ต้องการค่ะ
‎ทีมทหารขอเลือกกระท่อมค่ะ
‎เลือกที่ที่อยู่ใกล้ทุกอย่างสินะ
‎- ผิดคาดแฮะ ‎- ฐานนั้นน่าจะถูกโจมตีได้ง่ายนะ
‎ทีมทหารเลือกกระท่อม
‎อันดับสอง ทีมสตันต์
‎พวกเราขอเลือกบ้านต้นไม้ค่ะ
‎ขอเลือกบ้านต้นไม้ค่ะ
‎ทีมสตันต์เลือกบ้านต้นไม้
‎- งั้นเอาบ้านสี่เหลี่ยมนะ ‎- บ้านสี่เหลี่ยมเหรอ
‎เราเลือกบ้านสี่เหลี่ยมค่ะ
‎ทีมนักดับเพลิงเลือกบ้านสี่เหลี่ยม
‎อันดับสี่ ทีมนักกีฬา
‎เรือนแพไหม
‎ทีมนักกีฬาเลือกเต็นท์ริมผาค่ะ
‎เราต้องป้องกันให้ดีๆ
‎การโจมตีไม่ใช่เรื่องสำคัญ
‎ทีมนักกีฬาเลือกเต็นท์ริมผา
‎อันดับห้า ทีมตำรวจ
‎ทีมตำรวจเลือกเรือนแพค่ะ
‎ทีมตำรวจเลือกเรือนแพ
‎ได้อันที่อยากได้เฉยเลย
‎สุดยอดอะ
‎เราเป็นตำรวจน้ำ
‎ก็เลยมั่นใจเรื่องทางน้ำค่ะ
‎ฉันจะใส่แว่นตาว่ายน้ำเข้าไปในเรือนแพเองค่ะ
‎อันดับหก ทีมบอดี้การ์ด
‎ทีมบอดี้การ์ด ‎อยากได้ที่หลบภัยมาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ
‎เท่จังเลยจ้า
‎เท่เว้ย
‎พวกบอดี้การ์ดเสน่ห์เหลือล้นมากอะ
‎ทีมบอดี้การ์ดเลือกที่หลบภัย
‎ทุกทีมเลือกฐานเรียบร้อยแล้วค่ะ
‎ก่อนจะออกเดินทางสู่ฐาน
‎เราจะแจกกระเป๋ายังชีพ ‎ที่พวกคุณนำมาด้วยค่ะ
‎ดูนั่นค่ะ ของเรา
‎- เราย้ายกองทหารมาทั้งกองเลยค่ะ ‎- นั่นสิ
‎มีอะไรอยู่ในนั้นคะ
‎เอาอะไรมาก็ใช้ประโยชน์ได้หมดแหละ
‎อะไรกันนะ
‎ทำไมๆ มาทำไม
‎บรรยากาศอึมครึมยังไงชอบกล
‎ไม่ควรยิ้มหรือเปล่านะ
‎ทว่า ที่แห่งนี้เป็นเกาะพอเพียงค่ะ
‎ดังนั้นแต่ละคนจะสามารถนำไปได้ ‎เฉพาะสิ่งที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอดค่ะ
‎- ตายแล้ว ‎- หมดนี่เลยเหรอ
‎ทำไมทำแบบนี้ล่ะ
‎ใจหายหมด
‎แม่เจ้า
‎ทำเกินไปแล้วจริงๆ
‎ฉันตกใจมากเลยค่ะ
‎ไม่คิดไม่ฝันเลยค่ะ
‎ฉันมีของเยอะมาก แต่ว่ากระเป๋ามันใบนิดเดียว
‎ใหญ่กว่าฝ่ามือนิดเดียวเอง
‎โห พวกเรางานเข้าแล้วล่ะ
‎ขอให้ทุกคนนำสิ่งของจำเป็น ‎ใส่ในกระเป๋าที่เราแจกให้ค่ะ
‎กะแล้วเชียว
‎สิ่งของที่ไม่สามารถใส่ลงในกระเป๋าได้ ‎จะไม่สามารถนำติดตัวไปได้ค่ะ
‎รุ่นพี่จะเอาอาหารไปไหม
‎จะเอาอาหารใส่ในนี้ยังไงก่อน
‎มีดกับเครื่องมือ
‎มีเวลาจำกัด 60 วินาทีค่ะ
‎เตรียมตัว
‎สาม
‎สอง
‎หนึ่ง
‎เริ่มได้
‎- เริ่มได้ ‎- ไฟแช็ก
‎เอาอะไรไปดีนะ
‎อยากจะบ้าตาย
‎เอาอันนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก
‎เอาไปไม่ได้สักอย่างเลยค่ะ รุ่นพี่
‎โซจูเหรอ
‎ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว
‎เราจะเอาอะไรไปดีคะ รุ่นพี่
‎แต่ว่าเรามีบ้านอยู่นี่ เอาไปแค่ของกินก็ได้นี่
‎ที่เหลือเอาไปไม่ได้สักอย่างเลยแฮะ
‎ฉันเอาเลกกิงไปดีไหม
‎- เดี๋ยวสิ ชุดชั้นในล่ะ ‎- นั่นสิ
‎แล้วชุดชั้นในจะทำยังไง
‎ฉันจะอยู่แบบไม่ใส่กางเกงในเอาค่ะ
‎แท่งหินจุดไฟฉันเอาไปแล้วนะ ‎คนอื่นเอาอย่างอื่นไปนะ
‎ฉันเอาไฟฉายคาดหัวไปนะคะ
‎พี่ ฉันเอาเชือกไป
‎ฉันเอาขวานไปค่ะ
‎นี่ วิทยุไม่ต้อง ทิ้งเลย
‎ฉันเอาผ้าห่มฟอยล์กับไฟแช็กไปด้วยค่ะ
‎มีขวาน มีที่จุดไฟ ‎มีไฟฉายคาดหัว มีมีดแล้ว
‎ถ้าทีมเราไวที่สุด ก็น่าจะเกี่ยวกับอาชีพที่เราทำ
‎ไม่สิ ทีมทหารก็เร็วเหมือนกัน
‎เธอจะเอามีดไปไหม
‎- ฉันมีแท่งหินจุดไฟ ‎- ฉันเอาอาหารไปนะคะ
‎ฉันมีผ้าห่มฟอยล์ด้วย
‎ผ้าห่มฟอยล์ ฉันก็เอาไปเหมือนกัน
‎ฉันเอาไฟแช็กไปนะ
‎เหลือเวลาอีก 21 วิ
‎ถอยออกมาค่ะ
‎- หมดเวลาแล้วค่ะ ‎- ไม่นะ
‎ขอให้ทุกทีมกลับไปประจำที่ ‎และเข้าแถวด้วยค่ะ
‎(เชือกพาราคอร์ด นาฬิกา ‎ไฟฉายคาดหัว แบตเตอรี่ มีด เลื่อย)
‎(ไฟแช็ก ผ้าห่มฟอยล์ ‎ทิชชูเปียก ขนมขบเคี้ยว)
‎ใครที่ตาดีๆ น่ะ
‎ส่องดูหน่อยว่าทีมอื่นเขาเอาอะไรไป
‎ฉันยัดของจำเป็นไว้ลึกๆ หมดเลย
‎- ไม่เป็นไรหรอก ‎- เราเอามาพอแล้วล่ะ
‎- ช่างมัน ‎- ไม่เป็นไร
‎- น่าจะเอาเอเนอร์จีบาร์มาด้วย ‎- ฉันเอามาสี่อันค่ะพี่
‎ทำดีมาก
‎(ไฟฉายคาดหัว แท่งหินจุดไฟ ‎เครื่องมืออเนกประสงค์ มีด ถุงมือ)
‎(ไฟฉาย กำไล ครีมกันแดด ‎ยากันยุง แปรงสีฟัน มอยส์เจอไรเซอร์…)
‎บายนะ
‎วันนี้ไม่มีสงครามฐานค่ะ
‎ขอให้สำรวจเกาะอย่างละเอียด
‎และเตรียมพร้อมสำหรับสงครามอารีน่า ‎และสงครามฐานในวันพรุ่งนี้ค่ะ
‎ขอให้ทุกทีมเดินทางไปยังฐานค่ะ
‎- เราจะมอบแผนที่ให้ค่ะ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎- ขอบคุณค่ะ
‎อ้อ ค่ะ
‎รุ่นพี่ มาเช็กแผนที่กันก่อน
‎ดูไว้ก่อนแล้วค่อยไปดีกว่า
‎- เราอยู่ไหน ‎- เราอยู่ตรงนี้ ตรงอารีน่า
‎(อารีน่า ตำแหน่งปัจจุบัน)
‎แผนที่จะแสดงพื้นที่ส่วนกลางของเกาะ…
‎ร้านค้า ห้องน้ำ ที่อาบน้ำ
‎อยู่ไกลกันหมดเลย
‎และตำแหน่งฐานของทีมตัวเองเท่านั้นค่ะ
‎ฉันว่าเราไปสำรวจโรงพยาบาล สนามฝึก
‎กับจุดดื่มน้ำเอาไว้ก่อนดีกว่า
‎เดินไปทางนี้ ผ่านจุดดื่มน้ำกับร้านค้าไป
‎ก็น่าจะไปถึงฐานเราใช่ไหมคะ
‎นี่ไง จุดดื่มน้ำ
‎- ตรงนี้คือสนามฝึกเหรอคะ รุ่นพี่ ‎- ตรงนี้สนามฝึก
‎(สนามฝึก)
‎- โรงพยาบาล ‎- อ๋อ โรงพยาบาลสินะ
‎(โรงพยาบาล)
‎- ร้านค้า ‎- จุดดื่มน้ำ ร้านค้า
‎(ร้านค้า)
‎ระหว่างทางไปฐาน ‎จะมีทางแยกหลักอยู่สองจุดค่ะ
‎จุดแรกคือ สี่แยกหน้าร้านค้า
‎เมื่อออกจากอารีน่า ‎ผ่านเนิน และเดินไปตามถนน
‎จะพบกับสี่แยกหน้าร้านค้าค่ะ
‎แต่ว่าเราอยู่ใกล้ๆ ดีจังเลย
‎แต่คนอื่นก็คงหาเจอเร็วเหมือนกันค่ะ ฐานเราน่ะ
‎ต้องไปแบบนี้ ใช่ไหม ‎เราเดินลงมาแบบนี้
‎- ตรงนี้ ถูกไหม ‎- ค่ะ น่าจะใช่ กลางแจ้ง ข้างล่าง
‎- น่าจะเป็นหลังนั้นนะ รุ่นพี่ ‎- อยู่นั่นไง รุ่นพี่
‎(ทีมสตันต์ บ้านต้นไม้)
‎มีบันไดให้แอบปีนขึ้นมาได้ด้วย
‎-โห มีถุงนอนครบเลย ‎- ฮะ
‎มีไฟไหม
‎- ไฟนี่ไม่รู้นะ ‎- มีโทรศัพท์ด้วย
‎มีเสื้อผ้าอยู่ มีชุดออกรบกับชุดแบบนี้
‎อ๋อ มีอยู่
‎อ๋อ พี่ ถ้าจะขึ้นไปชั้นสองต้องขึ้นไปทางนี้
‎ฉันลองขึ้นไปดูดีไหม ฉันจะลองขึ้นไปดู
‎ฐานเราทัศนียภาพดี
‎น่าจะเห็นทีมอื่นได้หมดเลย
‎(ทีมสตันต์ บ้านต้นไม้)
‎(ทีมนักดับเพลิง ร้านค้า)
‎- นั่นร้านค้า ‎- ร้านค้า
‎อย่าบอกนะว่าตรงนี้
‎- น่าจะใช่นะ ‎- ยังไงก็ไม่มีถนนอยู่แล้ว
‎เราต้องเดินผ่านร้านค้าเข้าไป ‎ถึงจะเจอบ้านสี่เหลี่ยม
‎ฐานเรามายากนะเนี่ย
‎(บ้านสี่เหลี่ยม ทีมนักดับเพลิง)
‎แต่แค่เดินตามถนนมาก็เจอบ้านเลยนี่แบบ… ‎ดูโจ่งแจ้งมากเกินไปไหม
‎ทุกคน เราเจอฐานแล้ว
‎ว้าว ฐานเราดีมากเลย
‎(ทีมนักดับเพลิง บ้านสี่เหลี่ยม)
‎ทุกคน นี่ฐานเราเอง ‎แต่ฉันหาทางเข้าฐานตัวเองไม่เจอ
‎ทำไม มีอะไรเหรอ
‎เดี๋ยวนะ เด็กๆ
‎- หาทางเข้าที ‎- ไม่ใช่ตรงนั้นเหรอคะ
‎- ฮะ ‎- ไม่ใช่อันนี้เหรอคะ
‎- ที่เป็นสี่เหลี่ยม ‎- นี่ประตูเหรอ
‎อันนี้ไม่ใช่ประตูเหรอคะ พี่
‎มันคงไม่ได้อยู่บนหลังคาใช่ไหม
‎ไม่ใช่ว่ามีกลไกเหรอคะ ข้างๆ งี้
‎- อยู่นี่ไง ‎- ทางเข้าอยู่ไหน
‎- น่าจะใช่อันนี้นะ ‎- ถามจริง
‎อุ๊ยตาย แม่เจ้า
‎เราเองยังเปิดยากเลย
‎คนอื่นต้องตกใจกันแน่เลย ‎ต้องเปิดประตูไม่ออกแน่เลย
‎- ตรงนี้มองเห็นข้างในหมดเลยเหรอ ‎- ค่ะ
‎มองจากข้างนอกก็เห็นเหรอ
‎- ค่ะ ‎- อ๋อ จริงเหรอ
‎- เห็นข้างในเหรอ ‎- ค่ะ
‎- ข้างบนก็เห็นหมดเหมือนกัน ‎- ว้าว มีเตียงด้วย
‎ต้นไม้นี้มีไว้ทำไมนะ
‎เราปีนต้นไม้ต้นนั้นขึ้นข้างบนก็ได้ ‎ขึ้นไปบนดาดฟ้า
‎- จริงเหรอ ‎- อือ
‎มันไม่สมบูรณ์แบบสำหรับการป้องกัน
‎แต่ฉันว่าฐานเราดีที่สุดแล้วค่ะ
‎(บ้านสี่เหลี่ยม ทีมนักดับเพลิง)
‎(เลี้ยวซ้ายตรงสี่แยกหน้าร้านค้า)
‎เห็นเรือนแพไหม
‎- อ้อ ใช่ ‎- ใช่ใช่ไหม
‎อือ
‎(ทีมตำรวจ เรือนแพ)
‎- น้ำจะท่วมมิดไหม ‎- ต้องมิดอยู่แล้วล่ะ
‎โห
‎อันนี้ต้องเป็นธงเราแน่เลย
‎- ลองข้ามกำแพงไปดูไหม ‎- เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูเองค่ะ พี่
‎ไม่เห็นมีทางข้ามไปฝั่งนั้นเลย
‎- แล้วบนนี้ล่ะ ‎- ข้างบนเป็นพื้นราบ
‎ถ้าจะข้ามไปทางนั้น ‎เราต้องขึ้นมาแล้วไปลงฝั่งนั้นค่ะ
‎แต่ว่าพี่คะ ตอนนี้ฉันได้ยินเสียงทีมอื่นด้วย
‎เราคงต้องอยู่เงียบๆ หน่อย
‎จะให้คนอื่นเจอฐานไม่ได้
‎คงไม่ได้เห็นเราหรอกใช่ไหม
‎เราอยู่ในจุดเสี่ยงมากเลย
‎- ตรงนี้ทำเลไม่ค่อยดีเท่าไร ‎- จริง
‎ฐานเราน่าจะหาเจอได้ง่ายๆ เลยนะ
‎อันที่จริงฉันก็อึ้งไปเหมือนกันค่ะ
‎เพราะว่าเรือนแพอยู่ในจุดที่ทุกทีมรู้หมดค่ะ
‎เสียเปรียบมากเลย
‎(เรือนแพ ทีมตำรวจ)
‎สังเกตรอบๆ ให้ดีนะคะ
‎(เลี้ยวขวาตรงสี่แยกหน้าร้านค้า)
‎ใช่ตรงนี้แน่นะ
‎ฉันว่ามาทางนี้ถูกแล้วนะ
‎เดี๋ยวพี่ไปดูเอง เธอรออยู่ตรงนี้แหละ
‎แต่เขาว่าเราอยู่ไกลสุดนะ รุ่นพี่
‎เขาบอกว่าที่หลบภัยของเราอยู่ไกลที่สุด
‎รออยู่ตรงนั้นแหละ
‎สภาพนี้จะเรียกว่ามีทางเดินหรือไม่มีดีล่ะ
‎ต้องรีบหาให้เจอก่อนพระอาทิตย์ตกด้วยสิ
‎ไกลขนาดนี้เลยเหรอ
‎หาเจอแล้ว
‎(ทีมบอดี้การ์ด ที่หลบภัย)
‎แค่หาว่าอยู่ตรงไหนก็ยากแล้ว
‎แล้วถึงรู้ไป คนก็คงคิดว่า ‎จำเป็นต้องถ่อไปถึงนั่นด้วยเหรอ
‎(ทีมบอดี้การ์ด ที่หลบภัย)
‎ทางแยกจุดที่สอง สามแยกต้นไม้ใหญ่
‎สามแยกต้นไม้ใหญ่ ‎อยู่ตรงกลางระหว่างร้านค้าและอารีน่าค่ะ
‎เราสร้างทางไปเองได้ไหม
‎ทำเองได้ไหมคะ
‎ในเมื่อมันไม่มีทางไป ‎เราก็น่าจะสร้างทางไปเองได้
‎- เลี้ยวขวากันเถอะ ‎- ขวาเหรอ
‎เหมือนจะมีทางอยู่รางๆ
‎เดี๋ยวฉันทำทางให้ค่ะ
‎(สามแยกต้นไม้ใหญ่ ‎บุกเบิกเส้นทางใหม่)
‎ระวังตานะ
‎มีอะไรอยู่ตรงนี้ด้วยค่ะ
‎- มีๆ ‎- จริงเหรอ
‎- ต้องใช่แน่เลย ‎- เหมือนจะเป็นรั้ว
‎- ดูนี่สิ ‎- ว้าว ดีจังเลย
‎ที่นี่แหละ ที่นี่เลย
‎(ทีมทหาร กระท่อม)
‎มองจากข้างนอกไม่เห็นอะไรเลย
‎- ไม่เห็นเหรอ ‎- ใช่ว่าจะไม่เห็นเลย
‎- มันก็พอเห็นอยู่ ‎- นี่ พวกเธอเลือกได้ดีมากเลย
‎ทีนี้เราแค่ป้องกันให้ดีๆ ก็พอ
‎เราแค่ปิดตรงนี้ ‎กับตรงนี้ก็จบแล้วไหมคะ เอาจริงๆ
‎อีกฝั่งมันปิดตายเลยไง
‎เราแค่ปิดตรงนี้ก็พอ
‎ระวังนะ
‎มันปิดโดยสมบูรณ์เลยค่ะ
‎ถ้ามีประตูบานเดียว
‎ฉันคิดว่าเราแค่ป้องกันประตูบานนั้นก็พอค่ะ
‎(ทีมทหาร กระท่อม)
‎เราอ้อมอารีน่าไปข้างหลังก็ได้
‎(ทีมนักกีฬา)
‎น่าจะอยู่ตรงนี้นะคะ ตรงนี้มีหน้าผา
‎อยู่นี่
‎(ทีมนักกีฬา เต็นท์ริมผา)
‎เราต้องปิดที่นี่เป็นความลับสินะ
‎ทางเข้ามีแค่เส้นนี้
‎ฉันว่าก็โอเคอยู่นะคะ
‎แต่ว่ามันอาจจะหาเจอได้ง่ายๆ หรือเปล่า
‎ว่าแต่อันนี้คืออะไรเหรอ
‎เหมือนจะเป็นแผนที่นะคะ พี่ ‎ฉันยังไม่ได้เปิดดู
‎นี่มันฐานเรานี่
‎(ขนาด 140,000 ตารางเมตร ‎= สนามฟุตบอล 20 สนาม)
‎เราน่าจะเช็กจุดที่เห็นมาแล้วคร่าวๆ ได้
‎ว่าใครอยู่ตรงไหนอะไรงี้
‎เดี๋ยวนะ ไม่มีคำแนะนำภารกิจอะไรแบบนี้เหรอ
‎อ้าว อยู่นี่ไง ทุกคน
‎มีอะไรบ้างคะ
‎- คืออะไรเหรอ ‎- "กฎของไซเรน"
‎(กฎของไซเรน)
‎ระหว่างเวลา 00:00 น. ‎ถึง 24:00 น.ของทุกวัน
‎จะมีสงครามฐานหนึ่งครั้งค่ะ
‎- แปลว่ารีเซตตอนเที่ยงคืน ‎- ค่ะ
‎- อาจจะเริ่มตอนเที่ยงคืน ‎- อาจจะเริ่มเที่ยงคืนก็ได้ค่ะ
‎ต้องเตรียมพร้อม 24 ชั่วโมง
‎ให้ตื่นมาเฝ้ายามกลางคืนทีละคน
‎แต่ละทีมจะต้องซ่อนธงป้องกันในฐาน
‎ตามคำสั่งที่ได้รับทางโทรศัพท์ค่ะ
‎ไม่ใช่ให้เราซ่อนตามใจตัวเอง
‎- ตามคำสั่ง… ‎- ต้องทำตามคำสั่งทางโทรศัพท์ วันละครั้ง
‎ค่ะ ทีมนักดับเพลิงค่ะ
‎(ธงป้องกัน)
‎เราคงต้องมาคิดกัน
‎ว่าตอนทำสงครามฐานจะเอาธงไปไว้ที่ไหน
‎ค่ะ รับทราบค่ะ
‎เอาธงมาซ่อนตรงนี้จะได้เปรียบสุด
‎เพราะว่ามีทางเข้าแค่ทางเดียว
‎- ฟังนะ สมมติว่าฉันเป็นศัตรู ‎- ค่ะ
‎- เอาล่ะ ฉันจะขึ้นมาแบบนี้ ‎- ฮเยกยอง
‎ฉันกำลังขึ้นมาแล้ว
‎- ฉันจะโผล่พรวดออกมาแบบนี้ ‎- ใช่
‎ยังไงก็ต้องเอาธงไว้ตรงนี้
‎เมื่อสัญญาณไซเรนดังขึ้น
‎สมาชิกทุกคนในทีมจะต้องใส่ชุดออกรบ
‎และพกธงโจมตีเพื่อเริ่มสงครามฐานค่ะ
‎สมาชิกทุกคนในทีม จะมีธงโจมตีคนละหนึ่งผืน
‎ซึ่งธงนี้เปรียบเสมือนชีวิตของแต่ละคนค่ะ
‎ในกรณีที่ถูกชิงธงโจมตีไป
‎จะต้องออกจากสงครามฐานทันทีค่ะ
‎ทีมแรกที่ยึดฐานของฝ่ายตรงข้ามได้
‎ด้วยการปลดธงป้องกันที่ซ่อนอยู่ ‎ในฐานของทีมนั้นได้สำเร็จ จะเป็นผู้ชนะค่ะ
‎แปลว่าเราต้องไปชิงธงป้องกันมา ‎ถึงจะชนะเกมได้น่ะสิ
‎ถ้าเราเสียธงที่อยู่ในฐานไป…
‎เราก็ตกรอบน่ะสิ ได้กลับบ้านเลย
‎กลับบ้าน มันคือการเอาชีวิตรอด
‎ทีมที่ชนะจะได้ครอบครองฐาน ‎รวมถึงสิ่งของทั้งหมดที่อยู่ภายในฐานค่ะ
‎(กฎของไซเรน)
‎พี่จำสีได้หมดไหมคะ
‎อือ
‎- สีส้มทีมนักดับเพลิง ‎- ทีมนักดับเพลิง
‎ทหารสีเขียว
‎- ดับเพลิง บ้านสี่เหลี่ยม ‎- บ้านสี่เหลี่ยม
‎กระท่อม
‎ทหาร กระท่อม
‎ทหาร กระท่อม นักกีฬา…
‎- หน้าผา ‎- หน้าผา
‎หน้าผาแล้วก็…
‎บอดี้การ์ด ที่หลบภัย
‎อือ โอเค
‎- แค่นี้ก็ใช้ได้แล้ว ‎- อือ
‎เราย้ายนี่มาไว้บนแผนที่ก็ได้ ‎ถ้าเจอตำแหน่งแล้ว
‎- อือ ‎- ค่ะ
‎นี่ แปลว่าในสงครามฐานนี่ ‎อาจจะมีคนใส่ชุดออกรบนอนก็ได้ใช่ไหม
‎เมื่อกี้เขาบอกแล้วไงคะ ‎ว่าต้องได้ยินเสียงไซเรนถึงจะเปลี่ยนชุดได้
‎เหมือนที่เราใส่ชุดดับเพลิงเวลามีไฟไหม้
‎- เดี๋ยวฉันไปรับ ‎- ไม่ ฉันไปเองค่ะ
‎ทีมนักดับเพลิงค่ะ
‎กรุณานำธงป้องกันไปซ่อนภายในฐาน ‎เพื่อทำสงครามฐานพรุ่งนี้
‎มีเวลาจำกัด 30 นาทีค่ะ
‎เราต้องเอาธงป้องกันไปซ่อนภายใน 30 นาที
‎ฉันแค่ปีนขึ้นไปข้างบนเลยก็ได้
‎แต่พี่จะถือธงฐานขึ้นไปด้วยได้เหรอคะ
‎พวกเธอส่งขึ้นมาให้ฉันข้างบน
‎งั้นก็เอาเชือกผูกไว้ได้
‎- อันนี้เหรอ ‎- ใช่
‎ลองห่อเหมือนของขวัญดูก่อนดีไหม
‎พี่ ฉันจะส่งให้แบบกลับหัว ‎เดี๋ยวโยนเชือกขึ้นไป
‎โอเค
‎ก็ไม่เลวนะ ได้อยู่
‎ฉันจะขึ้นไปบนดาดฟ้า ส่งขึ้นมาให้ทีนะ
‎- ส่งอันนั้นให้ฉันแล้วขึ้นมานะ ‎- ค่ะ
‎ซอยอง ช่วยถือนี่ให้หน่อยได้ไหม
‎ถือให้หน่อยได้ไหม
‎ขึ้นมา
‎(ทีมทหาร ‎กระท่อม)
‎เงียบๆ
‎ฉันจะขุดลึกแค่พอให้เสาลงไปได้
‎โอเคๆ
‎- ระวังมือนะ ‎- อือ
‎แล้วก็ตอกตะปูตรงนั้น
‎เอางี้ดีไหมคะ
‎เนียนมากเลยว่าไหมคะ
‎ไม่เห็นเลย
‎มองไม่เห็นเลย
‎หนึ่ง สอง สาม
‎โอเค
‎- เป็นไง พอวางได้ไหม ‎- น่าจะไว้ด้านนี้ได้นะ
‎- เอาเลยไหมคะ ‎- อือ
‎ระวังนะ
‎หาอะไรมาห่อดีไหม
‎เอาผ้าห่มฟอยล์ห่อนั่นด้วยดีกว่า ฟืนน่ะ
‎อันนี้ด้วย ห่อเพิ่มอีกอันดีกว่า
‎เอาเชือกพันไว้ จะได้ดึงออกไม่ได้
‎โอเคๆ
‎ตำแหน่งปัจจุบันของธง
‎จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ‎จนกว่าจะสิ้นสุดสงครามฐานค่ะ
‎- เอาไฟฉายมาแล้วใช่ไหมคะ ‎- อือ
‎- ไปกันก่อนดีกว่า ‎- เราแบ่งออกเป็นสองคู่
‎แล้วค่อยหาไหม หรือว่าจะไปหาด้วยกันสี่คนเลย
‎- ไปด้วยกัน ‎- ไปด้วยกันเหรอ
‎เรามีความเห็นตรงกันหมดค่ะ
‎"เราไปเช็กกันดีกว่า"
‎ไม่รู้ว่ามันติดมาจากการทำงานหรือว่าไง
‎แต่เราต้องรู้ทุกอย่างให้ชัดเจนก่อน
‎เราถึงจะนอนหลับได้อย่างสบายใจค่ะ
‎"เราไปหาตำแหน่งทีมอื่นบ้างดีกว่า" ‎แล้วเราก็ออกไปค่ะ
‎พี่ซึลนำหน้าสุดเลยนะ
‎เดี๋ยวฉันจะส่องไฟให้จากด้านหลัง
‎เราจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดีคะ
‎เมื่อกี้นี้ นักกีฬาอยู่แถวบนๆ
‎แต่เหมือนมันจะมีอยู่สองฐาน
‎มานี่
‎- ทางนี้แน่นะ ‎- น่าจะใช่
‎ระวัง พี่ระวังกิ่งไม้นะคะ
‎ทำสัญลักษณ์ไว้ มันเป็นทางแยก
‎(โรงพยาบาล สนามฝึก)
‎(กระท่อม)
‎(ทีมทหาร ‎กระท่อม)
‎ทหาร
‎กระท่อม
‎ไอ้ที่อยู่ข้างบนคืออะไรแล้วนะ
‎ฉันว่าเราควรไปดู ว่าฝั่งนั้นมีทางไปไหม
‎- ใช่ ‎- เราต้องหานักกีฬาให้เจอ
‎(กระท่อม)
‎ตรงนี้ชัวร์ๆ ไม่ต้องไปก็รู้
‎- อยู่ตรงนี้เถอะ ขอร้องล่ะ ‎- นั่นสิ ขอให้อยู่ตรงให้ทีเถอะ
‎ซ่อนมิดขนาดนี้เลยเหรอ
‎ก็นั่นน่ะสิ หน้าผา…
‎ไม่เห็นแสงไฟจากข้างล่างเลย
‎พี่ ไปก่อนดีกว่าค่ะ
‎- รู้สึกได้สินะ ‎- ค่ะ
‎(ที่หลบภัย)
‎เราเดินไปสงสัยไป ‎ว่ามันจะมีใครมาอยู่ตรงนี้จริงๆ เหรอ
‎เลยตัดสินใจว่าอดทนไปต่ออีกนิดแล้วกัน
‎เห็นแล้ว ตรงนั้น
‎ฉันเห็นแสงไฟ
‎- เห็นแสงไฟเหรอ ‎- อือ
‎- จริงเหรอ ‎- เห็นแล้ว
‎ขอแค่เราอยู่เงียบๆ ‎ก็ไม่มีใครลงมาถึงที่นี่แน่ค่ะ
‎ไม่สิ กว่าจะมาถึงนี่ก็คงหมดแรงแล้วล่ะ
‎ได้ยินเสียงคุยกันใช่ไหม
‎ไปเช็กกันเถอะ
‎ต้องแกะอันนี้ด้วยสิ
‎โห อันนี้ค่ะ รุ่นพี่ มันแบบ…
‎- เหมือนจะแกะผิดด้านนะ ‎- ทำไงเนี่ย
‎เดี๋ยวก่อนนะ
‎แต่ว่า ที่แปลกก็คือ
‎พวกนักกีฬาไม่เรียกกันว่ารุ่นพี่นะคะ
‎ขอดูแผนที่แป๊บนะคะ
‎ลดแสงลงหน่อยได้ไหม
‎ไหนดูซิ
‎สงสัยนี่จะเป็นทีมบอดี้การ์ด
‎เขาบอกว่าที่หลบภัยมันซ่อนอยู่นี่
‎เพราะไม่มีทางที่หน้าผา ‎จะอยู่ตรงนี้เด็ดขาดเลยค่ะ พี่
‎บอดี้การ์ดนั่นแหละ
‎ทีมที่เรียกกันว่ารุ่นพี่มีแค่บอดี้การ์ด
‎พี่ที่เป็นน้องเล็กในทีม ‎จะเรียกพี่คนอื่นว่ารุ่นพี่หมด
‎รุ่นพี่ เหมือนจะตายจริงๆ เลยค่ะ
‎ฉันไม่เคยกระหายน้ำแบบนี้มาก่อนเลย
‎รุ่นพี่ทุกคนคะ
‎นั่นสิ
‎พวกนักกีฬาไม่เรียกกันว่ารุ่นพี่
‎เมื่อกี้เขาเรียกชื่อ เรียกพี่ อะไรงี้ค่ะ
‎- ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน พวกเธอได้ที่หนึ่งไปแล้ว ‎- ไม่หรอก
‎พี่ยิ่งพูดแบบนั้นเรายิ่งเครียดนะคะ
‎ฉันก็เครียดด้วยแล้วเนี่ย
‎- เรามาสืบสวนอะไรอยู่นี่ก่อน ‎- นั่นสิ
‎จริงๆ เลย
‎(โรงพยาบาล สนามฝึก)
‎ตรงนี้น่าจะไปฝั่งนั้นนะ
‎มีทางเดินอยู่ตรงนั้นด้วย
‎- ได้ยินเสียงด้วย ‎- เริ่มได้ยินเสียงแล้ว
‎พี่ เราปิดไฟหน่อยดีไหม
‎(ทีมสตันต์ ‎บ้านต้นไม้)
‎มีใครอยู่ตรงนั้นเหรอ
‎ฉันคิดไปเองเหรอ
‎- ไปไหมคะ ‎- ไปกันเถอะ
‎ทีมสตันต์นี่
‎สตันต์แหละ สีเหลืองจริงด้วย
‎เหมือนตอนเจอครั้งแรกเลย
‎พวกนั้นก็น่าจะใช้เวลาสำรวจ ‎และเตรียมตัวเหมือนกันนะ
‎ฉันว่าเราก็ควรสำรวจเหมือนกัน
‎ไปขอเป็นพันธมิตรกับทีมทหารดีไหม
‎ฉันชอบทีมทหารทุกคนเลยค่ะ
‎รู้สึกว่าน่าจะแข่งอย่างบริสุทธิ์ใจได้
‎ฉันคิดว่าถ้าร่วมมือกันได้ก็ควรทำค่ะ
‎จะเป็นยังไงก็ไปลองกันก่อนเถอะ
‎- ตรงที่เปิดไฟอะ ‎- ใช่ๆ
‎ว่าแต่นี่เราอยู่ไหนนะ
‎- กระท่อมค่ะ กระท่อม ‎- กระท่อม
‎- ใช่จริงด้วย ‎- ไปลองกันก่อนดีกว่า
‎ใครน่ะ
‎ดูไม่ออกว่าทีมไหนอะ
‎พวกเขาพรวดพราดเข้ามา
‎แล้วก็ด้อมๆ มองๆ รอบฐานเรา ‎ฉันเลยแบบ
‎"มาสอดแนมฐานคนอื่นทำไมนะ"
‎มาจากไหนคะ
‎ทำท่าเหมือนจะเข้ามาเลย
‎เปล่า ไม่ได้จะเข้าค่ะ
‎- ไม่ได้ ‎- เข้าไปไม่ได้สิ
‎- พอดีเรามีเรื่องอยากคุย ‎- เรื่องพันธมิตรน่ะค่ะ
‎คิดว่าทีมเราเป็นไงคะ
‎- กับทีมสตันต์เหรอคะ ‎- ค่ะ
‎ถ้าอยู่ในสถานการณ์ที่ร่วมมือกันได้ ‎เราก็ต้องหาพันธมิตรแน่นอน
‎เราคิดว่าทีมทหารน่าจะช่วยเราได้ ‎ในด้านภูมิศาสตร์และยุทธศาสตร์ค่ะ
‎ถ้าเราร่วมมือกัน ส่งสมาชิก ‎ทีมละสองคน ไปโจมตีทีมอื่น
‎เราน่าจะได้เปรียบหรือเปล่า
‎ทีมสตันต์เขาว่องไว แล้วก็ไหวพริบดีด้วย
‎เรายินดีมากค่ะ
‎อยากจัดการทีมไหนเป็นทีมแรกคะ
‎อันที่จริง
‎- ฉันระแวงทีมนักดับเพลิงที่สุด ‎- ระแวงเหรอ
‎นักดับเพลิง ตำรวจ
‎ฉันคิดว่าถ้ากำจัด ‎ทีมใดทีมหนึ่งไปก่อนน่าจะดีกว่าค่ะ
‎ระหว่างที่คุยกันว่าจะกำจัด ‎ทีมนักดับเพลิงหรือว่าตำรวจดี
‎เราตัดสินใจว่า ‎โจมตีตำรวจที่อยู่ใกล้ๆ ดีกว่า
‎พรุ่งนี้ไปตีเรือนแพก่อนดีกว่า
‎เราจะได้ยึดฐานนั้นได้ไง
‎พี่คะ นอกจากขึ้นไปทางฐานทหาร ‎อีกฝั่งไม่มีทางเดินเลยเหรอ
‎นอกจากขึ้นไปทางฐานทหาร…
‎ถ้าเรายึดฐานมาได้
‎- เราก็อยู่ด้วยกันได้ ‎- เราแบ่งของกันก็ได้
‎นี่ อะไรน่ะ
‎- สีเขียวคือทหาร ‎- สีเหลือง สตันต์นี่
‎อ้อ
‎เขากำลังสร้างกลุ่มพันธมิตร
‎ต้องไปเช็กดูแล้วล่ะ ว่ามันเป็นยังไง
‎ฉันว่าเราต้องไปเช็กระยะทางไว้
‎- งั้นลองสำรวจดู ‎- ค่ะ
‎- แล้วมาที่ฐานเรานะคะ ‎- ค่ะ โอเคค่ะ
‎- เราไปกันดีกว่า เร็วเข้า ‎- ไปกันเถอะ
‎เดี๋ยวก่อน ฉันว่าเราไม่ควรทิ้งฐานไปกันหมด
‎- รีบไปเช็กเดี๋ยวนี้เลยไหมคะ ‎- อือ
‎ฉันจะเฝ้าอยู่นี่เอง
‎มันจะมีลักษณะพิเศษอยู่ไง ‎แบบประตูอยู่ตรงไหน
‎- ค่ะ ฉันจะเขียนไว้ค่ะ ‎- แล้วก็
‎ถ้ามีหน้าต่างกระจก ‎ก็ลองเช็กดูว่าทุบได้ไหม
‎ถ้าทุบแล้วตัวเราจะเข้าไปได้ไหม อะไรงี้
‎รับทราบค่ะ
‎ออกเดินทางเลยไหมคะ
‎เดี๋ยวมานะคะ
‎อึนมี ระวังตัวด้วยนะ
‎(เรือนแพ)
‎ตอนนี้ 21:44 น.
‎มันน่าจะเริ่มจาก 00:00 น. ถึง 04:00 น.
‎- อะไรน่ะ ‎- เรือนแพ
‎ใช่เรือนแพไหมนะ
‎เรือนแพ ตำรวจๆ
‎- เรือนแพของทีมตำรวจ ‎- ทีมตำรวจ เรือนแพ
‎- ลองเข้าไปดูดีไหม ‎- ไปๆ
‎- ไปทางข้างล่างกัน ‎- ค่ะๆ
‎เปิดไฟสักแป๊บไหมคะ
‎นี่ จ่าคิมบมอึน
‎ไม่มีใครอยู่ จ่าคิมบมอึน
‎ไม่มีคน ขึ้นมาให้ไว
‎เร็วเข้า
‎ไม่มีใครอยู่
‎แต่เราก็ได้รู้อะไรเยอะเลยนะ
‎เราเจอครบหมดแล้ว
‎- แต่ก็ไม่ใช่ง่ายๆ เลย ‎- เราเจอครบหมดแล้ว
‎เอาไปซ่อนไว้ไหนนะ
‎ฮยอนซอน มีคนขึ้นมาบนนี้
‎ขึ้นมาบนนี้เหรอ
‎- จริงด้วย ‎- มีดินอยู่
‎เขาไม่น่าจะซ่อนไว้ข้างในนะ
‎ฟังนะ สมมติว่าเรามาถึงนี่
‎เมื่อกี้มันมีทางขึ้นเนินอยู่ไง
‎ถ้ามีใครลงมาจากทางเส้นนั้น ‎ฐานเราไม่รอดแน่
‎(เรือนแพ)
‎- สงสัยจะมาแล้ว ‎- ดูตำแหน่งไว้ก็พอ
‎มีรอยเท้าด้วย
‎เพราะงั้นเราถึงยิ่งต้องรีบไป รีบโจมตี
‎ลงไปกันเถอะ
‎มีใครมาหรือไงนะ
‎อะไรกัน มีคนมาที่นี่
‎(Siren: เปิดไซเรนพิชิตเกาะร้าง)
‎น่าจะเหมือนเวลานอนสถานีอะ ‎ต้องคอยฟังเสียงไซเรนตลอดเวลา
‎กดดันเหมือนก่อนเริ่มถ่ายทำเลย
‎เราเคยเรียนมาแต่เทคนิคการฆ่าคนอย่างเดียว
‎ต้องมีทีมใดทีมหนึ่งถูกยึดฐาน มันถึงจะจบไง
‎- ดึง ‎- ดึง
‎เราพยายามเต็มที่ ‎ไม่ให้พวกเขาเจ็บตัว แต่ว่า…
‎เราก็กลัวเขาเจ็บเหมือนกัน เลยไม่ทำ
‎คงคิดว่าตัวเองยอมอ่อนให้เราฝ่ายเดียว
‎- อึนมี ‎- เก่งมาก
‎พวกนั้นบ้าไปแล้วเหรอ
‎แม่จะฆ่าทิ้งให้หมดเลย
‎นักลอบสังหารมาเอง ‎ฉันไม่ได้ยินเสียงพวกเขาด้วยซ้ำ
‎ที่นี่มันสงครามของแท้เลย
‎เราจะใช้ร่างกายตัวเองเป็นอาวุธ
‎ดึงออกมา
‎ไหนบอกให้โชว์โชว์จิตวิญญาณทหารไง
‎ชักจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ
‎(Siren: เปิดไซเรนพิชิตเกาะร้าง)
‎คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม