Ruchy.
Dalej.
Idziemy.
Weź to.
Gotowi. Jazda.
Ruszamy.
Nie poślizgnij się.
SYRENA
ALARM BOMBOWY
Teraz!
- Idziemy! - Teraz!
- Dawajcie! - Uwaga z tyłu!
- Pusto! - Sprawdź za nami!
Uwaga z tyłu.
Jedna osoba patrzy na tyły.
Pod spodem jest pułapka. Pamiętajcie.
Złap ją.
Wyciągaj.
SYRENA
PIĘKNE I NIEBEZPIECZNE
DRUŻYNA STRAŻACZEK
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
DRUŻYNA KASKADEREK
DRUŻYNA OCHRONIAREK
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
DRUŻYNA POLICJANTEK
SZEŚĆ ZAWODÓW
Chcę sprawdzić, kto jest silniejszy ode mnie.
Już dobrze.
Min-seon, świetnie ci idzie!
Kobiety są naprawdę silne.
Szukałam wyzwania.
ZA HONOR ICH ZAWODÓW
BĘDĄ RYWALIZOWAĆ
W TEJ BITWIE
O PRZETRWANIE
Kto nas zaatakuje?
TAJEMNICZA WYSPA
UKRYTE BAZY
Czułam adrenalinę.
- Uwaga na głowę. - Na górze!
Jesteśmy na wojnie.
Ziemniak!
CHROŃCIE SWOJĄ BAZĘ
Zniszczę was.
ORAZ PRZEJMIJCIE ICH
Zniszczymy was.
- Ziemniak! - Trzymaj ją.
KTO ZAJMIE WSZYSTKIE SZEŚĆ BAZ?
Przytrzymam ją. Idź.
I PODBIJE WYSPĘ?
- Brać ją. - Za tobą!
POKONAJĄ SWOJE OGRANICZENIA
O jedną mniej.
I PRZESKOCZĄ PRZEZ ICH GRANICE
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
WYSPA OGNIA
RYZYKO OGNIA
UWAGA! ŁATWOPALNE
WSTĘP WZBRONIONY
Chyba jesteśmy pierwsze.
Nikogo nie widzę.
Przy wezwaniu zawsze czeka na nas jakieś niebezpieczeństwo.
W pożarze nie widać niczego.
Tak z pewnością wygląda piekło.
Najtrudniej obserwować śmierć człowieka.
Widać robaki dookoła okien.
Muchy i takie tam.
Wtedy wiadomo.
Każdy widzi, że ktoś tam umarł.
Wszystko na nas czyha.
Jesteśmy chyba najtwardsze mentalnie.
Na syreny reagujemy już instynktownie.
Ruszamy do akcji.
Czy śpimy, czy wykonujemy inną pracę.
Gdy gasimy pożar, wąż jest niewiarygodnie ciężki.
Napełniony wodą waży około 80 kilogramów.
Dołożymy wszelkich starań,
by zapewnić wszystkich, że mogą na nas liczyć.
HYEON-AH, MIN-SEON, HYEON-JI, JI-HYE
DRUŻYNA STRAŻACZEK: DOŚWIADCZYŁY PIEKŁA NIEZŁOMNE MENTALNIE
Policja idzie.
- Mówisz? - No.
ZESPÓŁ POLICJANTEK
Strażacy i policjanci często wpadają na siebie w terenie.
Można powiedzieć, że jesteśmy rywalami.
Jestem pewna, że będziemy lepsze niż policja.
Czuję się urażona.
W policji są wyższe wymagania fizyczne na testach sprawnościowych.
Strażaczki są pewnie słabsze.
Kiedyś byłam zapaśniczką.
Zgłosiłam się do konkursu rekrutacyjnego ze sztuk walki i wygrałam.
Podczas obserwacji
dowody możemy znaleźć po tygodniu albo i miesiącu.
Mniej jemy, by rzadziej korzystać z toalety.
Trzymamy aż do końca.
POLICJA STRAŻ PRZYBRZEŻNA
Często spotykamy agresywne osoby.
Gdy widzą policjanta, nazywają go „detektywem”.
Do mnie wołają „panienko”.
Jestem „detektywką”, a nie „panienką”.
Wiele z nas bardzo się stara, by nasz organizm był w szczytowej formie.
Treningi traktuję jako część swojej pracy.
Dość gadania. Pokażemy wam.
HAE-YOUNG, HYE-RI, SEUL, JEONG-HA
DRUŻYNA POLICJANTEK: BEZ SNU, CZUJNE
Widzę jakieś garnitury.
- Garniaki? - Ochrona.
DRUŻYNA OCHRONIAREK
Byłam pierwszą kobietą, która chroniła prezydenta.
Pracowałam dla Roh Moo-hyuna, prezydenta Lee Myung-baka
i na początku prezydentury Park Geun-hye.
Chronię każdego, kto przychodzi do sądu.
Siedziałam naprzeciwko seryjnego zabójcy,
który był sądzony.
Patrzyłam mu w oczy,
by pokazać, że jestem od niego silniejsza.
Nie miał ze mną szans.
Chyba nikt nie pobije siły psychicznej ochroniarzy.
SU-HYUN, EUN-JIN, SU-RYEON, JI-HYUN
DRUŻYNA OCHRONIAREK: MAJĄ OCZY DOOKOŁA GŁOWY
Pokonamy każdą drużynę.
A kim są pozostałe?
Zresztą nieważne.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
Możemy chodzić z obłożeniem, bo mamy wytrzymałość.
Pozostałym pewnie było trudno.
Patrzcie na ich plecaki.
Patrzcie, jakie mają wielkie toboły.
Żołnierki zrobiły najmocniejsze pierwsze wrażenie.
Otacza je taka onieśmielająca aura.
Baczność!
Służyłam z 707. Misją Specjalną.
Jesteśmy wśród najlepszego 0,01% w Korei.
Byłam w antyterrorystycznym.
Specjalizowałam się w broni.
Ja służyłam w powietrznodesantowej.
Miałam infiltrować i zbierać informacje o wrogach.
Teren czy pogoda mogą się okazać kluczowymi informacjami.
W siłach specjalnych poruszamy się w pobliżu szczytów gór,
na terenach należących do dzikiej zwierzyny.
Nie poruszamy się w ciągu dnia. Działamy głównie w nocy.
Polegamy na świetle księżyca.
Przetrwanie to nasza działka.
Nie mam wątpliwości, że wygramy.
Będziemy walczyć na śmierć.
BOM-EUN, EUN-MI, HYUN-SEON, NA-EUN
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK: WALCZĄ, BY PRZETRWAĆ
Najtrudniejszymi rywalkami będą zapewne…
Strażaczki.
Mają w drużynie osobę wysoką i silną.
Trzeba je załatwić najpierw.
Czy to nie stroje reprezentacji?
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
Min-seon jaka zdenerwowana.
Rozpoznałam kogoś.
Westchnęłam na myśl, że nie jest dobrze.
Judo.
Czy to Kim Seong-yeon?
Jestem Kim Seong-yeon, była zawodniczka judo.
Zdobyłam brąz na mistrzostwach świata w 2013 roku,
złoto w 2014 na Mistrzostwach Azji w Inczonie,
złoto na Uniwersjadzie 2015
i srebro w 2018 na Mistrzostwach Azji w Dżakarcie.
Mój popisowy numer to chwyt za rękaw i rzut przez ramię.
Martwią mnie te sportowczynie.
Uprawiałam sport i wiem, z jaką siłą się to wiąże.
Gram w kadrze w kabaddi.
Nazywam się Kim Hee-jeong.
Kabaddi to drużynowa gra związana ze sztukami walki.
Jestem Kim Eun-byul i uprawiam ssirum.
Mój popisowy ruch to rzut zewnętrzny.
Jestem Kim Min-sun. Uprawiam wspinaczkę ściankową.
Często wiszę,
więc intensywnie ćwiczę przedramiona.
Na pewno wygramy.
Nie mają z nami szans.
SEONG-YEON, HEE-JEONG, MIN-SUN, EUN-BYUL
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ: FANATYCZKI ĆWICZEŃ, POWIEWA NAD NIMI FLAGA NARODU
Damy radę tym z kadry?
Myślę, że tak.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Jesteśmy ostatnie.
- Serio? - Tak.
Dlaczego jesteśmy ostatnie?
Najsłabsze?
Ja nawet nie wiem, czym się zajmują kaskaderzy.
Skaczą z budynków, rozbijają się samochodami.
Pewnie niewiele ćwiczą mięśnie.
Sama też robiłam kilka scen kaskaderskich.
W celu nagrania
kazali mi uderzyć sierpowym w sytuacji, w której powinnam uderzyć prostym.
Kaskaderki?
Ładnie się prezentują.
Ale tak naprawdę są kiepskie.
Ich ciosy raczej by nie bolały.
Sama wolę uderzać z ukrycia,
ale tak, żeby bolało.
Niewielu ludzi wie,
czym zajmują się kaskaderzy,
więc pewnie nie wiedzą, ile trenujemy.
Rzucają nami, walą w nas samochody…
ciągle skądś wypadamy…
Mamy sceny pod wodą…
Podpalają nas.
Sceny akcji na linkach.
Raz, dwa, trzy.
Wiele razy obrywałam.
Nie boję się przyjąć ciosu.
Nigdy nie chciałam odejść ze względów bezpieczeństwa.
O dziwo,
kiedy słyszę „gotowa”,
to nie czuję stresu.
Zawsze robimy coś nowego.
- Grałam już policjantkę. - Żołnierkę.
Sportowczynię? Ostatnio judo.
Grałam też ochroniarkę.
Nie martwię się. Robię i już.
Mówię: „Dasz radę”.
W sumie lubię takie napięcie tuż przed sceną.
Chcę, by ludzie wiedzieli, że kobiety też są w tym niebezpiecznym zawodzie.
Że są tu takie fajne babki.
DRUŻYNA KASKADEREK: NIEUSTRASZONE
Jestem dumna z tego, co robię.
Moja praca nie jest łatwa.
ODCINEK 1 „MOJA PRACA NIE JEST ŁATWA”
STARCIE POWITALNE START
- Tam. - Chodźmy.
Gdzie?
- Tam! - Chodźmy.
- Ruszamy. - Ta jest.
- Tam! - Chodźmy.
STARCIE POWITALNE BIEG 1 KM PO BŁOCIE
Kolana do góry.
Dobra.
Bez przystanków!
Dobrze jest.
Eun-mi!
Na-eun!
Czołgaj się.
„Start”.
Tylko jedno słowo.
Ale dokąd?
DOKĄD?
Dokąd my biegniemy?
TUTAJ!
Unikaj kałuż, Hyeon-ji.
W prawo.
Chodź w prawo.
Słyszy się wybuchy,
gdy nas wysyłają do pożaru.
Przywykłyśmy do takich sytuacji,
więc po prostu biegłyśmy.
- Tonę. - Biegnij, dobrze jest.
Eun-mi!
W porządku. Biegnij.
NA PROWADZENIU KIM HEE-JEONG Z DRUŻYNY SPORTOWCZYŃ
Jako sportsmenka, gdy usłyszę wystrzał z broni, „start”, czy coś innego,
po prostu biegnę i tylko metę mam przed sobą.
NA DRUGIM MIEJSCU KIM EUN-BYUL Z DRUŻYNY SPORTOWCZYŃ
Będę pierwsza, jeśli ją minę.
Chciałam nadrobić zaległości, ale nie dawałam rady.
Zaciskałam zęby i biegłam,
a wtedy ona się odwróciła.
- Tak trzymaj, Eun-byul! - Ej!
Myślałam, że jesteś z innej drużyny.
„Eun-byul?” „Hee-jeong?”
Ale mi ulżyło. Kazałam jej kontynuować.
„Tak, Eun-byul. Trzymaj się blisko mnie”.
Miło było wiedzieć, że prowadzimy.
Seong-yeon została w tyle?
Nie widziałam jej.
Oddychaj.
PROWADZENIE
TYŁY
OSTATNIE MIEJSCE KIM SEONG-YEON
Cholera.
Nigdy nie byłam w takim błocie.
Dawno nie czułam się tak wyczerpana.
Nie sądziłam, że stopy mogą ugrzęznąć tak głęboko.
Denerwowałam się, gdy nie mogłam wyciągnąć stóp.
Nie znałam się na błocie.
Postanowiłam biec bez butów.
Skarpetki też mi się zaraz zsunęły.
Halo?
Czy cała czwórka drużyny jest już na miejscu?
Jeszcze nie.
OSTATNIE MIEJSCE KIM SEONG-YEON Z DRUŻYNY SPORTOWCZYŃ
Aby uzyskać dalsze instrukcje, cała czwórka drużyny musi być obecna.
Uratujcie koleżankę w błocie.
Seong-yeon!
Gdy to usłyszałam, od razu po nią poszłam.
Tak trzymaj!
Stopy mi grzęzną.
Dobrze jest!
Musisz ukończyć.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Nie było za co przepraszać.
Cieszyłam się, że mogłam ją zgarnąć.
W grze zespołowej nikt nie jest sam.
Jeśli koleżanka niedomaga, trzeba się do niej dostosować.
- Chyba się zacięłam w stopę. - Lepiej w butach.
To było naprawdę trudne. Przepraszam.
Miałaś tak nie mówić.
Wciąż powtarzała: „Nie szkodzi. Dobrze ci idzie”.
Nie mogłam się poddać.
Uważaj na stopy.
Ostrożnie. Do mety.
Halo?
Czy cała czwórka drużyny jest już na miejscu?
Tak.
Proszę wnieść flagę drużyny na arenę.
ARENA MIEJSCE GŁÓWNEGO STARCIA
Wróćcie na początek
i przejdźcie metalową bramą do wejścia na wyspę.
Dobrze.
Chodźmy.
KASKADERKI DOTARŁY
Wyciągamy?
Raz, dwa, trzy.
Tak, dziękuję.
OCHRONIARKI DOTARŁY
Wy dwie z przodu.
Kiedy wyjęłyśmy flagę, zdałam sobie sprawę z jej wagi.
Była bardzo ciężka.
WAGA MASZTU: 60 KILOGRAMÓW
Gdyby flaga tak sobie wisiała, na pewno by zmokła.
Maszt byłby nieregularnie obciążony,
więc od razu przywiązałam flagę.
Użyłam węzła, którego używamy na linkach.
Trzeba ją było dokładnie związać.
- Dobra. - Chodźmy.
- Ja z tyłu. Ciężkie.
OCHRONIARKI RUSZAJĄ PIERWSZE
- Ustalmy kierunek. - Na pierwszą.
- Zaczęłyśmy pierwsze. - Tak.
Jesteście niesamowite.
Skierujmy ją w stronę celu.
Równo.
- Raz, dwa. - Raz, dwa.
KASKADERKI DRUGIE
Gadanie nas wykończy. Głębokie wdechy.
- Oddychajcie. - Dobrze.
Oddychajcie.
ŻOŁNIERKI TRZECIE
Głębokie oddechy.
- Moje buty. - Buty mi grzęzną.
- Dalej. - Powoli.
Mamy dobre tempo.
- Nie próbujmy gonić. - Uwaga.
- Dobrze. - Uwaga!
Hye-kyung, sprawdź kierunek.
- Nie, źle. - Naprawdę nie.
Czekaj!
Zatrzymajmy się na chwilę.
Ciężar robił różnicę.
Przytłaczał nas, a brakowało nam sił,
więc stopy nam grzęzły.
Dobrze nam idzie.
- Na prawo. - Chwila.
- Dalej. - Chodźmy po błocie.
Unikajcie zieleni.
Było nam obojętne, czy one nas wyprzedzą, czy są za nami.
Patrzyłyśmy na stopy i na liderkę.
- Zmęczyły się. - Nie opuszczaj flagi.
Musimy iść.
- Chociaż drugie miejsce. - Chodź.
- Nie zwalniajmy. - Utknęło.
W lewo.
Oddychajcie.
- Dalej. - Skręć w lewo.
- Prosto. - Trochę w lewo.
Idziemy tędy?
W prawo.
Cholera jasna.
- Połóżcie. - Położyć?
Dlaczego?
Byłam bliska całkowitej rezygnacji.
- Dobrze. - Powiedz, jak poczujesz zmęczenie.
Świetnie nam idzie.
Nasza flaga ma być czysta.
- Dobrze. - Prosto.
- Dobrze! - Jazda!
Wspaniały dzień na noszenie flagi!
- Tak! - Do celu!
- Ale masakra. - Tu się wszystko zaczyna.
ŻOŁNIERKI PROWADZĄ
- Biegniemy? - Chwila, przepraszam!
- Czekajcie. - Nadepnęłam ci na stopę.
Jeśli ją złapałaś, połóż na ramieniu i przytrzymaj.
- Sekundę. - Podniosę.
Chwila, sierżant Kang.
Trzeba iść do przodu.
- Przytrzymać od przodu? - Tak, do góry.
- Weź ją. - Weź flagę.
- Można wyżej? - Tak.
Jedna z was tam musi.
- Ja do przodu. - Musimy przejść tędy.
- Przeczołgajmy się. - Dobrze.
- Czołgaj się do przodu. - Jasne.
Połóż na ramieniu.
I do góry.
- Przechodzę. - Dobrze.
Do przodu.
- Jest. - Cholera.
- Oddychaj. W porządku. - Moja stopa.
Dobrze jest.
Utknęła.
Dobrze jest.
- Idziemy razem. - Dzięki.
- Flaga… - Pozwól mi wyciągnąć, Eun-mi.
Podnosimy.
- Już prawie. - Dobrze.
- O nie. - Uwaga na słupek!
Spokojnie. Odpocznij.
- Sekundę. - Dobra.
Jeśli upadnie nam maszt
i ubrudzimy go w błocie,
nigdy go nie doniesiemy.
Dlatego powtarzałam: „Nie upuśćcie na ziemię.
Nie wolno go upuścić.
Jeśli trzeba, podpieramy plecami lub kolanami”.
Powtarzałam im, że nie można go upuścić.
- Oddychaj, Na-eun. - Raz, dwa.
Dobra, w porządku.
Dwa, trzy.
Nie możemy upuścić.
Idziemy dalej.
Nie zwalniamy.
DRUGIE SĄ KASKADERKI
- Nie przyśpieszaj. - Dobrze.
- Nie nadążamy. - Raz, dwa.
Raz, dwa.
- Przepraszam. - Raz, dwa.
Czekaj.
- Dlaczego? - Ostrożnie.
- Przepuść mnie, Seul-ki. - Przepraszam.
Dziesięć,
dziewięć, osiem,
siedem, sześć,
pięć, cztery,
trzy, dwa,
jeden.
Akcja.
- Akcja! - Akcja!
- Gotowe. - Raz, dwa, trzy!
- Akcja. - Akcja!
Żołnierki były tuż przed nami.
Jeśli się nie zatrzymamy, możemy je wyprzedzić.
Czekajcie.
Odłóżmy go.
- Nie możemy ugrzęznąć. - Już prawie jesteśmy.
Mój limit był blisko,
a stopy wciąż grzęzły w błocie.
TRZECIE SĄ SPORTOWCZYNIE
Byłam na siebie wściekła.
Czułam się taka nędzna, drepcząc w błocie.
- Przepraszam. - Musimy walczyć do końca.
Szlag!
Igrzyska były trudne,
ale błoto też nie było łatwe.
Wyczerpujące.
Zabrakło mi tchu.
Metalowa rura była śliska od tego błota.
CZWARTE SĄ STRAŻACZKI
- Zaraz. - Czekaj.
Chwila.
Słyszałam opowieści od kolegów, których wysyłali na błoto.
Nie sądziłam, że jest aż tak źle.
Naprawdę.
Tu chodzi o honor naszej profesji,
więc nie chciałyśmy kłaść masztu.
Nie chciałam ubrudzić tej flagi błotem.
Dalej, strażaczki!
- Dalej! - Dalej!
Drużyno.
Na lądzie będziecie gotowe do biegu?
- Tak! - Dobrze.
Dobrze.
- Nie powinnyśmy biec. - Zamiana ramion?
Tak. Raz, dwa, trzy.
Brama jest otwarta.
Jest dobrze, więc po prostu idziemy.
- Odzyskujemy siły. - Oddech.
Nabieramy sił.
- Oddychajcie i powoli. - Może nie tutaj?
- Otwarte. - Raz, dwa.
- Raz, dwa.
- Udało się! - Raz, dwa.
- Raz, dwa.
Raz, dwa, trzy.
Wpasuj dobrze.
- Połóż tu stopę. - Pchamy.
- Nieźle. - Okej!
Super.
1. MIEJSCE: ŻOŁNIERKI
Wiedziałam!
- Dobra robota. - Ściskamy się.
Ale było super!
Raz, dwa, trzy.
- Do boju, towarzyszki! - Jesteśmy jednością!
- Nie poddawać się! - Wytrzymać, żołnierki!
Zaczęła się wojna.
Czułam raczej niepewne wyczekiwanie niż radość.
Tak wtedy było.
- Dalej! - Tak trzymać!
Dobra robota!
- Miałyśmy przerwę. - Raz, dwa, trzy.
- Powoli. - Dobrze.
Do góry.
2. MIEJSCE: KASKADERKI
- Dobra robota. - Brawo!
Ale czad.
Nie było źle.
W sumie wyszło nam w porządku.
Wtedy zdałam sobie sprawę, że jesteśmy wytrzymalsze od pozostałych.
Dalej, strażaczki Korei!
- Dalej! - Dalej!
- Jazda! - Dajecie!
3. MIEJSCE: STRAŻACZKI
- Brawo. - Tak jest!
Czwarte miejsce nie jest złe.
4. MIEJSCE: SPORTOWCZYNIE
Do boju, koreańska policjo!
- Jazda! - Jedziecie!
5. MIEJSCE: POLICJANTKI
Już prawie!
- Już prawie! - Dalej!
Dacie radę!
6. MIEJSCE: OCHRONIARKI
STARCIE POWITALNE ZAJĘCIE ARENY UKOŃCZONE
ARENA
Syrena.
Syrena: Kto przetrwa na wyspie? Witajcie na Wyspie Ognia.
„Wyspie Ognia”?
Jestem Mistrzynią i was tu zaprosiłam.
„Mistrzynią”?
Trudna ścieżka, po której wkroczyłyście na wyspę,
teraz zniknie.
Przez najbliższy tydzień
będziecie odcięte od świata,
by walczyć
w bitwach
o przetrwanie.
Przed wami wiele wyzwań.
Walka o przetrwanie z wieloma zwrotami akcji.
Granica waszej wytrzymałości zostanie poddana próbie.
Możecie przezwyciężyć trudności
i odkryć siebie od strony, o której nie miałyście pojęcia.
Tylko jedno jest pewne.
Musicie sprostać tym wyzwaniom
razem z koleżankami z drużyny.
Grajmy mądrze.
Tak. Musimy grać zespołowo.
Gotowe?
Syrena rozpoczyna się.
ZASADY SYRENY
Na Wyspie Ognia
codziennie będą się odbywać bitwa na arenie i bitwa o bazy.
Bitwa na arenie będzie miała miejsce tutaj.
Czekają was ekstremalne wyzwania
w bitwach testujących siłę.
Zwyciężczynie bitwy na arenie
otrzymają specjalną nagrodę, którą mogą wykorzystać w bitwach o bazy.
Bitwy o bazy rozpoczynają się na dźwięk syreny o losowej godzinie.
Drużyna, która zajmie bazę innej,
usuwając ukrytą flagę przeciwniczek…
zwycięży.
Przegrana drużyna musi natychmiast opuścić wyspę.
Ta drużyna, która zajmie wszystkie bazy,
odniesie zwycięstwo.
Trzeba mieć asa w rękawie i kraść flagi innych drużyn.
Potrzebna będzie strategia.
Musimy być sprytne.
Nie chodzi o siłę fizyczną.
Kto straci flagę na wojnie, tego jednostka skończona.
Nie ma już odwrotu.
Teraz wybierzecie swoje bazy.
Będą one dla was domem przez najbliższy tydzień.
Będą kluczowe
w trakcie codziennych bitew.
Przyjrzyjcie się.
Pierwsza baza.
Kwadratowy dom.
Znajduje się na największej działce ze wszystkich baz.
Idealna do obrony, bo zamknięta ze wszystkich stron.
Duża i zamknięta.
Druga baza. Chata.
Ta baza jest najbliższa
wszystkim kluczowym miejscom na wyspie.
Stamtąd jest najbliżej.
Z drugiej.
Trzecia baza. Dom na wodzie.
Znajduje się na granicy morza i lądu.
Przypływy i odpływy oferują szeroką gamę strategii,
jeżeli chodzi o obronę bazy.
Czwarta baza. Dom na drzewie.
Położona na szczycie wzgórza.
Zapewnia o wiele lepszą widzialność od innych baz.
Piąta baza. Namiot nad klifem.
Znajduje się nad klifem na skraju wyspy.
Dostęp do niej jest utrudniony,
więc stanowi idealny punkt obronny.
- Możemy rozerwać namiot. - Tak.
Szósta baza. Szałas.
Tę bazę przecina ścieżka jelonkowców wodnych.
Jest najlepiej ukryta.
Drużyna żołnierek, która była pierwsza na arenie,
pierwsza też wybierze bazę.
Jesteśmy pierwsze.
- My? - Tak.
Wykorzystajcie chwilę na dyskusję.
2. MIEJSCE: KASKADERKI
Obrona będzie ważna.
Pamiętajmy, że będziemy też tam mieszkać.
Może dom na drzewie?
Idealna baza na schowanie flagi.
Miała drugie piętro.
Wykorzystamy je w bitwie o bazy.
Nie podali lokalizacji.
- Nie. - Pewnie największa.
3. MIEJSCE: STRAŻACZKI
Najbardziej podoba mi się dom na drzewie.
Uważam, że jest idealny do obrony.
Będziemy trzecie.
Żołnierki pewnie go wezmą, bo jest dobry do obrony.
- Skupmy się na obronie. - Fakt.
1. MIEJSCE: ŻOŁNIERKI
Żołnierki dobrze się kryją nawet podczas dyskusji.
Najbardziej boimy się żołnierek.
Najlepiej znają się na przetrwaniu i dużo ćwiczyły.
Druga i trzecia najlepsze.
Druga baza miała duże drzwi, ale i trzy okna.
No i blisko do innych miejsc.
Chata
nie ma wielu okien, za to ma komin.
Łatwo się tam bronić.
No i świetna lokalizacja.
Mam plan, od kiedy o tym usłyszałam.
Pierwsze miejsce, drużyna żołnierek. Ogłoście swój wybór.
Wybieramy chatę.
Poszły na wygodę.
- Niespodziewane. - Chata jest podatna na ataki.
Żołnierki wybrały chatę.
Drugie miejsce, drużyna kaskaderek.
Wybieramy dom na drzewie.
Dom na drzewie.
Kaskaderki wybrały dom na drzewie.
- To my kwadratowy dom. - Kwadratowy?
Wybieramy kwadratowy dom.
Strażaczki wybrały kwadratowy dom.
Czwarte miejsce, drużyna sportowczyń.
Dom na wodzie?
Wybieramy namiot nad klifem.
Przyda się dobra obrona.
Atak nie jest problemem.
Sportowczynie wybrały namiot nad klifem.
Piąte miejsce, drużyna policjantek.
Wybieramy dom na wodzie.
Policjantki wybrały dom na wodzie.
Mamy, co chciałyśmy.
Świetnie.
Jestem ze straży przybrzeżnej,
więc znam się na wodzie.
Założę okulary ochronne i wejdę tam.
Szóste miejsce, drużyna ochroniarek.
Od samego początku chciałyśmy szałas.
Świetnie!
Super!
Ochroniarki są urocze.
Ochroniarki wybrały szałas.
Drużyny wybrały swoje bazy.
Zanim udacie się do baz,
otrzymacie plecaki ze sprzętem.
Nasze torby.
- Mamy cały oddział. - Właśnie.
Co tam jest?
Nigdy nie wiadomo, co się przyda.
Co się dzieje?
Po co tu idą?
Zrobiło się poważnie.
Robić smutną minę?
Jesteście jednakże na samowystarczalnej wyspie.
Możecie więc zabrać tylko te rzeczy, które są niezbędne do przetrwania.
- O rety. - Moje rzeczy.
Czemu nam to robią?
Boże.
No nie.
Okropność.
Zaskoczyli mnie.
Niespodzianka.
Miałam tyle do wzięcia, a torebka taka mała.
Ledwo większa od dłoni.
No to zagwozdka.
Proszę zapakować niezbędne rzeczy do otrzymanych torebek.
Wiedziałam.
Nie wolno wam zabrać niczego, co się do torebek nie zmieści.
Spakujesz jedzenie?
Nic się tu nie zmieści.
Weźmy nóż.
Macie 60 sekund.
Przygotujcie się.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Zaczynajcie.
- Zaczynajcie. - Zapalniczkę.
Co bierzemy?
Makabra.
Po co tyle tego brałam?
Nic się nie mieści.
Soju?
Sama nie wiem.
To co bierzemy?
Mamy dom, potrzebujemy tylko jedzenia.
Nie możemy zabrać nic innego.
Mam wziąć rajstopy?
- A bielizna? - Wiem.
Bieliznę?
Ja pójdę bez.
Wzięłam rozpałkę. Zabierzcie co innego.
Mam latarkę czołówkę.
Ja mam linę.
Wzięłam siekierkę.
Zrezygnuj z radia.
Mam koc termiczny i zapalniczkę.
Siekierka, coś na rozpałkę, latarka czołówka i nóż.
Jesteśmy najszybsze. Taki nasz zawód.
Albo nie. Żołnierki pewnie też szybkie.
Weźmiesz nóż?
- Mam rozpałkę. - Wezmę jedzenie.
Mam też koc termiczny.
Ja już wzięłam koc.
Mam zapalniczkę.
Zostało 21 sekund.
Proszę się cofnąć.
- Koniec czasu. - O nie.
Proszę wrócić na miejsca i ustawić się w szeregu.
ZEGAREK, LATARKA, BATERIE
PIŁA, KOC, CHUSTECZKI
Jeśli masz dobry wzrok,
sprawdź, co zabrały inne drużyny.
Najpotrzebniejsze rzeczy schowałam głęboko w torbie.
- W porządku. - To nam wystarczy.
- Wszystko gra. - Tak.
- Mogłam wziąć batoniki. - Mam cztery.
Dobra decyzja.
LATARKA, MULTITOOL, NÓŻ
KREM DO OPALANIA, SPRAY NA OWADY
No i cześć.
Dzisiaj nie będzie bitwy o bazy.
Obejrzyjcie wyspę
i przygotujcie się do jutrzejszych bitew.
Prosimy o przejście do swoich baz.
- Rozdamy mapy. - Dziękuję.
- Dzięki. - Dziękuję.
Dziękuję.
Sprawdźmy tę mapę.
Gdzie co jest.
- Gdzie jesteśmy? - Tutaj. Na arenie.
ARENA, TU JESTEŚCIE
Na mapie znajdują się miejsca wspólne…
Magazyn, łazienka, prysznic.
Bardzo daleko.
…oraz lokalizacja bazy danej drużyny.
Zobaczmy po drodze szpital,
siłownię terenową i fontannę.
Miniemy po drodze fontannę i magazyn,
a potem dojdziemy do bazy.
Oto i fontanna.
- To ta siłownia? - Tak.
SIŁOWNIA TERENOWA
- Szpital. - A więc to jest szpital.
SZPITAL POLOWY
- Magazyn. - Fontanna, magazyn.
MAGAZYN
Drogę do baz przecinają dwa główne skrzyżowania.
Najpierw skrzyżowanie przed magazynem.
Trzeba minąć wzgórze i pójść prosto od areny,
by dojść do skrzyżowania przy magazynie.
Już prawie jesteśmy. Super.
Czyli szybko odnajdą naszą bazę.
Przyszłyśmy tutaj jakoś w ten sposób.
- Tak? - Tak, jesteśmy aż tutaj.
- To chyba tu. - Jest.
DRUŻYNA KASKADEREK: DOM NA DRZEWIE
Można się zakraść po tej drabinie.
- Każda ma łóżko. - Co?
Mamy światło?
- Nie wiem. - Jest telefon.
Tu są ubrania. Bojowe i jeszcze takie.
Proszę.
Na drugie piętro trzeba iść tędy.
Zajrzę na górę.
Dużo stąd widać.
Możemy zobaczyć innych.
DRUŻYNA KASKADEREK: DOM NA DRZEWIE
DRUŻYNA STRAŻACZEK, MAGAZYN
- To ten magazyn. - Tak.
Tutaj?
- Chyba tak. - I tak nie ma tu drogi.
Musimy przejść obok magazynu, żeby znaleźć ten kwadratowy dom.
Kłopotliwe.
DRUŻYNA STRAŻACZEK: KWADRATOWY DOM
Dom leży na końcu ścieżki, więc jest bardzo odsłonięty.
Dziewczyny, mamy bazę.
Nasza baza jest super.
DRUŻYNA STRAŻACZEK: KWADRATOWY DOM
Nie widzę drzwi do własnej bazy.
A to co?
Czekaj.
- Znajdźcie wejście. - A nie tutaj?
- Co? - Może tutaj?
- Ten prostokąt. - To drzwi?
No a nie?
Chyba nie są na dachu, co?
Może to jakaś podpucha?
- Tutaj. - Gdzie jest wejście?
- Chyba tu. - Naprawdę?
O rety, patrz.
Ale jak trudno je otworzyć.
One się zdziwią, że to takie trudne.
- Widać coś przez okna? - Tak.
Z zewnątrz?
- Tak. - Naprawdę?
- Widać wnętrze? - Tak.
- Góra też jest odsłonięta. - Mamy łóżka.
Po co tu drzewo?
Można wejść po drzewie na dach.
- Serio? - Tak.
Nie jest idealna do obrony,
ale chyba mamy najlepszą bazę.
DRUŻYNA STRAŻACZEK: KWADRATOWY DOM
W LEWO NA SKRZYŻOWANIU PRZED MAGAZYNEM
Widzicie dom na wodzie?
- Tak, tutaj. - Tak?
Tak.
DRUŻYNA POLICJANTEK: DOM NA WODZIE
- Woda dostanie się na taras? - Pewnie.
O człowieku.
To pewnie nasze flagi.
- Wspinamy się po ścianie? - Ja pójdę.
Nie ma tam żadnych dróg.
- A tutaj? - Płasko.
Ale trzeba zejść, żeby się dostać na drugą stronę.
Słyszę inną drużynę.
Powinnyśmy być ciszej.
Niech nas nie widzą.
Chyba nie widziały, co?
Tu jest niebezpiecznie.
- Nie wygląda najlepiej. - Fakt.
Szybko nas znajdą.
Trochę się zdenerwowałam.
Okazało się, że każda drużyna może nas znaleźć.
Mają przewagę.
POLICJANTKI: DOM NA WODZIE
Rozejrzyjcie się.
W PRAWO NA SKRZYŻOWANIU
Dobrze idziemy?
Chyba tak.
Sprawdzę. Możesz tam zostać.
Mówili, że jest najdalej.
Szałas podobno jest najdalej.
Na razie tam zostań.
Czy to na pewno jest szlak?
Musimy znaleźć bazę przed zachodem.
Serio aż tak daleko?
Widzę!
DRUŻYNA OCHRONIAREK: SZAŁAS
Trudno nas znaleźć.
Nawet gdyby wiedziały, gdzie jesteśmy, po co miałyby iść tak daleko?
DRUŻYNA OCHRONIAREK: SZAŁAS
Drugie skrzyżowanie jest przy wielkim drzewie.
Skrzyżowanie przy wielkim drzewie znajduje się między magazynem a areną.
Mamy zrobić własną ścieżkę?
Co powiecie?
Jeśli nie ma ścieżki, trzeba zrobić swoją.
- Skręćmy w prawo. - W prawo?
W sumie wygląda jak ścieżka.
Idę pierwsza.
SKRZYŻOWANIE PRZY WIELKIM DRZEWIE TWORZENIE NOWEJ ŚCIEŻKI
Uwaga na oczy.
Coś widzę.
- Jest. - Tak?
- Pewnie tu. - Widzę płoty.
- Patrzcie. - Super.
To jest to.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK: CHATA
Nie widać wnętrza.
- Nie? - Nie da się zajrzeć.
- Niewiele widać. - Dobrze wybrałyśmy.
Teraz musimy jej tylko dobrze bronić.
Wystarczy zablokować te dwa okna, nie?
Z drugiej strony wszystko zablokowane.
Zakryjmy je.
Ostrożnie.
Szczelnie zamknięte.
Skoro mamy tylko jedne drzwi,
będziemy bronić tylko jednego miejsca.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK: CHATA
Możemy obejść arenę.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
To musi być tutaj. Widać klif.
Jest.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ: NAMIOT NAD KLIFEM
Nikt nie może wiedzieć, że tu mamy bazę.
Prowadzi tu tylko jedna droga.
Nie jest tak źle.
Ale chyba łatwo nas zauważą, nie?
Co to jest?
Pewnie mapa, nie wiem.
To nasza baza.
140 000 METRÓW KWADRATOWYCH ROZMIAR 20 BOISK PIŁKI NOŻNEJ
Możemy oznaczyć miejsca, które widziałyśmy.
Kto jest gdzie i w ogóle.
Nie ma instrukcji?
Tutaj są.
Co masz?
- Co to? - „Zasady Syreny”.
ZASADY SYRENY
Każdego dnia lub nocy
rozegra się bitwa o bazy.
- Czyli po północy reset. - Tak.
- Może się zacząć o północy. - Może.
Musimy być ciągle gotowe.
Będziemy na zmianę pełnić wartę.
Każda drużyna schowa swoją flagę w bazie
na polecenie wydane przez telefon.
Nie wolno ukrywać od razu.
- Jak zadzwonią… - Czyli raz dziennie.
Tak, tu drużyna strażaczek.
FLAGA DRUŻYNY
Zastanówmy się, gdzie schować flagę,
gdy rozpocznie się bitwa.
Tak jest.
Najlepiej będzie schować flagę tutaj.
Jest tylko jedno wejście.
- Powiedzmy, że jestem przeciwnikiem. - Tak.
- Idę na górę. - Hye-kyung.
Idę na górę.
- A ja wyskakuję tak. - No.
Flaga musi być tutaj.
Gdy zawyje syrena,
wszyscy muszą założyć stroje bitewne
i podjąć swoje flagi, aby rozpocząć bitwę o bazy.
Każda członkini drużyny ma własną flagę.
Ta flaga oznacza jej życie.
Jeśli zostanie jej odebrana,
dana osoba natychmiast jest wyeliminowana z bitwy.
Bitwę zwycięża drużyna, która pierwsza przejmie bazę innej,
usuwając ukrytą flagę przeciwniczek.
Żeby wygrać, musimy zdobyć flagę drużyny.
Jeśli stracimy naszą…
Wypadamy. Wracamy do domu.
Czeka nas walka o przetrwanie.
Zwyciężczynie przejmują całą bazę wraz z jej zawartością.
ZASADY SYRENY
Zapamiętałaś kolory?
Tak.
- Pomarańczowy to strażaczki. - Tak.
Żołnierki zielone.
- Strażaczki: kwadratowy dom. - Racja.
Chata.
Żołnierki: chata.
Żołnierki: chata. Sportowczynie…
- Klif? - Klif.
Klif.
Ochroniarki: szałas.
Okej.
- Może być. - Tak.
Naniesiemy na mapę, jak znajdziemy bazy.
- Tak. - Tak.
Pewnie niektóre śpią w strojach do bitwy.
Ale według zasad możemy się przebrać dopiero po syrenie.
Tak jak z kombinezonami, kiedy jest wezwanie.
- Odbiorę. - Nie trzeba.
Drużyna strażaczek.
Schowajcie flagę drużyny w bazie przed jutrzejszą bitwą.
Macie 30 minut.
Mamy pół godziny, żeby schować flagę.
Wejdziemy na drzewo.
Możesz wejść z flagą?
Możesz mi ją podać.
Zwiążemy ją liną.
- Tutaj? - Tak.
Możesz owinąć jak prezent?
Podam ci do góry nogami. Rzucę linę.
Okej.
Nieźle.
Pójdę na dach. Podasz mi?
- Podaj mi i podejdź. - Dobrze.
Seo-young, potrzymasz?
Możesz potrzymać?
Chodź.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK CHATA
Cichutko.
Wykop tyle, żeby się zmieściła.
Okej.
- Uważaj na rękę. - Tak.
Wbijmy w nią gwóźdź.
No i jak?
Nie widać, prawda?
Nie widać.
Wcale.
Raz, dwa, trzy.
Dobrze.
- Co powiesz? - Chyba mogę tu dać.
- Podać ci? - Tak.
Ostrożnie.
Daj mi coś do owinięcia.
To też owińmy folią. Chodzi mi o drewno.
Tutaj też. Jeszcze jedno.
Owinęłam ją liną, żeby nie mogły wyciągnąć.
Okej.
Nie wolno zmieniać położenia flagi
aż do końca bitwy o bazy.
- Masz latarkę? - Tak.
- Chodźmy. - Dzielimy się na pary?
Czy idziemy razem?
- Razem. - Razem?
Każda się zgodziła.
Sprawdzić to mus.
Nie wiem, czy to przez naszą pracę,
ale nie spałybyśmy spokojnie, nie wiedząc,
gdzie kto jest na wyspie.
Wyszłyśmy szukać położenia reszty.
Seul, prowadź.
Poświecę z tyłu.
Gdzie najpierw?
Sportowczynie są gdzieś tutaj.
Chyba widziałam je w dwóch miejscach.
Chodź.
- To ścieżka? - Chyba tak.
Uważaj na gałęzie.
Zaznacz drogę. Mamy rozwidlenie.
SZPITAL, SIŁOWNIA TERENOWA
CHATA
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK CHATA
Żołnierki.
Chata.
Co jest na górze?
Sprawdźmy, czy jest tam inna droga.
- Racja. - Musimy znaleźć sportowczynie.
CHATA
Tutaj na pewno.
- Proszę, oby tutaj. - Oby.
Baza ukryta tak głęboko w lesie?
No właśnie. Klif…
Nie widzę tu żadnych świateł.
Seul, chodźmy na razie.
- Masz przeczucie? - Tak.
SZAŁAS
Podczas marszu wątpiłyśmy, żeby ktoś był w pobliżu,
ale postanowiłyśmy być cierpliwe.
Widzę.
Widzę światło.
- Tak? - Tak.
- Naprawdę? - Widzę!
Jeśli będziemy cicho, nikt nas nie zauważy.
Pewnie się zmęczą samą drogą do nas.
Słyszysz je, prawda?
Sprawdźmy.
Odepnijmy.
Ale wie pani…
- Źle odpięte. - Co jest?
Czekaj.
Coś zauważyłam.
Sportowczynie nie mówią do siebie „pani”.
Spojrzę na mapę.
Możesz obniżyć jasność?
Pokaż.
To pewnie ochroniarki.
Mówili, że szałas jest ukryty.
Nie ma mowy, żeby tu był klif.
Tutaj są ochroniarki.
Tylko u nich słyszałam „pani”.
Ich najmłodsza mówi tak do najstarszej.
Wie pani, ale bym się napiła.
Nigdy tak nie miałam.
Proszę pani.
Racja.
Sportowczynie tak nie mówią.
Zwracają się do siebie po imieniu.
- Powiesz nam? - Nie tak.
Tylko nas stresujesz, Seong-yeon.
Ja też się stresuję.
- Po co prowadzimy śledztwo? - Wiem.
No właśnie.
SZPITAL, SIŁOWNIA PLENEROWA
Idziemy tędy.
Jest ścieżka.
- Słyszę. - Słychać je.
Wyłączymy latarkę?
DRUŻYNA KASKADEREK DOM NA DRZEWIE
Jest tam kto?
Wydawało mi się?
- Idziemy? - Chodźmy.
Kaskaderki.
Tak, one mają żółtą drużynę.
Tak jak już widziałyśmy.
Potrzebują czasu, żeby wyjść na rekonesans.
My też powinnyśmy.
Może spytamy żołnierki, czy nie chcą sojuszu?
Lubię wszystkie z ich drużyny.
Możemy zdrowo rywalizować.
Uznałam, że warto zawrzeć sojusz, o ile można.
Chodźmy tam i przynajmniej spróbujmy.
- To oświetlone miejsce. - Tak.
Gdzie jesteśmy?
- Przy tej chacie. - To chata.
- Tutaj. - Spróbujmy.
Kto to?
Nie poznaję.
Przyszły do nas.
Rozglądały się po bazie, więc pomyślałam:
„Po co tu węszą?”.
Z której drużyny?
Wpraszacie się.
Nie, gdzie tam.
- Nie. - Nie możemy.
- Chcemy porozmawiać. - Chodzi o sojusz.
Co wy na to?
- Z kaskaderkami? - Tak.
Jeśli sytuacja pozwala, szukamy sojuszniczek.
Pomyślałam, że żołnierki zapewnią nam terenową i strategiczną przewagę.
Czy nie lepiej byłoby atakować innych
we cztery, dwie z każdej drużyny?
Kaskaderki są szybkie i potrafią prędko podejmować decyzje.
Bardzo chętnie.
Na którą drużynę najpierw?
Szczerze mówiąc,
- najbardziej bym uważała na strażaczki. - Czemu?
Strażaczki albo policjantki.
Lepiej by było jedne z nich wyeliminować.
Zastanawiałyśmy się, czy zaatakować strażaczki czy policjantki.
Zdecydowałyśmy, że policjantki, bo były bliżej.
Jutro zróbmy nalot na dom na wodzie.
Przejmiemy ich bazę.
Z bazy żołnierek była inna droga?
Poza tą naszą…
Jeśli weźmiecie bazę,
- podzielimy się. - Rzeczy do podziału.
Co tam się dzieje?
- Żołnierki są na zielono. - Kaskaderki na żółto.
Jasne.
Zawierają sojusz.
Sprawdźmy ich bazę.
Musimy też sprawdzić odległość.
- Śmiało. - Dobrze.
- Potem chodźcie do nas. - Dobrze.
- Chodźmy. - W drogę.
Nie możemy zostawić bazy pustej.
- Pójdziemy sprawdzić? - Tak.
Ja zostanę.
Trzeba sprawdzić najważniejsze, czyli gdzie są drzwi.
- Dobra, zapiszę. - No i…
Czy można okna wybić, o ile są.
Oraz czy da się nimi wejść.
Jasne.
Idziemy?
Do zobaczenia.
Uważaj na siebie, Eun-mi.
DOM NA WODZIE
Jest około 21.44.
Pewnie się zacznie między północą a czwartą.
- Co to? - Dom na wodzie.
To ten dom?
Tak, baza policjantek.
- Policjantki. - One mają ten dom.
- Wchodzimy? - Chodź.
- Chodźmy pod spodem. - Tak.
Włączymy na chwilę?
Sierżantko Kim.
Nikogo tu nie ma.
Patrz, nikogo.
Chodź.
Nikogo nie ma.
Wiele się dowiedziałyśmy.
Wszystkie bazy odkryte.
- Nie było łatwo. - Ale mamy wszystkie.
Gdzie one ją mają?
Hyun-seon, ktoś wszedł na górę.
Tak?
- Tak. - Są ślady.
Chyba nie schowały w środku.
Powiedzmy, że jesteśmy tutaj.
Droga była pod górkę, prawda?
Jeśli przyjdą tędy, już po nas.
DOM NA WODZIE
- Są tutaj. - Namierz je.
Widzę ślady stóp.
Dlatego musimy działać szybko w ataku.
Wróćmy na dół.
Ktoś tu był?
Na to wygląda.
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
To będzie jak spanie na posterunku i czekanie na syrenę.
Jak tuż przed zdjęciami.
Nauczyłyśmy się tylko zabijać.
Bitwa skończy się zajęciem jakiejś bazy.
- Wyciągać. - Wyciągać.
Nie chciałyśmy ich krzywdzić, ale…
Bałyśmy się je skrzywdzić.
Dawałyśmy fory.
- Eun-mi! - Dobra robota.
Odbiło im?
Zabijemy je wszystkie.
Normalnie zabójczynie. Nie słyszałam ich.
To jak wojna.
Użyjemy naszych ciał jako broni.
Wyciągnij.
Pokażę im wojskowego ducha walki.
Robi się coraz ciekawiej.
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Napisy: Cezary Kucharski